Appeal dismissed; defendant's claim of good conduct over eight years failed to establish statutory mitigation for murder.

Απόφαση 1409 / 2020 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1409/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Γεωργίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπαηλιάδη - Εισηγητή, Βασιλική Ηλιοπούλου, Μαρία Βασδέκη και Νικόλαο Βεργιτσάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 2 Οκτωβρίου 2020, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Χαλντούπη, (κωλυομένου του Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Α. του Ν., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Κανελλόπουλο, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 468-469-470/2019 αποφάσεως του Β' Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών.

Το Β' Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5.11.2019 και με αρ. πρωτ. ...7.11.2019, αίτησή του που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 1635/2019.

Αφού άκουσε

Τον Εισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινομένη από 5-11-2019 και με αριθμό πρωτ: ...7-11-2019 αίτηση του Α. Α. του Ν. και Π., κατοίκου ...), που ασκήθηκε με δήλωση [επιδοθείσα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αυθημερόν], στρεφόμενη κατά της υπ' αριθμό 468/2019-469/2019 και 470/18-9-2019 καταδικαστικής αποφάσεως του Β' Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, νομοτύπως και εμπροθέσμως, είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς την βασιμότητα των λόγων της. Επισημαίνεται, ότι η προκειμένη υπόθεση και αναφορικά με την αξιόποινη πράξη της οπλοχρησίας, για την οποίαν κρίθηκε ένοχος ο αναιρεσείων και καταδικάσθηκε στην ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 64 του Νόμου 4689/27-5-2020, τέθηκε στο αρχείο με την από 30-7-2020 πράξη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 299 παρ. 1 του Π.Κ., όπως ισχύει από την 1-7-2019, μετά την κύρωση του νέου Ποινικού Κώδικα με το Νόμο 4619/2019, η οποία ως ευμενέστερη αυτής του προϊσχύσαντος Π.Κ., καθόσον αφορά την προβλεπόμενη ποινή έχει κατά τη διάταξη του άρθρου 8 παρ. 1 του νέου Π.Κ. εφαρμογή στην προκειμένη υπόθεση, "Όποιος σκότωσε άλλον, τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη ή κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών", ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 27 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα, η οποία είναι όμοια με αυτήν του προϊσχύσαντος "Με δόλο (πρόθεση) πράττει όποιος θέλει την παραγωγή των περιστατικών που, κατά νόμο, απαρτίζουν την έννοια αξιόποινης πράξης, καθώς και όποιος γνωρίζει, ότι από την πράξη του ενδέχεται να παραχθούν αυτά τα περιστατικά και το αποδέχεται".

Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων, προκύπτει ότι, για να στοιχειοθετηθεί το έγκλημα της ανθρωποκτονίας με δόλο, απαιτείται αντικειμενικώς μεν η αφαίρεση της ζωής άλλου ανθρώπου με θετική ενέργεια ή με παράλειψη ενέργειας, που οφείλεται από το νόμο, υποκειμενικά δε δόλος άμεσος ή ενδεχόμενος, που συνίσταται, ο μεν άμεσος στη γνώση και θέληση των στοιχείων της πράξης, δηλαδή της αφαίρεσης της ζωής του άλλου ανθρώπου, ο δε ενδεχόμενος στην αποδοχή του ενδεχόμενου αποτελέσματος της θανάτωσης του άλλου.

Ειδικότερα, επί ενδεχόμενου δόλου, ο υπαίτιος, δεν θέλει ούτε επιδιώκει το εγκληματικό αποτέλεσμα, το οποίο όμως ως ενδεχόμενη συνέπεια της ενέργειας ή παράλειψής του το προβλέπει και το αποδέχεται, απαιτείται δηλαδή πρόβλεψη του εγκληματικού αποτελέσματος και αποδοχή της πραγμάτωσής του (Α.Π. 217/2018, Α.Π. 192/2015).

Εξάλλου, από τη διατύπωση του προαναφερομένου άρθρου 299 του Π.Κ. συνάγεται, ότι για την ποινική μεταχείριση του δράστη της ανθρωποκτονίας από πρόθεση γίνεται διάκριση του δόλου σε δύο διαβαθμίσεις, ήτοι σε προμελετημένο (της παρ. 1) και απρομελέτητο (της παρ. 2), όταν υπάρχει βρασμός ψυχικής ορμής. Στην πρώτη περίπτωση απαιτείται ψυχική ηρεμία του δράστη είτε κατά την απόφαση είτε κατά την εκτέλεση της πράξεως, μολονότι αυτό δεν αναφέρεται ρητώς στη διάταξη, ενώ στη δεύτερη περίπτωση απαιτείται ο δράστης να βρίσκεται υπό το κράτος ψυχικής υπερδιέγερσης και κατά την λήψη της απόφασης και κατά την εκτέλεση της ανθρωποκτονίας, γιατί, αν λείπει ο βρασμός ψυχικής ορμής σε ένα από τα στάδια αυτά, δεν συντρέχουν οι όροι εφαρμογής της παρ. 2 του άρθρου 299 του Π.Κ.

για την επιεικέστερη μεταχείριση του δράστη. Για την ύπαρξη του στοιχείου του βρασμού ψυχικής ορμής, στο έγκλημα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, δεν αρκεί οποιαδήποτε αιφνίδια και απότομη υπερδιέγερση κάποιου συναισθήματος (οργής, θλίψης, φόβου, πάθους κ.λ.π.), αλλά απαιτείται η υπερδιέγερση αυτή να φτάνει σε τέτοια ψυχική κατάσταση και ένταση, που να αποκλείει τη σκέψη, δηλαδή τη δυνατότητα της στάθμισης των αιτίων που κινούν στην πράξη ή απωθούν από αυτήν, χωρίς, όμως, η σχετική διατάραξη της συνείδησης να αναιρεί ή να μειώνει σημαντικά την ικανότητα καταλογισμού της πράξης.

