Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling civil law violations cannot form appeal grounds for procedural errors.

Απόφαση 1422 / 2023 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1422/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Μουλιανιτάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρουλιώ Δαβίου, Μαρία Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αθανάσιο Τσουλό-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 5 Απριλίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. συζ. Γ. Ν. (G. N.), το γένος Δ. Κ. Ι., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παντελή Αζαριάδη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) εταιρείας με την επωνυμία "S. G. D. G. S. και τον διακριτικό τίτλο "G. A. B." που εδρεύει στο ..., όπως νομίμως εκπροσωπείται, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Πετρόχειλο, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις, 2) εταιρείας με την επωνυμία "C. G. S. A." που εδρεύει στο ..., όπως νομίμως εκπροσωπείται, 3) εταιρικού ιδρύματος με την επωνυμία "F. D. E. C. G." που εδρεύει στο ..., όπως νομίμως εκπροσωπείται, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ευανθία Τσίρη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-2-2018 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1829/2020 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4720/2021 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-2-2022 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρεται για συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, η από 8-2- 2022 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ'αριθ. 4720/2021 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Η διαδικαστική πορεία της υπόθεσης, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος, έχει, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, ως εξής: Με την ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών από 12-2- 2018 αγωγή της, κατά των αναιρεσιβλήτων (και τριών ακόμη εναγομένων), η αναιρεσείουσα ζήτησε να αναγνωριστεί η κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου (συγκ)υριότητά της επί του αναφερόμενου κινητού (πίνακος ζωγραφικής), και να υποχρεωθούν αυτοί να της καταβάλουν ποσό 480.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη, που υπέστη εκ της υπ'αυτών τελεσθείσας εις βάρος της αδικοπραξίας. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, με την υπ'αριθ. 1829/2020 απόφαση του, απέρριψε την αγωγή ως κατ' ουσία αβάσιμη, ως προς τους αναιρεσίβλητους, ενώ ανέβαλε την συζήτηση ως προς τους λοιπούς εναγόμενους μέχρι αμετακλήτου πέρατος της σχετικής εκκρεμούσης ποινικής διαδικασίας. Κατά της απόφασης αυτής η ήδη αναιρεσείουσα, άσκησε ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών την από 11-12-2020 έφεση της, η οποία απορρίφθηκε, ως απαράδεκτη (εκπροθέσμως ασκηθείσα), με την προαναφερθείσα αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του.

Kατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ 14 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αναφέρεται σε ακυρότητες, εκπτώσεις από δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο, ενώ οι ακυρότητες από το ουσιαστικό δίκαιο ελέγχονται μέσω του λόγου του αριθμού 1.

Με τον όρο "απαράδεκτο" νοείται το δικονομικό απαράδεκτο, δηλαδή αυτό που δημιουργείται από την αθέτηση-παραβίαση δικονομικής διάταξης, με αποτέλεσμα η δικονομική ενέργεια να στερείται των αναγκαίων προϋποθέσεων του κύρους της (ΟλΑΠ 2/2001, ΑΠ 350/2017, ΑΠ 1496/2017). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 120 του Κ.Πολ.Δ, η επίδοση εγγράφου που αφορά εκκρεμή δίκη και γίνεται στη διεύθυνση της κατοικίας, η οποία είχε αναφερθεί σύμφωνα με το άρθρο 119 είναι έγκυρη ακόμη και αν ο αποδέκτης της επίδοσης δεν έχει πια εκεί την κατοικία του.

Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι εκείνος προς τον οποίο έγινε η επίδοση σε διεύθυνση άλλη από εκείνη της πραγματικής του κατοικίας και επικαλείται την ακυρότητα της γενομένης προς αυτόν επίδοσης τελεσίδικης απόφασης, προκειμένου να υποστηρίξει τον περί εμπροθέσμου της άσκησης της αναίρεσης ισχυρισμό του, πρέπει να ισχυρίζεται και να αποδεικνύει, ότι ο επισπεύδων γνώριζε την πραγματική κατοικία ή ότι ο ίδιος πριν την επίδοση είχε γνωστοποιήσει στον τελευταίο την μεταβολή της (ΟλΑΠ 3/2007, ΑΠ 1750/2009,724/2013).

