Supreme Court dismisses appeal on breach of contract damages, citing lack of evidence for lost profit from parking station. Appeal rejected as groundless.

Απόφαση 1410 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1410/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αβροκόμη Θούα, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου - Εισηγητή και Γεώργιο Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Νοεμβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Μπρέγιαννο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", που εδρεύει ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ιωάννα Τζαβέλλα - Φαρμάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-10-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Τριπόλεως. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 103/2012 του ίδιου Δικαστηρίου και 4/2016 του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-12-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθ. 4/2016 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου, απορριπτική της από 31-3-2013 εφέσεως της αναιρεσείουσας κατά της εκκαλουμένης υπ' αριθ. 103/2012 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τριπόλεως, που είχε απορρίψει ως ουσία αβάσιμη την από 20.10.2010 αγωγή της αναιρεσείουσας κατά της αναιρεσίβλητης, με αντικείμενο την αποκατάσταση της αποθετικής ζημίας που εκείνη υπέστη λόγω αντισυμβατικής συμπεριφοράς της τελευταίας. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 810 του Α.Κ., κατά την οποία "με τη σύμβαση του χρησιδανείου, ο ένας από τους συμβαλλόμενους (χρήστης), παραχωρεί στον άλλο (χρησάμενο) την χρήση πράγματος χωρίς αντάλλαγμα και αυτός έχει υποχρέωση να αποδώσει το πράγμα, μετά τη λήξη της σύμβασης", προκύπτει, ότι εκείνος στον οποίο έχει παραχωρηθεί η χρήση του πράγματος (χρησάμενος), ενέχεται σε περίπτωση υπερημερίας περί την απόδοσή του, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 343 και 344 του ίδιου Κώδικα, σε αποζημίωση, η οποία περιλαμβάνει, κατά το άρθρο 298 εδ. 1 του Κώδικα και το διαφυγόν κέρδος.

Όπως ορίζει δε η διάταξη του επόμενου εδαφίου του τελευταίου άρθρου, "διαφυγόν κέρδος λογίζεται, εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα, σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι για την ύπαρξη διαφυγόντος κέρδους αρκεί η προσδοκία του με πιθανότητα (χωρίς δηλαδή να είναι αναγκαία πλήρης απόδειξη), κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί, η ύπαρξη δηλαδή πρόσφορης αιτιώδους συνάφειας, μεταξύ υπαίτιας ζημιογόνου συμπεριφοράς και διαφυγόντος κέρδους.

Το διαφυγόν κέρδος αποτελεί ζημία, η οποία θα επέλθει στο μέλλον και κατ' ανάγκη συνδέεται με την υποθετική εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν εμφανίζει την βεβαιότητα της θετικής ζημίας. Για την απόδειξή της, που είναι δύσκολη για τον ζημιωθέντα συγκριτικά με τη θετική ζημία, ο νόμος αρκείται σε απλή πιθανολόγηση.

Έτσι η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 298 εδ. β' ΑΚ έχει ουσιαστικό μεν χαρακτήρα, εφόσον καθορίζει τα στοιχεία της αξιώσεως αποζημιώσεως, και παράλληλα δικονομικό χαρακτήρα, εφόσον επιτρέπει στον δικαστή την απλή πιθανολόγηση.

Συνεπώς η τυχόν εσφαλμένη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς το αν συντρέχει πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων στην ύπαρξη ή μη διαφυγόντος κέρδους, ως αναγόμενη σε εκτίμηση της εξελίξεως των πραγμάτων, δεν ελέγχεται αναιρετικά (ΑΠ 1154/2015, ΑΠ 1306/2003, ΑΠ 549/2002). Ελέγχεται όμως αναιρετικώς η δικαστική κρίση, ως προς την ύπαρξη ή μη των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη γένεση της σχετικής αξιώσεως, δηλαδή για τη συγκεκριμενοποίηση της αόριστης νομικής έννοιας του διαφυγόντος κέρδους (ΑΠ 1385/2012).

