141/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 141 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 141/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Γεώργιο Χοϊμέ, Μαρία Τζανακάκη και Θεόδωρο Μαντούβαλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, ως νόμιμου ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε για παράβαση νόμου, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Λ. Κ. του Σ., που δεν παραστάθηκε και 2) Ό. Φ. του Χ., κατοίκου ..., ως ασκούντων τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατρός τους Δ. Κ. του Λ., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Ντεμογιάννη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ο Λ. Κ. του Σ. απεβίωσε στις 25-9-2015 και πλέον, τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατρός της Δ. Κ. του Λ., ασκεί αποκλειστικά η μητέρα της Ό. Φ. του Χ. (2η ως άνω).

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-11-2009 αγωγή της ήδη 2ης των αναιρεσιβλήτων και του ήδη αποβιώσαντος Λ. Κ., ως ασκούντων από κοινού τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατρός τους Δ. Κ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Φλώρινας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 257/2011 εν μέρει οριστική και 131/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 102/2015 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 19-9-2016 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Θεόδωρο Μαντούβαλο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 64 § 1 ΚΠολΔ, όσοι είναι ανίκανοι να παρίστανται στο δικαστήριο με το δικό τους όνομα εκπροσωπούνται από τους νόμιμους αντιπροσώπους τους. Ικανός για κάθε δικαιοπραξία, σύμφωνα με το άρθρο 127 ΑΚ, είναι όποιος έχει συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του (ενήλικος). Κατά το άρθρο 1510 ΑΚ, η μέριμνα για το ανήλικο τέκνο είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων (γονική μέριμνα), οι οποίοι την ασκούν από κοινού. Η γονική μέριμνα περιλαμβάνει την επιμέλεια του προσώπου, τη διοίκηση της περιουσίας και την εκπροσώπηση του τέκνου σε κάθε υπόθεση ή δικαιοπραξία ή δίκη, που αφορούν το πρόσωπο ή την περιουσία του. Σε περίπτωση όπου η γονική μέριμνα παύει λόγω θανάτου, κήρυξης σε αφάνεια ή έκπτωσης του ενός γονέα, η γονική μέριμνα ανήκει αποκλειστικά στον άλλο. Άρα ο ανήλικος δεν έχει δικαίωμα να παρίσταται με το δικό του όνομα στο δικαστήριο, αλλά εκπροσωπείται σ' αυτό από τους δύο γονείς του και σε περίπτωση θανάτου του ενός εκπροσωπείται αποκλειστικά από τον άλλο γονέα. Διάδικος όμως είναι το ανήλικο τέκνο και όχι οι γονείς του, οι οποίοι απλώς αναπληρώνουν την έλλειψη ικανότητας του τέκνου να παρίσταται το ίδιο στο δικαστήριο με το δικό του όνομα.

Εν προκειμένω, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στο ακροατήριο από τη σειρά του πινακίου, δεν εμφανίστηκε ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων Λ. Κ. ως ασκών από κοινού με τη δεύτερη εξ αυτών τη γονική μέριμνα της διαδίκου ανήλικης θυγατέρας τους Δ. Κ.. Με προφορική δήλωση στο ακροατήριο, ο πληρεξούσιος δικηγόρος της δεύτερης αναιρεσίβλητης δήλωσε ότι ο πρώτος απεβίωσε στις 25-9-2015 και τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατέρας της ασκεί αποκλειστικά η δεύτερη. Προσκομίζεται δε σχετικά η με στοιχ. …6/1/2015 ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξίαρχου Δ.Ε. …. και η από 22-4-2016 βεβαίωση - πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης του Εθνικού Δημοτολογίου. Επομένως, λόγω του θανάτου του ενός εκ των γονέων της ανήλικης διαδίκου - αναιρεσίβλητης Δ. Κ., τη δίκη συνεχίζει μόνη η παριστάμενη Ό. Φ. μητέρα της, ως ασκούσα αποκλειστικά τη γονική μέριμνα αυτής.

