140/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 140 / 2017 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 140/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Πέτρο Σαλίχο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας - καθης: Α. χας Φ. Ρ., το γένος Κ. Κ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξούσιου δικηγόρου Μιχαήλ Σοφού.

Του αναιρεσιβλήτου - καλούντος: Γ. Ρ. του Φ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καράμπελα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-10-1991 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κορίνθου.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 19/1998 του ίδιου Δικαστηρίου και 437/2000 μη οριστική, 66/2006 οριστική του Εφετείου Ναυπλίου.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 4-7-2006 αίτησή της επί της οποίας εκδόθηκε η 2177/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου που διέταξε την επανάληψη της συζητήσεως.

Την υπόθεση επανέφερε η καλούσα με την από 25-7-2008 κλήση της.

Εκδόθηκε η 1650/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξη απαράδεκτη τη συζήτηση. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση ο αναιρεσίβλητος με την από 21-7-2014 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου , ανέγνωσε την από 7-11-2007 έκθεση του αποχωρήσαντος Αρεοπαγίτη Μιχαήλ Θεοχαρίδη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεση της 66/2006 οριστική απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε να απορριφθεί καθένας δε να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περίπτωση γ’ του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν πράγματι λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, τα οποία ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 346 Κ.Πολ.Δ.

Καμιά, ωστόσο, διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και την ειδική αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, αλλά αρκεί η γενική βεβαίωση του δικαστηρίου της ουσίας ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ’ είδος αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα. Μόνο αν από τη γενική μνεία ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ’ είδος έστω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, που επικαλείται ο αναιρεσείων, στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, δικάζοντας έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου, με την οποία είχε απορριφθεί η ένδικη κατά της αναιρεσείουσας διεκδικητική αγωγή του, με αίτημα την παράδοση σ’ αυτόν των αναφερομένων εντόκων γραμματίων του Δημοσίου, κατά το μέρος που αναλογεί στην εξ αδιαθέτου μερίδα του επί της κληρονομιάς του αποβιώσαντος την 1/11/1991, πατέρα αυτού και συζύγου της αναιρεσείουσας (εναγομένης), Φ.

Ρ. και, επικουρικά, την καταβολή σε αυτόν της αντίστοιχης αξίας των επίδικων τίτλων, δέχθηκε μετ’ ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Την 1/11/1991 απεβίωσε ο Φ. Ρ. του Γ., πατέρας του ενάγοντα και σύζυγος σε δεύτερο γάμο της εναγομένης, χωρίς να αφήσει διαθήκη και επομένως κληρονόμοι αυτού εξ αδιαθέτου κατέστησαν οι εν λόγω διάδικοι κατά ποσοστά 3/4 και 1/4 εξ αδιαιρέτου, αντίστοιχα.

Ο αποβιώσας στις 8-1-2991 κατέβαλε στο υποκατάστημα ... της ... Τράπεζας το ποσό των δραχμών 20.248.380 και έδωσε εντολή να αγοραστούν ετήσια ... συνολικής ονομαστικής αξίας στη λήξη τους στις 31-12-1991 δραχμών 25.000.000. Οι τίτλοι αυτοί αγοράστηκαν από χρήματα του αποβιώσαντος, αφού την ίδια ημέρα αγοράς τους (8-1-1991) εξοφλήθηκε ατομικός προθεσμιακός λογαριασμός του με αριθμό ...

και, επομένως, ο αορίστως προβληθείς ισχυρισμός της εναγομένης, ότι κατά το μεγαλύτερο μέρος η αγορά έγινε με χρήματα δικά της, δεν αποδείχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμος. Επειδή ο Φ. Ρ. αντιμετώπιζε ήδη σοβαρά προβλήματα υγείας (καρκίνος), εξαιτίας των οποίων και απεβίωσε την 1-11-1991, και ήταν δυσχερής η μετακίνηση του, στις 9-5-1991 και ενώ το παραπάνω υποκατάστημα της ...

είχε παραλάβει τους τίτλους, έδωσε εντολή στην εν λόγω Τράπεζα να φυλάξει τους τίτλους στο όνομα του και στο όνομα της εναγομένης συζύγου του (για όλα αυτά βλ. τις από 15-4-1994 και 15-10-1997 επιστολές της ... στους διαδίκους). Οι τίτλοι αυτοί λοιπόν ανήκουν στον αποβιώσαντα, κατά τα παραπάνω εκτιθέμενα, η δε εναγομένη σύζυγος του, κατά την εσωτερική τους σχέση, ουδεμία αξίωση είχε επ’ αυτών, αφού ο ορισμός της ως συνδικαιούχου στην εντολή φύλαξης έγινε αποκλειστικά και μόνο στα πλαίσια της συζυγικής τους σχέσης και της εμπιστοσύνης που είχε απέναντι της ο αποβιώσας, λόγω της αδυναμίας του να μετακινείται και να συναλλάσσεται με την Τράπεζα.

