Supreme Court dismisses appeal claiming proportionality principle violation regarding 50,000 euro damages award.

Απόφαση 1410 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1410/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Μαϊου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Σούλη.

Του αναιρεσιβλήτου:Ψ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Μαντά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-5-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κερκύρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 165/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 191/2006 του Εφετείου Κερκύρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 23-1-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 11-4-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή η αναλογικότητα είναι ερμηνευτική αρχή που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικού ή δικονομικού κανόνα δικαίου και επομένως δεν ιδρύεται με αυτή (αναλογικότητα) λόγος αναιρέσεως αλλά προϋποτίθεται η ύπαρξη λόγου αναιρέσεως για παράβαση ουσιαστικού κανόνος δικαίου κατά τον έλεγχο του οποίου θα κριθεί εάν κατά την τελολογική ερμηνεία αυτού παραβιάσθηκε και η αρχή της αναλογικότητας.

Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει ότι το Εφετείο, που δέχθηκε ανελέγκτως τα περιστατικά που αναφέρονται στο λόγο αυτό και στην προσβαλλόμενη απόφαση και με βάση αυτά (περιστατικά) έκρινε ότι ο αναιρεσίβλητος - ενάγων υπέστη ηθική βλάβη, λόγω προσβολής της προσωπικότητάς του, για την αποκατάσταση της οποίας πρέπει να του επιδικασθεί χρηματική ικανοποίηση ποσού 50.000 ευρώ, το οποίο κρίνεται εύλογο, παραβίασε την συνταγματικώς κατοχυρωμένη ( με το άρθρο 25 του Συντάγματος) δικαιϊκή αρχή της αναλογικότητας, διότι το άνω ποσό είναι υπερμέτρως ασύνηθες σε σχέση με τα επιδικαζόμενα για σοβαρότερες περιπτώσεις ποσά χρηματικές ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης και έτσι υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ πλημμέλεια.

Ενόψει του ότι, κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, η αναλογικότητα είναι ερμηνευτική αρχή που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικού ή δικονομικού κανόνα δικαίου και δεν ιδρύεται, σε περίπτωση παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας, λόγος αναιρέσεως (εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 του Κ.Πολ.Δ) αλλά που υποτίθεται η ύπαρξη λόγου αναιρέσεως για παράβαση ουσιαστικού κανόνος δικαίου κατά τον έλεγχο του οποίου θα κριθεί εάν κατά την τελολογική ερμηνεία αυτού παραβιάσθηκε και η αρχή της αναλογικότητας, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, κατά την πλειοψηφίσασα γνώμη του δικαστηρίου τούτου.

Μειοψήφησε ένα μέλος του δικαστηρίου, ο Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης, ο οποίος έχει τη γνώμη ότι ο εν λόγω λόγος αναιρέσεως έπρεπε να απορριφθεί ως αόριστος για τους ακόλουθους λόγους.

ΕΠΕΙΔΗ κατά το άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο δ/ριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προσβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει την νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο, πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως, είχε προταθεί στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως. Το γεγονός εξάλλου, ότι ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας δεν έχει σημασία, διότι στην περίπτωση αυτή, το δικαστήριο παραβίασε μεν το νόμο, όμως λόγο αναιρέσεως δεν μπορεί να ιδρυθεί αν ο σχετικός ισχυρισμός δεν είχε προταθεί νομίμως από το διάδικο, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Συνεπώς ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε ότι ο χρόνος και τρόπος προτάσεώς του ή επαναφοράς του στο ανώτερω δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος (Ολ. ΑΠ 43/1990, ΑΠ 306/1999). Εν όψει αυτών ο 1ος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι το Εφετείο με το να επιδικάσει το αναφερόμενο στην προσβαλλόμενη ποσό ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης στον ενάγοντα ήτοι 50.000 ευρώ, ευθέως παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, που ισχύει με βάση το άρθρο 25 του Συντάγματος για το άρθρο 932 ΑΚ και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος αφού ο αναιρεσείων δεν προβάλλει ότι τον ισχυρισμό περί παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας που δεν εμπίπτει σε κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 § 2 Κ.Πολ.Δ και στον οποίο στηρίζεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, πρότεινε ως όφειλε στο δικαστήριο της ουσίας, ούτε αναφέρει το χρόνο και τρόπο προτάσεώς του ώστε να μπορεί να κριθεί αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος, καθόσον το άνω ποσόν επιδικάσθηκε από πρωτόδικο δικαστήριο μετά από έφεση του εναγομένου - αναιρεσείοντα επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση, επιδικασθέντος από το Εφετείο του ίδιου ποσού.

