Supreme Court dismisses appeal on liability of minors under 14 and procedural defects in traffic accident case.

Απόφαση 1410 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1410/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αγαθονίκη Τεμπονέρα. Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία «NORDSTERN COLONIA HELLAS Α.Ε.Γ.Α.», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Βρεττό, ο οποίος δήλωσε ότι την ως άνω εταιρεία διαδέχθηκε καθολικά η ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία «COMMERCIAL VALUE (ΚΟΜΜΕΡΣΙΑΛ ΒΑΛΙΟΥ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8 Ιουλίου 1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5887/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6577/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 9 Δεκεμβρίου 2004 αίτησή του και τους από 8 Ιουνίου 2005 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 10 Σεπτεμβρίου 2005 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων αυτής. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των πρόσθετων λόγων αυτής, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή ορίζει η μεν διάταξη του άρθρου 916 ΑΚ ότι «όποιος δεν έχει συμπληρώσει το δέκατο έτος της ηλικίας του, δεν ευθύνεται για ζημία που προξένησε» η δε διάταξη του άρθρου 917 ιδίου Κώδικα ότι «όποιος έχει συμπληρώσει το δέκατο όχι όμως το δέκατο τέταρτο έτος της ηλικίας του ευθύνεται για ζημία που προξένησε εκτός αν ενήργησε χωρίς διάκριση… « Από το συνδυασμό των ως άνω διατάξεων συνάγεται ότι ο νόμος καθιερώνει ως κανόνα ότι ο ανήλικος των 10 έως 14 ετών ευθύνεται κατ΄αρχήν για την αδικοπραξία που τελεί γιατί ενεργεί με διάκριση.

Αντιθέτως δεν ευθύνεται αν ενεργεί χωρίς διάκριση. Αυτό σημαίνει ότι τα περιστατικά, από τα οποία προκύπτει η έλλειψη της διακρίσεως, πρέπει να επικαλεσθεί και να αποδείξει ο εναγόμενος ζημιώσας (ανήλικος των 10 έως 14 ετών) γιατί συνιστούν ένσταση. Εξ άλλου εφ'όσον ο ανήλικος δεν ευθύνεται για ζημία που προκαλεί ο ίδιος σε τρίτους, δεν μπορεί να καταλογισθεί ότι με δική του ενέργεια ή παράλειψη συνέβαλε στην πρόκληση της δικής του ζημίας (άρθρο 300 ΑΚ) με τις ως άνω διακρίσεις.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο και τρίτο λόγο, της αιτήσεως αναιρέσεως και με τον πρώτο του προσθέτου δικογράφου αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 1 και 1 β ΚΠολΔ για το λόγο ότι το Εφετείο με το να δεχθεί αποκλειστικά υπαίτιο του τραυματισμού του τον ίδιο τον ανήλικο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 12 παρ.1 εδ.β', 19 παρ.1, 2, 3 και 20 του ν.2094/1992 (ΚΟΚ), 297, 300, 330, 914 ΑΚ, ως και τα διδάγματα της κοινής πείρας με το να δεχθεί το μεν ότι «οποιαδήποτε και αν ήταν η ταχύτητα θα επήρχετο το ίδιο αποτέλεσμα» το δε ότι η ταχύτητα των 81 χιλιομέτρων ωριαίως δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την επέλευση του ατυχήματος. 'Όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε ανέλεγκτα ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Την 23-2-1999 και περί ώρα 15.15' ο ...οδηγώντας το υπ'αριθμό ....ΙΧΦ αυτοκίνητο που ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εναγομένη (εφεσίβλητη και ήδη αναιρεσίβλητη) ασφαλιστική εταιρία, εκινείτο επί της οδού ...με κατεύθυνση από ...προς ..... Όταν έφθασε στο σημείο που η οδός αυτή τέμνεται από δεξιά σε σχέση με την πορεία του, από ανώνυμη οδό διπλής κατευθύνσεως, με πλάτος οδοστρώματος 7,70 μέτρα, που οδηγεί προς το σιδηροδρομικό σταθμό ...., εισήλθε σ' αυτή κανονικά με στροφή δεξιά και πρόθεση να συνεχίσει την πορεία του προς το σταθμό.

