1418/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1418 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1418/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καθών η κλήση: 1. Π. Γ. του Α., 2. Σ. Δ. του Π., χας Θ. Γ., 3. Έ. Γ. του Θ. και 4. Β. Γ. του Θ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ιωάννα Σακελλαρίου.

Των αναιρεσίβλητων-καλούντων: 1. Α. Μ. του Ι., 2. Δ. Μ. του Ι., 3. Ο. συζ. Σ. Σ., το γένος Ι. Μ. και 4. Γ. συζ. Β. Ι., το γένος Ι. Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Θωμά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-5-1993 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5434/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 3652/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-2-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 14-9-2009 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Μιχαήλ Θεοχαρίδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ιγ ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της. Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν εφαρμόσθηκε ορθώς ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται, όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση , στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις (Ολ.ΑΠ 24/1992).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση του, το Εφετείο δέχθηκε με αυτήν ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά: Με απόφαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων Αθηνών παραχωρήθηκε στον Ι. Μ., πατέρα των εναγόντων, προς αγροτική του αποκατάσταση, μεταξύ άλλων, και το υπ' αριθμ. 412 κληροτεμάχιο, συνολικής έκτασης 16.620 τ.

μ., που βρίσκεται στη θέση "..." της κτηματικής περιφέρειας της Κοινότητας Σχηματαρίου Αττικής και συνορεύει βόρεια με το 414 κληροτεμάχιο, νότια με ρέμα, δυτικά με το 406 κληροτεμάχιο και ρέμα και ανατολικά με το 414 κληροτεμάχιο, και το οποίο ακολούθως μεταβιβάσθηκε σ' αυτόν, σύμφωνα με το άρθρο 189 του Αγροτ.

Κώδικα, με τον υπ' αριθμ. .../1950 τίτλο κυριότητας (παραχωρητήριο) του Υπουργείου Γεωργίας, που μεταγράφηκε νόμιμα. Τμήμα του κληροτεμαχίου αυτού αποτελεί και το επίδικο ακίνητο, εμβαδού 435 τ. μ., το οποίο μετά την ένταξη της περιοχής του ακινήτου στο εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο της Κοινότητας ... βρίσκεται στο 44 οικοδομικό τετράγωνο, με αριθμό ιδιοκτησίας 25 και συνορεύει βορειανατολικά σε πλευρά μήκους 19,27 μέτρων με εγκεκριμένη οδό πλάτους 8 μέτρων, βορειοδυτικά σε πλευρά μήκους 21,87 μέτρων με ιδιοκτησία Ά.

και Α. Κ., νοτιοανατολικά σε πλευρά μήκους 24,44 μέτρων με ιδιοκτησία Ά. και Α. Κ. και νοτιοδυτικά σε πλευρά μήκους 19,38 μέτρων επίσης με ιδιοκτησία Ά. και Α. Κ.. Ο ανωτέρω κληρούχος απεβίωσε στις 17-12-1968 και κληρονομήθηκε από τους τέσσερις ενάγοντες, που είναι τέκνα του, κατά το 1Α εξ αδιαιρέτου από τον καθένα, οι οποίοι αποδέχθηκαν την κληρονομιά εκείνου με την υπ' αριθμ. .../3-8-1992 πράξη αποδοχής της συμβολαιογράφου Νέας Ερυθραίας Αικατερίνης Ζαχαρία, που μεταγράφηκε νόμιμα, και με τον τρόπο αυτό έγιναν συγκύριοι του επιδίκου ακινήτου, ο καθένας κατά το πιο πάνω ιδανικό μερίδιο.

Ωστόσο, κατά τη διαδικασία σύνταξης της πολεοδομικής μελέτης από την Κοινότητα ..., οι εναγόμενοι υπέβαλαν δηλώσεις ιδιοκτησίας, στις οποίες συμπεριέλαβαν και το επίδικο ακίνητο, επικαλούμενοι ότι τούτο ανήκει στη συγκυριότητα τους, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου στον καθένα, ισχυρισμό τον οποίο προβάλλουν και με τις προτάσεις τους προς αντίκρουση της αγωγής.

