Supreme Court dismisses appeal due to failure to serve supplementary grounds within required timeframe.

Απόφαση 1416 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1416/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Αθανάσιο Θεμέλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ........, ο οποίος παραστάθηκε με το δικηγόρο του Νικόλαο Αναγνωστόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία «ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Δήμητρα Φρεσκάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/12/1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1347/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 628/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17/9/2004 αίτησή του και τους από 26/1/2006 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 14/2/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης και των προσθέτων λόγων της (αναίρεσης). Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 569 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου και ότι για το παραδεκτό των προσθέτων αυτών λόγων απαιτείται όχι μόνο η κατάθεση αλλά και η επίδοση του σχετικού δικογράφου στον αναιρεσίβλητο τριάντα ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης που είχε αρχικά οριστεί. Η μη επίδοση ή μη εμπρόθεσμη επίδοση του δικογράφου καθιστά απαράδεκτους τους προσθέτους λόγους και το απαράδεκτο αυτό λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως. Στην προκειμένη περίπτωση το δικόγραφο των προσθέτων λόγων αναίρεσης κατατέθηκε μεν εμπρόθεσμα, ήτοι την 27.1.2006, τριάντα τουλάχιστον ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης, η οποία ορίσθηκε με πράξη του Προέδρου του Β2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου για την στην αρχή αναφερομένη δικάσιμο, ήτοι την 28.2.2006, ημέρα συζητήσεως της αναίρεσης, δεν προκύπτει όμως επίδοση στην αναιρεσίβλητη Τράπεζα, αφού ο αναιρεσείων δεν επικαλείται και δεν προσκομίζει σχετική έκθεση επίδοσης του δικογράφου των προσθέτων λόγων. Επομένως οι υπό κρίση πρόσθετοι λόγοι της αναίρεσης είναι εκ τούτου απαράδεκτοι.

Με τον πρώτο από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση για μη λήψη υπόψη από το Εφετείο προταθέντος από τον αναιρεσείοντα ουσιώδους πράγματος, ήτοι του ισχυρισμού του ότι η καταχρηστική συμπεριφορά της αναιρεσίβλητης και η παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης δεν περιορίστηκε στην ένταξη αυτού σε χαμηλότερο μισθολογικό κλιμάκιο και βαθμό σε σύγκριση με το συνάδελφό του Χ1, αλλά συνεχίστηκε και κατά την περίοδο από 28.8.1993 μέχρι 1.9.1997 που παραιτήθηκε. Με την ένδικη αγωγή του όπως από αυτή προκύπτει ο αναιρεσείων επικαλούμενος καταχρηστική έναντί του συμπεριφορά της αναιρεσίβλητης εργοδότιδός του κατά την, μετά την πρόσληψή του, ένταξή του σε βαθμό κατώτερο, εκείνου στον οποίο ενέταξε τον συνάδελφό του Χ1 ως και παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης, ζήτησε ν΄ αναγνωρισθεί ως άκυρη και αντικειμένη στον νόμο η εξαίρεσή του από την ένταξή του στο βαθμό του αρχιλογιστή και να υποχρεωθεί η αντίδικός του να του καταβάλει τα σε αυτή ποσά ως διαφορά αποδοχών του από 28.3.1993 έως 1.9.1997 (από της οποίας αποχώρησε από την υπηρεσία της αναιρεσίβλητης) χρονικού διαστήματος και χρηματική της ηθικής του βλάβης.