Περαιτέρω κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 εδ. α Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, 4/2005). Με το ως άνω, επομένως, λόγο αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Εξ άλλου, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Αντιφατικότητα των αιτιολογιών υπάρχει, όταν εξαιτίας της δεν προκύπτει ποία πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφάρμοσε το νόμο. Στην υπόθεση που κρίνεται, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεώς του, το Εφετείο, μετά από εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη επί των πραγμάτων κρίση του τα ακόλουθα: "Δυνάμει του 3.897/21-12-2009 συμβολαίου της συμβολαιογράφου ..., Ε.

Δ. Δ., νομίμως μεταγεγραμμένου, η ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα) εταιρία απέκτησε, λόγω πώλησης, την κυριότητα κατά ποσοστό 67% εξ αδιαιρέτου ενός γηπέδου, επιφανείας 62.316,52 τ.μ., μετά των επ' αυτού εγκαταστάσεων, που βρίσκεται (...) εντός του ρυμοτομικού σχεδίου της Βιομηχανικής Περιοχής .... Εντός του γηπέδου αυτού υπάρχουν τα ακόλουθα κτίσματα και εγκαταστάσεις, μη λειτουργούντα από το έτος 1997, ήτοι:

Α) μη χρησιμοποιούμενο βιομηχανοστάσιο (εργοστασιακός χώρος) επιφάνειας 7.460,25 τ.μ..... Στο εσωτερικό του κτιρίου τμήμα, επιφανείας 290,00 τμ., έχει διαμορφωθεί σε χώρους προσωπικού και αποθήκες, ενώ επίσης στο πίσω μέρος του κτιρίου υπάρχει υπόγειο, επιφανείας 100 τμ. περίπου, Β) εφαπτόμενο στο προπεριγραφόμενο και ευρισκόμενο στη βόρεια πλευρά του κτιρίου γραφείων, ισόγειο, επιφάνειας 383,54 τμ....

Γ) Ανεξάρτητο ισόγειο κτίριο (εργοστασιακό χώρο) επιφανείας 936,20 τμ..... Δ) Κτίριο υποσταθμού ΔΕΗ επιφανείας 25,42 τμ.... Ε) Αντλιοστάσιο -υπόγειο επιφάνειας 18 τμ., δηλαδή υπόγειες δεξαμενές νερού πυροσβεστικού συστήματος (περίπου 800 κμ), ΣΤ) Γεώτρηση βάθους 90 μέτρων περίπου, διαμορφώσεις περιβάλλοντος χώρου (εσωτερική οδοποιία - σύστημα αποχέτευσης) και κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα της υπερυψωμένης βάσης τοποθέτησης του συστήματος περισυλλογής πριονιδίου.

Το υπόλοιπο ποσοστό 33% εξ αδιαιρέτου ανήκε στον Α. Τ., ο οποίος τυγχάνει αντιπρόεδρος της ενάγουσας εταιρίας. Στη συνέχεια, δυνάμει του 3.898/21-12-2009 συμβολαίου της ιδίας συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγεγραμμένου, οι ως άνω συγκύριοι, δηλαδή η ενάγουσα εταιρία και ο Α. Τ., προχώρησαν στη σύσταση δύο (2) κάθετων ιδιοκτησιών.

Ειδικότερα, η πρώτη κάθετη ιδιοκτησία περιελάμβανε το τμήμα γηπέδου μετά των επ' αυτού κτισμάτων, το οποίο έχει επιφάνεια 26.565,70 τ.μ., καθώς και τα προαναφερθέντα υπό στοιχείο Α, Β, Δ, Ε, ΣΤ κτίσματα, ενώ η δεύτερη κάθετη ιδιοκτησία περιελάμβανε το τμήμα γηπέδου, το οποίο έχει έκταση 35.780,82 τμ., μετά του προαναφερθέντος υπό στοιχείο Γ κτίσματος.