Προς τούτο, το δικαστήριο, στην πρώτη περίπτωση, πρέπει να διαλαμβάνει στην αιτιολογία της αποφάσεώς του, ότι ο δράστης ενήργησε με ψυχική ηρεμία. Δεδομένου, όμως, ότι στο νόμο δεν ορίζεται ως στοιχείο του δόλου του δράστη η ψυχική του ηρεμία, απαιτείται αυτό να προκύπτει είτε με ρητή έκθεση, είτε με άλλη παρεμφερή φράση, είτε από τα δεκτά γενόμενα πραγματικά περιστατικά (Α.Π. 360/2020).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 42 παρ. 1 και 299 του Π.Κ. προκύπτει, ότι το έγκλημα της ανθρωποκτονίας με δόλο, που δεν ολοκληρώθηκε, βρίσκεται σε απόπειρα, η οποία τιμωρείται με ποινή ελαττωμένη (άρθρο 83 του Π.Κ.), όταν εκείνος που το αποφάσισε αρχίζει να εκτελεί την περιγραφόμενη στο νόμο αξιόποινη πράξη, τέτοια δε θεωρείται κάθε ενέργεια του δράστη ή παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας αυτού (άρθρο 15 του Π.Κ.), η οποία, αν από οποιονδήποτε λόγο δεν ανακοπεί, σε περίπτωση επιτυχούς έκβασής της, οδηγεί στην πραγμάτωση της αντικειμενικής του υπόστασης, επιφέρει δηλαδή τη θανάτωση του παθόντος (Α.Π. 133/2019).

Επίσης, κατά τις διατάξεις του άρθρου 44 παρ. 2 και 3 του Π.Κ.: "2. Αν ο δράστης αποτυχημένου εγκλήματος δεν επαναλάβει άμεσα την πράξη του, με δική του θέληση και όχι από εξωτερικά εμπόδια, τιμωρείται με την ποινή της απόπειρας μειωμένη στο μισό. 3. Με την ποινή της προηγουμένης παραγράφου τιμωρείται και ο δράστης που ολοκλήρωσε την πράξη του, παρεμπόδισε όμως, με τη θέλησή του, την επέλευση του αξιοποίνου αποτελέσματος.

Το δικαστήριο μπορεί να κρίνει την πράξη ατιμώρητη. Τα ίδια ισχύουν και αν το αποτέλεσμα δεν επήλθε από άλλη αιτία και ο δράστης κατέβαλε πάντως σοβαρή προσπάθεια για να το αποτρέψει. Οι πράξεις των εδαφίων α' και γ' μένουν ατιμώρητες, αν πρόκειται για έγκλημα το αξιόποινο του οποίου εξαλείφεται με έμπρακτη μετάνοια".

Τέλος, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 299 παρ. 1, 42 παρ. 1, 83, 44 παρ. 2 και 3 και 52 παρ. 2 του Π.Κ., σαφώς συνάγεται ότι το πλαίσιο ποινής της πράξης της απόπειρας ανθρωποκτονίας από πρόθεση είναι φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών ή κάθειρξη (83 περίπτωση α' του Π.Κ. αντί της ποινής της ισόβιας κάθειρξης επιβάλλεται κάθειρξη και 83 περίπτωση β' του Π.Κ.

αντί της ποινής κάθειρξης τουλάχιστον δέκα ετών επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών ή κάθειρξη έως έξι έτη) και το ήμισυ της ποινής αυτής για την εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 44 παρ. 3 του Π.Κ. είναι φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους ή κάθειρξη έως επτά ετών και ημίσεως έτους.

Περαιτέρω, έλλειψη της επιβαλλόμενης, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της καταδικαστικής απόφασης, η οποία ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ., συντρέχει, όταν δεν εκτίθενται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο τα περιστατικά αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των αποδειχθέντων περιστατικών στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που εφαρμόσθηκαν.

Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι, κατ' αρχήν, αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών, που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, προκύπτει δε από τις ειδικότερες συνθήκες τέλεσής του, οπότε διαλαμβάνεται περί αυτού (δόλου) αιτιολογία στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή.

Όταν, όμως, για το αξιόποινο της πράξης απαιτούνται, κατά νόμο, εκτός από τα περιστατικά που απαρτίζουν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος, και πρόσθετα στοιχεία, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξης (άμεσος δόλος) ή ορισμένος περαιτέρω σκοπός (υπερχειλής δόλος), η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στη γνώση αυτή και στον πρόσθετο σκοπό, με παράθεση των περιστατικών, που δικαιολογούν, τόσο τη γνώση, όσο και το σκοπό, διαφορετικά η απόφαση στερείται της ειδικής και εμπεριστατωμένης, κατά την ανωτέρω έννοια, αιτιολογίας.

Ακόμη, επί ενδεχόμενου δόλου, κατά την προεκτεθείσα έννοια, πρέπει να αιτιολογείται ιδιαίτερα η ύπαρξή του, ειδικότερα δε, τόσο το στοιχείο της πρόβλεψης του εγκληματικού αποτελέσματος, όσο και το στοιχείο της αποδοχής του. Επίσης, στην καταδικαστική απόφαση, για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, πρέπει να προσδιορίζεται με σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις το είδος του αποδιδόμενου στον κατηγορούμενο δόλου (όπως, άλλωστε, και της αμέλειας, ως συνειδητής ή μη συνειδητής, κατά το άρθρο 28 του Π.Κ., όταν πρόκειται για πράξη διωκόμενη από αμέλεια), η ένταση του οποίου εκτιμάται και κατά την επιμέτρηση της ποινής (άρθρο 79 παρ. 3 εδάφ.

α' του νέου Π.Κ.), διαφορετικά η απόφαση είναι αναιρετέα στο σύνολό της για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Τέλος, λόγο αναίρεσης, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ., αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει, όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή συντρέχει, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διάταξης αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της απόφασης, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης.

Όμως, δεν αποτελούν λόγους αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ή της εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής του νόμου, πλήττεται ανεπιτρέπτως η, αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (Α.Π. 45/2020).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλομένης υπ' αριθμ. 468/2019-469/2019 και 470/2019 καταδικαστικής απόφασής του, το Β' Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα, επί λέξει, πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος και η Ό.