Την χρονική εκείνη στιγμή και ενώ είχε κινηθεί και διανύσει περί τα 10 μέτρα από την ως άνω ανώνυμη οδό στο δεξιό σε σχέση με την πορεία του, χωμάτινο πεζοδρόμιο αυτής, και συγκεκριμένα στη είσοδο πάρκου που υφίσταται εκεί, στεκόταν ο ηλικίας 14 ετών ...., γιος του εκκαλούντος-ενάγοντος, έχοντας την πλάτη στραμμένη προς το φορτηγό, κοιτάζοντας δηλαδή προς το σιδηροδρομικό σταθμό, χωρίς να δείχνει οποιαδήποτε πρόθεση να διασχίσει το οδόστρωμα καθέτως.

Και ενώ το εν λόγω αυτοκίνητο διερχόταν μπροστά από το σημείο που στεκόταν ο ανήλικος, και συγκεκριμένα το εμπρόσθιο τμήμα του, ο ανήλικος εντελώς ξαφνικά και απρόβλεπτα και χωρίς οποιαδήποτε προηγούμενο έλεγχο, κατήλθε από το χωμάτινο πεζοδρόμιο που μέχρι τότε βρισκόταν, και επεχείρησε να διασχίσει κάθετα την ανώνυμη οδό, χωρίς καν να στρέψει το κεφάλι του προς τα αριστερά, προς το μέρος δηλαδή από το οποίο προερχόταν το αυτοκίνητο.

Αποτέλεσμα της αμελούς, αιφνιδιαστικής και ανέλεγκτης κίνησης του ανηλίκου ήταν να μην αντιληφθεί την κανονική πορεία του οχήματος, το εμπρόσθιο τμήμα του οποίου είχε ήδη διέλθει από μπροστά του, με περαιτέρω συνέπεια να επιπέσει αυτός (ανήλικος) κυριολεκτικά πάνω στον οπίσθιο δεξιό τροχό του φορτηγού και να τραυματισθεί σοβαρά.

Ειδικότερα αυτός υπέστη βαρειά κρανειοεγκεφαλική κάκωση, πολλαπλά κατάγματα, ενδοκοιλιακό αιμάτωμα, πλήρη ρήξη της μεμβρανιώδους μοίρας της ουρήθρας, θλάση δεξιού πνεύμονα (βλ. προσκομιζόμενες ιατρικές βεβαιώσεις του Νοσοκομείου Παίδων Αθηνών «Παν. και Αγλ. Κυριακού»). Υπό τα εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν αποκλειστικά υπαίτιος του τραυματισμού του είναι ο ίδιος ο παθών, καθόσον αυτός δεν κατέβαλε την στοιχειώδη προσοχή που απαιτείται να καταβάλει κάθε πεζός που επιθυμεί να κατέλθει στο οδόστρωμα και να το διασχίσει καθέτως από σημεία που δεν υπάρχουν διαβάσεις πεζών, ούτε η κίνηση ρυθμίζεται με φωτεινούς σηματοδότες.

Ειδικότερα αν είχε προβεί σε σχετικό έλεγχο της οδού, όπως όφειλε (άρθρο 38 παρ.4 ΚΟΚ), θα είχε αντιληφθεί την κανονική πορεία του φορτηγού αυτοκινήτου, την απόσταση και την ταχύτητά του, και δεν θα είχε επιχειρήσει να κατέλθει στο οδόστρωμα. Και ισχυρίζεται μεν ο εκκαλών-πατέρας του ανηλίκου πεζού, ότι ο οδηγός του φορτηγού διήλθε με μεγάλη ταχύτητα δεξιά στροφή εισερχόμενος στην ανώνυμη οδό, με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, το οποίο παρεκκλίνοντας της πορείας του δεξιά ανήλθε στο χωμάτινο έρεισμα, επέπεσε με σφοδρότητα με το δεξιό του μέρος επί του ανηλίκου και ακολούθως τον παρέσυρε με τον οπίσθιο δεξιό τροχό του.

Προς απόδειξη του ισχυρισμού του αυτού εξέτασε ενόρκως ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών τον ομοεθνή και γνωστό του ..., ο οποίος στη προαναφερθείσα ένορκη βεβαίωση του εξιστορεί έτσι τις συνθήκες του ατυχήματος, επικαλούμενος ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας (πεζός). Όμως η κατάθεση του μάρτυρα αυτού δεν κρίνεται αξιόπιστη, όχι μόνον διότι δεν φέρεται ως αυτόπτης στην έκθεση αυτοψίας της τροχαίας, αλλά ούτε και ο ίδιος ο πατέρας του ανηλίκου στην προανακριτική του κατάθεση στην τροχαία ....τον αναφέρει καθόλου (καίτοι ήταν αυτόπτης και γνωστός του).

