Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling internal contradictions in reasoning do not constitute grounds for annulment.

Απόφαση 1421 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1421/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα-

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ........., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Πανούση, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, (Ν.Π.Δ.Δ.), το οποίο εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Χατζηκοκολάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25/10/2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 503/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 9282/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 23/2/2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος - Φιλητάς Περίδης, ανέγνωσε την από 22/2/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την 42/1981 απόφαση του ΔΔΔΔ Πειραιώς, που κηρύχθηκε εκτελεστή και ακολούθως υποχρεωτική με τις 16.170/1981 και 18.749/1981 αποφάσεις του Υπουργού Εργασίας, αντίστοιχα (ΦΕΚ Β΄ 472/1981 και ΦΕΚ Α΄ 731/1981) ρυθμίστηκαν οι όροι αμοιβής και εργασίας του απασχολούμενου με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου προσωπικού των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, νοσοκομείων κ.λ.π.

του Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ και με τον όρο 28 αυτής ορίστηκε ότι οι καθαρίστριες και καθαριστές λαμβάνουν το εκάστοτε ισχύον κατώτατο όριο ημερομισθίου (ημερομίσθιο ασφαλείας) του εργατοτεχνίτη-εργατοτεχνίτριας και για εξάωρη απασχόληση, αυξομοιούμενο αναλόγως, ενώ με τον όρο 12 της 74/1982 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών για τους όρους αμοιβής και εργασίας του ίδιου ως άνω προσωπικού, που κηρύχθηκε εκτελεστή με την Α.Υ.Ε. 17663/1982 (ΦΕΚ Β΄ 501/1982), προβλέπεται ότι το κατώτατο όριο βασικού μηνιαίου μισθού ή ημερομισθίου των μισθωτών, που υπάγονται στην απόφαση αυτή, δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το κατώτατο όριο βασικού μηνιαίου μισθού ή ημερομισθίου, αντίστοιχα, της εθνικής γενικής συλλογικής συμβάσεως εργασίας (απόφαση 1/1982 του ΔΔΔΔ Αθηνών).

Το νομικό καθεστώς των ανωτέρω ΔΑ μετέβαλε η από 22-12-1988 ΕΣΣΕ, η οποία κηρύχθηκε υποχρεωτική με την ΑΥΕ 17853/1989 (ΦΕΚ Β΄ 741/1989) και ίσχυσε από 1-7-1988. Με την ΕΣΣΕ αυτή επεκτάθηκαν στο σύνολό τους οι διατάξεις του Ν. 1505/1984 για το μισθολόγιο του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης όπως συμπληρώθηκαν με το Ν. 1810/1988, στους εργαζομένους (πλην ιατρών) με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, οι οποίοι είναι μέλη σωματείων που ανήκουν στην ΠΟΕΔΗΝ.

Με το άρθρο 9 της εν λόγω ΕΣΣΕ ορίστηκε ότι τυχόν καταβαλλόμενες ανώτερες αποδοχές από αυτές που καθορίζονται με τη συλλογική αυτή σύμβαση διατηρούνται. Τούτο έχει την έννοια της διατηρήσεως του ποσού των καταβαλλόμενων μέχρι της μεταβολής του νομικού καθεστώτος ανώτερων αποδοχών και όχι της εξακολουθήσεως και μετά ταύτα του προϊσχύσαντος νομικού καθεστώτος (Ολ.

ΑΠ 10/2002). Περαιτέρω, η παράλειψη του Δικαστηρίου της ουσίας να απαντήσει σε ισχυρισμό που δεν είναι νόμιμος ή παραδεκτός και συνεπώς γι΄ αυτό δεν ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δεν ιδρύει το λόγο αναιρέσεως, που προβλέπεται από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δικ. Τούτο συμβαίνει και όταν ο εκκαλών ή εφεσίβλητος ενάγων προτείνει στο Εφετείο για πρώτη φορά, παρά τη σχετική απαγόρευση του άρθρου 527 Κ.Πολ.Δικ., ισχυρισμό με τον οποίο μεταβάλλεται η ιστορική βάση της αγωγής του.

Στην προκείμενη περίπτωση ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων εξέθετε στην ένδικη αγωγή, ότι προσλήφθηκε από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο νοσοκομείο που είναι Ν.Π.Δ.Δ. την 29.4.1985 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ιδιωτικού δικαίου ως καθαριστής, ότι έκτοτε προσφέρει τις υπηρεσίες του σ΄ αυτό, αμειβόμενος με τις προβλεπόμενες από τις εκάστοτε ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας και διαιτητικές αποφάσεις αποδοχές, ότι με βάση την αναγνωρισθείσα κατά την πρόσληψη του προϋπηρεσία και την ιδιότητά του ως εγγάμου με τρία ανήλικα τέκνα έπρεπε, κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.1998 έως 31.12.1999, να λάβει ως αποδοχές, σύμφωνα με τις αναφερόμενες Σ.Σ.Ε.

και Δ.Α., με βάση υπολογισμού το ημερομίσθιο ασφαλείας των Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., που ίσχυσαν κατά την επίδικη περίοδο, συνυπολογιζομένων των προσαυξήσεων και επιδομάτων που αναφέρονται στην αγωγή, του βασικού μισθού με βάση οκτάωρη ημερήσια εργασία, της αμοιβής των δύο ωρών ημερησίως του Ν. 201/1975 και του επιδόματος τριετιών, το συνολικό ποσό των δραχμών 26.743.734, όπως τα επιμέρους κονδύλια αναλυτικά αναφέρονται στην αγωγή κατά χρονικές περιόδους, ότι το εναγόμενο αντί των αποδοχών αυτών λόγω μη υπολογισμού του βασικού του μισθού με βάση το εκάστοτε κατώτατο όριο ημερομισθίου (ημερομισθίου ασφαλείας) των ΕΓΣΣΕ της μη χορήγησης του επιδόματος τριετιών εκ ποσοστού 50% του βασικού του μισθού, ανθυγιεινής εργασίας εκ ποσοστού 15% βάσει της 125/1981 αποφ.