Ειδικότερα οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι απέκτησαν την κυριότητα του επιδίκου, ο καθένας κατά το πιο πάνω ποσοστό εξ αδιαιρέτου, από κληρονομιά του πατέρα τους Α. Γ., στον οποίο είχε περιέλθει το επίδικο, ως τμήμα μεγαλύτερου ακινήτου, εκτάσεως επτά (7) στρεμμάτων, με αγορά από το δικαιοπάροχο των εναγόντων, δυνάμει του υπ' αριθμ. .../22-10-1937 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Βασιλείου Αντωνίου, που έχει μεταγραφεί νόμιμα.

Πράγματι με το αγοραπωλητήριο αυτό συμβόλαιο, ο καθολικός δικαιοπάροχος των εναγόντων Ι. Μ. πώλησε και μεταβίβασε κατά κυριότητα στον πατέρα των εναγομένων Α. Γ., από το πιο πάνω κληροτεμάχιο του, εκτάσεως 16.620 τ.μ., έναν αγρό εκτάσεως επτά (7) στρεμμάτων, συνορευόμενο, κατά το συμβόλαιο αυτό, ανατολικά με το υπόλοιπο κτήμα του πωλητή Ι.

Μ. επί πλευράς 100 μέτρων, δυτικά με κτήμα Δ. Κ. επί πλευράς 100 μέτρων, βόρεια με κτήμα Δ. Π. επί πλευράς 70 μέτρων και νότια με ρέμα επί πλευράς 70 μέτρων. Ο Α. Γ. απεβίωσε στις 16-5-1968 και άφησε μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους του τη σύζυγο του Ε. ή Έ. Γ., τη θυγατέρα του Κ. συζ. Π. Σ. και τους δύο αρχικά εναγόμενους γιους του, οι οποίοι, με την .../27-7-1971 πράξη αποδοχής κληρονομιάς του συμβολαιογράφου Αθηνών Χαράλαμπου Στασινόπουλου, που μεταγράφηκε νόμιμα, αποδέχθηκαν την επαχθείσα σ' αυτούς κληρονομιά, στην οποία περιλαμβανόταν και ο πιο πάνω αγρός των επτά (7) στρεμμάτων.

Από τους συγκληρονόμους αυτούς η Κ. σύζ. Π. Σ., αδελφή των αρχικά εναγομένων, με το .../27-7-1971 συμβόλαιο του ίδιου συμβολαιογράφου Αθηνών, που μεταγράφηκε νόμιμα, εξήλθε από την κοινωνία (συγκυριότητα) επί του ως άνω αγρού των επτά (7) στρεμμάτων, αναγνωρίζοντας τους εναγομένους και τη μητέρα τους αποκλειστικούς κυρίους τούτου.

Και στα δύο αυτά συμβολαιογραφικά έγγραφα ο εν λόγω αγρός περιγράφεται ως προς τη θέση, όρια και έκταση, με τον ίδιο τρόπο που περιγράφεται και στο παραπάνω .../1937 αρχικό συμβόλαιο αγοράς του καθολικού δικαιοπαρόχου τους Α. Γ.. Στη συνέχεια, οι αρχικά εναγόμενοι και η μητέρα τους Ε. ή Έ. Γ., με το .../29-4-1974 πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αμαρουσίου Λεωνίδα Παπαστεφάνου, που μεταγράφηκε νόμιμα, πώλησαν και μεταβίβασαν κατά κυριότητα στους Π.

Σ. και Α. Σ. ένα τμήμα από τον πιο πάνω αγρό των επτά (7) στρεμμάτων και συγκεκριμένα έκταση δύο (2) στρεμμάτων, η οποία, κατά το συμβόλαιο αυτό, συνορεύει βορειανατολικά επί προσώπου 29 μέτρων με ιδιωτική οδό και πέραν αυτής με ιδιοκτησία αγνώστου, εν μέρει επί πλευράς 19 μέτρων με ιδιοκτησία Α. Κ. και εν μέρει επί πλευράς 0,80 μέτρων με ιδιοκτησία Α.