Με το άρθρο τέταρτο, παρ. γ' του Ν. 4092/2012, που ισχύει από 8-11-2012, αντικαταστάθηκε η παρ. 2 του άρθρου 19 Ν. 489/ 1976 (που κωδικοποιήθηκε με το Π.Δ. 237/1986), όπως είχε τροποποιηθεί με το άρθρο 37 παρ. 26 Ν. 2496/1997, και εισήχθησαν ρυθμίσεις, ως προς την ευθύνη του "Επικουρικού Κεφαλαίου", βάσει των οποίων α) τέθηκε, ως ανώτατο όριο, στη χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, το χρηματικό ποσό των 6.000 ευρώ για κάθε δικαιούχο, β) ειδικά, για την περίπτωση ευθύνης του "Επικουρικού Κεφαλαίου", εξαιτίας ατυχήματος που προκλήθηκε από αυτοκίνητο, καλυπτόμενο, ως προς την αστική ευθύνη έναντι τρίτων, από ασφαλιστική εταιρεία, η οποία πτώχευσε ή της οποίας ανακλήθηκε οριστικά η άδεια λειτουργίας ή η εκτέλεση σε βάρος της απέβη άκαρπη, ορίστηκε κλιμακωτά η υποχρέωσή του να καταβάλει την αποζημίωση που επιδικάστηκε με ανώτατο όριο 100.000 ευρώ, με εξαίρεση για τα πρόσωπα που ζημιώθηκαν με αναπηρία και γ) ορίστηκε ότι οι ρυθμίσεις αυτές καταλαμβάνουν και τις ήδη γεννημένες αξιώσεις κατά του "Επικουρικού Κεφαλαίου", χωρίς, πάντως, να θίγονται αξιώσεις που έχουν επιδικαστεί με οριστική δικαστική απόφαση.

Επίσης, με άλλο εδάφιο στην ίδια γ' παράγραφο του άρθρου αυτού, διατηρήθηκε η πρόβλεψη ότι οι τόκοι που βαρύνουν το "Επικουρικό Κεφάλαιο" για την καταβολή αποζημιώσεων και χρηματικών ικανοποιήσεων υπολογίζονται με επιτόκιο 6% ετησίως. Όμως, οι νέες αυτές διατάξεις είναι αντίθετες 1) όσον αφορά εκείνες, με τις οποίες εισάγεται περιορισμός στα ποσά που επιδικάζονται ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, έναντι του αναιρεσείοντος, στην παράγραφο 1 του άρθρου 3 της οδηγίας 72/166 του Συμβουλίου της 24-4-1972 και στην παράγραφο 4 του άρθρου 1 της Δεύτερης Οδηγίας του Συμβουλίου της 30-12-1983 (84/5/ΕΟΚ), αλλά και στο άρθρο 25 παρ. 1 εδάφ.

δ' του Συντάγματος, ενώ, κατά το μέρος που η εν λόγω ρύθμιση καταλαμβάνει και τις ήδη γεννημένες αξιώσεις κατά του αναιρεσείοντος, αντίκειται στα άρθρα 17 παρ. 1 του Συντάγματος και 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ("ΕΣΔΑ"), που κυρώθηκε εκ νέου (μαζί με τη Σύμβαση) με το Ν.Δ. 53/1974 και έχει, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, αυξημένη, έναντι των νόμων, ισχύ (ΑΠ Ολομ., 5/2017, 4/2017) και 2) όσον αφορά εκείνες που περιορίζουν το ύψος του επιτοκίου, στα άρθρα 4 παρ. 1 και 25 παρ. 1 εδάφ.

δ' του Συντάγματος, 14 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Ν. 2462/1997) και 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της "ΕΣΔΑ" (ΑΠ Ολομ., 5/2017, 4/2017 και 3/2017). Στην προκείμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ' άρθρ. 561 § 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης 102/2015 απόφασής του, δικάζοντας, κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 666, 667 και 670 έως 676 (681Α) ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν τότε, επί της από 25-10-2013 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης …5/29-10-2013 έφεσης του ήδη αναιρεσείοντος ΝΠΙΔ με την επωνυμία "...", ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...

Α.Ε.", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, κατά των πρωτόδικων 131/2013 και 257/2011 οριστικής και εν μέρει οριστικής, αντίστοιχα, αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας, αφού τη δέχθηκε, ως ουσιαστικά βάσιμη (για άλλους λόγους πλην των επιδίκων), και εξαφάνισε τις πρωτόδικες αποφάσεις, κράτησε και δίκασε κατ' ουσίαν την ένδικη, από 10-11-2009 (με αύξοντα αριθμό κατάθεσης …9/2009) αγωγή από αδικοπραξία (τροχαίο ατύχημα), της ήδη εκπροσωπούμενης από την δεύτερη αναιρεσίβλητη μητέρα της, ανήλικης, ηλικίας 7 ετών κατά τον χρόνο του ατυχήματος, την οποία και δέχθηκε, εν μέρει, και επιδίκασε σε αυτήν, με τον νόμιμο τόκο, για τη θετική ζημία που υπέστη από το επίδικο τροχαίο ατύχημα 2.550 ευρώ, για χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από τον τραυματισμό της (ΑΚ 932) 25.000 ευρώ, καθώς και πρόσθετη χρηματική παροχή για την αναπηρία που υπέστη από το επίδικο τροχαίο ατύχημα (ΑΚ 931) 15.000 ευρώ και συνολικά 42.550 ευρώ, σε βάρος του εναγομένου - αναιρεσείοντος.