Επιπλέον τέτοιες συνθήκες του ατυχήματος δεν κατέθεσε στο ακροατήριο του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ούτε και ο άλλος, φερόμενος ως αυτόπτης μάρτυρας (μη αναγραφόμενος και αυτός στην έκθεση αυτοψίας, καίτοι γνωστός του πεζού) ...., ο οποίος στην κατάθεσή του, πλην των άλλων, ανέφερε «ότι το παιδί προσπάθησε να περάσει, μόλις πέρασε το φορτηγό άκουσε μια γυναίκα να φωνάζει θα σκοτώσει το παιδί, και είδε το παιδί στα αριστερά να πέφτει».

Ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας ....αναφερόμενος στην έκθεση αυτοψίας, στην προανακριτική του κατάθεση στην τροχαία ...κατέθεσε ότι έφθασε στον τόπο του ατυχήματος αμέσως μετά από αυτό, και έτσι δεν γνωρίζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα. Εάν δε το φορτηγό είχε πράγματι ανεβεί στο χωμάτινο έρεισμα και είχε πέσει με σφοδρότητα επί του ανηλίκου με το εμπρόσθιο μέρος του, όπως αυτός ισχυρίζεται, τότε ασφαλώς θα τον είχε παρασύρει με τις ρόδες και θα τον είχε συνθλίψει.

Έτσι τα ίχνη του αίματος θα ευρίσκοντο επί του χωμάτινου ερείσματος, επί του οποίου επίσης θα είχαν αποτυπωθεί και τα ίχνη των τροχών του φορτηγού. Όμως στο σχεδιάγραμμα που συνέταξε η τροχαία τα ίχνη αίματος διαπιστώθηκαν και καταγράφηκαν επί του οδοστρώματος και σε απόσταση 1,70 μέτρα από το χωμάτινο έρεισμα, ενώ στη έκθεση αυτοψίας δεν αναγράφεται πουθενά ότι βρέθηκαν ίχνη τροχών στο χωμάτινο έρεισμα, ούτε όμως και ίχνη χωμάτων στους τροχούς.

Επισημαίνεται δε σ' αυτή ότι στο φορτηγό δεν διαπιστώθηκαν βλαβέντα μέρη, και ότι μόνον εξωτερικά, στον άξονα του οπισθίου δεξιού τροχού, εφέροντο ίχνη παράσυρσης. Εξ άλλου στο προσκομιζόμενο απόσπασμα του βιβλίου συμβάντων της τροχαίας ....αναφέρεται ότι ο πεζός προσπάθησε να διασχίσει κάθετα το οδόστρωμα.

Από όλα αυτά πλήρως αποδεικνύεται ότι το σημείο της επαφής του πεζού με το φορτηγό βρίσκεται εντός του οδοστρώματος και το ατύχημα συνέβη με την κάθοδο αυτού στο οδόστρωμα, κατά την χρονική στιγμή που εκείνο (φορτηγό) διερχόταν από μπροστά του, γι' αυτό εξ άλλου ο ανήλικος ήλθε σε επαφή (επέπεσε ο ίδιος) στον οπίσθιο και μόνον δεξιό τροχό του.

Και είναι μεν γεγονός ότι κατά την ώρα του ατυχήματος η ταχύτητα του αυτοκινήτου αυτού ανήρχετο στα 80 χιλ/τρα την ώρα, σύμφωνα με την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη υπ' αριθμ. 100399/10-3-99 έκθεση πραγματογνωμοσύνης η οποία διενεργήθηκε μετά από εντολή του τμήματος τροχαίας ..., ενώ το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας στο σημείο εκείνο καθορίζεται με πινακίδα Ρ-32 σε 50 χιλ/τρα την ώρα.

Όμως το γεγονός αυτό δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με το ένδικο τροχαίο ατύχημα, η πρόκληση του οποίου δεν βρίσκεται σε οποιαδήποτε σχέση ή συνάρτηση με αυτή, αλλά οφείλεται, στο γεγονός ότι ο πεζός πριν επιχειρήσει τη διέλευση του οδοστρώματος δεν έστρεψε καθόλου το κεφάλι του προς τα αριστερά για να ελέγξει την κίνηση των διερχομένων οχημάτων ούτε καν είχε τον νου του στο οδόστρωμα.

Όπως δε προαναφέρθηκε το εμπρόσθιο τμήμα του φορτηγού είχε ήδη διέλθει μπροστά από τον ανήλικο, πριν αυτός κατέλθει απερίσκεπτα στο οδόστρωμα και επιπέσει στον οπίσθιο δεξιό τροχό αυτού.

