Supreme Court dismisses appeal against lower court's property ownership ruling due to vague grounds and inadmissible evidence re-evaluation.

Απόφαση 1415 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1415/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Μουλιανιτάκη, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη, Μαρία Κουφούδη-Εισηγήτρια, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Δήμος Δελφών" που εδρεύει στην Άμφισσα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευάγγελο Παλούκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Α. συζύγου Χ. Α., το γένος Α., κατοίκου … , η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ναπολέοντα Φλώρο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-7-2015 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αμφίσσης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 155/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 115/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμφίσσης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 16-3-2020 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρεται για συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου η από 16-3- 2020 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθ. 115/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας (το οποίο δίκασε ως Εφετείο). Η αίτηση αναίρεσης, για το παραδεκτό της οποίας προσκομίστηκε η κατά το άρθρο 72 παρ.1 εδ.ι' και ια' του Ν. 3852/4/7.6.2010 απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου που συνοδεύεται από την απαιτούμενη και προσκομιζόμενη, κατά το προαναφερθέν άρθρο, γνωμοδότηση δικηγόρου (αποφ. 8/24.3.2020 και 3374/23.3.2020 γνωμοδότηση δικηγόρου), ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 ,566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ).

Η διαδικαστική πορεία της υποθέσεως, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος, έχει, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων, ως εξής: Με την ενώπιον του Ειρηνοδικείου Άμφισσας, από 8-7-2015, αγωγή του, κατά της αναιρεσίβλητης, ο ενάγων Δήμος Δελφών και ήδη αναιρεσείων, ζήτησε ν'αναγνωριστεί κύριος των επιδίκων κοινόχρηστων εδαφικών τμημάτων και να υποχρεωθεί η εναγομένη, που είχε καταλάβει αυτά, να του τα αποδώσει. Επί της αγωγής αυτής το Ειρηνοδικείο Άμφισσας, αφού δίκασε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, εξέδωσε την υπ'αριθ. 155/2018 οριστική απόφαση του, με την οποία απέρριψε την αγωγή, ως κατ'ουσίαν αβάσιμη. Κατά της πρωτόδικης αυτής αποφάσεως ο ήδη αναιρεσείων άσκησε την από 3-8-2018 έφεση, επί της οποίας, το Μονομελές Πρωτοδικείο Άμφισσας, εξέδωσε κατά την τακτική διαδικασία την υπ'αριθ. 115/2019 αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, με την οποία δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ'ουσίαν την ως άνω έφεση.

Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 20 του Κ.Πολ.Δ., επικαλούμενος την παραμόρφωση του από 5 Μαΐου 2012 τοπογραφικού διαγράμματος του πολιτικού μηχανικού Ε. Π.. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι, από το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν.4335/2015, προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, (όπως στην προκείμενη περίπτωση), επιτρέπεται αναίρεση μόνο για ορισμένους λόγους που διαλαμβάνονται περιοριστικά στο άρθρο αυτό, και ότι σε αυτούς δεν περιλαμβάνεται ο αντίστοιχος από τον αριθ. 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ λόγος (ΑΠ 805/2020, ΑΠ 667/2020).

Σύμφωνα με το άρθρο 560 αρ. 1β' ΚΠολΔ, αποτελεί λόγο αναίρεσης η παράβαση των διδαγμάτων κοινής πείρας, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σε αυτούς. Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 1β' του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., που ταυτίζεται με τον αριθ. 1 β' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει να προσδιορίζονται στο αναιρετήριο:

α) τα επικαλούμενα διδάγματα της κοινής πείρας, β) ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου για την ερμηνεία ή εφαρμογή του οποίου έγινε ή δεν έγινε χρήση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, γ) η φερόμενη ως εσφαλμένη έννοια που αποδόθηκε από το δικαστήριο της ουσίας στο συγκεκριμένο κανόνα δικαίου και δ) η προσβαλλόμενη ως ορθή έννοια του ίδιου κανόνα δικαίου, η οποία προκύπτει από τα επικαλούμενα διδάγματα της κοινής πείρας που η απόφαση δεν χρησιμοποίησε ή χρησιμοποίησε εσφαλμένα και ε) οι σχετικές παραδοχές του δικαστηρίου, όπου η επικαλούμενη παραβίαση.