Φ. διατηρούσαν από το έτος 2008 ερωτικό δεσμό με έντονες διακυμάνσεις χωρισμών και επανασυνδέσεων. Η Ό. Φ. από το καλοκαίρι του έτους 2011 διέμενε στο ίδιο σπίτι με την αδελφή της Γ. Φ. και συγκεκριμένα σε μια μεζονέτα πρώτου και δεύτερου ορόφου επί της οδού ... στο .... Στις 3/11/2011 και περί ώρα 22.00 η Ό. τηλεφώνησε στον αδελφό της Κ.

Φ. και του ζήτησε να πάρει φαγητό και να πάει από το σπίτι της ενώ του ανέφερε ότι για άλλη μια φορά είχε τσακωθεί με τον κατηγορούμενο. Πράγματι ο αδελφός της περί ώρα 00.00 πήγε σπίτι της κι εν συνεχεία μαζί με την Ό. Φ. μετέβησαν στο σπίτι του κατηγορούμενου στη ... για να πάρει η Ό. Φ. κάποια προσωπικά της αντικείμενα που είχε αφήσει εκεί.

Στην επιστροφή συνάντησαν τυχαία και τη Γ. Φ. και επέστρεψαν και τα τρία αδέλφια μαζί στην οικία των δύο αδελφών. Περί ώρα 02.00 της 4/11/2011 ο Κ. Φ. αποχώρησε από την οικία των αδελφών του. Εκείνη περίπου την ώρα ο κατηγορούμενος, ο οποίος έστελνε γραπτά μηνύματα στο κινητό της Ό., άρχισε να καλεί την Ό. Φ. στο κινητό της τηλέφωνο καθώς και στο σταθερό της οικίας τους κι επειδή εκείνη δεν απαντούσε άρχισε να καλεί και στο κινητό της Γ.

Φ., η οποία επίσης δεν απάντησε. Περί ώρα 05.30 ο κατηγορούμενος πήγε στην οικία των δύο αδελφών κι άρχισε να χτυπά αδιακρίτως τα κουδούνια της κεντρικής εισόδου. Λόγω της φασαρίας που προκλήθηκε οι δύο αδελφές του επέτρεψαν την είσοδο στο διαμέρισμα. Εντός του διαμερίσματος η Γ. με το σκυλί της αγκαλιά βρισκόταν στο χώρο της κρεβατοκάμαρας, ο οποίος ήταν ξεχωριστός και σε άλλο όροφο [επίπεδο] από τον κύριο χώρο ενώ η Ό.

του άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος που βρισκόταν στον κάτω όροφο. Ο κατηγορούμενος αρχικά ζήτησε από την Ό. Φ. με ιδιαίτερη ένταση και φωνές να του δώσει το σκυλί. Τότε εκείνη ανέβηκε στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόταν η αδελφή της και της πρότεινε να δώσει το σκυλί στον κατηγορούμενο για να φύγει. Η Γ.

Φ. αρνήθηκε και της είπε ότι θα του το έδινε σε μία εβδομάδα, οπότε θα αναχωρούσε στο εξωτερικό. Στη συνέχεια η Ό. Φ. κατέβηκε κάτω και ο κατηγορούμενος εκνευρισμένος από την απάντηση έσπασε κάποια αντικείμενα ενώ η Γ. Φ. κατέβηκε στο μέσο της σκάλας και είδε τον κατηγορούμενο ιδιαίτερα φορτισμένο. Η Γ. Φ.

τρομοκρατημένη κατευθύνθηκε προς την κρεβατοκάμαρα έκατσε στη γωνία στο προσκεφάλι του κρεβατιού και μαζεύτηκε σαν κουβάρι (σε εμβρυακή στάση) και το κεφάλι σκυμμένο. Ο κατηγορούμενος άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά προς την κρεβατοκάμαρα ενώ πίσω του ακολουθούσε η Ο. Φ.. Μπήκε στην κρεβατοκάμαρα και ζήτησε από την Γ.

Φ. να του δώσει το σκυλί και όταν η τελευταία αρνήθηκε εκείνος από απόσταση 1-1,5 μέτρου πυροβόλησε προς το μέρος της Γ., στο κέντρο τους σώματος της. Η Γ. Φ. δεν κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί και σηκώνοντας το κεφάλι της είδε τον κατηγορούμενο να κρατά ένα όπλο και είδε αίματα στην περιοχή της κοιλιάς. Βλέποντας η Ό.

Φ. τι είχε συμβεί άρχισε να βρίζει τον κατηγορούμενο και να φωνάζει ζητώντας του να μεταφέρουν την παθούσα αδελφή της στο νοσοκομείο, όπως και έγινε με το αυτοκίνητο του κατηγορουμένου. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ότι η παθούσα είχε πληγεί στην αριστερή μηροβουβωνική χώρα, η δε βολίδα είχε διαδρομή από την πύλη εισόδου, ήτοι την αριστερή βουβωνική χώρα προς την αριστερή κοτύλη σε ευθεία γραμμή εκ της προσκρούσεως της στην αριστερή κοτύλη παρέκκλινε προς τα άνω εντός τη πυέλου και βρέθηκε στα μαλακά μόρια της δεξιάς οσφυϊκής χώρας σε βάθος 1 εκ.

κάτω από το δέρμα, στο ύψος του 5ου οσφυϊκού σπονδύλου και κατά τη διαδρομή προκάλεσε μικρή απορογονοποίηση συγμοειδούς κόλου, κάκωση αριστερός ωοθήκης, κάκωση αριστερών μηριαίων αγγείων, φλεβική αιμορραγία από την αριστερά κοτύλη με μικρό αποσπαστικό κάταγμα αυτής, εκτεταμένο αιμοπεριτόναιο. Της παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και αντιμετωπίσθηκε χειρουργικά, ενώ μετά τη την πρώτη χειρουργική επέμβαση, εισήχθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Από το μέγεθος των σωματικών βλαβών της Γ. Φ., οι οποίες έγιναν σε καίριο σημείο του σώματος της (αριστερή μηριαία βουβωνική χώρα), από το μέσο που χρησιμοποιήθηκε (πιστόλι), από τη μικρή απόσταση από την οποία πυροβόλησε συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος έπληξε την πιο πάνω παθούσα γνωρίζοντας πως από την πράξη του αυτή ενδέχεται να προκληθούν θανατηφόρες σωματικές βλάβες σ' αυτήν, αλλά δεν απώθησε από τη συνείδηση του την επέλευση του εγκληματικού αποτελέσματος, αντίθετα, αποδέχθηκε το γεγονός αυτό, καθόσον πυροβόλησε από εγγύτατη απόσταση από το σώμα της παθούσας, σε καίριο σημείο του σώματος αυτής.