Σκοπός των διατάξεων αυτών, κατά τις οποίες είναι έγκυρη η επίδοση στη διεύθυνση κατοικίας του παραλήπτη του επιδιδόμενου εγγράφου, την οποία αυτός δήλωσε είτε αρχικώς είτε μετά νόμιμη, ως άνω, γνωστοποίηση μεταβολής της κατοικίας του, ακόμη και αν πράγματι δεν κατοικεί εκεί (πλασματική κατοικία) είναι η πάταξη της στρεψοδικίας με την επίκληση ακυροτήτων της επίδοσης από τον παραλήπτη του επιδιδόμενου εγγράφου, ώστε να διασφαλίζονται τα έννομα συμφέροντα του αντιδίκου του για την ομαλή και κατά το δυνατό χωρίς προσκόμματα διεξαγωγή και ολοκλήρωση της δίκης με την έκδοση δικαστικής απόφασης, επί της αιτούμενης παροχής έννομης προστασίας και της αναγκαστικής αυτής εκτέλεσης (ΑΠ 1553/2008).

Στη προκείμενη περίπτωση από ην επιτρεπτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο με αυτήν και κατά το μέρος που ενδιαφέρει τον προκείμενο αναιρετικό λόγο, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Στην προκειμένη περίπτωση, φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου η από 11-12-2020 (και με αριθμ.

εκθ. κατ. 90137/15-12-2020) έφεση, κατά της ως προς την οριστική της διάταξη 1829/2020 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων και απέρριψε ως προς τους ήδη εφεσίβλητους στην ουσία της, την από 12-2-2018 αναγνωριστική συγκυριότητας κινητού και αποκατάστασης της ηθικής βλάβης από την παράνομη προσβολή του δικαιώματος της συγκυριότητας επ' αυτού, αγωγή της εκκαλούσας κατά των εφεσίβλητων και άλλων μη διαδίκων στην παρούσα δίκη.

Όπως προκύπτει από την 9039Δ/9-9-2020 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας Πειραιά Α. Α. , την οποία επικαλείται και προσκομίζει η πρώτη εφεσίβλητη και από την 6521 ΣΤ/15-9-2020 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Δ. Δ., την οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι δεύτερη και τρίτη εφεσίβλητες , ακριβές αντίγραφο της ως άνω προσβαλλόμενης (1829/2020 ) απόφαση , επιδόθηκε , στις 9 και 15 Σεπτεμβρίου 2020 αντίστοιχα, στην αντίδικό τους εκκαλούσα , η οποία κατοικεί στη Φ.

Α., ενώ η υπό κρίση από 11-12-2020 έφεση ασκήθηκε με κατάθεσή της στη Γραμματεία του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου στις 15-12-2020 , όπως αυτό βεβαιώνεται από την έκθεση κατάθεσης με αριθμό 90137/15-12-2020 της αρμόδιας υπαλλήλου, που υπάρχει στο τέλος του δικογράφου. Έτσι όμως, από την επόμενη ημέρα (10-9-2020 και 16-9-2020 αντίστοιχα ) της επίδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης ( άρθρο 144 ΚΠολΔ) μέχρι και την ημέρα άσκησης της κρινόμενης έφεσης (15-12-2020 ) παρήλθε η 30ήμέρη προθεσμία για την άσκηση της εφέσεως, η οποία άρχισε την επομένη 10-9-2020 και 16-9-2020 αντίστοιχα και έληξε στις 10-10- 2020 ως προς την πρώτη εφεσίβλητη και στις 16-10-2020 ως προς τις δύο άλλες εφεσίβλητες.

Η εκκαλούσα με τις παρούσες έγγραφες προτάσεις της ισχυρίζεται ότι είναι κάτοικος … και επομένως είναι άκυρη η επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης, δεν επιδρά δε αυτή στην εμπρόθεσμη άσκηση της υπό κρίση έφεσης. Ο ισχυρισμός της αυτός, είναι αβάσιμος και απορριπτέος αφού σύμφωνα και με την ανωτέρω υπό στοιχείο I σκέψη δεν ισχυρίζεται ούτε αποδεικνύει ότι οι εφεσίβλητοι γνώριζαν την πραγματική της κατοικία ή ότι η ίδια πριν την επίδοση είχε γνωστοποιήσει στους τελευταίους τη μεταβολή της.

Επομένως καμία επιρροή δεν έχουν στην νομιμότητα των ανωτέρω επιδόσεων οι εν λόγω ισχυρισμοί της εκκαλούσας αφού επιπλέον, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω εκθέσεις επίδοσης την προσβαλλόμενη απόφαση παρέλαβε η σύνοικος οικιακή βοηθός H. Ν.. Ενόψει αυτών , η υπό κρίση έφεση ασκήθηκε εκπρόθεσμα και συνακόλουθα είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη".