Διαφορετικά, ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 860/2018, ΑΠ 1226/2014). Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείον Δήμος προβάλλει την αιτίαση από τον αριθμ. 1β' του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. (και όχι από τον αριθ. 559 αριθμ. 1β Κ.Πολ.Δ., όπως εσφαλμένα αναφέρεται στο αναιρετήριο), συνισταμένη στο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, με το να δεχθεί ότι "Περαιτέρω, αναφορικά με το επίδικο αυλάκι από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν επιβεβαιώθηκε ότι αυτό υπήρχε από συστάσεως της κοινότητας ...

ή ότι εξυπηρετούσε άλλες ιδιοκτησίες πλην των παρακάνω αναφερόμενων, όπως ισχυρίζεται ο ενάγων. Αντιθέτως, αποδείχθηκε ότι αυτό έχει πλάτος 20-30 εκατοστά και ανοίχθηκε με προσωπική εργασία και προς όφελος των ιδιοκτητών των εκατέρωθεν προς αυτό ακινήτων, δηλαδή των ακινήτων του Δ. Α. (και ήδη της εναγόμενης), της Γ.

Σ., του Ν. Γ. και του Ν. Π. και κατέληγε στο ρέμα … " παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, κατά τα οποία "όταν υπάρχει αυλάκι το οποίο τροφοδοτείται με νερό από το αρδευτικό δίκτυο ενός χωριού, εξυπηρετεί περισσότερες της μιας ιδιοκτησίες και καταλήγει σε άλλο κοινόχρηστο ρέμα, τότε το αυλάκι αυτό είναι κοινόχρηστο και όχι ιδιωτικό".

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος εξ αιτίας της αοριστίας του, διότι δεν προσδιορίζονται στο αναιρετήριο τα διδάγματα της κοινής πείρας, ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου για την ερμηνεία ή εφαρμογή του οποίου έγινε ή δεν έγινε χρήση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, και οι πλήρεις σχετικές παραδοχές του δικαστηρίου, όπου η επικαλούμενη παραβίαση και όχι αποσπασματικές, όπως εν προκειμένω, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα νομική σκέψη.

Κατά το άρθρο 560 αρ. 5 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπ' όψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η οποία ταυτίζεται με αυτή του αρ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης (ΟλΑΠ 25/2003).

Δεν αποτελούν "πράγματα" η άρνηση, αιτιολογημένη ή όχι, αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως ή τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου που αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων και που δεν έχουν "αυτοτέλεια" (Ολ ΑΠ 469/1984, ΑΠ 1299/2009), έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης.

Τούτο διότι το "πραγματικό επιχείρημα" δεν έχει αυτοτελή ύπαρξη, αλλά τείνει απλώς σε επίρρωση ή απόκρουση απόδειξης του πραγματικού ισχυρισμού, αναφερόμενο στο οντολογικό μέρος του. Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, αν ο ισχυρισμός λήφθηκε υπόψη και απορρίφθηκε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 230/2020, ΑΠ 892/2019, ΑΠ 1821/2017).

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση από τον αριθμ. 5 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. (και όχι από τον αριθ. 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ., όπως εσφαλμένα αναφέρεται στο αναιρετήριο), συνισταμένη στο ότι το ως Εφετείο δικάσαν Μονομελές Πρωτοδικείο Άμφισσας δεν έλαβε υπόψη τους προταθέντες από αυτόν λόγους έφεσης ότι η εναγομένη με τις προτάσεις της ομολογεί την αγωγή και ο μάρτυράς της Χ.

