1422/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1422 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1422/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου, Χρήστο Βρυνιώτη και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Μαρτίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Θεοδώρα Καραχάλιου, Πάρεδρο ΝΣΚ, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 1-3-2018 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Τ. Τ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Αργυρόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-1-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και άλλων προσώπων, μη διαδίκων στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 39/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 60/2016 του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 7-12-2016 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τις διατάξεις του άρθρ. 1 του ν. 653/1977 "περί υποχρεώσεως των παρόδιων ιδιοκτητών διά την διάνοιξιν εθνικών οδών κλπ", οι οποίες κατά το άρθρ. 62 § 9 του ν. 947/1979 "περί οικιστικών περιοχών" εφαρμόζονται και για βελτιωτικές υφιστάμενων οδών νέες χαράξεις ή διαπλατύνσεις αυτών ή τμημάτων τους, ορίζονται τα ακόλουθα: "Προκειμένου περί διανοίξεως εκτός σχεδίου πόλεων εθνικών οδών πλάτους καταλήψεως μέχρι τριάκοντα μέτρων (το οποίο με το άρθρ. 14 § 1 του ν. 1349/1983 σε συνδυασμό με το άρθρ. 6 § 14 του ν. 2052/1992 αυξήθηκε σε πενήντα μέτρα), οι ωφελούμενοι παρόδιοι ιδιοκτήται εκάστης πλευράς υποχρεούνται εις αποζημίωσιν ζώνης πλάτους δεκαπέντε μέτρων (που αυξήθηκε με τα αυτά άρθρ. 14 § 1 του ν. 1349/1983 και 6 § 14 του ν. 2052/1992 σε εικοσιπέντε μέτρα), διά συμμετοχής των εις τας δαπάνας απαλλοτριώσεως των καταλαμβανόμενων υπό των οδών τούτων ακινήτων, η δε επιβάρυνσις αύτη δεν δύναται να υπερβαίνη το ήμισυ του εμβαδού του βαρυνομένου ακινήτου (παρ. 1)...

Ωφελούμενοι παρόδιοι ιδιοκτήται διά την εφαρμογήν του παρόντος άρθρου θεωρούνται εκείνοι των οποίων τα ακίνητα αποκτούν πρόσωπον επί των διανοιγομένων οδών (παρ. 3)... Οσάκις οι δικαιούχοι αποζημιώσεως διά την απαλλοτρίωσιν είναι και υπόχρεοι διά την πληρωμήν αυτής, επέρχεται συμψηφισμός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (παρ. 4)...".

Εισάγεται έτσι με τη διάταξη ειδικότερα της παρ. 3 του ως άνω άρθρου τεκμήριο ωφέλειας για τους ιδιοκτήτες ακινήτων, τα οποία με τη διάνοιξη εθνικής οδού αποκτούν πρόσωπο σ' αυτή. Το τεκμήριο αυτό κρίθηκε αρχικά ως αμάχητο, που σημαίνει ότι οι παρόδιοι ιδιοκτήτες δεν μπορούν να το ανατρέψουν αποδεικνύοντας την έλλειψη ωφέλειάς τους από τη διάνοιξη εθνικής οδού.

Ήδη το τεκμήριο ρητά χαρακτηρίζεται ως μαχητό από τη διάταξη του άρθρου 33 παρ. 1 του ν. 2971/2001 και κρίνεται, μετά την κήρυξη της απαλλοτρίωσης, από το αρμόδιο για τον οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης Εφετείο, κατά την ειδική διαδικασία του άρθρου αυτού (Ολ.ΑΠ 11/2011). Εξάλλου από το συνδυασμό των διατάξεων των παραγράφων 1 και 4 του ως άνω νόμου προκύπτει, ότι τα στοιχεία για την ωφέλεια ή μη του ακινήτου διευρύνονται και ότι εκτός από την πρόσοψη επί της διανοιγόμενης οδού, που προέβλεπε ο ως άνω νόμος 653/1977, ορίζονται (ενδεικτικά) και η δυνατότητα πρόσβασης του ακινήτου στο έργο, που περιλαμβάνεται στη ζώνη απαλλοτρίωσης, η δημιουργία επιπτώσεων στις χρήσεις του ακινήτου και η, κατά τις ισχύουσες διατάξεις, αρτιότητα και οικοδομησιμότητα του ακινήτου.