Κ., νοτιοανατολικά εν μέρει επί πλευράς 25,32 μέτρων με ιδιοκτησία Α. Κ., εν μέρει επί πλευράς 25,85 μέτρων με ιδιοκτησία Α. Κ. και εν μέρει επί πλευράς 31,80 μέτρων με ιδιοκτησία Ανδρέου, νότια επί πλευράς 9,76 με ρέμα και βορειοδυτικά επί πλευράς 102,30 μέτρων με ιδιοκτησία των ως άνω πωλητών. Ακολούθως, με το .../16-4-1986 πωλητήριο συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Αμαρουσίου Κοραλίας Αγγελοπούλου, που μεταγράφηκε νόμιμα, οι ανωτέρω Π.

Σ. και Α. Σ. πώλησαν και μεταβίβασαν κατά κυριότητα στις Ι. συζ. Σ. Β. και Α. συζ. Σ. Κ. τον πιο πάνω αγρό που είχαν αγοράσει, εκτάσεως κατά νεότερη καταμέτρηση, 2.022,412 τ.μ., ο οποίος, σύμφωνα με τον τίτλο αυτό, συνορεύει βορειανατολικά επί προσώπου 29,01 μέτρων με την οδό ..., νοτιοανατολικά επί πλευράς 25,27 μέτρων με ιδιοκτησία αγνώστων, βορειοανατολικά επί πλευράς 18,95 μέτρων με ιδιοκτησία αγνώστων, νοτιοανατολικά επί πλευράς 25,79 μέτρων με ιδιοκτησία Ι.

συζ. Σ. Β. και Α. συζ. Σ. Κ., βορειανατολικά επί πλευράς 0,76 μέτρων με ιδιοκτησία Α. Κ. και Ι. Β., νοτιοανατολικά επί πλευράς 31,63 μέτρων με ιδιοκτησία Ανδρέου, νοτιοδυτικά επί πλευράς 9,70 μέτρων με ρέμα και βορειοδυτικά επί πλευράς 102,30 μέτρων με ιδιοκτησία των εναγομένων και της Ε. ή Έ. Γ.. Στις 24-3-1991 απεβίωσε η μητέρα των εναγομένων Ε.

ή Έ. Γ., η οποία με την από 11-4-1989 ιδιόγραφη διαθήκη της εγκατέστησε μοναδικούς κληρονόμους της τους εναγομένους. Αυτοί, με την .../11-3-1993 πράξη αποδοχής κληρονομιάς του συμβολαιογράφου Αθηνών Τριαντάφυλλου Παπαδόπουλου, που μεταγράφηκε νόμιμα, αποδέχθηκαν την επαχθείσα σ' αυτούς κληρονομιά της μητέρας τους, περιλαμβάνουσα, μεταξύ άλλων, και τα 2/6 εξ αδιαιρέτου του επιδίκου ακινήτου, το οποίο στην πράξη αυτή αποδοχής περιγράφεται ως οικόπεδο, εμβαδού 435 τ.μ., που συνορεύει βορειοανατολικά επί προσώπου 19,27 μέτρων με την οδό ..., νοτιοανατολικά επί πλευράς 24,44 μέτρων με ιδιοκτησία Ι.

και Α. Κ., νοτιοδυτικά επί πλευράς 19,38 μέτρων με ιδιοκτησία Ι. και Α. Κ. και βορειοδυτικά επί πλευράς 21,87 μέτρων με ιδιοκτησία αγνώστων ιδιοκτητών. Στην ίδια πράξη αποδοχής κληρονομιάς αναφέρεται ότι το οικόπεδο αυτό (επίδικο), μαζί με άλλα δύο οικόπεδα προήλθε από την παραπάνω μεγαλύτερη έκταση των επτά στρεμμάτων που αναφέρεται στις προαναφερθείσες υπ' αριθμ. .../27-7-1971 πράξη αποδοχής της κληρονομιάς του Α.