Συνεπώς και με την μικρότερη ταχύτητα των 50 χιλ/τρων την ώρα αν εκινείτο το αυτοκίνητο και πάλιν το ατύχημα θα συνέβαινε, αφού ο οδηγός, έχοντας αντιληφθεί πεζό να στέκεται επί του χωμάτινου ερείσματος με την πλάτη γυρισμένη προς το μέρος του και χωρίς να δείχνει οποιαδήποτε πρόθεση να διασχίσει το οδόστρωμα, δεν ήταν βέβαια δυνατόν να προβλέψει και να αναμένει ότι αυτός θα επιχειρούσε να διασχίσει το οδόστρωμα την χρονική στιγμή που το αυτοκίνητο ήδη διήρχετο από μπροστά του, κατά την στιγμή δε του ατυχήματος δεν είχε ορατότητα προς τον πεζό, αφού το εμπρόσθιο τμήμα του αυτοκινήτου του είχε ήδη διέλθει προ αυτού.

Εξάλλου ο οδηγός αυτός οδηγώντας με σύνεση και προσοχή στον έμπροσθεν αυτού χώρο, μόλις κατάλαβε ότι έλαβε χώρα ατύχημα από το θόρυβο που προκλήθηκε, ακινητοποίησε το όχημά του σε 12 μέτρα, όπως αυτό σημειώνεται στην έκθεση αυτοψίας της τροχαίας. Αποδείχτηκε λοιπόν ότι ο οδηγός όχι μόνον δεν είχε τη δυνατότητα να αποτρέψει το ατύχημα με οποιοδήποτε τρόπο, αλλά ούτε καν ήταν σε θέση να αντιληφθεί την ενέργεια του πεζού και την έναρξη της πορείας του, τον οποίο είχε προσπεράσει πριν αυτός κατέλθει στο οδόστρωμα.

Με βάση τις άνω παραδοχές το Εφετείο έκρινε αποκλειστικά υπαίτιο του τραυματισμού του τον παθόντα και απέρριψε ακολούθως ως ουσία αβάσιμη την αγωγή του επικυρώνοντας μετά από την απόρριψη της εφέσεως την πρωτόδικη απόφαση. Κρίνοντας έτσι το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προπαρατεθείσες διατάξεις αφού δέχθηκε ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου δεν είχε τη δυνατότητα να αποτρέψει το ατύχημα με οιονδήποτε τρόπο, αλλά δεν ήταν επί πλέον σε θέση να αντιληφθεί την ενέργεια του πεζού και την έναρξη της πορεία του τον οποίο είχε προσπεράσει πριν αυτός (πεζός) κατέλθει στο οδόστρωμα, η ταχύτητά του δε πέραν του ορίου δεν συνετέλεσε στην επέλευση του ατυχήματος.

Κατ' ακολουθία πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως ως και ο πρώτος των προσθέτων κατά το πρώτο μέρος του. Επίσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος ο τρίτος λόγος του κυρίου δικογράφου και ο πρώτος λόγος των προσθέτων κατά το δεύτερο μέρος του, αφού η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αφορά την εκτίμηση των αποδείξεων.

Περαιτέρω πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι και ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως ως και ο δεύτερος όμοιος των προσθέτων με τους οποίους αποδίδεται η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 19 ΚΠολΔ αφού το Εφετείο διέλαβε στη απόφασή του πλήρεις, σαφείς και μη αντιφατικές αιτιολογίες τόσο ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος, όσο και ως προς την αποκλειστική για τον τραυματισμό του, υπαιτιότητα του παθόντος ανηλίκου των 14 ετών, με το να δεχθεί, ότι ο παθών εκινήθη προκειμένου να διασχίσει το οδόστρωμα αφού είχε περάσει το εμπρόσθιο τμήμα του αυτοκινήτου.

Κατά τα λοιπά οι ίδιοι λόγοι είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι αφού με την επίκληση της πλημμέλειας του άρθρου 559 αριθμός 19 ΚΠολΔ πλήττεται η εκτίμηση από το Εφετείο των συνιστώντων την ουσία της υποθέσεως πραγματικών περιστατικών, η οποία σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