Με το δε 3.899/21-12-2009 συμβόλαιο της αυτής συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγεγραμμένου, οι ανωτέρω προχώρησαν στη διανομή των κάθετων αυτών ιδιοκτησιών, με αποτέλεσμα η μεν ενάγουσα εταιρία να λάβει την πρώτη κάθετη ιδιοκτησία, ο δε Α. Τ. τη δεύτερη. Ακόμα αποδείχθηκε, ότι ο Α. Τ., με το από 11-5-2009 ιδιωτικό συμφωνητικό, κατήρτισε με την εναγομένη εταιρία σύμβαση χρησιδανείου, παραχωρώντας στην τελευταία, χωρίς αντάλλαγμα, αποθηκευτικό χώρο περίπου 1.000 τμ.

ή όσο χρειασθεί εντός του ως άνω βιομηχανικού κτιρίου για την αποθήκευση μηχανολογικού εξοπλισμού. Η ως άνω παραχώρηση συνομολογήθηκε ρητώς, ότι θα διαρκέσει για χρονικό διάστημα μέχρι οκτώ (8) μηνών από την υπογραφή του συμφωνητικού, δηλαδή μέχρι την 11-1-2010, ενώ μετά το πέρας του διαστήματος αυτού ο χώρος έπρεπε να αποδοθεί άμεσα από την δεύτερη στον πρώτο συμβαλλόμενο ελεύθερος.

Η εναγομένη τοποθέτησε εντός του βιομηχανικού κτιρίου δώδεκα (πλήρη) συγκροτήματα δεματοποίησης στερεών αποβλήτων, καθένα εκ των οποίων περιελάμβανε ένα μηχάνημα συμπιέσεως (πρέσα) βάρους 16,5 τόννων, ένα σιλό, ένα διάδρομο (ταινία) μεταφοράς στερεών αποβλήτων, ένα πλήρες συγκρότημα περιτυλίγματος δεμάτων των στερεών αποβλήτων, ένα ανυψωτικό μηχάνημα κλαρκ, ένα δοχείο βιολογικού καθαρισμού και ένα πλυστικό μηχάνημα.

Τα μηχανήματα αυτά κατελάμβαναν όχι μόνο τον συμφωνηθέντα χώρο των 1.000 τ.μ., αλλά πολύ περισσότερο και πάντως περίπου 2.500 τ.μ. Την 23-12-2009 ο Α. Τ. ενημέρωσε την εναγομένη εταιρία για την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος, ότι υπάρχει η θετική ανταπόκριση της νέας ιδιοκτήτριας του χώρου για την ισχύ της παραχώρησης μέχρι και την 31-12-2009 και προέτρεψε την εναγομένη να επικοινωνήσει με τον Πρόεδρο της ενάγουσας εταιρίας.

Την 14-1-2010 η ενάγουσα απέστειλε στην εναγομένη επιστολή, με την οποία της γνωστοποίησε, ότι σεβάστηκε τη συμφωνία χρησιδανείου μέχρι τη λήξη της και επειδή πρέπει να προχωρήσει στην εκπλήρωση των επενδυτικών της σχεδίων, ζήτησε απ' αυτήν να επικοινωνήσει με τον διευθύνοντα σύμβουλό της. Στις 22-2-2010, ο διευθύνων σύμβουλος της ενάγουσας εταιρίας απέστειλε επιστολή στον διευθύνοντα σύμβουλο της εναγομένης, προκειμένου να διερευνηθεί, λόγω της καθυστέρησης στις κατασκευαστικές εργασίες, η δυνατότητα να αντιμετωπίσει η τελευταία με δική της κατασκευαστική εταιρία τα προβλήματα, που έχουν δημιουργηθεί στην επίτευξη του σκοπού της εταιρίας και τις απορρέουσες ζημίες σε αυτήν.