Γ. και υπ' αριθμ. .../27-7-1971 πράξη εξόδου από την κοινωνία της από τους συγκληρονόμους, αδελφής των εναγομένων, Κ. συζ. Π. Σ.. Με βάση τις πιο πάνω δύο συμβολαιογραφικές πράξεις αποδοχής κληρονομιάς (.../1971 και .../1993), τις οποίες οι εναγόμενοι υπέβαλαν κατά τη διαδικασία σύνταξης και εφαρμογής της οικείας πολεοδομικής μελέτης στην αρμόδια υπηρεσία, και την 9378/Τ926/12-4-1993 διορθωτική απόφαση του Νομάρχη Αττικής, που μεταγράφηκε νόμιμα, αυτοί (εναγόμενοι) αναφέρονται ως συγκύριοι, ο καθένας κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου, του επιδίκου ακινήτου, το οποίο είχε πλέον διαμορφωθεί σε οικόπεδο.

Ωστόσο, δεν αποδείχθηκε ότι το επίδικο ακίνητο περιλαμβάνεται στους τίτλους κτήσεως των εναγομένων και συνακόλουθα ότι αυτοί κατέστησαν συγκύριοι αυτού. Από το .../1937 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο και τα λοιπά αποδεικτικά μέσα δεν συνάγεται απόδειξη ικανή να θεμελιώσει δικανική πεποίθηση περί του ότι το επίδικο περιλαμβάνεται στους τίτλους κτήσεως των εναγομένων και πολύ περισσότερο ότι αυτοί έγιναν κύριοι τούτου.

Αντίθετα, από το προαναφερόμενο .../1974 πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αμαρουσίου Λεωνίδα Παπαστεφάνου, που καταρτίσθηκε σε χρόνο ανύποπτο, προκύπτει ότι κατά την περιγραφή του μεταβιβαζομένου με αυτό από τους εναγομένους και τη μητέρα τους Ε. ή Έ. Γ. προς τους Παναγιώτη και Α. Σ. αγροτεμαχίου των δύο στρεμμάτων, που είναι όμορο προς το επίδικο ακίνητο, το επίδικο δεν αναφέρεται ως ιδιοκτησία των πωλητών (εναγομένων και μητέρας τους), οι οποίοι ρητά κατονομάζουν τους εαυτούς τους ως συγκυρίους μόνο του βορειοδυτικά, επί πλευράς 102,30 μέτρων του, του μεταβιβαζομένου αγροτεμαχίου κειμένου όμορου ακινήτου, που αποτελεί το υπόλοιπο του αγρού των επτά στρεμμάτων.

Αλλά και στο προμνησθέν .../1986 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, που επίσης καταρτίσθηκε σε ανύποπτο χρόνο, με το οποίο οι αγοραστές Π. και Α. Σ. πώλησαν και μεταβίβασαν κατά κυριότητα το ίδιο αγροτεμάχιο των δύο στρεμμάτων, στις Ι. συζ. Σ. Β. και Α. συζ. Σ. Κ., το επίδικο δεν μνημονεύεται ως ιδιοκτησία των εναγομένων.

Επιπλέον αποδείχθηκε, ότι κατά το έτος 1946 ο αρχικός κληρούχος και δικαιοπάροχος των εναγόντων Ι. Μ., με το υπ' αριθμ. .../8-6-1946 προσύμφωνο πωλήσεως του συμβολαιογράφου Νίκαιας Νικολάου Μάρκου, ανέλαβε την υποχρέωση να πωλήσει στον Ε. Γ. ένα αγροτεμάχιο, ημίσεος στρέμματος, κείμενο στο ... και συνορευόμενο ανατολικά με ιδιοκτησία Α.