Έτσι, ο ισχυριζόμενος ότι το απομένον τμήμα του ακινήτου του δεν ωφελείται, αλλά αντιθέτως ζημιώνεται από την απαλλοτρίωση, μπορεί, αποδεικνύοντας το αντίθετο της τεκμαιρομένης ωφέλειας, δηλαδή την επικαλούμενη ζημία του και ανατρέποντας το ως άνω μαχητό τεκμήριο, να αποζημιωθεί και για την αυτοαποζημιούμενη έκτασή του και να ζητήσει τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης και γι' αυτή (ΑΠ 1009/2011).

Περαιτέρω, ο από το άρθρ. 559 αριθμ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικά με την παραγραφή της αποζημίωσης του με ΑΚΠ 12 απαλλοτριωθέντος ακινήτου του αναιρεσίβλητου, δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Με την υπ' αριθμ. 1125902/9641/0010/9-12-1998 κοινή υπουργική απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, η οποία δημοσιεύθηκε στο υπ' αριθμ. 10170/31-12-1998 (τεύχος Δ') ΦΕΚ, κηρύχθηκε αναγκαστική απαλλοτρίωση για λόγους δημόσιας ωφέλειας και ειδικότερα για την κατασκευή της εισόδου της Λαμίας από χ/θ 0+000 έως χ/θ 2+741,87 έκταση συνολικού εμβαδού 38.491,91 τ.μ., που βρίσκεται στο Νομό Φθιώτιδας και εικονίζεται στο από Νοεμβρίου 1997 κτηματολογικό διάγραμμα και στον αντίστοιχο κτηματολογικό πίνακα της Διεύθυνσης Δ12 του ΥΠΕΧΩΔΕ, τα οποία συνέταξε ο Ι.

Ν. και θεώρησε στις 26-3-1998 ο Διευθυντής της εν λόγω διεύθυνσης του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ κος Δ.. Η εν λόγω αναγκαστική απαλλοτρίωση κηρύχθηκε υπέρ του εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου και με δαπάνες αυτού και των παροδίων ιδιοκτητών που ωφελούνται. Μεταξύ των απαλλοτριωθέντων ακινήτων περιλαμβάνεται και το υπ' αριθμ.

Κ.Π. 12 ακίνητο, συνολικής εκτάσεως 7,5 στρεμμάτων περίπου, που βρίσκεται στην κτηματική περιφέρεια της κωμόπολης Ροδίτσας και στην ειδικότερη θέση "Κ. Β." από το οποίο απαλλοτριώθηκε έκταση 859 τ.μ. με περιμετρικά στοιχεία 312-329-333-331-312. Το εν λόγω ακίνητο ανήκει στον εφεσίβλητο, έχοντας περιέλθει σ' αυτόν, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ως εξής:

Α) τμήμα εμβαδού 5 στρεμμάτων περίπου με αγορά, δυνάμει του υπ' αριθμ. …/1964 συμβολαίου πώλησης του συμβολαιογράφου Λαμίας, Α. Δ., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Λαμίας στον τόμο 92 και αριθμό 340 και Β) τμήμα περίπου 2,5 στρεμμάτων, δυνάμει της υπ' αριθμ. 42.575/1986 πράξης αποδοχής κληρονομίας του συμβολαιογράφου Λαμίας, Ζ.