Αρνήθηκε δε να εφαρμόσει τις πιο πάνω διατάξεις του άρθρου 4 παρ. γ' Ν. 4092/ 2012, απορρίπτοντας τους σχετικούς αντίθετους πέμπτο και έκτο λόγους εφέσεως του αναιρεσείοντος, με το σκεπτικό ότι η διάταξη αυτού περί αναδρομικής κατάργησης των ενοχικών αξιώσεων είναι αντίθετη στα άρθρα 4 και 17 του Συντάγματος και 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και ότι ο περιορισμός του ύψους του επιτοκίου (6%) αντίκειται στα άρθρα 4 παρ. 1, 20 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος, 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και μετά την εξαφάνιση των πρωτόδικων αποφάσεων (για άλλους λόγους), κρίνοντας ότι οι διατάξεις αυτές του νόμου, αν και ισχύουν κατά το χρόνο δημοσίευσης της απόφασής του, δεν εφαρμόζονται, σύμφωνα με τα άρθρα 533 § 2, 535 § 1 και 536 §§ 1, 2 ΚΠολΔ, γιατί δεν καταλαμβάνουν χρονικά την επίδικη σχέση, εφόσον το ατύχημα έλαβε χώρα στις 26-6-2008 και ο ν. 4092/2012 άρχισε να ισχύει από 8-11-2012.

Κατά της κρίσεως αυτής του Εφετείου (εσφαλμένη κατά το αναιρεσείον), που είχε ως επακόλουθο, με την απόφασή του, να υποχρεωθεί να καταβάλει στην ενάγουσα (αναιρεσίβλητη) πλήρεις τις αξιώσεις της που δέχθηκε, ανερχόμενες στο ποσό των 42.550 ευρώ, αντί να περιοριστεί η ευθύνη του, σύμφωνα με το νόμο αυτό, στο ποσοστό 80% αυτής, ήτοι στο ποσό των 34.040 ευρώ και να περιοριστεί το επιτόκιο των τόκων υπερημερίας στο ποσοστό 6%, βάλλει το αναιρεσείον με τους δύο λόγους της αίτησης αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αρ. 1, για εσφαλμένη μη εφαρμογή, αν και συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους, των διατάξεων του άρθρου 4 παρ.

γ' Ν. 4092/2012, σε συνδυασμό και με τα άρθρα 533 § 2, 535 § 1 και 536 §§ 1, 2 ΚΠολΔ. Σύμφωνα με τις παραπάνω, ουσιαστικού δικαίου, διατάξεις του άρθρου τέταρτου παρ. γ' ν. 4092/2012, που τροποποίησαν το άρθρο 19 του ν. 489/1976, δεν θίγονται οι αξιώσεις που κατά την ισχύ του νόμου (8-11-2012) έχουν επιδικαστεί με οριστική δικαστική απόφαση, ο δε προβλεπόμενος ποσοστιαίος και ποσοτικός περιορισμός, δεν περιλαμβάνει την πρόσθετη χρηματική παροχή του άρθρου 931 ΑΚ, αφού αυτή δεν αποτελεί αποζημίωση, στην οποία αναφέρεται ο νόμος, εφ' όσον η τελευταία εννοιολογικώς συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής κατάστασης μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό, αλλά επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμόρφωσης, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί (βλ.

ΑΠ 441/2017, ΑΠ 586/ 2015), αλλά και αν ήθελε κριθεί τοιαύτη (αποζημίωση), ρητά ο νόμος προβλέπει την καταβολή αποζημίωσης και πέραν των 100.000 ευρώ σε πρόσωπα που ζημιώθηκαν με αναπηρία. Επομένως, οι περιορισμοί του νόμου αυτού δεν ισχύουν επί των επιδικασθέντων με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κονδυλίων α) για τη θετική ζημία από το ατύχημα συνολικού ποσού 2.550 ευρώ γιατί το κονδύλιο αυτό είχε επιδικασθεί ήδη, πριν από την ισχύ του ν. 4092/2012, με την 257/2011 εν μέρει οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας (η οποία εξαφανίστηκε από το Εφετείο χάριν της ενότητας της εκτελέσεως) και β) για την πρόσθετη χρηματική παροχή εκ του άρθρου 931 ΑΚ, για την αναπηρία που υπέστη η παθούσα από το τροχαίο ατύχημα, ποσού 15.000 ευρώ.