Έτσι, έχοντας πλήρη αντίληψη και συνείδηση ότι με τον πυροβολισμό αυτό, μπορεί να επέλθει ο θάνατος της Γ. Φ., αποδέχθηκε το αποτέλεσμα αυτό. Αντίθετα δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι ο τραυματισμός της Γ. Φ. οφειλόταν σε τυχαία εκπυρσοκρότηση του όπλου. Ειδικότερα δεν αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε στο διαμέρισμα σε ήρεμη ψυχική κατάσταση προκειμένου να αποχαιρετήσει τη φίλη του Ό.

διότι θα έφευγε σε επαγγελματικό ταξίδι και στη συνέχεια ανέβηκε στην κρεβατοκάμαρα για να παίξει με το σκυλί της Γ. και από μια αδέξια κίνηση του το όπλο εκπυρσοκρότησε με αποτέλεσμα να τραυματιστεί η τελευταία. Η κατάθεση της παθούσας ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετο συμπέρασμα, δεδομένου ότι η κατάθεση της έρχεται σε αντίθεση με τα όσα είχε καταθέσει στις 5-12-11, 2-3-2012 και 5-5-2012 και η τελευταία δεν μπόρεσε επαρκώς να εξηγήσει τις διαφορετικές καταθέσεις της και ιδιαίτερα τις περικοπές αυτών που της επισημάνθηκαν από το Δικαστήριο.

Ο κατηγορούμενος ολοκλήρωσε την πράξη της απόπειρας ανθρωποκτονίας σε βάρος της Γ. Φ.. Μετά την ολοκλήρωση της πράξης αυτής ο κατηγορούμενος, αντελήφθη τη λάθος συμπεριφορά του, μετανόησε για την πράξη του και πρωταρχικός σκοπός του ήταν να ενεργήσει καθετί ανθρωπίνως δυνατό για να αποτρέψει την επέλευση του θανάτου της Γ.

Φ.. Ειδικότερα, αμέσως μετά τον πυροβολισμό, ήτοι μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και με δική του θέληση, πήρε στην αγκαλιά του την παθούσα, τοποθέτησε αυτή στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του και ξεκίνησε αμέσως με σκοπό την αναζήτηση Νοσοκομείου όπου θα τις παρέχονταν οι πρώτες βοήθειες. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, έφθασε στο Νοσοκομείο "Ευαγγελισμός", όπου δεν μας επετράπη η είσοδος λόγω μη εφημερίας.

Στη συνέχεια, κατευθύνθηκε δε στο πλησιέστερο Νοσοκομείο, ήτοι το ΝΙΜΙΤΣ, όπου παρά τις αρχικές αντιρρήσεις (ελλείψει στρατιωτικής ιδιότητας) μετά από δική του επιμονή, πράγματι την δέχθηκαν και εισήχθη αμέσως. Ο κατηγορούμενος κατέβαλε σοβαρή προσπάθεια για να αποτρέψει το θάνατο της παθούσας ο οποίος απετράπη κυρίως λόγω της ταχύτατης μεταφοράς της Γ.

Φ. στο νοσοκομείο και της παροχής στην τελευταία ιατρικής φροντίδας. Επομένως είναι εφαρμοστέα στην ένδικη περίπτωση η διάταξη του άρθρου 44 παρ. 3 του Ποινικού Κώδικα και κατά την κρίση του Δικαστηρίου ο κατηγορούμενος πρέπει να τιμωρηθεί με την ποινή της απόπειρας μειωμένη στο μισό. Συνακόλουθα, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος των πράξεων της απόπειρας ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο και της οπλοχρησίας, με τη συνδρομή της περίστασης του άρθρου 44 παρ. 3 εδάφιο πρώτο, του ότι ο κατηγορούμενος παρεμπόδισε με τη θέληση του την επέλευση του αξιόποινου αποτελέσματος και τη συνδρομή της ελαφρυντικής περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2δ του ΠΚ που του είχε αναγνωριστεί από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο".

Στη συνέχεια, το παραπάνω Δικαστήριο της ουσίας, που δίκασε, όπως προεκτέθηκε, σε δεύτερο βαθμό, δεχόμενο τον αυτοτελή ισχυρισμό του κατηγορουμένου για εφαρμογή του άρθρου 44 παρ. 3 εδαφ. α' του Π.Κ., ήτοι περί του ότι ο κατηγορούμενος παρεμπόδισε, με τη θέλησή του, την επέλευση του αξιοποίνου αποτελέσματος, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα, με τις ελαφρυντικές περιστάσεις του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

α' και δ' του ιδίου ως άνω Κώδικα της αξιόποινης πράξης της απόπειρας ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο, που αποτελεί αντικείμενο της κρινομένης αίτησης αναίρεσης και του επέβαλε ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών, ενώ ανέστειλε την εκτέλεση της παραπάνω ποινής φυλάκισης για μία τριετία, με το ακόλουθο, κατά πιστή μεταφορά, διατακτικό: "ΚΗΡΥΣΣΕΙ τον ανωτέρω κατηγορούμενο, ομόφωνα, ένοχο του ότι:

Στο ... στις 04-11-2011 όντας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, με πρόθεση επιχείρησε να σκοτώσει άλλον και συγκεκριμένα σε διαμέρισμα επί της οδού ... στο Π.Φάληρο επιχείρησε να σκοτώσει τη Γ. Φ. του Π., την οποίο, με μία βολή με πιστόλι, από απόσταση 1 έως 1,5 μέτρο, έπληξε στην αριστερή μηροβουβωνική χώρα, η δε βολίδα είχε διαδρομή από την πύλη εισόδου, ήτοι την αριστερή μηροβουβωνική χώρα προς την αριστερή κοτύλη σε ευθεία γραμμή, εκ της προσκρούσεώς της στην αριστερή κοτύλη, παρέκλινε προς τα άνω εντός της πυέλου και βρέθηκε στα μαλακά μόρια της δεξιάς οσφυϊκής χώρας σε βάθος 1 εκ.