Κ. και δρόμο, δυτικά και βόρεια με αγρό Α. Γ. (δικαιοπαρόχου των εναγομένων) και νότια με αγρό Α. Κ.. Το αγροτεμάχιο αυτό, όπως προκύπτει από την περιγραφή των ιδιοκτητών των όμορων προς αυτό ακινήτων και το εμβαδόν του, είναι το επίδικο ακίνητο. Και βέβαια ο δικαιοπάροχος των εναγόντων Ι. Μ. δεν προέβη στην κατάρτιση του οριστικού συμβολαίου πωλήσεως και μεταβιβάσεως του αγροτεμαχίου αυτού, ούτε προέκυψε ότι ακολουθήθηκε ως προς αυτό η διαδικασία επικύρωσης της εν λόγω ανώμαλης δικαιοπραξίας, δεδομένου ότι επρόκειτο για μεταβίβαση τμήματος κληροτεμαχίου, η οποία έγινε με συμβολαιογραφικό προσύμφωνο.

Όμως οι κληρονόμοι του Ε. Γ., Κ. συζ. Α. Π. και Κ. Γ., αφού κοινοποίησαν στις 3-6-1993 στους ενάγοντες την από 28-5-1993 εξώδικη δήλωση, άσκησαν στη συνέχεια την από 3-2-1997 και με αριθμό εκθ. καταθ.1464/1997 αγωγή, με την οποία ζήτησαν να καταδικασθούν οι τότε εναγόμενοι και τώρα ενάγοντες, ως κληρονόμοι του Ι. Μ., σε δήλωση βουλήσεως περί μεταβιβάσεως σ "αυτούς της κυριότητας του επιδίκου ακινήτου, βάσει του ανωτέρω συμβολαιογραφικού προσυμφώνου (.../8-6-946).

Περαιτέρω από το υπ' αριθμ. .../11-2-1946 προσύμφωνο πωλήσεως του συμβολαιογράφου Νίκαιας Νικολάου Μάρκου προκύπτει ότι ο ίδιος αρχικός κληρούχος και δικαιοπάροχος των εναγόντων (Ι. Μ.) είχε αναλάβει με αυτό την υποχρέωση να πωλήσει στους Α. Κ. και Κ. Κ., από το υπόλοιπο του ως άνω κληροτεμαχίου του, ένα αγροτεμάχιο εκτάσεως 1.300 τ.μ., το οποίο, κατά την περιγραφή που γίνεται σ' αυτό, συνορεύει ανατολικά με κτήμα ιδιοκτησίας Δ.

Π., δυτικά με άμπελο του Α. Γ., δικαιοπαρόχου των εναγομένων, και βόρεια και νότια με υπόλοιπη ιδιοκτησία του ίδιου του πωλητή. Σε εκτέλεση του εν λόγω προσυμφώνου καταρτίσθηκε το υπ ' αριθμ. .../18-4-1956 οριστικό συμβόλαιο πώλησης του συμβολαιογράφου Νίκαιας Δημοσθένη Κόλλια, με το οποίο ο Ι. Μ. πώλησε και μεταβίβασε κατά κυριότητα στους Α.

Κ. και Κ. Κ. το πιο πάνω αγροτεμάχιο των 1300 τ.μ., το οποίο και στο συμβόλαιο αυτό οριοθετείται με τα ίδια ακριβώς όρια, δηλαδή αναφέρεται ότι συνορεύει ανατολικά με κτήμα ιδιοκτησίας Δ. Π., δυτικά με άμπελο του Α. Γ., δικαιοπαρόχου των εναγομένων, και βόρεια και νότια με υπόλοιπη ιδιοκτησία του ίδιου του πωλητή.

Κατά το έτος 1960 οι Α. Κ. και Κ. Κ. προέβησαν, με το .../5-3-1960 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Νίκαιας Δημοσθένη Κάλλια, στη διανομή του ανωτέρω αγροτεμαχίου που είχαν συναγοράσει από τον Ι. Μ., κατά την περιγραφή του οποίου στο εν λόγω συμβόλαιο διανομής αναφέρεται ότι αυτό συνορεύει ανατολικά με κτήμα Δ. Π., δυτικά με άμπελο του Α.