ΙΙ. Με τον τέταρτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠΟλΔ για το λόγο ότι με το να δεχθεί το Εφετείο ότι ο οδηγός δεν πρόλαβε να δεί το παιδί έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν αφού «από κανένα έγγραφο δεν προκύπτει αυτό και ο ίδιος ο οδηγός στην κατάθεση του αναφέρει ότι είδε στην άκρη του δρόμου το παιδί. Ο λόγος αυτός με τη διατύπωση αυτή είναι απαράδεκτος γιατί ο διαληφθείς ισχυρισμός δεν αποτελεί «πράγματα» κατά την έννοια της άνω διατάξεως, αλλά επιχειρήματα από την εκτίμηση των αποδείξεων. Ο ίδιος λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος γιατί υπό την επίκληση της ως άνω πλημμέλειας πλήττεται η εκτίμηση από το Εφετείο των συνιστώντων την ουσία της υποθέσεως πραγματικών περιστατικών, η οποία σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

ΙΙΙ. Με τον τρίτο λόγο των προσθέτων και με το πρώτο μέρος αυτού αποδίδεται η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 11 ΚΠολΔ για το λόγο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την από 23-2-1999 έκθεση απλής αυτοψίας του Τ.Τ...... Από την προσβαλλομένη όμως απόφαση του Εφετείου προκύπτει ότι αυτό έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της κρίσεως του και την ως άνω έκθεση, η οποία και ρητά αναφέρεται.

Συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός λόγος. Ο ίδιος λόγος κατά το δεύτερο μέρος του με το οποίο αποδίδεται η αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμός 20 ΚΠολΔ, για το λόγο ότι το Εφετείο δεν ανέγνωσε ορθά την έκθεση απλής αυτοψίας με το να δεχθεί ότι ο παθών στεκόταν με την πλάτη προς το φορτηγό παρά τη δήλωση του οδηγού του φορτηγού αυτοκινήτου ότι ο παθών περίμενε τη διέλευσή του πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος γιατί όμως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση το Εφετείο την κρίση του για τις συνθήκες του ατυχήματος και τη θέση του παθόντος κατά το χρόνο διελεύσεως του φορτηγού τη σχημάτισε όχι αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από την έκθεση της απλής αυτοψίας του Τ.Τ....., το περιεχόμενο της οποίας φέρεται ότι παραμόρφωσε, αλλά από τη συνεκτίμηση και άλλων αποδεικτικών μέσων, χωρίς να εξαίρεται το εν λόγω έγγραφο αναφορικά με το αποδεικτικό πόρισμα.

ΙV. Με τον τέταρτο λόγο των προσθέτων προβάλλεται η αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμός 19 ΚΠολΔ για το λόγο ότι η προσβαλλομένη απόφαση δεν περιέχει αιτιολογία καίτοι αποδίδει αποκλειστική υπαιτιότητα στο θύμα αν αυτό (θύμα) είχε την πνευματική ικανότητα να γνωρίζει ότι έπρεπε να τηρήσει τις διατάξεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και δη του άρθρου 38 παρ.4 προκειμένου να διεκπεραιωθεί στο αντίθετο πεζοδρόμιο, ως επίσης για το λόγο ότι δεν διευκρινίζει εάν ο ανήλικος και θύμα είχε ή όχι συμπληρώσει το 14ο έτος της ηλικίας του. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής αφού από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι ο ανήλικος ήταν 14 ετών. Εξ άλλου ο ίδιος λόγος αν εκτιμηθεί ότι στηρίζεται στο άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ γιατί προσάπτει στην απόφαση αιτίαση ότι αυτή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν νόμιμα πρέπει και πάλι να απορριφθεί ως απαράδεκτος αφού δεν προσδιορίζεται ότι προτάθηκαν παραδεκτά στο Εφετείο από τον αναιρεσείοντα τέτοιοι ισχυρισμοί, ήτοι ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων κατά το χρόνο του ατυχήματος δεν είχε συμπληρώσει το 14ο έτος της ηλικίας του και ότι ενήργησε άνευ διακρίσεως. Αντίθετα από την παραδεκτά γενομένη επισκόπηση της αγωγής προκύπτει ότι ο ανήλικος αναφέρεται ότι είχε ηλικία 14 ετών.

V. Με τον πέμπτο λόγο των προσθέτων προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμός 11 ΚΠολΔ για το λόγο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τρεις φωτογραφίες που μετ΄επικλήσεως νόμιμα προσκόμισε η εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη και κατέστησαν κοινό αποδεικτικό μέσο. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του αφού ο αναιρεσείων δεν καθορίζει ότι επικαλέσθηκε και αυτός τις ως άνω φωτογραφίες (αποδεικτικά μέσα της αντιδίκου του).

Κατ΄ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη της παραστάσης αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9 Δεκεμβρίου 2004 αίτηση και τους από 8 Ιουνίου 2005 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της 6577/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της παραστάσεως αναιρεσιβλήτου την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 27 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