κάτω από το δέρμα, στο ύψος του 5ου οσφυϊκού σπονδύλου και κατά τη διαδρομή της προκάλεσε μικρή απορογονοποίηση σιγμοειδούς κόλου, κάκωση αριστερός ωοθήκης, κάκωση αριστερών μηριαίων αγγείων, φλεβική αιμορραγία από την αριστερά κοτύλη με μικρό αποσπαστικό κάταγμα αυτής, εκτεταμένο αιμοπερπόναιο, πλην όμως τελικώς δεν επήλθε ο θάνατος της από εξωτερικά αίτια, ανεξάρτητα από τη θέλησή του, επειδή της παρασχέθηκε η καλύτερη δυνατή ιατρική φροντίδα, από τον ίδιο τον Διευθυντή της Β' Χειρουργικής Κλινικής στο χώρο της εντατικής μονάδας του Νοσηλευτικού Ιδρύματος Μ.Τ.Σ, μετά την πρώτη χειρουργική επέμβαση και ενώ είχε διαπιστωθεί καρδιαγγειακή κατάρριψη και όλοι οι παρευρισκόμενοι από το προσωπικό του ανωτέρω Νοσηλευτικού Ιδρύματος τη θεωρούσαν νεκρή, ο οποίος εντός της εντατικής, αφαίρεσε τα ράμματα τάσεως και αφού παροχέτευσε περί τα 2-3 λίτρα αίματος πέτυχε πλήρως τη διακοπή της αιμορραγίας με επιπωματισμό χρησιμοποιώντας 20-25 μεγάλες κομπρέσες, με αποτέλεσμα να βελτιωθεί η αιμοδυναμική κατάσταση και να σταθεροποιηθεί σε φυσιολογικά επίπεδα".

Με αυτά που δέχθηκε το Β' Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτήν, κατά την παραδεκτή αλληλοσυμπλήρωση σκεπτικού και διατακτικού, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά και κατά τρόπο επιτρέποντα τον αναιρετικό έλεγχο, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την αποδεικτική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του παραπάνω εγκλήματος, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους νομικούς συλλογισμούς, δυνάμει των οποίων έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 1, 5, 14, 16, 17, 18, 19, 27, 42 παρ. 1, 44 παρ. 3 εδαφ.

α', 84 παρ. 2 περ. α' και δ' και 299 παρ. 1 του Π.Κ., τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ελλιπή, δηλαδή ή αντιφατική αιτιολογία, οπότε δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση. Αναφορικά με τις ειδικότερες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος λεκτέα τα ακόλουθα: Οι στο σκεπτικό αφορώσες την περιγραφή των συνθηκών που επικρατούσαν κατά τον χρόνο της απόπειρας τέλεσης της εν λόγω αξιόποινης πράξης παραδοχές της προσβαλλόμενης σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στην προηγηθείσα νομική σκέψη σε καμία περίπτωση θεμελιώνουν παραδοχή ότι ο αναιρεσείων βρισκόταν σε βρασμό ψυχικής ορμής, ώστε αυτές να βρίσκονται σε αντίφαση με αυτήν του διατακτικού στην οποία εκτίθεται "όντας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, με πρόθεση".

Επομένως, η σχετική αιτίαση περί ύπαρξης αντίφασης μεταξύ σκεπτικού και διατακτικού είναι αβάσιμη και απορριπτέα. Ωσαύτως υφίστανται σαφείς παραδοχές στο σκεπτικό του Εφετείου που θεμελιώνουν με σαφήνεια την κατάφαση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης της απόπειρας ανθρωποκτονίας από πρόθεση, για την οποίαν καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, συγκεκριμένα δε είναι σαφής, εμπεριστατωμένη και επαρκής, η στο σκεπτικό αιτιολογία με την οποία αποκρούεται ο αρνητικός της κατηγορίας ισχυρισμός του ότι ο τραυματισμός της παθούσας οφείλετο σε τυχαία εκπυρσοκρότηση του όπλου του.

Συγκεκριμένα με την στη σελίδα 44β παραδοχές του Μ.Ο.Ε. "Η κατάθεση της παθούσας ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετο συμπέρασμα, δεδομένου ότι η κατάθεσή της έρχεται σε αντίθεση με τα όσα είχε καταθέσει στις 5-12-2011, 2-3-2012 και 5-5-2012 και η τελευταία δεν μπόρεσε επαρκώς να εξηγήσει τις διαφορετικές καταθέσεις της και ιδιαίτερα τις περικοπές αυτές που της επισημάνθηκαν από το Δικαστήριο" είναι φανερό ότι ενώπιόν του η παθούσα ταυτίσθηκε με τον ως άνω ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, ενώ στις έτερες ταυτίζετο με την κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας περί απόρριψης του αρνητικού της κατηγορίας εν λόγω ισχυρισμού του, την σημαντική δε αυτή μεταξύ των καταθέσεών της δεν δικαιολόγησε.

Επομένως είναι αβάσιμη και η έτερη αιτίαση του αναιρεσείοντος περί ανεπαρκούς αιτιολόγησης της απόρριψης του ισχυρισμού του αυτού καθόσον δεν εκτίθεται το περιεχόμενο των περικοπών των καταθέσεων της παθούσας που της επισημάνθηκαν από το Δικαστήριο της ουσίας. Ωσαύτως είναι αβάσιμη η αιτίαση του αναιρεσείοντος ότι μεταξύ της στην σελίδα 44α του σκεπτικού παραδοχής του Εφετείου "Από το μέγεθος των σωματικών βλαβών της Γ.