Γ. και βόρεια και νότια με ιδιοκτησία Ι. Μ.. Σύμφωνα με την περιγραφή που γίνεται στο ίδιο διανεμητήριο συμβόλαιο, το διαιρετό τμήμα που έλαβε από το αγροτεμάχιο που διανεμήθηκε ο Α. Κ. έχει έκταση 650 τ.μ. και συνορεύει ανατολικά επί πλευράς 50 μέτρων με τμήμα του ίδιου αγροτεμαχίου, δυτικά επί πλευράς 50 μέτρων με ιδιοκτησία Ε.

Γ., βόρεια με οδό επί προσώπου 13 μέτρων και νότια επί πλευράς 13 μέτρων με ιδιοκτησία Α. Α.. Κατά το έτος 1978, ο Α. Κ., με το υπ' αριθμ. .../1-12-1978 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαρίας Παπαναγιώτου, μεταβίβασε κατά κυριότητα το αγροτεμάχιο των 650 τ.μ., που είχε περιέλθει σ' αυτόν βάσει της ανωτέρω διανομής, στις θυγατέρες του Α.

συζ. Σ. Κ. και Ι. συζ. Σ. Β.. Και στο συμβόλαιο αυτό το μεταβιβαζόμενο ακίνητο, που είναι όμορο προς το επίδικο, περιγράφεται ως αγροτεμάχιο, εμβαδού 650 τ.μ., που βρίσκεται στην περιφέρεια της Κοινότητας ... και συνορεύει ανατολικά με αγροτεμάχιο ιδιοκτησίας Κ. Κ., δυτικά επί πλευράς 50 μέτρων με ιδιοκτησία Ε. Γ., βόρεια με ιδιωτική οδό και νότια με ιδιοκτησία Α.

Α.. Από τα εν λόγω συμβολαιογραφικά έγγραφα, τα οποία καταρτίσθηκαν το καθένα σε διαφορετικό και σε κάθε περίπτωση σε ανύποπτο χρόνο, επιβεβαιώνεται ότι το επίδικο ακίνητο δεν είχε περιληφθεί στον τίτλο κτήσεως του δικαιοπαρόχου των εναγομένων Α. Γ., ούτε περιήλθε στην κυριότητα αυτών. Έτσι στο .../11-2-1946 προσύμφωνο πωλήσεως του συμβολαιογράφου Νίκαιας Νικολάου Μάρκου, με το οποίο προσυμφωνήθηκε η πώληση προς τους Α.

Κ. και Κ. Κ. του ομόρου προς το επίδικο αγροτεμαχίου, εκτάσεως 1.300 τ.μ, αναφέρεται ως βόρειο και νότιο όριο του προς πώληση αγροτεμαχίου υπόλοιπο τμήμα της ιδιοκτησίας του πωλητή Ι. Μ., δεδομένου ότι προηγήθηκε (η σύναψη αυτού) της καταρτίσεως του υπ' αριθμ. .../8-6-1946 προσυμφώνου πωλήσεως του συμβολαιογράφου Νίκαιας Νικολάου Μάρκου, με το οποίο ο ίδιος κληρούχος Ι.

Μ. προσυμφώνησε την πώληση του επιδίκου ακινήτου προς τον Ε. Γ., και έτσι στα μεταγενέστερα υπ' αριθμ. .../1960 και .../1978 ως άνω συμβόλαια μνημονεύεται πλέον ως δυτικό όριο του ίδιου αγροτεμαχίου των 1300 τ.μ. το επίδικο ακίνητο, το οποίο περιγράφεται ως ιδιοκτησία Ε. Γ. και όχι Α. Γ. (δικαιοπαρόχου των εναγομένων).

Ενόψει αυτών το επίδικο ακίνητο βρίσκεται εκτός της εκτάσεως που με το .../1937 συμβόλαιο πουλήθηκε και μεταβιβάσθηκε κατά κυριότητα από τον καθολικό δικαιοπάροχο των εναγόντων Ι. Μ. στο δικαιοπάροχο των εναγομένων Α. Γ.. Αποτελεί δε αυτό εναπομείναν τμήμα του 412 κληροτεμαχίου, του οποίου, κατά τα προαναφερόμενα, οι ενάγοντες κατέστησαν κύριοι, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, δυνάμει της υπ' αριθμ. .../1992 πράξης αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Νέας Ερυθραίας Αικατερίνης Ζαχαρία, που μεταγράφηκε νόμιμα.

