Supreme Court dismisses appeal for vague admissibility and procedural error arguments regarding evidence.

Απόφαση 1416 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1416/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος: Ναυτικού Ομίλου Ροδόπης (ΝΑ.Ο.Ρ.) (Ν.Π.Ι.Δ. Αθλητικό Σωματείο), που εδρεύει στην Κομοτηνή και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Δημητρίου. Του αναιρεσιβλήτου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μαντρατζή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-5-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ροδόπης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 74/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 587/2004 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20 Απριλίου 2005 αίτησή του και τους από 24 Οκτωβρίου 2006 πρόσθετους λόγους αυτής. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης-Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 7 Δεκεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, των προσθέτων λόγων αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για να είναι ορισμένος ο εκ του άρθρου 559 αριθ.11 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που ο νόμος δεν επιτρέπει, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, πλην άλλων, και ότι ο ισχυρισμός περί απαραδέκτου προβλήθηκε στο δικαστήριο κατά τρόπο νόμιμο και ορισμένο.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο της αναιρέσεως και με την επίκληση του λόγου του άρθρου 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε απαραδέκτως υπόψη το εμμάρτυρο μέσο της αποδείξεως, παρά το ότι επρόκειτο για την απόδειξη συμβάσεων το αντικείμενο κάθε μιας από τις οποίες υπερέβαινε το ποσό των 5.900 ευρώ, δεν αναφέρεται όμως με σαφήνεια αν και πώς το αναιρεσείον προέβαλε στο δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση τον σχετικό ισχυρισμό περί απαραδέκτου.

Το επικαλούμενο σφάλμα, εξάλλου, δεν προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, στην οποία αιτιολογείται το συγχωρητό του εμμαρτύρου μέσου της αποδείξεως με αναφορά στη φύση της δικαιοπραξίας ως εμπορικής πράξεως, χωρίς να εξειδικεύεται ως προς ποιόν διάδικο φέρει αυτή εμπορικό χαρακτήρα. Επομένως, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος.

Για τον ίδιο λόγο πρέπει να απορριφθούν και οι δύο πρόσθετοι λόγοι της αναιρέσεως. Διότι με αυτούς προβάλλεται η από την ίδια ως άνω διάταξη του άρθρου 559 αριθ.11 αιτίαση ότι το Εφετείο προκειμένου να αιτιολογήσει την κρίση του για το επιτρεπτό του εμμάρτυρου μέσου, αναφέρθηκε σε έγγραφο του μηχανικού ....

που αφορούσε την επιμέτρηση των εκτελεσθεισών εργασιών των επιδίκων έργων, συνάγοντας από αυτό αρχή έγγραφης αποδείξεως, παρόλο που δεν είχε γίνει νόμιμη επίκλησή του. Ως ζήτημα δε για το οποίο λήφθηκε υπόψη το εν λόγω έγγραφο αναφέρεται από το αναιρεσείον αποκλειστικώς και μόνο το ζήτημα του επιτρεπτού του εμμάρτυρου μέσου της αποδείξεως, για το οποίο όμως, όπως προαναφέρθηκε, δεν ισχυρίζεται ότι προέβαλε αντιρρήσεις.

Από τις διατάξεις των άρθρων 352 παρ. 1 και 3 και 353 ΚΠολΔ, συνδυαζόμενες και με τη διάταξη του άρθρου 335 του ίδιου Κώδικα, κατά την οποία αντικείμενο αποδείξεως είναι μόνο τα πραγματικά γεγονότα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, συνάγεται ότι δικαστική ομολογία υπάρχει όταν το ενώπιον του δικαστηρίου ή του εντεταλμένου δικαστή αναγνωριζόμενο από το διάδικο επιζήμιο γι' αυτόν γεγονός αναφέρεται αμέσως στο αντικείμενο της δίκης, όχι δε και όταν το γεγονός αυτό αποτελεί τη βάση δικαστικού τεκμηρίου για το αποδεικτέο περιστατικό.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.11 ΚΠολΔ διότι δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικό μέσο που το αναιρεσείον ως εναγόμενο επικαλέσθηκε και ειδικότερα δεν έλαβε υπόψη του δικαστική ομολογία του επιδιώκοντος με την αγωγή του την επιδίκαση εργολαβικής αμοιβής αναιρεσιβλήτου, για το γεγονός ότι αυτός κατασκεύασε μέρος του επίδικου έργου μαζί με τον .....