Φ., οι οποίες έγιναν σε καίριο σημείο του σώματός της (αριστερή μηριαία βουβωνική χώρα), από το μέσο που χρησιμοποιήθηκε (πιστόλι), από τη μικρή απόσταση από την οποία πυροβόλησε συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος έπληξε την πιο πάνω παθούσα γνωρίζοντας πως από την πράξη του αυτή ενδέχεται να προκληθούν θανατηφόρες σωματικές βλάβες σ' αυτήν, αλλά δεν απώθησε από τη συνείδησή του την επέλευση του εγκληματικού αποτελέσματος, αντίθετα, αποδέχθηκε....." και των στη συνέχεια στο σκεπτικό και διατακτικό αυτών (παραδοχών) ότι η πρόθεσή του "κατευθύνετο στην τέλεση ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο" υφίσταται αντίφαση σχετικά με την αξιόποινη πράξη για την οποία κρίθηκε ένοχος καθόσον είναι φανερό πως οι ως άνω παραδοχές είναι ταυτόσημες.

Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος συνιστώσες αμφισβήτηση των εις βάρος αυτού ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλομένης απόφασης και της ορθότητας του αποδεικτικού πορίσματός της, ως αναφερόμενες σε διαφορετική αξιολόγηση εκ μέρους του των αποδεικτικών μέσων, απαραδέκτως προβάλλονται, δοθέντος ότι, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας και της εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη, περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Επισημαίνεται πως η αναγνώριση από το Εφετείο της συνδρομής στην προκείμενη υπόθεση της προβλεπόμενης από τη διάταξη του άρθρου 44 παρ. 3 εδαφίου πρώτου του Π.Κ. περίστασης δεν συνεπάγεται κατά νόμο την ύπαρξη αιτιολογίας του Δικαστηρίου της ουσίας για την κρίση του περί επιβολής ποινής. Συγκεκριμένα στο δεύτερο εδάφιο της παρ. 3 του ως άνω άρθρου, δηλαδή στη συνέχεια της ως άνω διάταξης που εφάρμοσε το Μ.Ο.Ε.

ορίζεται ότι "Το δικαστήριο μπορεί να κρίνει την απόπειρα ατιμώρητη". Από τη διάταξη αυτή με σαφήνεια προκύπτει πως η εφαρμογή της απόκειται στην αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας μη απαιτούμενης για την εφαρμογή ή μη αυτής ιδιαίτερης αιτιολογίας. Και τούτο γιατί η κρίση περί του ατιμώρητου εξαρτάται από τις παραδοχές του Δικαστηρίου της ουσίας καθόσον αφορά τις συνθήκες που συνιστούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του κάθε συγκεκριμένου εγκλήματος τα οποία για την πληρότητα της αιτιολογίας του έχει ήδη εκθέσει ώστε να μην απαιτείται η επανάληψή τους για τη θεμελίωση της κρίσης του περί επιβολής μειωμένης ποινής και μη εφαρμογής του δεύτερου ως άνω εδαφίου.

Συνεπώς είναι αβάσιμη η αιτίαση με την οποία ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα. Επομένως οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του Κ.Π.Δ. λόγοι αναίρεσης με τις ειδικότερες ως άνω αιτιάσεις με τους οποίους αποδίδονται στην προσβαλλόμενη οι πλημμέλειες της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικών ποινικών διατάξεων και εντεύθεν έλλειψη νόμιμης βάσης, αντίστοιχα, καθόσον αφορά την περί ενοχής του κρίση της είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν.

Η κατά τα ανωτέρω απαιτουμένη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, τον προβλεπόμενο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναίρεσης, είναι αναγκαίο να υπάρχει όχι μόνον ως προς την κατηγορία, τη θεμελίωση, δηλαδή, της εκφερόμενης δικαιοδοτικής κρίσης σε σχέση με την ενοχή ή την αθωότητα του κατηγορουμένου, αλλά πρέπει να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς, ήτοι εκείνους που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τα άρθρα 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του και τείνουν στην άρση του αδίκου χαρακτήρα της πράξης ή στον αποκλεισμό ή στη μείωση της ικανότητας προς καταλογισμό ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή στη μείωση της ποινής, υπό την προϋπόθεση ότι οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν προβληθεί κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, που κατά νόμο απαιτούνται για τη θεμελίωσή τους, έτσι ώστε να μπορούν να αξιολογηθούν και, σε περίπτωση αποδοχής τους, να οδηγούν στο ειδικότερα, ευνοϊκό για τον κατηγορούμενο συμπέρασμα.

Διαφορετικά, το δικαστήριο της ουσίας δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει ή να αιτιολογήσει ειδικά τη σιωπηρή ή ρητή απόρριψή τους (Ολ. Α.Π. 2/2005, Α.Π. 323/2017). Η απόρριψη ενός τέτοιου ισχυρισμού πρέπει να αιτιολογείται ιδιαιτέρως (Α.Π. 1030/2016), διαφορετικά ιδρύεται λόγος αναίρεσης για έλλειψη αιτιολογίας, ενώ η μη απάντηση στον ισχυρισμό αυτό, συνιστά έλλειψη ακρόασης κατά το άρθρο 171 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., από την οποίαν ιδρύεται ιδιαίτερος λόγος αναίρεσης.

Τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός, στον οποίον πρέπει να εκτείνεται η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής απόφασης, είναι και ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί συνδρομής ορισμένης ελαφρυντικής περίστασης κατά τις διατάξεις των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 84 του Π.Κ. (όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του από το Νόμο 4619/2019 με ισχύ από την 1-7-2019, που εφαρμόζεται και στην προκειμένη περίπτωση, κατ' άρθρο 2 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα), αφού η παραδοχή του οδηγεί στην επιβολή μειωμένης ποινής κατά το μέτρο που ορίζουν οι διατάξεις των άρθρων 83 και 85 του ιδίου Κώδικα, όπως ισχύουν μετά την τροποποίησή τους με τον ανωτέρω Νόμο, υπό την προϋπόθεση της προβολής τους κατά τρόπο σαφή και ορισμένο.