Στα πλαίσια της σχέσης τους αυτής η εναγομένη στις 25-7-1991, ενεργώντας ως αντιπρόσωπος του ήδη αποβιώσαντος συζύγου της, ανέλαβε από την Τράπεζα τους τίτλους, προσκομίζοντας το πρωτότυπο της απόδειξης φύλαξης αυτών, με αποτέλεσμα την απόσβεση της απαίτησης κατά της Τράπεζας, και ακολούθως τους εξόφλησε κατά τη λήξη τους στις 31-12-1991, ήτοι μετά τον θάνατο του συζύγου της, αντί του ποσού των 25.000.000 δραχμών.

Επομένως τα παραπάνω Ε.Γ.Δ., τα οποία δεν σώζονται κατά τον χρόνο ασκήσεως της αγωγής, αποτελούσαν τμήμα της κληρονομιαίας περιουσίας και, επομένως, ο ενάγων νομίμως αξιώνει ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος του αποβιώσαντος δικαιούχου των τίτλων το αναλογούν στο εξ αδιαθέτου κληρονομικό του μερίδιο (3/4 εξ αδιαιρέτου) ποσό των 18.750.000 δραχμών και ήδη των 55.025,67 ευρώ, κατά την εσωτερική σχέση μεταξύ αποβιώσαντος και εναγομένης".

Με βάση τις πιο πάνω πραγματικές παραδοχές το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του έκανε δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη, κατά ένα μέρος, την ένδικη αγωγή και υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο το αναλογούν στην εξ αδιαθέτου μερίδα του μέρος της αξίας των επίδικων εντόκων γραμματίων, ποσού 55.025,67 ευρώ (18.750.000δρχ) με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής, αφού δέχθηκε κατ’ ουσία την έφεση του αναιρεσιβλήτου και εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που είχε εκφέρει αντίθετη κρίση.

Με το μοναδικό λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ.11γ’ ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο, ότι κατά το σχηματισμό του πιο πάνω αποδεικτικού του πορίσματος, δεν έλαβε υπόψη τα έγγραφα που επικαλέστηκε και προσκόμισε νόμιμα στην κατ’ έφεση δίκη για την απόδειξη των ισχυρισμών της ότι " οι προαναφερόμενοι τίτλοι δεν αγοράστηκαν αποκλειστικά ή κατά το κύριο μέρος τους από τα χρήματα του κληρονομούμενου συζύγου της, αλλά κυρίως από δικά της χρήματα", ότι "τα χρήματα τους (της ίδιας και του συζύγου της) τα αποταμίευαν σε κοινούς λογαριασμούς του ν.5638/1932 και από τα χρήματα αυτά συναγόρασαν τους παραπάνω τίτλους, η δε εντολή του συζύγου της προς τη Εθνική Τράπεζα να φυλαχθούν οι τελευταίοι και στο δικό της όνομα (της αναιρεσείουσας) δεν είχε την έννοια να την ορίσει αντιπρόσωπο του, αλλά να την αναγνωρίσει συγκυρία και συνδικαιούχο αυτών" και τέλος ότι "ο ορισμός της από το σύζυγο της, ως συνδικαιούχου, στη φύλαξη των εν λόγω τίτλων δεν έγινε εξαιτίας προβλημάτων υγείας του ούτε εξαιτίας δυσχερειών στις μετακινήσεις του, αλλά διότι ήθελε να την αναγνωρίσει συγκυρία και συνδικαιούχο αυτών".

Ειδικότερα με το λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη: 1) την υπ’ αριθμ. πρωτ. ...-10-2005 Βεβαίωση (επιστολή) του Υποκαταστήματος ... ... Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε. 2) την υπ’ αριθμ. πρωτ....29-9-2005 βεβαίωση του ίδιου Υποκαταστήματος της ... Τράπεζας της Ελλάδος, 3) το υπ’ αριθμ. πρωτ. .../3-10-2005 πιστοποιητικό του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "..." και 4) την υπ’ αριθμ.

πρωτ. ...-9-2005 βεβαίωση του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "...".

Όπως όμως, προκύπτει από την υπάρχουσα στο σκεπτικό της προσβαλλομένης απόφασης διαβεβαίωση ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα νομίμως μετ’ επικλήσεως από τους διαδίκους προσαχθέντα έγγραφα μέχρι το τέλος της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, σε συνδυασμό και με το σύνολο των αιτιολογιών της, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι λήφθηκαν υπόψη από το Εφετείο και τα προαναφερόμενα έγγραφα, μολονότι δεν μνημονεύονται και δεν αξιολογούνται ειδικώς. Επομένως, ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11γ το άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατόπιν αυτών πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου σε βάρος της ηττηθείσας αναιρεσείουσας (άρθρα 176,183,191παρ.2ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4/7/2006 αίτηση της Α. χήρας Φ. Ρ. για αναίρεση της 66/2006 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Επιβάλλει τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου σε βάρος της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Ιανουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 24 Ιανουαρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