Α. στην υπ'αριθ. 49/2019 ένορκη βεβαίωσή του επιβεβαιώνει την ομολογία αυτή. Ο ερευνώμενος αυτός αναιρετικός λόγος είναι απαράδεκτος, διότι αφορά μεν λόγο έφεσης, ο οποίος περιέχει παράπονα κατά της πρωτόδικης απόφασης, όμως δεν αναφέρεται σε αυτοτελείς ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, δηλαδή σε "πράγματα" κατά την έννοια του άρθρου 560 αριθμ.5 του Κ.Πολ.Δ, αλλά σε εκτίμηση του ιδίου (αναιρεσείοντος) που άντλησε από την αξιολόγηση των προτάσεων της αναιρεσίβλητης και της ένορκης βεβαίωσης του πιο πάνω μάρτυρα.

Σε κάθε περίπτωση δε το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, εξετάζοντας τη βασιμότητα των σχετικών λόγων έφεσης επανεκτίμησε τις αποδείξεις και έλαβε υπόψη τους προβαλλόμενους με αυτούς ισχυρισμούς, τους οποίους απέρριψε ως αβάσιμους, γιατί, κατά την ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του, δέχθηκε τα εξής: "Από όλα τα παραπάνω σαφώς προκύπτει ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα ουδέποτε υπήρξε κοινόχρηστη, αλλά ανέκαθεν εξυπηρετούσε αποκλειστικά και μόνο την ιδιοκτησία που σήμερα ανήκει κατά πλήρη κυριότητα στην εναγόμενη και τα αντιθέτως υποστηριζόμενα από τον εκκαλούντα Δήμο είναι απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμα.

Περαιτέρω αναφορικά με το επίδικο αυλάκι από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν επιβεβαιώθηκε ότι αυτό υπήρχε από συστάσεως της κοινότητας ... ή ότι εξυπηρετούσε άλλες ιδιοκτησίες πλην των παραπάνω αναφερόμενων, όπως ισχυρίζεται ο ενάγων. Αντιθέτως, αποδείχθηκε ότι αυτό έχει πλάτος 20-30 εκατοστά και ανοίχθηκε με προσωπική εργασία και προς όφελος των ιδιοκτητών των εκατέρωθεν προς αυτό ακινήτων, δηλαδή των ακινήτων του Δ.

Α. (και ήδη της εναγόμενης), της Γ. Σ., του Ν. Γ. και του Ν. Π. και κατέληγε στο ρέμα …. Μόνο οι ιδιοκτήτες των άνω ακινήτων χρησιμοποιούσαν το αυλάκι αυτό (βλ. ένορκη βεβαίωση Β. Π.) και μόνο αυτοί το καθάριζαν και το συντηρούσαν, ενώ ποτέ δεν έγινε σε αυτό κανένα τεχνικό έργο από την κοινότητα ... ή από το Δήμο Γραβιάς και ήδη δήμο Δελφών (βλ.

ένορκη κατάθεση μάρτυρα ενάγοντος Η. Π.). Αξιοσημείωτο δε είναι ότι η Ε. Σ. στην από 17-9-2007 καταγγελία της (βλ. παραπάνω) αναφέρεται σε ποτιστικό αυλάκι δεκαετιών χωρίς να το χαρακτηρίζει κοινόχρηστο, όπως κάνει στη συνέχεια για το τμήμα του δρόμου. Όπως αποδείχθηκε δε ο λόγος για τον οποίο στο άνω αυλάκι συγκεντρώνονται σήμερα τα όμβρια και τα ακάθαρτα ύδατα ανάγεται στο ότι κατά τη δεκαετία του 1970 η Κοινότητα ...