Ως ελαφρυντική περίσταση θεωρείται, μεταξύ άλλων, και η προβλεπομένη στο εδάφιο ε' της παρ. 2 του άρθρου 84 του Π.Κ., ήτοι το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του, ακόμη και κατά την κράτησή του. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, για να αναγνωρισθεί η ελαφρυντική περίσταση της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη, απαιτείται, εκτός από το μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα, η συνδρομή και άλλων περιστατικών δηλωτικών της αρμονικής διαβίωσης του δράστη στην κοινωνία μετά την πράξη (Α.Π. 226/2018, Α.Π. 3/2017).

Ως καλή συμπεριφορά, κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως, δεν νοείται απλώς η παθητική καλή διαγωγή ή η μη κακή τοιαύτη ή μόνον η απουσία παραβατικότητας. Περιλαμβάνει και τη θετική δραστηριότητα του υπαιτίου, η οποία εκδηλώνεται αυτοβούλως, ως αποτέλεσμα της ηθικής και ψυχικής μεταστροφής του και όχι ως αποτέλεσμα φόβου ή καταναγκασμού ή για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις υποβολής ενός τέτοιου ισχυρισμού, οπωσδήποτε δε πρέπει να υπάρχει συμπεριφορά που να μαρτυρεί την αληθινή ψυχική του μεταβολή προς το καλύτερο (Α.Π. 226/2018, Α.Π. 6/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλομένης απόφασης, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, ο τότε κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, δια των συνηγόρων υπερασπίσεώς του, πρόβαλε εγγράφως που στη συνέχεια αναπτύχθηκαν προφορικά και καταχωρήθηκαν στα πρακτικά κατά το άρθρο 141 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., τον αυτοτελή ισχυρισμό, περί αναγνωρίσεως στο πρόσωπό του της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

ε' του Π.Κ., όπως το περιεχόμενό της αναπτύχθηκε λεπτομερώς στις σελίδες 54 έως 56 της προαναφερθείσας απόφασης, με το εξής, κατά πιστή μεταφορά, περιεχόμενο: "Β. Αναγνώριση του ελαφρυντικού της καλής συμπεριφοράς για μεγάλο διάστημα μετά την πράξη. Περαιτέρω, μεταξύ των επωνύμων ονομαστικά αναφερομένων ελαφρυντικών αναγνωρίζεται στο άρθρο 84 παρ. 2 περ.

ε' ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη του. Η εν λόγω ελαφρυντική περίσταση αναφέρεται στην θετική αξιολόγηση της συμπεριφοράς του δράστη για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την τέλεση της πράξης. Η πρακτική σημασία της ελαφρυντικής περίστασης λαμβάνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεδομένης της αργής απονομής της ποινικής δικαιοσύνης στη χώρα μας, καθώς από την τέλεση του εγκλήματος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης παρέρχεται συνήθως το "μεγάλο χρονικό διάστημα" που απαιτεί η εν λόγω διάταξη.

Για τον προσδιορισμό της καλής συμπεριφοράς κρίνεται ότι δεν αρκεί η αρνητική (παθητική/μη κακή στάση) αναφορά ότι ο κατηγορούμενος δεν τέλεσε άλλες αξιόποινες πράξεις αλλά κυρίως η θετική αναφορά συγκεκριμένων περιστατικών από τα οποία να προκύπτει η καλή συμπεριφορά (Α.Π. 797/2009, Α.Π. 1099/2004). Στην προκειμένη περίπτωση, και μετά την τέλεση της αποδιδόμενης πράξης έχω ζήσει σύννομα, ΔΕΝ υπήρξα ποτέ φυγόποινος ή φυγόδικος, ΔΕΝ παραβίασα περιορισμούς διαμονής, ΔΕΝ έκανα την παραμικρή προπαρασκευαστική ενέργεια φυγής μου, ΔΕΝ έχω καταδικασθεί αμετάκλητα για κανένα αδίκημα, και αντίθετα εξακολουθώ έως σήμερα την φιλανθρωπική μου δραστηριότητα συμμετέχοντας έμπρακτα στις δράσεις φιλανθρωπικών σωματείων και μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, ως αρωγός της προσπάθειάς τους για κοινωνική προσφορά.

Προς επίρρωση των ανωτέρω επικαλούμαι και προσκομίζω τα κάτωθι έγγραφα: 1) Το από 21-11-2011 και με αριθμό … τιμολόγιο παροχής αγαθών αξίας 228,78 ευρώ προς το Σύλλογο Κακοποιημένων Γυναικών και το από 21-11-2011 και με αριθμό ... δελτίο αποστολής. 2) Το από 22-11-2011 και με αριθμό … τιμολόγιο παροχής αγαθών αξίας 89,18 ευρώ προς το Σύνδεσμο Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδος και το από 22-11-2011 και με αριθμό …. 3) Το από 14-2-2012 και με αριθμό … τιμολόγιο παροχής αγαθών αξίας 33,03 ευρώ προς τον "Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό", το από 14-2-2012 και με αριθμό … δελτίο αποστολής την από 25-1-2012 και με αριθμό πρωτ:

…πρόσκληση για συμμετοχή σε εκδήλωση και την από 8-3-2012 και με αριθμό πρωτ: … ευχαριστήρια επιστολή. 4) Το από 18-4-2012 και με αριθμό …τιμολόγιο παροχής αγαθών αξίας 37,52 ευρώ προς το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων "ΤΟ ..." και το από 4-4-2012 και με αριθμό ... δελτίο αποστολής. 5) Το από 8-5-2012 και με αριθμό …τιμολόγιο παροχής αγαθών αξίας 21,77 ευρώ προς τον Πανελλήνιο Σύλλογο Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Προβλήματα Όρασης και Πρόσθετες Αναπηρίες "...", το από 8-5-2012 και με αριθμό ...

δελτίο αποστολής και την από 5-6-2012 και με αριθμό πρωτ: … ευχαριστήρια επιστολή του Συλλόγου. 6) Το από 2-12-2012 και με αριθμό … τιμολόγιο παροχής αγαθών αξίας 31,73 ευρώ προς το μη κερδοσκοπικό Σωματείο "..." και το από 28-11-2012 και με αριθμό ... δελτίο αποστολής. 7) Το από 7-5-2013 και με αριθμό ... τιμολόγιο παροχής αγαθών αξίας 23,25 ευρώ προς τον Πανελλήνιο Σύλλογο Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Προβλήματα Όρασης και Πρόσθετες Αναπηρίες "...", το από 24-4-2013 και με αριθμό ...