Κατά το αναιρεσείον, το γεγονός αυτό μπορούσε να χρησιμεύσει ως βάση τεκμηρίου, πρόσφορου για την απόδειξη του ισχυρισμού του ότι εξόφλησε μέρος της οφειλής του, καταβάλλοντας στο ως άνω πρόσωπο (....) ποσά 7.876.200 και 2.500.000 δραχμών. Επομένως, η αναγνώριση από τον αναιρεσείοντα του εν λόγω γεγονότος, μη αναφερομένου αμέσως στο αντικείμενο της δίκης, δεν συνιστά δικαστική ομολογία, ήτοι δεν συνιστά το αποδεικτικό μέσο για τη μη λήψη υπόψη του οποίου αιτιάται το αναιρεσείον και, συνεπώς, ο εξεταζόμενος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο λόγος αναιρέσεως που προβλέπεται στο άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ δημιουργείται όταν η απόφαση περιέχει ελλιπείς, ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σε σχέση με την εφαρμογή κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή κανόνων, που ρυθμίζουν τις βιοτικές σχέσεις, την κτήση των δικαιωμάτων και τη γένεση των υποχρεώσεων και επιβάλλουν τις κυρώσεις για τη μη τήρησή τους. Αντιθέτως, η παραβίαση των δικονομικών κανόνων, δηλαδή εκείνων που καθορίζουν τη διαδικασία, τα όργανα και τη μορφή της ένδικης προστασίας για την πραγμάτωση των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από το ουσιαστικό δίκαιο, δημιουργεί λόγο αναιρέσεως μόνο στις περιπτώσεις που αναφέρονται περιοριστικώς στους αριθμούς 2-7, 9, 11-18 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτεται στο Εφετείο, που απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη έφεση του αναιρεσείοντος, η πλημμέλεια του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι χωρίς καμία αιτιολογία, άλλως με ανεπαρκείς αιτιολογίες, δέχθηκε ότι είναι επιτρεπτό το εμμάρτυρο μέσο της αποδείξεως. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού η επικαλούμενη έλλειψη ή ανεπάρκεια αιτιολογίας αναφέρεται στην εφαρμογή δικονομικών κανόνων που ρυθμίζουν την απόδειξη.

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος για έλλειψη νόμιμης βάσεως ιδρύεται όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται αντιφατικώς ή ανεπαρκώς τα πραγματικά γεγονότα στα οποία το δικαστήριο στήριξε την κρίση του επί ζητήματος το οποίο έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όπως ο αυτοτελής πραγματικός ισχυρισμός που επάγεται για τη θεμελίωση ενστάσεως καταλυτικής της αγωγής.

Δεν ασκεί τέτοια επίδραση ισχυρισμός που είναι απαράδεκτος. Στην προκείμενη περίπτωση με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, όπως αυτός εκτιμάται, το αναιρεσείον αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, προβάλλοντας την αιτίαση ότι περιέχει αιτιολογίες αντιφατικές και σε κάθε περίπτωση ανεπαρκείς σε σχέση με την απόρριψη της ενστάσεως καταβολής για την οποία έγινε λόγος ανωτέρω.

Από την επισκόπηση των προτάσεων του αναιρεσείοντος ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, προκύπτει ότι αυτό, προβάλλοντας, ως εναγόμενο, ένσταση εξοφλήσεως, ισχυρίσθηκε, μεταξύ άλλων, ότι κατέβαλε στον ..... για την κατασκευή 131,27 κ.μ. μπετόν το ποσό των 7.876.200 δρχ. Ο ισχυρισμός όμως αυτός, ως ισχυρισμός μερικής αποσβέσεως του χρέους με την καταβολή μέρους της εργολαβικής αμοιβής (άρθρα 681, 416 ΑΚ), είναι αόριστος και για το λόγο αυτόν απαράδεκτος, γιατί δεν διευκρινίζεται ο λόγος για τον οποίο το ως άνω τρίτο πρόσωπο ήταν δεκτικό καταβολής (άρθρο 417 ΑΚ).

Επομένως, δεν ασκούσε επιρροή στην έκβαση της δίκης και, κατ' ακολουθίαν, ο εξεταζόμενος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.4.2005 αίτηση του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου (αθλητικού σωματείου) με την επωνυμία Ναυτικός Όμιλος Ροδόπης, για αναίρεση της 587/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Φεβρουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 18 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