τσιμεντόστρωσε την πλατεία και ασφαλτόστρωσε το διερχόμενο κοινοτικό δρόμο, τοποθέτησε δε ένα φρεάτιο και έναν υπόγειο αγωγό απορροής ομβρίων υδάτων, που κατέληγε στο σημείο που ξεκίναγε το επίδικο αυλάκι και ενώ μέχρι τότε το αυλάκι χρησιμοποιούνταν μόνο για να ποτίζουν τη γη τους οι παραπάνω αναφερόμενοι τέσσερεις ιδιοκτήτες, με το παραπάνω τεχνικό έργο της Κοινότητας, που έγινε εντός κοινόχρηστου χώρου, κατευθύνονταν πλέον προς αυτό.

Επομένως, εφόσον αποδεικνύεται ότι μέχρι να γίνει το άνω τεχνικό έργο στην πλατεία τη δεκαετία του 1970, το επίδικο αυλάκι δεν εξυπηρετούσε αόριστο αριθμό κατοίκων, δεν μπορεί να αποδειχθεί και ο κοινόχρηστος χαρακτήρας του λόγω προ αμνημονεύτων χρόνων χρήσης του, καθώς τούτο θα επιβεβαιωνόταν μόνο αν προέκυπτε ότι επί ογδόντα έτη συμπληρωμένα το αργότερο μέχρι το έτος 1946 το επίδικο αυλάκι εξυπηρετούσε την Κοινότητα στο σύνολο της.

Ενόψει όλων των ανωτέρω, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που έκρινε ομοίως και απέρριψε την αγωγή λόγω μη απόδειξης της ιστορικής της βάσης, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και ως εκ τούτου οι τα αντίθετα υποστηρίζοντες λόγοι της έφεσης είναι απορριπτέοι ως κατ'ουσίαν αβάσιμοι".

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ., που ταυτίζεται με το άρθρο 560 αριθ.6, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Για να είναι δε ορισμένος ο πιο πάνω αναιρετικός λόγος πρέπει να διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της αναίρεσης:

α) η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το περιεχόμενο αυτής, β) Οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, γ) ο ισχυρισμός και τα περιστατικά, οι οποίοι προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό, εφόσον αυτή δεν είναι αυτονόητη, δ) η εξειδίκευση της πλημμέλειας του δικαστηρίου της ουσίας, αν πρόκειται, δηλαδή για παντελή έλλειψη αιτιολογίας ή ποίες είναι οι ανεπάρκειες ή οι αντιφάσεις που προσάπτονται στις ως άνω παραδοχές, δηλαδή να διαλαμβάνεται ποίες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις (Ολ ΑΠ 20/2005).

Δεν αρκεί η μνεία αποσπασματικών παραδοχών της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης κατ' επιλογή του αναιρεσείοντος, αλλά πρέπει να αναφέρεται το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά με την προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, με βάση τα οποία η προσβαλλόμενη κατέληξε σε δυσμενές για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα (ΟλΑΠ 28/1998).

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης, συνισταμένη στο ότι με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες δέχθηκε ότι "...Τέλος κατά την άνω αυτοψία δεν διαπιστώθηκε κανένα ίχνος δρόμου στο σημείο που σύμφωνα με την αγωγή κατάληγε η επίδικη οδός.

Τα παραπάνω συμφωνούν απολύτως και με τα ευρήματα του δασολόγου Ν. Τ. που συνέταξε κατόπιν εντολής της εναγομένης την από Απρίλιο του 2016 έκθεση φωτοερμηνείας αεροφωτογραφιών από το έτος 1945 και εντεύθεν. Όπως διαπιστώνει ο ανωτέρω τουλάχιστον από το έτος 1945 και εντεύθεν δεν υπάρχει κοινοτική οδός στο σημείο που ο ενάγων Δήμος ισχυρίζεται ότι ανέκαθεν υπήρχε....Η περιγραφόμενη στο άνω συμβόλαιο ιδιωτική οδός χρησιμοποιούνταν από τον δωρητή Δ.