Π., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Λαμίας, στον τόμο 191 και αριθμό 427. Με την υπ' αριθμ. 224/2000 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας καθορίσθηκε προσωρινώς η τιμή μονάδας απαλλοτριώσεως και με την υπ' αριθμ. 82/2001 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου καθορίσθηκε οριστικώς η τιμή μονάδος απαλλοτριώσεως σε 190,75 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο, για την ένδικη απαλλοτρίωση.

Περαιτέρω ο εφεσίβλητος αναγνωρίστηκε ως δικαιούχος της αποζημίωσης για το ως άνω ακίνητο, κατά ποσοστό 1/2, με την υπ' αριθμ. 280/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας. Εξάλλου για το ακίνητο αυτό παρακατέθηκε δημοσίως στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων από το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο, αποζημίωση συνολικού ποσού 2.740,63 ευρώ, καθόσον τμήμα του ακινήτου εμβαδού 832 τ.μ., που εμφαίνεται στον προαναφερθέντα κτηματολογικό πίνακα, με τα περιμετρικά στοιχεία 328-329-333-331-328, δεν αποζημιώθηκε.

Και τούτο, διότι ως προς το τελευταίο τμήμα αυτό ο ενάγων κρίθηκε, με βάση τα αναφερόμενα στον κτηματολογικό πίνακα, ότι ως ωφελούμενος παρόδιος ιδιοκτήτης βαρύνεται με συμμετοχή στις δαπάνες της απαλλοτριώσεως για την κατασκευή του εν λόγω έργου και ότι για το μη καταβληθέν ποσό της αποζημιώσεως επήλθε συμψηφισμός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι τμήμα της ως άνω απαλλοτριουμένης έκτασης εμβαδού 306,810 τ.μ., διεκδικεί το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο, ισχυριζόμενο ότι αποτελεί τμήμα του δημοσίου ακινήτου με αριθμό 302α, που προέκυψε από την απαλλοτρίωση του έτους 1931 (διανομή Σαραμουσακλή) και ως προς το οποίο ο εφεσίβλητος έχει επιφυλαχθεί να ζητήσει αποζημίωση.

Περαιτέρω, αναφορικά με το κρίσιμο ζήτημα κατά πόσο το ακίνητο του εφεσιβλήτου - ενάγοντος ωφελήθηκε ή όχι από την κατασκευή του προαναφερθέντος έργου, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: Πριν την απαλλοτρίωση η ιδιοκτησία του ενάγοντος είχε πρόσοψη στην Εθνική οδό 65 μέτρα και ως εκ τούτου άμεση πρόσβαση στην Εθνική οδό Λαμίας - Αθηνών.

Μετά την απαλλοτρίωση δεν επικοινωνεί με την εθνική οδό αλλά με παράπλευρη οδό αυτής. Επί πλέον στην ανωτέρω ιδιοκτησία του ενάγοντος έχει ανεγερθεί κτιριακό συγκρότημα αποτελούμενο από εγκατάσταση φούρνου ψησίματος τούβλων και κεραμιδιών, αποθήκη, γραφείο κ.λπ., καθόσον στο χώρο αυτό, λειτουργεί βιοτεχνία παραγωγής τούβλων και κεραμιδιών, με συνέπεια λόγω της απαλλοτρίωσης να περιορισθεί ο προαύλιος χώρος που χρησιμοποιούνταν και ως υπαίθριος χώρος έκθεσης, με αποτέλεσμα να περιορισθεί σημαντικά η λειτουργικότητα του τμήματος της ιδιοκτησίας, που εναπομένει, ενώ ο φούρνος ψησίματος τούβλων και κεραμιδιών καταστράφηκε και θα κατασκευαστεί σε άλλο σημείο του ακινήτου.

Το εναπομείναν μετά την απαλλοτρίωση τμήμα εξακολουθεί να είναι μεγάλο και πρόσφορο για κάθε είδους δραστηριότητα. Εξακολουθεί να είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, πλην όμως λόγω του ότι μετά την απαλλοτρίωση μειώνεται η συνολική έκταση αυτού, έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της επιφανείας οικοδομής που ενδέχεται να κατασκευαστεί.