Η κρίση αυτή ενισχύεται και από την με αριθμό 370/2005, από 22-11-2005 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα Γ. Κ., ενώ η από του μηνός Μαΐου 1998 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα Δ. Α. δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετη ασφαλή κρίση, διότι αναιρείται από το περιεχόμενο των προαναφερομένων συμβολαιογραφικών εγγράφων, τα οποία, όπως εκτέθηκε, έχουν συνταχθεί σε ανύποπτο χρόνο.

Με βάση τις πραγματικές αυτές παραδοχές το Εφετείο έκρινε ότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι απέκτησαν την κυριότητα του επιδίκου ακινήτου, ο καθένας κατά το 1/4 εξ αδιαιρέτου, με τον επικαλούμενο από αυτούς παράγωγο τρόπο της κληρονομικής διαδοχής και ότι οι, ήδη αναιρεσείοντες, εναγόμενοι δεν κατέστησαν κύριοι τούτου με τις επικαλούμενες από αυτούς κληρονομικές διαδοχές και ότι συνεπώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που, έστω με διαφορετική εσφαλμένη αιτιολογία, είχε κρίνει ομοίως, ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε.

Ακολούθως, το Εφετείο απέρριψε ως αβάσιμες την έφεση των αναιρεσειόντων και την αντίθετη έφεση των αναιρεσιβλήτων κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, το οποίο, είχε δεχθεί ως ουσιαστικά βάσιμη την ένδικη αγωγή των αναιρεσιβλήτων περί αναγνωρίσεως της κυριότητας τους στο επίδικο ακίνητο, κατά τη βάση της τη στηριζόμενη στην από παράγωγο τρόπο κτήση της κυριότητας του επιδίκου από τους αναιρεσιβλήτους.

Κρίνοντας έτσι, το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς τα ουσιώδη ζητήματα, τόσο της απόκτησης της συγκυριότητας του επιδίκου από τους αναιρεσιβλήτους ενάγοντες με τον παράγωγο τρόπο της κληρονομικής διαδοχής, όσο και της μη συνδρομής των προϋποθέσεων για την απόκτηση κυριότητας επ' αυτού από τους αναιρεσείοντες εναγομένους με παράγωγο τρόπο.

Ειδικότερα, κατά τις προεκτεθείσες σαφείς παραδοχές του Εφετείου, το επίδικο οικόπεδο, εμβαδού 435 τ.μ, δεν εμπεριέχεται στον αγρό των 7 στρεμμάτων; που, με το .../1937 πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Βασιλείου Αντωνίου, ο καθολικός δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων Ι. Μ. πούλησε και μεταβίβασε κατά κυριότητα, από το αρχικό, μεγαλύτερης έκτασης, υπ' αριθμ. 412 κληροτεμάχιο της κυριότητας του, στο δικαιοπάροχο πατέρα των αναιρεσειόντων Α.

Γ., αλλά παρέμεινε στην κυριότητα του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων μέχρι το θάνατο του, που συνέβη στις 17-12-1968, ως υπόλοιπο τμήμα του ίδιου κληροτεμαχίου του, και συνεπώς οι αναιρεσίβλητοι κληρονόμοι του, με την αποδοχή της κληρονομιάς εκείνου, με δημόσιο έγγραφο και τη μεταγραφή αυτού, έγιναν συγκύριοι του επιδίκου, κατά τα αναφερόμενα για τον καθένα ποσοστά εξ αδιαιρέτου, με παράγωγο τρόπο.