δελτίο αποστολής και την από 3-6-2013 και με αριθμό πρωτ: … ευχαριστήρια επιστολή του Συλλόγου για συμμετοχή στο Bazaar. 8) Την από 9-1-2016 και με αριθμό … απόδειξη είσπραξης δωρεάς ποσού 700 ευρώ από τη μη κυβερνητική οργάνωση "...". 9) Τις από 16-2-2016, 20-5-2016 και 29-6-2016 βεβαιώσεις δωρεάς της μη κυβερνητικής οργάνωσης "...". 10) Τις από 10-4-2017 και 22-12-2017 βεβαιώσεις δωρεάς της μη κυβερνητικής οργάνωσης "...". 11) Τις από 23-2-2018 και 26-3-2018 βεβαιώσεις δωρεάς της μη κυβερνητικής οργάνωσης "...". 12) Την από 1-3-2018 και με αριθμό ...

απόδειξη παροχής προϊόντων αξίας 35,96 ευρώ προς τον "Ερυθρό Σταυρό". 13) Την από 5-3-2018 και με αριθμό ... απόδειξη δωρεάς ποσού 50 ευρώ από το Σύλλογο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα "Το χαμόγελο του παιδιού". 14) Την από 6-3-2018 ευχαριστήρια επιστολή του Συλλόγου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα "Το χαμόγελο του παιδιού". 15) Την από 19-3-2018 και με αριθμό πρωτ:

… ευχαριστήρια επιστολή για δωρεά ειδών και συμμετοχή σε εκδήλωση του "Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού". 16) Την από 28-2-2018 και με αριθμό ... απόδειξη είσπραξης δωρεάς ποσού 50 ευρώ του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με Καρκίνο "ΕΛΠΙΔΑ" και την από 18-7-2018 ευχαριστήρια επιστολή του Συλλόγου. Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν την εντιμότητα του χαρακτήρα μου και της ζωής μου γενικότερα και μάλιστα σε βάθος χρόνου.

Μία εντιμότητα που δεν μπορεί να αναιρεθεί από την ανάμειξή μου σε μία ποινική υπόθεση χωρίς ωστόσο να προκύπτει από κανένα στοιχείο της δικογραφίας η τέλεση της αποδιδόμενης πράξης

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ-ΖΗΤΩ: Να γίνει δεκτό το αίτημά μου και να μου χορηγήσετε το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' του Π.Κ.". Το Δικαστήριο της ουσίας, με την προσβαλλομένη απόφασή του, απέρριψε στην ουσία του τον πιο πάνω αυτοτελή ισχυρισμό, με το ακόλουθο, κατά πιστή μεταφορά, σκεπτικό: "Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της απόφασης αυτής, οι συνήγοροι υπεράσπισης του κηρυχθέντος ενόχου κατηγορουμένου υπέβαλαν εγγράφως και ανέπτυξαν προφορικώς, τον αυτοτελή ισχυρισμό περί αναγνώρισης της συνδρομής στο πρόσωπό του της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

ε' του Π.Κ. Επί του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού λεκτέα τα ακόλουθα: Από τις 04-11-2011, οπότε ο κατηγορούμενος διέπραξε το ανωτέρω έγκλημα, για το οποίο καταδικάσθηκε με την απόφαση αυτή, μέχρι σήμερα παρήλθαν περίπου οκτώ (8) έτη, χρονικό διάστημα, που θεωρείται ικανό για να αξιολογηθεί η καλή ή μη συμπεριφορά του, όπως νοείται στη διάταξη του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

ε' του Π.Κ. Από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, καταδείχθηκε ότι, κατά το εν λόγω σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, ο κατηγορούμενος διαβιεί εν ελευθερία, σύννομα, τηρεί τους περιοριστικούς όρους που του επιβλήθηκαν, εργάζεται, και τα τελευταία τρία έτη είναι πλέον έγγαμος, εξακολουθεί τη φιλανθρωπική του δραστηριότητα συμμετέχοντας έμπρακτα σε δράσεις φιλανθρωπικών σωματείων και μη κερδοσκοπικών οργανώσεων.

Πλην όμως, τα περιστατικά αυτά, δηλαδή η έλλειψη παραβατικότητας, η άσκηση επαγγελματικής και φιλανθρωπικής δραστηριότητας εκτιμώνται ως παθητικά καλή συμπεριφορά, οφειλόμενη, με βάση τους κανόνες που επιτάσσει η έννομη τάξη και η κοινωνική συμβίωση, η οποία, όμως, δεν αρκεί για την αναγνώριση του ανωτέρω ελαφρυντικού, κατά τα στην ανωτέρω νομική σκέψη εκτιθέμενα.

Με τα δεδομένα αυτά, πρέπει ν' απορριφθεί ως ουσία αβάσιμος ο ως άνω αυτοτελής ισχυρισμός του κατηγορουμένου". Με τις παραδοχές αυτές το Μ.Ο.Ε. περιέλαβε στην περί απόρριψης της εν λόγω ελαφρυντικής περίστασης απόφασή του την απαιτούμενη κατά τα προεκτεθέντα ειδική, εμπεριστατωμένη και σαφή αιτιολογία.

Συνεπώς, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής αιτιολογίας, αναφορικά με την απόρριψη του εν λόγω αυτοτελούς ισχυρισμού (84 παρ. 2 περ. ε' του Π.Κ.) είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω και μη υπαρχόντων ετέρων λόγων αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει η κρινομένη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της ως αβάσιμη στην ουσία της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της προκειμένης ποινικής διαδικασίας (άρθρο 578 παρ. 1 του νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας), κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-11-2019 και με αριθμό πρωτ: ...7-11-2019 αίτηση του Α. Α. του Ν. και Π., κατοίκου ...), που ασκήθηκε με δήλωση [επιδοθείσα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αυθημερόν], για αναίρεση της υπ' αριθμ. 468/2019-469/2019 και 470/2019 καταδικαστικής απόφασης του Β' Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων, τα οποία προσδιορίζονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Οκτωβρίου2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 30 Δεκεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