Συνεπώς το Εφετείο που έκρινε ότι η ένταξη του ενάγοντος σε βαθμό υποδεέστερο του ρηθέντος συναδέλφου του δεν υπήρξε καταχρηστική, παράνομη και παραβιάζουσα την αρχή της ίσης μεταχείρισης και απέρριψε την αγωγή, δεν υπέπεσε στην επικαλουμένη πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη προταθέντων πραγμάτων, ενόψει και του ότι δεν εγένετο στην αγωγή επίκληση ότι κατά το ρηθέν χρονικό διάστημα της υπηρεσίας του αναιρεσείοντος στην αντίδικό του έλαβε χώρα και νέα, διάφορος της κατά την ένταξή του, παράνομη, καταχρηστική και κατά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης συμπεριφορά της αναιρεσίβλητης, ώστε να απαιτείται και ειδική κρίση του Εφετείου περί ταύτης. Πρέπει, επομένως, ο λόγος αυτός να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Με τους τρίτο και πέμπτο λόγους αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση της παραβιάσεως από την προσβαλλομένη με την επικουρική της αιτιολογία ευθέως και εκ πλαγίου των διατάξεων των άρθρων 281 και 288 Α.Κ. Το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του τα εξής: Η αναιρεσίβλητη με το από 20.12.1990 έγγραφο της Διεύθυνσης Διοικητικού και προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες σε εξειδικευμένο προσωπικό της Διεύθυνσης της Γενικής Επιθεώρησης Τραπεζών, προκήρυξε γραπτό διαγωνισμό για την πρόσληψη δέκα, επί συμβάσει, υπαλλήλων κατόχων τίτλων μεταπτυχιακών σπουδών.

Με την προκήρυξη ορίσθηκε ότι οι επιτυχόντες θα προσληφθούν με διετή σύμβαση εργασίας, μετά τη λήξη της οποίας και υπό την προϋπόθεση ότι η υπηρεσία τους θα κριθεί ευδόκιμη, θα μπορούν να ενταχθούν στο τακτικό (μόνιμο) προσωπικό της αναιρεσίβλητης Τράπεζας μέχρι και του βαθμού του Τμηματάρχη. Ο αναιρεσείων, ο οποίος είναι κάτοχος πτυχίου της Α.Σ.Ο.Ε.Ε.

από το 1986 και μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση επιχειρήσεων της ίδιας Σχολής και επίσης γνωρίζει σε ικανοποιητικό βαθμό την αγγλική γλώσσα συμμετείχε στο διαγωνισμό που έλαβε χώρα την 28.4.1991 και αφού επέτυχε τρίτος κατά σειρά επιτυχίας, προσλήφθηκε πράγματι από την αναιρεσίβλητη την 28.8.1991 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, ήτοι για μια διετία (από 28.9.1991 μέχρι 27.8.1993) και με μηνιαίο μισθό 150.000 δραχμές, όπως προέβλεπε τη προκήρυξη.

Μετά την παρέλευση της διετίας, κατά τη διάρκεια της οποίας ο αναιρεσείων απασχολήθηκε στη Διεύθυνση Γενικής Επιθεώρησης Τραπεζών, μετέχοντας σε κλιμάκιο επιθεώρησης της Κτηματικής Τράπεζας, επακολούθησε η ένταξη όλων των επιτυχόντων στο τακτικό προσωπικό και έτσι ο αναιρεσείων εντάχθηκε, μετά προηγουμένη εγκριτική απόφαση του Γενικού της Συμβουλίου και την .....

Πράξη του Διοικητή της, από 1.7.1993 στο βαθμό του Λογιστή και στο 14ο μισθολογικό κλιμάκιο. Για την αξιολόγηση και κατάταξη του αναιρεσείοντος ο Διοικητής της αναιρεσίβλητης έλαβε υπόψη, πλην άλλων, τους όρους της προκήρυξης και το 44/26.7.1993 έγγραφο της Γενικής Επιθεώρησης Τραπεζών προς τη Διεύθυνση Διοικητικού, με το οποίο γίνεται εκτενής αναφορά της ικανότητας, υπευθυνότητας, συνέπειας, συνεργασιμότητας και εν γένει επάρκειας όλων των υποψηφίων προς ένταξη καθώς και του αναιρεσείοντος.