Α. για να μεταβαίνει στην υπάρχουσα εντός του δωρηθέντος ακινήτου οικία του...ο δωρητής νεμόταν με καλή πίστη και διάνοια κυρίου το παραπάνω ακίνητο και την οδό που συνέδεε αυτό με τον κοινοτικό δρόμο χωρίς ουδέποτε να οχληθεί από κανέναν για χρονικό διάστημα μείζον της πεντηκονταετίας, δηλαδή τουλάχιστον από το έτος 1925", προσδιορίζοντας την αντίφαση ότι "ο δρόμος που ισχυρίζεται (ο αναιρεσείων) με την αγωγή του δεν διαπιστώθηκε και δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του και ήταν πάνω στα ερείπια της παλαιάς οικίας του Δ.

Α., αλλά ταυτόχρονα υπήρχε και σε πλάτος 3 τουλάχιστον μέτρων και εξυπηρετούσε για πενήντα και πλέον έτη μέχρι το έτος (1925+50=) 1975 την κίνηση και διέλευση και πρόσβαση στον κοινοτικό δρόμο του Δ. Α.". Ο λόγος αυτός τυγχάνει απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι δεν περιλαμβάνεται: α) η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το περιεχόμενο αυτής, β) ο ισχυρισμός και τα περιστατικά, που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο υφίσταται ανεπάρκεια και αντίφαση των αιτιολογιών, γ) ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ως προς την ανεπάρκεια των αιτιολογιών, ενώ τέλος, η μνεία αποσπασματικών παραδοχών κατ'επιλογή του αναιρεσείοντος, χωρίς να περιλαμβάνονται οι κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δηλαδή, τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που δέχθηκε το Δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσης του ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα ανήκει κατά πλήρη κυριότητα στην ιδιοκτησία της εναγομένης ήδη αναιρεσίβλητης, την οποία ανέκαθεν εξυπηρετούσε και ουδέποτε υπήρξε κοινόχρηστη, δεν αρκούν για να στηρίξουν τον παραπάνω λόγο αναίρεσης.

Σε κάθε δε περίπτωση οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος σε σχέση με πραγματικά περιστατικά, που έρχονται σε αντίθεση με αυτά που έχουν γίνει ανελέγκτως δεκτά με την προσβαλλόμενη απόφαση, καθώς και οι αξιολογήσεις των αποδεικτικών μέσων, οι εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα που εξάγει ο ίδιος από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων και που αναφέρονται στους παραπάνω αναιρετικούς λόγους, είναι απαράδεκτες, καθόσον πλήττουν την μη υποκείμενη σε αναίρεση εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας (άρθρ. 561 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ.).

Κατ' ακολουθίαν τούτων, εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει ν'απορριφθεί η από 16-3-2020 αίτηση για αναίρεση της 115/2019 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας που δίκασε ως Εφετείο.

Τέλος, στον αναιρεσείοντα που ηττήθηκε, πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, κατά το σχετικό νόμιμο και βάσιμο αίτημα που υπέβαλε με τις προτάσεις της (άρθρα 176,183,191 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.), τα οποία όμως πρέπει να καταλογιστούν μειωμένα κατά το άρθρο 22 παρ. 1,3 του Ν. 3693/1957 (που κατά το άρθρο 276 του Ν. 3463/2006 " Κύρωση Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων" εφαρμόζεται και στους Δήμους), όπως διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 παρ. 18 Εισ. Ν. Κ.Πολ.Δ., 5 παρ. 12 του Ν. 1738/1987 και 2 της ΥΑ Οικονομικών και Δικαιοσύνης 134423/1992 και το άρθρο 281 παρ.2 του Ν. 3463/2006, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 16.3.2020 αίτηση του ΟΤΑ με την επωνυμία "Δήμος Δελφών", για αναίρεση της 115/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας, που δίκασε ως Εφετείο.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης εις βάρος του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Οκτωβρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Νοεμβρίου 2021.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