Δεν προσέλαβε κάποια αξία μεγαλύτερη από εκείνη που ήδη είχε, διότι κανένα μεγαλύτερο προνόμιο δεν εξασφάλισε στον ενάγοντα, καθόσον πριν την απαλλοτρίωση είχε άμεση πρόσβαση στην Εθνική Οδό, ενώ μετά την απαλλοτρίωση η πρόσβαση των οδηγών που κινούνται στο εθνικό δίκτυο δεν είναι άμεση και επιτυγχάνεται διά μέσου παράπλευρης οδού και κόμβου.

Άλλη μείωση της αξίας του ακινήτου του ενάγοντος λόγω απώλειας της προσβάσεως στην Εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας και δημιουργίας υψομετρικής διαφοράς μεταξύ της τελευταίας οδού και του επιδίκου ακινήτου δεν αποδείχθηκε.

Συνεπώς, δεν αποδείχθηκε από κανένα στοιχείο ότι το ακίνητο αυτό ωφελήθηκε από την κατασκευή του συγκεκριμένου έργου και την κήρυξη της απαλλοτριώσεως, δεδομένου ότι ο ενάγων, εκτός από την έμμεση ωφέλεια από την εκτέλεση του έργου, η οποία θα έχει αντίκρισμα τόσο στους περιοίκους της περιοχής, όσο και στους χρήστες της οδού, δεν αποκτά άλλη άμεση ωφέλεια και γι' αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ωφελούμενος παρόδιος ιδιοκτήτης και να επιβαρυνθεί με αποζημίωση, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται το εναγόμενο...".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα της εφαρμογής των προαναφερομένων νομικών διατάξεων για τη θεμελίωση του αποδεικτικού πορίσματος περί ελλείψεως τεκμηρίου ωφελείας για την με ΑΚΠ 12 ιδιοκτησία του αναιρεσίβλητου που συνίστανται στην απώλεια της άμεσης πρόσβασης στην Εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, που είχε το εν λόγω ακίνητο πριν την ένδικη απαλλοτρίωση μετά την οποία η πρόσβαση γίνεται με παράπλευρη οδό, στην μείωση του προαύλιου χώρου, που χρησιμοποιούνταν ως προαύλιος χώρος της βιοτεχνίας παραγωγής τούβλων και κεραμιδιών του αναιρεσιβλήτου, καθώς και στην μείωση της οικοδομησιμότητας του επίδικου ακινήτου μετά την απαλλοτρίωση, των 859 τ.μ.

από την συνολική έκταση αυτού των 7,5 στρεμμάτων. Εξάλλου από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το επίδικο ακίνητο βρίσκεται στην κτηματική περιφέρεια της κωμόπολης Ροδίτσας και μετά την ένδικη απαλλοτρίωση παραμένει άρτιο και οικοδομήσιμο με έκταση πάνω από 4.000 τ.μ. (ήτοι 7,5 στρέμματα - 859 τ.μ.) με αποτέλεσμα να έχει εφαρμογή η διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 του π.δ. 24/31-5-1985 και όχι η διάταξη του άρθρου 2 του ως άνω π.δ. (24/31-5-1985) που αφορά τα κατά παρέκκλιση άρτια και οικοδομήσιμα γήπεδα, περίπτωση, που δεν συντρέχει στην ένδικη υπόθεση.

Επομένως ο πρώτος από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί.