Με την Πράξη αυτή του Διοικητή ο εκ των συνυποψηφίων του αναιρεσείοντος Χ1, ο οποίος επέτυχε πρώτος στο διαγωνισμό (με βαθμό 45,76 έναντι 41,50 του αναιρεσείοντος) κατατάχθηκε στο βαθμό του Αρχιλογιστή και στο 19ο μισθολογικό κλιμάκιο. Το Εφετείο δέχθηκε, επίσης, ότι ο αναιρεσείων, κατά το χρόνο της προσλήψεώς του, είχε ηλικία 29 ετών, δεν είχε προϋπηρεσία στο δημόσιο τομέα παρά μόνον ενάμισυ έτους στον ιδιωτικό τομέα, ήταν κάτοχος πτυχίου της Α.Σ.Ο.Ε.Ε.

και μεταπτυχιακού τίτλου, γνώριζε σε ικανοποιητικό βαθμό την αγγλική γλώσσα, φοιτούσε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο δε ..... ανωτέρω έγγραφο της Γενικής Επιθεώρησης Τραπεζών αναφέρεται ότι ο αναιρεσείων «διέθετε αναλυτική – συνθετική ικανότητα και ευχέρεια επικοινωνίας. Κατά την εκτέλεση των εργασιών που του ανατέθηκαν επέδειξε υπευθυνότητα και συνέπεια σε αποδεκτό επίπεδο.

Η συνεργασιμότης του κυμάνθηκε σε μέτρια επίπεδα». Ο προτεινόμενος προς σύγκριση Χ1 είναι πτυχιούχος της Α.Σ.Ο.Ε.Ε. από το 1980 και μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση Επιχειρήσεως του Πανεπιστημίου Birmingham της Αγγλίας από το 1982 και γνωρίζει πολύ καλά την Αγγλική και Γερμανική γλώσσες. Κατά το χρόνο της προσλήψεώς του είχε ηλικία 33 ετών και είχε προϋπηρεσία στο Δημόσιο Τομέα πέντε ετών και στον ιδιωτικό τομέα δύο ετών.

Κατά το στάδιο της διετούς δοκιμασίας αποσπάσθηκε στο Γραφείο του τότε Υποδιοικητή ....., όπου υπηρέτησε σχεδόν μέχρι το τέλος της. Παρακολούθησε, όπως και ο αναιρεσείων, τέσσερα επιμορφωτικά σεμινάρια. Στο αναφερόμενο εμπιστευτικό έγγραφο της Διεύθυνσης Επιθεώρησης ο τότε Διευθυντής ..... αναφέρει σχετικά με τον συγκρινόμενο υπάλληλο ότι λόγω του ότι, κατά την κρίσιμη περίοδο ήταν αποσπασμένος στο Γραφείο του Υποδιοικητή δεν έχει στη διάθεσή του επαρκή στοιχεία για την πλήρη αξιολόγησή του, πλην όμως σημειώνει ότι «η πρώτη εντύπωση είναι ότι πρόκειται περί σοβαρού, συγκροτημένου και ικανού υπαλλήλου, ο οποίος έχει αξιόλογη προϋπηρεσία εκτός Τράπεζης» και καταλήγει ότι «συντρέχουν λόγοι για μια καλύτερη μεταχείρισή του».

Επίσης, το Εφετείο δέχθηκε ότι η απόσπαση του συγκρινομένου Χ1 στο Γραφείο του Υποδιοικητή, όχι μόνο δεν μπορεί να αποτελέσει γι΄ αυτόν αρνητικό κριτήριο, αλλά αντιθέτως συνιστά θετικό στοιχείο αξιολόγησης. Τέλος το Εφετείο έκρινε ότι, από την αντιπαραβολή και τη σύγκριση των τυπικών και ουσιαστικών προσόντων του αναιρεσείοντος και του Χ1, υπήρχε υπεροχή του τελευταίου, η οποία δικαιολογεί την ένταξή του στα αναφερόμενα βαθμολογικά και μισθολογικά κλιμάκια και ότι, συνεπώς, η μη ένταξη του αναιρεσείοντος στον ίδια βαθμό και στο ίδιο μισθολογικό κλιμάκιο με εκείνα του Χ1 δεν είναι καταφανώς άδικη και αντίθετη προς την αρχή της ίσης μεταχείρισης.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφαση επαρκείς αιτιολογίες που καθιστούν εφικτόν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 281 και 288 Α.Κ., τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε. Πρέπει, συνεπώς, ο λόγος αυτός της αναίρεσης να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Ο από το άρθρο 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, χωρίς να έχει προσαχθεί με επίκληση απόδειξη για τα πράγματα αυτά.