Εν όψει των ως άνω παραδοχών και σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, είναι αβάσιμος ο πρώτος από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση, για την, παρά το νόμο, κήρυξη απαράδεκτης, ως εκπρόθεσμης, της έφεσής της, παρά την κατ'αυτή ακυρότητα της επίδοσης της εκκληθείσας, λόγω του ότι δεν έλαβε χώρα στο εξωτερικό (όπου κατά τους ισχυρισμούς της διέμενε).

Σημειωτέον δε ότι η προβλεπόμενη από το εδ. β της παρ. 1 του άρθρου 518 ΚΠολΔ μεγαλύτερη προθεσμία των εξήντα ημερών, που η αναιρεσείουσα επικαλείται, θα ίσχυε μόνο σε περίπτωση (έγκυρης) επίδοσης στο εξωτερικό.

Κατά τη διάταξη του αριθμού 8 περ. β' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 250/2014), γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΑΠ Ολομ. 11/1996).

Πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, που θεμελιώνουν, καταλύουν ή παρακωλύουν το δικαίωμα που αξιώνεται με την αγωγή, την ανταγωγή, την ένσταση, την αντένσταση ή λόγο έφεσης, όχι, όμως, και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει, ούτε οι αιτιολογημένες αρνήσεις και οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης, καθώς και περιστατικά επουσιώδη ή εκ περισσού εκτιθέμενα, ούτε η λήψη υπόψη από το δικαστήριο διευκρινιστικών απλώς περιστατικών που προέκυψαν από τις αποδείξεις.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο ότι δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και ειδικότερα: α) τον ως άνω ισχυρισμό της περί ακυρότητας της επίδοσης της εκκληθείσας απόφασης λόγω μη διενέργειάς της στο εξωτερικό και β) τον ισχυρισμό της περί ακυρότητας της επίδοσης της εκκληθείσας απόφασης, διότι η οικιακή βοηθός H.

Ν., προς την οποία έγινε υπό την ιδιότητα της ως συνοίκου, δεν γνώριζε επαρκώς την Ελληνική γλώσσα. Ωστόσο ο λόγος αυτός κρίνεται απορριπτέος ως αβάσιμος, κατά μεν το πρώτο σκέλος του, διότι, εκ του ως άνω παρατιθέμενου αποσπάσματος της προσβαλλόμενης απόφασης σαφώς προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τον σχετικό ισχυρισμό και τον απέρριψε δεχόμενο τα αντίθετα, ενώ κατά το δεύτερο, διότι ο αντίστοιχος ισχυρισμός ορθώς απορρίφθηκε σιωπηρώς διότι δεν ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης ως μη νόμιμος, αφού για το έγκυρο της επίδοσης στο σύνοικο ο νόμος (άρθρ. 128 παρ. 1 ΚΠολΔ) απαιτεί να έχει αυτός "συνείδηση των πράξεων του" και όχι να έχει πλήρη γνώση της ελληνικής, η μη επάρκεια χειρισμού της οποίας κατ'ουδεμία περίπτωση μπορεί να γίνει δεκτό ότι εξομοιώνεται με την έλλειψη συνείδησης των πράξεών του.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Με τον ανωτέρω λόγο αναίρεσης ελέγχονται μόνο οι παραβάσεις κανόνων του ουσιαστικού και όχι του δικονομικού δικαίου και συνεπώς σε περίπτωση παραβάσεως κανόνα δικονομικού δικαίου δεν μπορεί να ιδρυθεί ο λόγος αυτός (Α.Π. 291/2010).

Με το τρίτο λόγο αναίρεσης εκ του αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για εκ πλαγίου παραβίαση της διάταξης του άρθρου 518 παρ. 1 ΚΠολΔ ως προς την απόρριψη της έφεσης της ως εκπρόθεσμης. Ωστόσο με βάση τα προεκτεθέντα ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού η απόρριψη της έφεσης ως εκπροθέσμως ασκηθείσας γίνεται κατ' εφαρμογή κανόνων δικονομικού (όπως της προκείμενης παρ. 1 του άρθρου 518 ΚΠολΔ) και όχι ουσιαστικού δικαίου (ΑΠ 118/2011).

Κατόπιν όλων αυτών και εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος για να ερευνηθεί, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, στο σύνολό της, ως ουσιαστικά αβάσιμη και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που κατατέθηκε για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, στο Δημόσιο Ταμείο. Τέλος πρέπει να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα λόγω της ήττας της (άρθρο 176, 183 ΚΠολΔ) στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημα αυτών, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-2- 2022 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ'αριθ. 4720/2021 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ. Διατάσσει να εισαχθεί στο Δημόσιο Ταμείο το παράβολο, που κατατέθηκε για την ως άνω αίτηση αναίρεσης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουλίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