Με τον δεύτερο από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης το αναιρεσείον αιτιάται ότι το Εφετείο απαραδέκτως έκρινε ότι δεν προβλήθηκε ειδικός λόγος έφεσης αναφορικά με την έκταση, που δέχθηκε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ως προς την οποία πρέπει το αναιρεσείον να καταβάλει αποζημίωση παρά το γεγονός ότι. με τους με αριθμό κατάθ. ΒΑΒ …/21-11-2014 πρόσθετους λόγους έφεσης ισχυρίσθηκε ότι. από την απαλλοτριωθείσα έκταση των 859 τ.μ. του με ΑΚΠ 12 απαλλοτριωθέντος ακινήτου έπρεπε να αφαιρεθούν 500 τ.μ. και όχι 306,80 τ.μ. που το πρωτοβάθμιο κα. δευτεροβάθμιο Δικαστήριο αφαίρεσαν. Ο λόγος αυτός θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, καθόσον το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του αναφορικά με την έκταση του επίδικου απαλλοτριωθέντος ακινήτου δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα

πραγματικά περιστατικά, από τα οποία προκύπτει σαφής αναφορά στους σχετικούς πρόσθετους λόγους, αλλά και αιτιολογημένη περιγραφή της έκτασης του επίδικου ακινήτου, που διεκδικεί το Ελληνικό Δημόσιο και της απομένουσας μετά από αυτό απαλλοτριουμένης έκτασης για την οποία το αναιρεσείον οφείλει να καταβάλει την επιπλέον αποζημίωση, λόγω μη ανατροπής του τεκμηρίου ωφέλειας ως προς την εν λόγω έκταση: "...Τέλος θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ορθά επιδίκασε στον εφεσίβλητο αποζημίωση για 552,20 τ.μ.

από τα απαλλοτριωθέντα συνολικά 859 τ.μ., αφού, όπως προκύπτει από τα προσκομισθέντα και επικληθέντα με αριθμό …/2055/2002 και …/1818/13-9--2001 έγγραφα της Κτηματικής Υπηρεσίας Φθιώτιδας στη συνολική απαλλοτριωθείσα ιδιοκτησία του εφεσιβλήτου των 859 τ.μ., περιλαμβάνεται και τμήμα ακινήτου με αριθμό 302α, εμβαδού 306,80 τ.μ., το οποίο άλλωστε αποτυπώνεται στο συνημμένο στα παραπάνω έγγραφα, τοπογραφικό διάγραμμα της Κτηματικής Υπηρεσίας Φθιώτιδας, ως προς το οποίο το εκκαλούν Ελληνικό Δημόσιο, προβάλλει δικαιώματα κυριότητας.

Επομένως τα όσα υποστηρίζονται με το συναφή πρόσθετο λόγο έφεσης από το εκκαλούν και αν ακόμη ήθελε θεωρηθεί ότι αυτά συνέχονται με τους κύριους λόγους της έφεσης, θα πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμα...". Στη συνέχεια δε κάνοντας ειδική μνεία τους σχετικούς πρόσθετους λόγους έφεσης ως προς την εν λόγω απαλλοτριωθείσα έκταση απορρίπτει αυτούς ως αβάσιμους κατ' ουσία.

Επομένως ο δεύτερος από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί, καθόσον, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, το Εφετείο, δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια παραβιάζοντας δικονομική διάταξη ως προς το παραδεκτό των υπ' αριθμ. ΒΑΒ 115/21-11-2014 πρόσθετων λόγων της έφεσής του, αναφορικά με την απαλλοτριωθείσα έκταση, που το ίδιο (Ελληνικό Δημόσιο) πρέπει να καταβάλει επιπλέον αποζημίωση, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως προκύπτει από τις προαναφερθείσες παραδοχές της, αναφέρεται στον σχετικό πρόσθετο λόγο, τον αφορώντα την εν λόγω έκταση και στην συνέχεια τον απορρίπτει κατ' ουσία.

Μετά από αυτά θα πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί το αναιρεσείον στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, μειωμένη, όμως, κατ' άρθρο 2 παρ. 1 του ν. 3693/1957 και άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-12-2016 αίτηση για την αναίρεση της 60/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Ιουνίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Σεπτεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Σελίδα 2 της 1422/2018 πολιτικής απόφασης του Αρείου Πάγου Α.Λ.