ΕΠΕΙΔΗ, λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 8 του Κ.Πολ.Δ ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως δεν ανακύπτει η πλημμέλεια αυτή, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό. "Πράγμα" υπό την ανωτέρω έννοια είναι και ο λόγος της εφέσεως.

Εν προκειμένω όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση του, το Εφετείο που την εξέδωσε ερευνώντας καθολικά και εξ υπαρχής τη διαφορά έλαβε υπόψη όλους τους κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως προβαλλόμενος λόγους της εφέσεως του ήδη αναιρεσείοντος τους οποίους και απέρριψε, χωρίς η ορθότητα της απορριπτικής αυτής κρίσεως να μπορεί να ελεγχθεί μέσω του αναιρετικού λόγου του άριθ. 8. Περαιτέρω ο τρόπος της κατάστρωσης των σκέψεων του δικαστηρίου της ουσίας και ειδικότερα η αυτοτελής μνεία από το Εφετείο των λόγων της εφέσεως ή η παράλειψη τέτοιας μνείας, δεν παρέχει λαβή για αναίρεση, η οποία επιτρέπεται μόνο για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ από τους οποίους κανένας δεν αναφέρεται σε τέτοια αιτίαση.

Συνεπώς ο 2ος λόγος αναιρέσεως εκ του αριθ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ κατ' εκτίμηση και όχι εκ των αριθ. 9, 10, 19 του ίδιου άρθρου, που καταλογίζει στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια της εν λόγω διατάξεως συνιστάμενη στο ότι το εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον 1ο λόγο εφέσεως τον οποίο, κατά τα προεκτεθέντα, ελαβε υπόψη και απέρριψε, είναι αβάσιμος.

ΕΠΕΙΔΗ, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρθ 19 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης της αποφάσεως ιδρύεται όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν οι νόμιμοι όροι της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή δεν συντρέχουν ώστε να αποκλείεται η εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγομένου απ' αυτές πορίσματος, εφόσον το τελευταίο διατυπώνεται στην απόφαση σαφώς. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε την ένδικη αγωγή και απέρριψε την εκ του άρθρου 367 § 1γ' ΠΚ ένσταση του εναγομένου-αναιρεσείοντος, καταλυτικό της αγωγής, με τις ακόλουθες αιτιολογίες, κατά την ανέλεγκτη κρίση του εκ των αποδείξεων: "Ο ενάγων είναι δικηγόρος Κέρκυρας, ασκώντας από 25ετίας και πλέον το λειτούργημά του, με εντιμότητα και ευσυνειδησία.

Οι εντολείς του Γ1, Γ2 και Γ3, είναι συγκύριοι, σε ποσοστό 1/3 καθένας τους, ενός ακινήτου που βρίσκεται στη θέση "...." της κτηματικής περιοχής της πρώην κοινότητας ... Κέρκυρας. Στην περιοχή αυτή δραστηριοποιείται και η εταιρεία με την επωνυμία "...... Ο.Ε" (διαχειριστής της οποίας είναι ο εναγόμενος), η οποία εκμεταλλεύεται λατομείο σε ακίνητο όμορο με αυτό των εντολέων του ενάγοντος.

Μεταξύ αυτών υπάρχει χρόνια αντιδικία (1994), με αφορμή εμπράγματες διαφορές, αγωγές αποζημιώσεων κ.λ.π. από την εκμετάλλευση του παρακείμενου λατομείου. Τόσο σε αστικό, όσο και σε ποινικό επίπεδο, ο ενάγων δικηγόρος προάσπισε τα συμφέροντα των εντολέων του, πολύ περισσότερο, αφού ο τελευταίος εξ αυτών ήταν και συγγενής του (πεθερός).

Κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαμάχης ο εναγόμενος (που είναι επιπλέον και εργολάβος δημοσίων έργων), ενεργώντας παράνομα και υπαίτια, στράφηκε και εναντίον του ενάγοντος δικηγόρου προσωπικά, τόσο με υβριστικές φράσεις όσο και με .δυσφημιστικούς ενώπιον τρίτων ισχυρισμούς και διαδόσεις αναληθών ειδήσεων με κύριο σκοπό να προσβάλλει την τιμή και την υπόληψή του, τόσο σε επαγγελματικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, Πιο συγκεκριμένα, στις 5-6-2002, ενώπιον του Αρχιφύλακα .....