Άρα το Εφετείο που απέρριψε το σχετικό ισχυρισμό του εκκαλούντος ήδη αναιρεσείοντος, αν και με διαφορετική αιτιολογία, η οποία αντικαθίσταται με την παρούσα, κατ' άρθρο 578 ΚΠολΔ, ορθά έκρινε. Περαιτέρω, με την κρίση του αυτή το Εφετείο, δηλαδή με το να μην εφαρμόσει τις παραπάνω διατάξεις του ν. 4092/2012, κατά το μέρος που περιορίζουν το ποσοστό των τόκων που βαρύνει το αναιρεσείον για την καταβολή από το τελευταίο αποζημιώσεων και χρηματικών ικανοποιήσεων, δεν παραβίασε, ευθέως, το νόμο, σύμφωνα και με όσα προεκτέθηκαν στην αρχή της παρούσας.

Επομένως, οι από το άρθρο 559 αριθμ. 1 εδάφ. α' ΚΠολΔ, πρώτος και δεύτερος λόγοι της αίτησης αναίρεσης, κατά το σκέλος τους αυτό (δηλ. ως προς τη μη ποσοστιαία μείωση των κονδυλίων των 2.550 ευρώ και 15.000 ευρώ και τη μη ισχύ του μειωμένου επιτοκίου 6%), με το οποίο το αναιρεσείον υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Σύμφωνα με το άρθρο 249 εδάφ. α' ΚΠολΔ, αν η διάγνωση της διαφοράς εξαρτάται ολικά ή εν μέρει από την ύπαρξη ή ανυπαρξία μιας έννομης σχέσης ή την ακυρότητα ή τη διάρρηξη μιας δικαιοπραξίας που συνιστά αντικείμενο άλλης δίκης εκκρεμούς σε πολιτικό ή διοικητικό δικαστήριο ή από ζήτημα που πρόκειται να κριθεί ή κρίνεται από διοικητική αρχή, το δικαστήριο μπορεί αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου να διατάξει την αναβολή της συζήτησης εωσότου περατωθεί τελεσίδικα ή αμετάκλητα η άλλη δίκη ή εωσότου εκδοθεί από τη διοικητική αρχή απόφαση που δεν μπορεί να προσβληθεί.

Από τη διατύπωση και το σκοπό της διάταξης αυτής, η οποία έχει θεσπιστεί προς εξοικονόμηση χρόνου και δαπάνης και προς αποφυγή έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων, συνάγεται ότι η εφαρμογή της δεν είναι εκ προοιμίου ασυμβίβαστη με την αναιρετική δίκη. Διότι, παρά τη μη ειδική αναφορά της στο άρθρο 573 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπου γίνεται ενδεικτική μνεία μιας σειράς από διατάξεις του γενικού μέρους του ΚΠολΔ που μπορούν να έχουν εφαρμογή και στην αναιρετική διαδικασία, δεν αποκλείεται, σε συγκεκριμένη περίπτωση, η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται από το άρθρο 249 ΚΠολΔ να εξασφαλίζει την προσφορότερη λύση για την εξυπηρέτηση του παραπάνω σκοπού.

Αυτό συμβαίνει, προεχόντως, όταν κάποιο σοβαρό νομικό ζήτημα, το οποίο πρέπει να επιλυθεί από το οικείο αναιρετικό τμήμα, έχει παραπεμφθεί ήδη στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, ως ζήτημα εξαιρετικής σημασίας, όπου και εκκρεμεί (ΑΠ 754/2018, ΑΠ 153/2018). Στην ερευνώμενη περίπτωση, έχει ήδη παραπεμφθεί στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με τη 1780/1-11-2017 απόφαση του παρόντος Δ' πολιτικού τμήματος αυτού που ήταν γνωστή, όταν έγινε η διάσκεψη για την επίδικη υπόθεση, αφού χαρακτηρίστηκε γενικότερου ενδιαφέροντος, το ζήτημα, από το οποίο εξαρτάται εν μέρει η διάγνωση της διαφοράς και επιδρά και επί των δύο λόγων αναιρέσεως κατά το αντίστοιχο σκέλος τους, αν δηλαδή, η επίμαχη νέα ρύθμιση του άρθρου 4 παρ.

