1409/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1409 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1409/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Ρένα Ασημακοπούλου και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ...................., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Πανταζή.

Του αναιρεσιβλήτου: ...................., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ανδρέα Τσώκου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-4-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1246/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 3686/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητά η αναιρεσείουσα με την από 8/9/2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 8-3-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία γι τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα στην εκτίμηση των αποδείξεων που το πόρισμά τους εκτίθεται σαφώς.

Εξάλλου, ως "ζητήματα", των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές διατυπώσεις, αιτιολογίες σχετικώς με την ερμηνεία και εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 1439 § 3 ΑΚ και τον επ' αυτής ερειδόμενο αγωγικό ισχυρισμό περί τετραετούς διαστάσεως των διαδίκων συζύγων, τον οποίο και έκρινε βάσιμο.

Συγκεκριμένα, το ουσιαστικό δικαστήριο δέχθηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα: "Οι διάδικοι τέλεσαν νομότυπα γάμο, στην Αθήνα την 20.1.1968 από τον οποίον δεν απέκτησαν τέκνα. Από το έτος 1982 και συγκεκριμένα, από τον Νοέμβριο του έτους αυτού, ο ενάγων αποχώρησε από τη συζυγική κατοικία και εγκαταστάθηκε μαζί με την ............., μετά της οποίας διατηρούσε ερωτικό δεσμό, σε χωριστή κατοικία στο .........

Το έτος 1996 ο ενάγων απέκτησε και ένα τέκνο με την άνω ερωμένη του. Το γεγονός ότι η εναγομένη ισχυρίζεται, ότι η διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης αυτών επήλθε για πρώτη φορά στις 29-3-2002 δεν παρέχει πίστη στο Δικαστήριο και κρίνονται όλα τα υποστηριζόμενα υπ' αυτής κατ' ουσίαν αβάσιμα και απορριπτέα, αφού και η ίδια στην έφεσή της παραδέχεται ότι γνώριζε την εξωσυζυγική σχέση του συζύγου της αλλά ήλπιζε ότι θα διέκοπτε την ανώμαλη αυτή σχέση και θα συνέχιζαν κανονικά τη ζωή τους.

Εξ όλων των ανωτέρω προκύπτει ότι οι διάδικοι από τον Νοέμβριο του έτους 2982 μέχρι την συζήτηση της αγωγής στις 4-11-2002 βρίσκονται σε συνεχή διάσταση". Έτσι είναι ανεπέρειστος ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη η εκ της ανωτέρω διατάξεως πλημμέλεια. Περαιτέρω, ο από τη διάταξη του αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως πραγμάτων θεωρουμένων των αυτοτελών πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, οι οποίοι ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και τείνουν στη θεμελίωση ή στην κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που έχει ασκηθεί με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση. 'Όμως δεν αποτελούν "πράγματα" οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι ισχυρισμοί που αποτελούν αμφισβήτηση της βαρύτητας ορισμένου αποδεικτικού μέσου.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η εκ της ρηθείσης διατάξεως πλημμέλεια και υποστηρίζεται ότι το ουσιαστικό δικαστήριο δεν έλαβε υπόψιν τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας ότι η συμβίωση αυτής και του αντιδίκου της ως συζύγων δεν είχε όντως διακοπεί τέσσερα έτη προ της πρωτοβάθμιας δίκης, αλλά είχε συνεχισθεί μέχρι του έτους 2002 και, επομένως, η αγωγή έπρεπε να είχε απορριφθεί ως αβάσιμη. 'Όμως ο ισχυρισμός αυτός αποτελεί ανεπτυγμένη άρνηση της αγωγής και όχι "πράγμα" υπό την προεκτεθείσα έννοια.

Κατά συνέπεια, ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απαράδεκτος και απορριπτέος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-9-2006 αίτηση της .............. για αναίρεση της 3686/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα την δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε εννιακόσια εβδομήντα (970) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