Με τον τέταρτο από τον αριθμό 11 άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (αληθώς όμως από τον αρ. 10 του άρθρου αυτού) προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση, δέχθηκε ως αληθή τον ουσιώδη ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης που αφορά τα προσόντα του συγκρινομένου Χ1, καθόσον αφορά την προϋπηρεσία στο Δημόσιο Τομέα πέντε ετών και στον ιδιωτικό τομέα δύο ετών, ως και τη γνώση πολύ καλά της Αγγλικής και Γερμανικής γλώσσας.

Παρά το γεγονός ότι αυτή (αναιρεσίβλητη) δεν είχε προσκομίσει σχετικά αποδεικτικά μέσα ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, αφού, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της έφεσης της αναιρεσίβλητης και των προτάσεων που κατέθεσε η τελευταία στο Εφετείο, η αναιρεσίβλητη είχε προσκομίσει με επίκληση τα σχετικά έγγραφα προς απόδειξη του ως άνω ισχυρισμού.

Στην περίπτωση που το διατακτικό της προσβαλλομένης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε περισσότερες αιτιολογίες, διατυπούμενες υπαλλήλως ή επικουρικώς, με την αναίρεση δεν πλήσσονται μεν όλες, πλην όμως, η προσβολή μιάς απ΄ αυτές δεν τελεσφορεί, οι λόγοι αναίρεσης που προσβάλλουν τις λοιπές είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης, με τον οποίον πλήσσεται η προσβαλλομένη απόφαση κατά την κυρία αιτιολογία της ότι η αξιολόγηση του αναιρεσείοντος και η κατάταξή του στον αναφερόμενο ως άνω βαθμό και μισθολογικό κλιμάκιο ανάγεται στην άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος της αναιρεσίβλητης Τράπεζας, το οποίο επεφύλαξε για τον εαυτό της με την προκήρυξη και δεν συνιστά προαγωγή έτσι ώστε να έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των άρθρων 281 και 288 Α.Κ., προβάλλεται η αιτίαση ότι κατά την οριστική ένταξη του αναιρεσείοντος σε βαθμολογικά και μισθολογικά κλιμάκια δεν εφάρμοσε τις αναγκαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 22 παρ. 1 του Συντάγματος, 119 της Συνθήκης της ΕΟΚ και την αρχή της ίσης μεταχείρισης, η οποία θεμελιώνεται με το άρθρο 288 Α.Κ.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι προεχόντως απορριπτέος ως αλυσιτελής, εφόσον, κατά τα προεκτεθέντα, δεν τελεσφόρησε επιτυχώς με τον προηγούμενο λόγο αυτής, η προσβολή της κατά τα ανωτέρω επικουρικής αιτιολογίας της προσβαλλομένης απόφασης, η οποία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της.

Με τον, από το αρ. 12 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση, δεν έλαβε υπόψη την με τις προτάσεις της ενώπιον αυτού ομολογία της αναιρεσίβλητης περί της ευδοκίμου και επιτυχούς παραμονής του αναιρεσείοντος στη Διεύθυνση Γ.Ε.Τ. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, αφού δεν διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο ότι εγένετο επίκληση του αποδεικτικού τούτου μέσου (ομολογίας) από τον αναιρεσείοντα ενώπιον του Εφετείου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17.9.2004 αίτηση του ...... για αναίρεση της 628/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Μαΐου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 27 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