γ' του ν. 4092/2012, με την οποία περιορίζεται το όριο της ευθύνης του αναιρεσείοντος ως προς το ύψος της αποζημίωσης και της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης που πρέπει να καταβάλει στον παθόντα, κατά τα προαναφερόμενα, στην περίπτωση, μεταξύ άλλων, ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της ασφαλιστικής εταιρείας που καλύπτει ασφαλιστικές ζημίες που προκλήθηκαν από ασφαλισμένο σ' αυτήν αυτοκίνητο, σε ορισμένο ποσοστό της πλήρους αποζημίωσης του παθόντος, κυμαινόμενο σε ποσοστό από 70% έως 90%, είναι ή όχι αντίθετη με τις διατάξεις των άρθρων 17 του Συντάγματος, 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της "ΕΣΔΑ" και 6 παρ. 1 της "ΕΣΔΑ".

Συνεπώς, όσον αφορά το κονδύλιο της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης 25.000 ευρώ, το οποίο προσβάλλει ως προς τον μη ποσοστιαίο περιορισμό του το αναιρεσείον με τους δύο λόγους αναίρεσης, 4 α' και β' εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, για την ενότητα της νομολογίας και προκειμένου να αποφευχθεί η έκδοση αντιφατικών αποφάσεων, συντρέχει, εύλογα, περίπτωση εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 249 ΚΠολΔ, σύμφωνα και με όσα αναπτύχθηκαν στη μείζονα σκέψη. Κατόπιν αυτού, πρέπει, για το κονδύλιο αυτό, να ανασταλεί η πρόοδος της παρούσας δίκης, μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση, για το ζήτημα αυτό, από την Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, προς την οποία η τυχόν παραπομπή και της υπόθεσης αυτής θα επιβράδυνε ακόμη περισσότερο την εκδίκασή της. Κατά τα λοιπά, ήτοι όσον αφορά τα προσβαλλόμενα κονδύλια της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως για τη θετική ζημία (2.550 €) και για αποζημίωση του άρθρου 931 ΑΚ (15.000 €) και περί τόκων, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί. Στην παρούσα απόφαση δεν διαλαμβάνεται διάταξη για την τύχη του παραβόλου που έχει καταθέσει το αναιρεσείον, καθώς και για τα δικαστικά έξοδα, δεδομένου ότι απομένει προς έρευνα η αίτηση αναίρεσης κατά το προαναφερόμενο σκέλος της που έχει παραπεμφθεί στην Ολομέλεια.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-9-2016 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης 24/2016 αίτηση για αναίρεση της 102/2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, κατά το μέρος που αφορά τα προσβαλλόμενα κονδύλια της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως για αποζημίωση 2.550 ευρώ, για αποζημίωση του άρθρου 931 ΑΚ 15.000 ευρώ και περί τόκων. Και Αναβάλλει τη συζήτηση της αναίρεσης, κατά τα λοιπά, ήτοι όσον αφορά το σκέλος των δύο λόγων αναιρέσεως 4 α' και β' εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ σχετικά με την ποσοστιαία μείωση του κονδυλίου της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ποσού 25.000 ευρώ, μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση από την Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου ως προς το ζήτημα, αν η ρύθμιση του άρθρου 4 παρ. γ' του Ν. 4092/2012, με την οποία περιορίζεται η αποζημίωση και η χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, την οποία το αναιρεσείον είναι υποχρεωμένο να καταβάλει στην περίπτωση, μεταξύ άλλων, ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της ασφαλιστικής εταιρείας που καλύπτει ασφαλιστικές ζημίες που προκλήθηκαν από ασφαλισμένο σ' αυτήν αυτοκίνητο, σε ορισμένο ποσοστό της πλήρους αποζημίωσης του παθόντος, κυμαινόμενο σε ποσοστό από 70% έως 90% και μέχρι του ποσού των 100.000 ευρώ είναι ή όχι αντίθετη με τις διατάξεις του Συντάγματος, της ΕΣΔΑ και του ενωσιακού δικαίου, που έχει παραπεμφθεί σ' αυτή με τη 1780/2017 απόφαση του Δ' Τμήματος του Αρείου Πάγου.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Φεβρουαρίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