και Αστυφύλακα ......, απολογούμενος ως κατηγορούμενος;

για το αδίκημα της ψευδορκίας μάρτυρα και της ηθικής αυτουργίας σ' αυτήν, μετά από μήνυση των εντολέων του ενάγοντος, κατέθεσε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: "... Η πραγματική αιτία για την οποία γίνονται σε βάρος μου οι μηνύσεις απ' τους αδελφούς Γ είναι το πραγματικό γεγονός ότι είχαν συστήσει μία συμμορία, στην οποία μετέχει και ο μάρτυρας Γα και ο γαμπρός του εκ των μηνύσεων Γ3, δικηγόρος Ψ1...".

Στο κείμενο αυτό διορθώθηκε η λέξη "συμμορία" και αντικαταστάθηκε με τη λέξη "ομάδα" και συνέχισε την κατάθεση: "... Η ομάδα αυτή προσπαθεί να εκμεταλλευθεί μία μικρή κατάπτωση υλικών από ένα αμφισβητούμενης ιδιοκτησίας αγροτεμάχιο και με ορυμαγδό αγωγών και μηνύσεων ψάχνει να βρει έναν Έλληνα Δικαστή, ο οποίος θα κοστολογήσει τη ζημία ενός γηπέδου, ολικού εμβαδού 2.360 τ.μ., περίπου, που δηλώνουν για δικό τους, στο ποσό των 300.000.000 δρχ.

και θα μας υποχρεώσει να τους τα δώσουμε...". Η ανωτέρω κατάθεση διαβιβάσθηκε στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κέρκυρας. Στις 3-7-2002, ενώπιον των ανακριτικών υπαλλήλων .... και ....., απολογούμενος ως κατηγορούμενος για το αδίκημα της ψευδορκίας μάρτυρα και της ηθικής αυτουργίας σ' αυτήν, κατόπιν μηνύσεως των εντολέων του ενάγοντος, κατέθεσε μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: "Είναι, όμως, επίσης γεγονός ότι οι Αφοι Γ προσπαθούν με απάτη να πετύχουν να αποσπάσουν από την "......Ο.Ε" ποσά απίθανου ύψους, εξαπατώντας τους πάντες και κυρίως τα δικαστήρια, με την κατωτέρω μέθοδο: 1) Πρώτοι μηνυτές:

Έχουν συστήσει μία ομάδα που παρουσιάζεται μόνιμα στα δικαστήρια, 2) Μόνιμοι μηνυτές ενάγοντες: Είναι οι τρεις ηλικίας άνω των 80 ετών αδελφοί Γ1, Γ3 και Γ2, 3) Αρχηγός της ομάδας: Ο σύζυγος της κληρονόμου και κόρης ενός εκ των μηνυτών, δηλαδή, του Γ3, ΤΕΩΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ της Γραμματείας Πρωτοδικών Κέρκυρας, Ψ1 (ενάγων δικηγόρος), 4) Μέλη της ομάδας - μάρτυρες:

α) ο πρώτος τους εξάδελφος Γα, που έχρισε με δήλωσή του τους τρεις μηνυτές ιδιοκτήτες των επίδικων δύο στρεμμάτων, β) οι δύο γιοι και κληρονόμοι των Γ1 και Γ2, οι Γ3 και Γ4...". Η ανωτέρω κατάθεση διαβιβάστηκε στο αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κέρκυρας. Στις 16-12-2000 ενώπιον των ανακριτικών υπάλλήλων .... και ....., απολογούμενος ως κατηγορούμενος για το αδίκημα της ψευδορκίας μάρτυρα και ηθικής αυτουργίας σ' αυτήν, κατέθεσε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: "...

Η οικογένεια με αρχηγό τον γνωστό δικηγόρο απ' τις επιτυχίες του στην υπεράσπιση διακινητών ναρκωτικών και ανθρώπων της νύχτας, που χρησιμοποιεί όλη αυτή τη βρώμικη εμπειρία, και με μάρτυρες, επίσης, μέλη της οικογένειας, μας έχουν επί 8 χρόνια για περισσότερες από 20 δίκες, κατηγορούμενους και εναγόμενους.

Βεβαίως και ο ειδικός δικηγόρος των (κυκλωμάτων της ντροπής είναι μέλος της ίδιας οικογένειας ως σύζυγος της κόρης του Γ3 και έτσι η οικογένεια δεν έχει ούτε έξοδα από τις σχετικές δίκες ... Και εάν δεν είχε επιδείξει νομική αγραμματοσύνη ο δικηγόρος των κυκλωμάτων της νύχτας και δεν αργούσε να καταθέσει την αγωγή εις βάρος μας άνω του έτους απ' την προσωρινή διάταξη του δικαστηρίου των ασφαλιστικών μέτρων, θα κινδυνεύαμε και με φυλάκιση χωρίς εξαγορά για απείθεια...