Σε απάντηση της ως άνω επιστολής, στις 23-2-2010, η εναγομένη απέστειλε νέα επιστολή, στην οποία ανέφερε, ότι πρόθεσή της ήταν να διερευνηθεί η δυνατότητα παραμονής του εξοπλισμού αυτής στο χώρο του ακινήτου της ενάγουσας, περιορίζοντας κατά το δυνατό την έκταση, που καταλαμβάνει, να καταβάλει, κατόπιν συμφωνίας, κάποιο εύλογο τίμημα, ενώ προσφέρθηκε να υποβάλει προσφορά για τις εργασίες, στις οποίες η ενάγουσα προτίθετο να προβεί, εκφράζοντας παράλληλα την απορία της για την αναφορά της ενάγουσας περί ύπαρξης ζημιών.

Μετά την ανταλλαγή των ως άνω επιστολών και με δεδομένη την παραμονή της εναγομένης εντός του ανωτέρω χώρου, η ενάγουσα κοινοποίησε σ' αυτήν, στις 26-3-2010, την από 22-3-2010 εξώδικη καταγγελία - δήλωσή της, σύμφωνα με την οποία η εναγόμενη είχε καταλάβει επιφάνεια 2.500 τμ. και όχι 1.000 τμ., που προέβλεπε το από 11-5-2009 συμφωνητικό, ενώ τασσόταν σ' αυτήν προθεσμία 10 εργασίμων ημερών, προκειμένου να αποδώσει ελεύθερο τον αποθηκευτικό χώρο.

Εν τέλει η εναγομένη απέδωσε τη χρήση του καταληφθέντος απ' αυτήν χώρου την 9-4-2010. Αποδεικνύεται λοιπόν, ότι με την αρχική σύμβαση χρησιδανείου μεταξύ του Α. Τ. και της εναγομένης εταιρίας είχε ρητώς συμφωνηθεί, ότι το χρονικό διάστημα της παραχώρησης της χρήσης θα ήταν από 11-5-2009 έως 11-1-2010. Ακόμα από την επιστολή του Α.

Τ. προς την εναγομένη προκύπτει, ότι η ενάγουσα δεν είχε πρόθεση συνέχισης της παραχώρησης της χρήσης του ακινήτου της μετά το πέρας του αρχικώς συμφωνηθέντος χρόνου. Οι συνεχείς ανταλλαγές επιστολών μεταξύ των εκπροσώπων των δύο εταιριών δεν υποδηλώνουν την ύπαρξη ενός σταδίου διαπραγματεύσεων μεταξύ των διαδίκων, ώστε να εξακολουθήσει η παραμονή άνευ ανταλλάγματος της εναγομένης εντός του ανωτέρω χώρου, καθώς δεν προκύπτει τέτοια βούληση της ενάγουσας, ενώ αντιθέτως από τις επιστολές εμφαίνεται η προσπάθεια της εναγομένης να συνεχίσει την παραμονή της στον εν λόγω χώρο, υπό οποιαδήποτε συμβατική σχέση, με ή άνευ ανταλλάγματος, καθώς τα αρμόδια όργανα της Περιφέρειας Πελοποννήσου δεν είχαν προβεί ακόμη σε υπόδειξη του κατάλληλου χώρου οριστικής τοποθέτησης των δεματοποιητών.

Το γεγονός ότι η εναγομένη αναζητούσε ήδη χώρο, προκειμένου να προβεί στη μεταφορά των δεματοποιητών, τον οποίο και τελικά μίσθωσε την 24-3-2010, πριν της κοινοποιηθεί το άνω εξώδικο της ενάγουσας, επιβεβαιώνει ότι η παραμονή της εντός του χώρου δεν υπήρξε καρπός ανοχής εκ μέρους της τελευταίας ή τυχόν σύναψης νέας συμφωνίας χρησιδανείου με αυτήν, απορριπτομένου του ισχυρισμού της εναγομένης ως αβασίμου περί σιωπηρής παράτασης του αρχικώς συνομολογηθέντος χρησιδανείου και περί μετατροπής του σε αορίστου χρόνου.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε, ότι η ενάγουσα εταιρία είχε ως σκοπό την ίδρυση σταθμού αυτοκινήτων δημόσιας χρήσης, δυναμικότητας 92 θέσεων. Σύμφωνα με την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη απ' αυτήν οικονομοτεχνική μελέτη, ο σταθμός αυτοκινήτων μετά το πέρας της κατασκευαστικής περιόδου και την αρχή λειτουργίας της θα διέθετε στους πελάτες της:

α) Κατηγορία 1, σε επικαθήμενα μέχρι 16 μέτρα δέκα (10) μόνιμες και δέκα (10) ελεύθερες θέσεις, β) Κατηγορία 2, σε λεωφορεία μέχρι 3 άξονες και 13 μέτρα και σε φορτηγά αυτοφερόμενου κιβωτίου μέχρι 4 άξονες και μέχρι 13 μέτρα, δέκα (10) μόνιμες και δεκαοχτώ (18) ελεύθερες θέσεις, ενώ γ) Κατηγορία 3, σε επιβατικά ιδιωτικής χρήσης τριάντα (30) μόνιμες και δεκατέσσερις (14) ελεύθερες θέσεις.

Το σύνολο των προσφερόμενων θέσεων θα ήταν 92 θέσεις με ημερήσιες τιμές ανά θέση, για μεν τις μόνιμες 15, 12 και 6 ευρώ αντιστοίχως, για δε τις ελεύθερες 28, 24 και 10 ευρώ αντιστοίχως και με προσδοκώμενα ημερήσια έσοδα από μεν τις μόνιμες θέσεις στάθμευσης 150, 120 και 180 ευρώ αντιστοίχως, από δε τις ελεύθερες θέσεις 280, 432 και 140 ευρώ αντιστοίχως.

Με την υπ' αριθμ. πρωτ. 7.317/27-8-2008 απόφαση της αρμόδιας Διεύθυνσης Μεταφορών και Επικοινωνιών της Νομαρχίας Αρκαδίας, χορηγήθηκε στον νόμιμο εκπρόσωπο της ενάγουσας, Η. Χ., άδεια ίδρυσης στεγασμένου σταθμού αυτοκινήτων διάρκειας τριών ετών, δηλαδή μέχρι την 27-8-2011. Στην άδεια δε αυτή επισημαίνεται ότι: α) η κατασκευή του έργου πρέπει να γίνει, με την επιφύλαξη της τηρήσεως των διατάξεων του ΠΔ 455/1976, της εγκριθείσας από την αρμόδια υπηρεσία τεχνικής έκθεσης, των εγκεκριμένων σχεδιαγραμμάτων και τους κανόνες της τεχνικής και β) μετά την αποπεράτωση του έργου και προτού λήξει η χορηγούμενη άδεια ίδρυσης ο ενδιαφερόμενος, δηλαδή η ενάγουσα, πρέπει, να υποβάλει στην αρμόδια υπηρεσία αίτηση για χορήγηση της αδείας λειτουργίας της εγκατάστασης, χωρίς την ύπαρξη και κατοχή της οποίας δεν επιτρέπεται η λειτουργία της εγκατάστασης.

Παρά την υπερημερία, όμως, της εναγομένης εταιρίας ως προς την απόδοση του επίδικου χώρου, η ενάγουσα εταιρία δεν υπέστη αποθετική ζημία της περιουσίας της, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται. Ειδικότερα, δεν προέκυψε η πιθανότητα του επικαλούμενου από την ενάγουσα διαφυγόντος κέρδους και τούτο για τους εξής λόγους:

Η ενάγουσα εταιρία κατά τον επίδικο χρόνο, δηλαδή από την 21-12-2009, οπότε περιήλθε στην ιδιοκτησία της το εν λόγω ακίνητο και μέχρι την 9-4-2010, ημερομηνία αποχώρησης της εναγομένης, δεν κατείχε άδεια λειτουργίας σταθμού αυτοκινήτων, δεν είχε προβεί σε κάποια προπαρασκευαστική ενέργεια προς κτήση της, ούτε είχε καταθέσει στην αρμόδια Δ/νση Πολεοδομίας του Δ.