Οι αιτιολογίες δε αυτές δεν καθίστανται ανεπαρκείς από τη μη αναφορά στην απόφαση πράξεων νομής των αναιρεσιβλήτων επί του επιδίκου ακινήτου, αφού, κατά τις παραδοχές της απόφασης, η κτήση απ' αυτούς της κυριότητας του επιδίκου έγινε με παράγωγο τρόπο (κληρονομική διαδοχή) και όχι με χρησικτησία. Εξάλλου, αντίφαση προς την παραδοχή ότι, από το .../11-2-1946 προσύμφωνο πωλήσεως του συμβολαιογράφου Νίκαιας Νικολάου Μάρκου και το .../18-4-1956 οριστικό συμβόλαιο πωλήσεως του συμβολαιογράφου Νίκαιας Δημοσθένη Κόλλια, που συντάχθηκε σε εκτέλεση του άνω προσυμφώνου, προκύπτει ότι το όμορο προς το επίδικο αγροτεμάχιο, εκτάσεως 1300 τ.μ., το οποίο, με το δεύτερο συμβόλαιο, ο αρχικός κληρούχος και δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων Ι.

Μ. πώλησε και μεταβίβασε κατά κυριότητα, από το υπόλοιπο τμήμα του 412 κληροτεμαχίου του, στους Α. Κ. και Κ. Κ., συνορεύει δυτικά με άμπελο του Α. Π., (δικαιοπαρόχου των εναγομένων), δεν υπάρχει από την περαιτέρω παραδοχή ότι, σύμφωνα με την περιγραφή που γίνεται στο .../5-3-1960 διανεμητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Νίκαιας Δημοσθένη Κόλλια, με το οποίο οι ανωτέρω συναγοραοτές προέβησαν στη διανομή του πιο πάνω αγροτεμαχίου τους, το διαιρετό τμήμα, εκτάσεως 650 τ.μ., που έλαβε από το αγροτεμάχιο που διανεμήθηκε ο Α.

Κ. συνορεύει δυτικά με ιδιοκτησία Ε. Γ., επί πλευράς μήκους 50 μέτρων, αφού, κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης, η διαφοροποίηση ως προς την περιγραφή του δυτικού ορίου του ως άνω ακινήτου στα παραπάνω αναφερόμενα τρία συμβόλαια δικαιολογείται από το ότι η σύναψη του .../11-2-1946 προσυμφώνου πωλήσεως του συμβολαιογράφου Νίκαιας Νικολάου Μάρκου, με το οποίο προσυμφωνήθηκε η πώληση προς τους Α.

Κ. και Κ. Κ. του ομόρου προς το επίδικο αγροτεμαχίου, εκτάσεως 1.300 τ.μ, προηγήθηκε της καταρτίσεως του υπ' αριθμ. .../8-6-1946 προσυμφώνου πωλήσεως του συμβολαιογράφου Νίκαιας Νικολάου Μάρκου, με το οποίο ο ίδιος κληρούχος Ι. Μ. προσυμφώνησε την πώληση αγροτεμαχίου, ημίσεος στρέμματος, που είναι το επίδικο, προς τον Ε.

Γ.. Επομένως οι πρώτος και δεύτερος, μέρος δεύτερο, λόγοι της κρινομένης αίτησης αναίρεσης, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες προβάλλουν κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο στέρησε την απόφαση του από νόμιμη βάση, περιλαμβάνοντας σ' αυτήν ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε σχέση με το ζήτημα της περιέλευσης της κυριότητας του επιδίκου ακινήτου στους αναιρεσιβλήτους ενάγοντες, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

- ΕΠΕΙΔΗ ο δεύτερος, μέρος πρώτο, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προβάλλουν ότι το Εφετείο, με το να μη διαλάβει στην προσβαλλόμενη απόφαση του, πράξεις νομής των αναιρεσιβλήτων επί του επιδίκου ακινήτου, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, αφού δεν καθορίζεται στο αναιρετήριο η διάταξη του νόμου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, αλλιώς γιατί στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση , ότι το Εφετείο δέχθηκε κτήση συγκυριότητας των αναιρεσιβλήτων στο επίδικο ακίνητο με πρωτότυπο τρόπο (χρησικτησία).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12.2.2008 αίτηση του Π. Γ. κ.λ.π. κατά του Α. Μ. κ.λ.π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3652/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων εκ χιλίων οκτακόσιων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Μαρτίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Σεπτεμβρίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