του Δ.Δ.Δ.Δ. Αθηνών αντί του χορηγουμένου τοιούτου εκ ποσοστού 10% και της αμοιβής των δύο (2) ωρών ημερησίως του άρθρου 2 παρ. 3 Ν.201/75, καθώς και λόγω μη εφαρμογής ως εκ τούτου του ταυταρίθμου και ταυτόσημου άρθρου 9 των από 22.12.1988 ΕΣΣΕ της ΠΟΕΔΗΝ και 10.10.1989 ΕΣΣΕ της παρ. 12 της 74/82 Αποφ. του Δ.Δ.Δ.Δ. Αθηνών και του ιδ΄ γενικού όρου της 42/81 Αποφ.

του Δ.Δ.Δ.Δ. Πειραιώς, κατέβαλε σ΄ αυτόν συνολικά 7.663.448 δραχμές, ζήτησε δε, μετά παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος της αγωγής να αναγνωρισθεί ότι το αναιρεσίβλητο του οφείλει το ποσό των 17.080.286 δραχμών από το οποίο να υποχρεωθεί να του καταβάλει 2.000.000 δραχμές με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Με βάση αυτό το ιστορικό και αίτημα το Εφετείο απέρριψε την ένδικη αγωγή ως μη νόμιμη με την αιτιολογία ότι από 1.7.1988 έχει επεκταθεί με την από 22.12.1988 ΕΣΣΕ της ΠΟΕΔΗΝ και στους εργαζόμενους με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στα νοσοκομεία του ν.δ/τος 2592/1953, όπως είναι το αναιρεσίβλητο νοσοκομείο, το μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων και έκτοτε δεν ισχύει το θεμελιούμενο στην 42/1981 απόφαση του Δ.Δ.Δ.Δ.

Πειραιώς και τις ισχύουσες από 1.1.1989 και εφεξής ΕΓΣΣΕ μισθολογικό καθεστώς των άνω εργαζομένων. Με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 8, 14 και 16 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο κατά παράβαση του νόμου δεν δέχθηκε την ύπαρξη δεδικασμένου από τις 7117/1995, 2229/1996, 351/2001 και 9283/2000 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών σχετικά με το δικαίωμά του να αμείβεται με βάση τις προϊσχύουσες της από 22.12.1988 ΕΣΣΕ της ΠΟΕΔΗΝ διατάξεις, που επικαλέσθηκε με τις προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου προς απόκρουση της εφέσεως του αναιρεσίβλητου νοσοκομείου.

Οι ως άνω λόγοι της αναιρέσεως είναι απορριπτέοι προεχόντως ως αλυσιτελείς, αφού, κατά τα προεκτεθέντα, δεν περιλαμβανόταν στην ιστορική βάση της αγωγής τέτοιος ισχυρισμός και η με τις προτάσεις της έκκλητης δίκης το πρώτον επίκλησή του ήταν απαράδεκτη, αφού αυτός συνιστά μεταβολή της βάσεως αυτής (ιστορικής).

Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 17 ΚΠολΔ δημιουργείται αν η ίδια απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Για να ιδρυθεί λόγος αναιρέσεως με βάση την εν λόγω διάταξη πρέπει η αντίφαση μεταξύ των διατάξεων της προσβαλλόμενης αποφάσεως να υπάρχει στο διατακτικό της, έτσι ώστε να καθίσταται εξαιτίας αυτής αδύνατη η εκτέλεσή της ή να εμποδίζεται η παραγωγή και η ενέργεια του δεδικασμένου.

Εάν η αντίφαση υπάρχει στο αιτιολογικό ή ανάμεσα στο αιτιολογικό και το διατακτικό της αποφάσεως και έχει την μορφή ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, μπορεί να θεμελιωθεί ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμ. 19 λόγος αναιρέσεως. Στην περίπτωση της κρινόμενης διαφοράς με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, για πλημμέλειες από τον αριθμ. 17 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί περιέχει στο αιτιολογικό τις αντιφατικές διατάξεις, αφού με την απόρριψη του πρώτου λόγου της εφέσεως του αναιρεσιβλήτου και της παραδοχής του δεύτερου λόγου της, δέχεται ταυτοχρόνως α) ότι έχει εφαρμογή το μισθολογικό καθεστώς της 42/81 αποφάσεως του Δ.Δ.Δ.Δ.

Πειραιώς κλπ και βάσει τούτου και της από 18.5.1998 Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. και β) ότι δεν έχει εφαρμογή το μισθολογικό καθεστώς της 42/81 Αποφάσεως του Δ.Δ.Δ.Δ. Πειραιώς κλπ, αλλά το αντίθετο προς αυτό μισθολογικό καθεστώς (δημοσιοϋπαλληλικό) των ν. 1505/84 κλπ. βάσει της από 22.12.1988 Ε.Σ.Σ.Ε. της ΠΟΕΔΗΝ. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, γιατί η πιο πάνω πλημμέλεια που αποδίδεται από τον αναιρεσείοντα στην προσβαλλόμενη απόφαση, δηλαδή η ύπαρξη αντιφάσεως στο αιτιολογικό αυτής, ανεξαρτήτως της ορθότητας ή μη αυτής (προσβαλλομένης), δεν μπορεί να θεμελιώσει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθμ. 17 Κ.Πολ.Δ.

λόγο αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23.2.2005 αίτηση του ........ για αναίρεση της 9282/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Μαΐου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 27 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