Τ. φάκελο για έκδοση οικοδομικής άδειας. Αντίθετα, μόλις την 27-12-2010 υπήχθη, με την υπό ίδια ημερομηνία απόφαση του Υφυπουργού Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, στον επενδυτικό νόμο 3299/2004, την 14-3-2012 εκδόθηκε η 53/2012 άδεια της Δ/νσης Τ.Υ. & Πολεοδομίας του Δ. Τ. για αλλαγή χρήσης του επιδίκου χώρου σε επαγγελματικό σταθμό αυτοκινήτων και την 3-10-2012 εκδόθηκε η 9.343/3-10-2012 άδεια λειτουργίας σταθμού αυτοκινήτων του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου.

Επομένως, πέραν του γεγονότος ότι κατά το χρονικό διάστημα από 11-5-2009 έως 21-12-2009, η ενάγουσα δεν ήταν κυρία του επίδικου ακινήτου και επομένως δεν υπέστη οποιαδήποτε ζημία από την επιπλέον καταληφθείσα από την εναγομένη έκταση, από την κτήση της κάθετης ιδιοκτησίας της, την 21-12-2009, και μέχρι την κτήση της αδείας λειτουργίας την 3-10-2012, δεν υπήρχε περίπτωση να λειτουργήσει στο εν λόγω ακίνητο σταθμός στάθμευσης αυτοκινήτων.

Οι κατασκευαστικές δε εργασίες για την μετατροπή του κτιρίου σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων ξεκίνησαν πολύ αργότερα από την αποχώρηση της εναγομένης, αφού και η σχετική άδεια προς τούτο εκδόθηκε μόλις την 14-3-2012. Για το λόγο αυτό κατά το επίδικο ως άνω χρόνο δεν υπήρχαν και συναλλακτικές επαφές μεταξύ της ενάγουσας και τρίτων προσώπων, προς κάλυψη σχετικών αναγκών στάθμευσης οχημάτων.

Επιπλέον, όπως αποδεικνύεται και από το περιεχόμενο της από 22-9-2011 αγωγής της ενάγουσας κατά της κοινοπραξίας ... ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρίπολης, τον Αύγουστο του 2009 ο Α. Τ. είχε παραχωρήσει στην κοινοπραξία αυτή, χωρίς αντάλλαγμα, 200 τ.μ. του επίδικου βιομηχανικού κτιρίου, προς φύλαξη δύο φορτίων οπτικών ινών για χρονικό διάστημα ενός μηνός.

Ωστόσο, το Σεπτέμβριο του 2009 διαπιστώθηκε, ότι η κοινοπραξία κατέλαβε αυθαιρέτως επιφάνεια 3.500 τ.μ. και μετά από σχετική όχληση αυτής, η κοινοπραξία μίσθωσε τον χώρο των 3.500 τμ. μέχρι τις 31-12-2009 με συνολικό μίσθωμα 56.000 ευρώ, ενώ στην συνέχεια εκμισθώθηκε σε αυτήν και χώρος - τμήμα του οικοπέδου 3.000 τμ. μέχρι τις 31-12-2009 έναντι συνολικού μισθώματος 4.500 ευρώ.

Μετά την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και την κτήση του οικοπέδου και των επ' αυτών κτισμάτων από την ενάγουσα εταιρία, η κοινοπραξία (πάντα σύμφωνα με τους αγωγικούς ισχυρισμούς της ενάγουσας) ζήτησε, λόγω αδυναμίας εξεύρεσης χώρου, να παραταθεί η παραμονή της στα μίσθια (6.500 τ.μ.) μέχρι τις 31-3-2010, καταβάλλοντος ως μισθώματα ποσά 42.000 ευρώ και 4.500 ευρώ αντιστοίχως.