Συνεχίζουν να μας ταλαιπωρούν, θεωρώντας τα δικαστήρια προνομιακό χώρο του γαμπρού τους, δικηγόρο των κυκλωμάτων των ναρκωτικών και της νύχτας ...". Η ανωτέρω κατάθεση διαβιβάστηκε, επίσης, στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κέρκυρας. Στις 28-12-2002, ενώπιον της Πταισματοδίκου Κέρκυρας Αγγελικής Μαζωνάκη και του Γραμματέα Νικολάου Μήλα, μετά από σχετική καταγγελία των εντολέων του ενάγοντος, κατέθεσε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: "...

Δεν έχω πληροφορηθεί ποτέ μέχρι τώρα ποιος άφησε στο γραφείο μου τις φωτοτυπίες που φέρονται να πάρθηκαν από φορολογικά στοιχεία των αδελφών Γ. Με την εξέλιξη που πήρε το θέμα λόγω των μηνύσεων για όσα είπα ως κατηγορούμενος, πιθανολογώ ότι και αυτό πρέπει να εντάσσεται στις προσπάθειες του δικηγόρου και γαμπρού επί θυγατρί ενός των μηνυτών Ψ1, να δημιουργήσει, κατάσταση από την οποία να προκύψει Έλληνας Δικαστής που για μια ζημία σε ένα οικόπεδο 2 στρεμμάτων, περίπου, χωρίς καμία αξία σημαντική να δώσει, στους συγγενείς του 300.000.000 δρχ...".

Η σχετική δικογραφία διαβιβάστηκε, επίσης, στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κέρκυρας. Ακολούθως δέχθηκε το Εφετείο ότι το περιεχόμενο των πιο πάνω καταθέσεων του εναγομένου, αξιολογούμενο στο σύνολό του και όχι αποσπασματικά, είναι μειωτικό για την προσωπικότητα του ενάγοντος δικηγόρου και στοχεύει στην προσωπική, επαγγελματική και κοινωνική μείωσή του, ενώπιον ατόμων τρίτων, κυρίως του επαγγελματικού του χώρου (Δικαστών, Εισαγγελέων, Προανακριτικών Υπαλλήλων κ.λ.π), αναφέροντας και μάλιστα κατά τρόπο, εξακολουθητικό, αφενός εξυβριστικές φράσεις για το πρόσωπο του ενάγοντος και αφετέρου, αναληθείς ειδήσεις σε σχέση με τον τρόπο άσκησης του δικηγορικού λειτουργήματός του, δηλαδή, ότι μετέρχεται ανέντιμους τρόπους προκειμένου να πετύχει τα εκ μέρους του κάθε φορά επιδιωκόμενα αποτελέσματα σε δικαστικό επίπεδο, παραπλανώντας ή παρασύροντας δικαστικούς λειτουργούς προς τούτο.

Τέλος το Εφετείο δέχθηκε ότι με βάση τα πιο πάνω αποδειχθέντα περιστατικά, οι προαναφερόμενες δηλώσεις του εναγομένου δεν αποτελούν δυσμενείς κρίσεις και οξεία κριτική που έγιναν προς διαφύλαξη νομίμου δικαιώματος του ή άλλου δικαιολογημένου ενδιαφέροντος του εναγομένου, και περαιτέρω αξιολογικές κρίσεις για τον ενάγοντα υπό το βάρος δικαιολογημένης αγανάκτησης που προκλήθηκε στο ίδιο κατά τη διάρκεια της χρονιάς αντιδικίας που είχε με τους εντολείς του ενάγοντος δικηγόρου (άρθρα 367 1γ' και 308 § 3, 361 § 3 ΠΚ) και απορρίπτοντας στη σχετική ένσταση του εναγομένου, έκανε δεκτή την ένδικη αγωγή και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 50.000 € ως χρηματική ικανοποίηση λόγω προσβολής της προσωπικότητός του που υπέστη από την σε βάρος του ανωτέρω αδικοπραξία εκ μέρους του αναιρεσείοντος.

Έτσι το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, εξ αιτίας ελλείψεως αιτιολογίας ή ελαττώματος σ' αυτήν, αφού εξέθεσε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, με πληρότητα και σαφήνεια χωρίς αντιφάσεις το από τις αποδείξεις πόρισμα στο οποίο κατέληξε και τα πραγματικά περιστατικά που εκείνο δέχθηκε και τα οποία ήταν αναγκαία για την εφαρμογή των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκαν και ο περί του αντιθέτου από τον αριθμό 19 και όχι και 10 ως εκτίθεται στο αναιρετήριο, 3ος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 31-1-2007 αίτηση του Χ1, για αναίρεση της υπ' αριθ. 191/06 αποφάσεως του Εφετείου Κέρκυρας. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά του αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2008 .

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