Πλην όμως, η μισθώτρια κοινοπραξία, επιδεικνύοντας αντισυμβατική συμπεριφορά, δεν παρέδωσε τα μίσθια. Η αγωγή αυτή ουδέποτε συζητήθηκε, αφού η ενάγουσα και η κοινοπραξία συμβιβάστηκαν. Επομένως, και το γεγονός της αποδοχής και σύναψης μίσθωσης μεταξύ της ενάγουσας και της κοινοπραξίας επιβεβαιώνει τη μη πιθανότητα απόκτησης κέρδους της ενάγουσας από τη στάθμευση οχημάτων εντός του ως άνω κτιρίου.

Σημειώνεται δε, ότι η ενάγουσα επιχειρεί οψίμως, με τις πρωτόδικες προτάσεις της, αλλά και με την υπό κρίση έφεση της, να θεμελιώσει τη ζημία της στη μη δυνατότητα αποθήκευσης αυτοκινήτων και όχι στάθμευσης, γεγονός, όμως, που δεν αποτελεί βάση της αγωγής, στην οποία γίνεται λόγος για γένεση ζημίας και απώλεια διαφυγόντος κέρδους εκ της μη λειτουργίας και στάθμευσης οχημάτων εντός του σταθμού αυτοκινήτων.

Συνεπώς, τα υπό στοιχεία α, β και γ κονδύλια της αγωγής περί διαφυγόντος κέρδους, πρέπει να απορριφθούν ως ουσία αβάσιμα....". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση που είχε απορρίψει ως ουσία αβάσιμη την αγωγή της, με την οποία ζητούσε να αναγνωριστεί η υποχρέωση της αναιρεσίβλητης, λόγω της υπερημερίας της, να της καταβάλει τα αναφερόμενα ποσά ως διαφυγόντα κέρδη από τη μη εκμετάλλευση του ακινήτου της ως στεγασμένου χώρου σταθμεύσεως μικρών και μεγάλων αυτοκινήτων.

Ήδη με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ήτοι ότι το Εφετείο, αξιώνοντας από την αναιρεσείουσα να είχε λάβει από την αρμόδια αρχή άδεια λειτουργίας σταθμού αυτοκινήτων και να είχε προβεί σε συγκεκριμένες συναλλαγές με τρίτα πρόσωπα για την κάλυψη σχετικών αναγκών για τη στάθμευση οχημάτων, ως προϋπόθεση για τη θεμελίωση αξιώσεως διαφυγόντος κέρδους της έναντι της αναιρεσίβλητης που τελούσε σε υπερημερία οφειλέτη, παραβίασε ευθέως τις διατάξεις των άρθρων 297 και 298 ΑΚ.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, αφού το δικαστήριο της ουσίας, όπως από την απόφασή του προκύπτει, αναφορικά με το ζήτημα αν συντρέχει πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων να έχει απολέσει η αναιρεσείουσα κέρδος από τη λειτουργία σταθμού αυτοκινήτων στο επίδικο ακίνητο, έκρινε ανέλεγκτα ότι η πιθανότητα αυτή ήταν αποκλεισμένη, εξαιτίας του ότι εκείνη δεν διέθετε τότε σχετική άδεια λειτουργίας από την αρμόδια αρχή και επομένως δεν θα μπορούσε να διαθέσει το ακίνητο για τη συγκεκριμένη χρήση.

ΙΙΙ. Περαιτέρω με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ η αναιρεσείουσα προβάλλει τις ακόλουθες αιτιάσεις: α) ότι το δικάσαν Εφετείο, ενώ δέχθηκε ότι από 21-12-2009 έως 9-4-2010 η ίδια δεν κατείχε άδεια λειτουργίας σταθμού αυτοκινήτων ούτε είχε προβεί σε προπαρασκευαστική ενέργεια για την απόκτησή της, εν συνεχεία αντιφατικά δέχεται ότι από 27-8-2008 είχε εκδοθεί τέτοια άδεια με την υπ' αρ. 7317/27-8-2008 απόφαση της Νομαρχίας Αρκαδίας, διάρκειας τριών ετών και επίσης ότι από 12-10-2009 είχε αναθέσει στον εργολάβο Δ.

Β. τη αντικατάσταση της στέγης του ακινήτου, β) ότι το Εφετείο δεν ερεύνησε αν τουλάχιστον υπήρχε η δυνατότητα εκμισθώσεως του ακινήτου ως σταθμού αυτοκινήτων ακόμη και χωρίς τη νόμιμη άδεια, γ) ότι επίσης δεν ερεύνησε εάν τα μισθωθέντα στην κοινοπραξία ... τμήματα του ακινήτου, εκτάσεως 3.500 και 3.000 τ.μ., αντίστοιχα, ταυτίζονται με τα τμήματα που είχαν παραχωρηθεί στην αναιρεσίβλητη, προτού καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα ότι δεν υπήρχε πιθανότητα αποκτήσεως κέρδους από τη στάθμευση οχημάτων και δ) ενώ δέχεται ότι η αναιρεσείουσα απαίτησε και έλαβε από την ανωτέρω κοινοπραξία μίσθωμα για τη χρήση του ακινήτου, στη συνέχεια δεν δέχεται ότι υπήρχαν συναλλακτικές επαφές μεταξύ αυτής και τρίτων προσώπων.

Ωστόσο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, με την υπ' αριθμ. πρωτ. 7.317/27-8-2008 απόφαση της αρμόδιας Διεύθυνσης Μεταφορών και Επικοινωνιών της Νομαρχίας Αρκαδίας, χορηγήθηκε στον νόμιμο εκπρόσωπο της αναιρεσείουσας, Η. Χ., άδεια ίδρυσης στεγασμένου σταθμού αυτοκινήτων, διάρκειας τριών ετών, στην οποία επισημαίνεται ότι η κατασκευή του έργου πρέπει να γίνει σύμφωνα με την εγκριθείσα από την αρμόδια υπηρεσία τεχνική έκθεση και τα εγκεκριμένα σχεδιαγράμματα και ότι μετά την αποπεράτωση του έργου και πριν τη λήξη της τριετίας η ίδια εταιρεία πρέπει να υποβάλει στην αρμόδια υπηρεσία νέα αίτηση για χορήγηση αδείας λειτουργίας της εγκαταστάσεως, χωρίς την ύπαρξη και κατοχή της οποίας δεν επιτρέπεται η λειτουργία σταθμού αυτοκινήτων.

Επομένως, εφόσον υπάρχει παραδοχή ότι πολύ αργότερα (στις 14-3-2012) εκτελέστηκαν τα έργα και χορηγήθηκε η άδεια λειτουργίας, δεν υπάρχει αντίφαση με την έτερη παραδοχή ότι κατά τον επίδικο χρόνο η αναιρεσείουσα δεν κατείχε άδεια λειτουργίας σταθμού αυτοκινήτων ούτε είχε προβεί σε προπαρασκευαστική ενέργεια για την απόκτησή της.

Εξ άλλου, αφού δεν επιτρέπεται η λειτουργία σταθμού αυτοκινήτων χωρίς την ύπαρξη της σχετικής αδείας, η ίδια δεν θα μπορούσε να αποκομίσει κέρδος ούτε από εκμίσθωση του ακινήτου ως σταθμού αυτοκινήτων, όπως επικαλείται, παρά μόνο εάν επεκαλείτο ότι υπήρχε συγκεκριμένος μισθωτής που κατείχε τέτοια άδεια.

Όσο για το εάν τα μισθωθέντα στην κοινοπραξία τμήματα του ακινήτου ταυτίζονται ή όχι με τα παραχωρηθέντα στην αναιρεσίβλητη, αυτό ανάγεται στην ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου ουσίας. Συνακόλουθα ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατόπιν αυτών θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως, να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα ως ηττώμενη διάδικος στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, σύμφωνα με το αίτημα της τελευταίας (άρθρο 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) και να διαταχθεί, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, η εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8 Δεκεμβρίου 2016 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "..." για αναίρεση της 4/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, και τα ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ και Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο οικείο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Απριλίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Σεπτεμβρίου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