1408/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1408 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1408/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Ρένα Ασημακοπούλου και Αθανάσιο Κουτρομάνο,Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ1 , η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ1 , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Ιωσήφ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-1-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 31889/2004 του ίδιου Δικαστηρίου, 2064/2005 μη οριστική και 87/2006 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 23-2-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος, ανέγνωσε την από 1-2-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 559.1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσης εννόμου συνεπείας ή την άρνησή της.

Περαιτέρω, η νομική αοριστία της αγωγής ελέγχεται ως παράβαση από το άρθρο 559 παρ. 1 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο για την κρίση του ως προς τη νομική βασιμότητα της αγωγής είτε αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος, είτε αρκέσθηκε σε λιγότερα. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, έκρινε νομικώς και ουσιαστικώς βάσιμη την αγωγή διαζυγίου που είχε ασκήσει ο αναιρεσίβλητος κατά της αναιρεσείουσας, δεχθέν ανελέγκτως τα ακόλουθα: "Οι διάδικοι τέλεσαν μεταξύ τους νόμιμο γάμο κατά τους θείους και Ιερούς Κανόνες της Ανατολικής Ορθόδοξης του Χριστού Εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη στις 26 Δεκεμβρίου του έτους 1971.

Από το γάμο αυτόν απέκτησαν δύο θυγατέρες την ...... που γεννήθηκε το έτος 1972 και τη .... που γεννήθηκε το έτος 1975. Αρχικά η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων ήταν αρμονική, όμως την τελευταία πενταετία και ειδικότερα μετά το θάνατο του πατέρα του ενάγοντος και τη μετάβαση των θυγατέρων των διαδίκων στο εξωτερικό για την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών σπουδών σε Πανεπιστημιακό Ίδρυμα του Εξωτερικού δημιουργήθηκε ένταση στις σχέσεις τους.

Αιτία υπήρξε, αφενός η αδιαφορία της εναγομένης για τον ενάγοντα και τις ανάγκες του τις προσωπικές και αυτές που απορρέουν από το γάμο και αφετέρου η προσβλητική και απαξιωτική συμπεριφορά της εναγόμενης προς το πρόσωπο του ενάγοντος, τον οποίο αποκαλούσε "ανίκανο, αχαϊρευτο, μεθύστακα". Η ένταση στις σχέσεις των διαδίκων κορυφώθηκε το καλοκαίρι του έτους 2002, όταν στις 13 Ιουλίου του έτους 2002 για ασήμαντη αφορμή και συγκεκριμένα, ενώ ο ενάγων καθάριζε το σπιτάκι του σκύλου στον ακάλυπτο χώρο της οικοδομής όπου διέμεναν και που ήταν ιδιοκτησίας της εναγόμενης, η τελευταία από το μπαλκόνι του διαμερίσματός τους άρχισε να τον προπηλακίζει με τις φράσεις "γαϊδούρι, αχαϊρευτε...

ποιος θα πληρώσει το νερό που ξοδεύεις...", ενώ τον Οκτώβριο του 2002 εξ αφορμής του εξοπλισμού που αγόρασε ο ενάγων και της προσλήψεως προσωπικού στο νέο ιατρείο, δημιουργήθηκε έντονο φραστικό επεισόδιο μεταξύ των διαδίκων κατά το οποίο η εναγόμενη απευθυνόμενη στον ενάγοντα, ενώπιον τρίτων, χρησιμοποίησε τις παραπάνω αναφερόμενες εξυβριστικές φράσεις.

Εξαιτίας της προαναφερόμενης συμπεριφοράς της εναγομένης ο ενάγων στο τέλος του Οκτωβρίου του έτους 2002 αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τη συζυγική στέγη και να εγκατασταθεί αρχικά σε ένα μικρό διαμέρισμα, ιδιοκτησίας των διαδίκων που βρίσκεται στο ..... Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο νέο οδοντιατρείο του, αφού διαμόρφωσε κατάλληλα ένα τμήμα αυτού.

Συνεπεία των άνω περιστατικών οι σχέσεις των διαδίκων συζύγων έχουν κλονισθεί τόσο ισχυρά, από λόγους που αφορούν το πρόσωπο της εναγομένης, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης συμβιώσεως αυτών, να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα". Υπό τα δεδομένα αυτά, τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ως αποδεδειγμένα το Δικαστήριο, αφενός μεν (συνολικώς θεωρούμενα) συνιστούν αντικειμενικώς κλονιστικά του εγγάμου βίου γεγονότα, αφετέρου δε, στη συγκεκριμένη περίπτωση επέφεραν όντως τέτοιον "ισχυρό κλονισμό".

Επομένως δεν είναι βάσιμοι οι πρώτος και ο δεύτερος λόγοι αναιρέσεως από τον αριθμ. 1 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, καθώς και ότι η αγωγή, στην οποία διαλαμβάνονταν τα ίδια περιστατικά για την θεμελίωση του περί διαζεύξεως αιτήματος, ήταν νομικώς αόριστη.

Η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, απαγορεύουσα την καταχρηστική άσκηση δικαιώματος, αποσκοπεί στην καταπολέμηση της κακοπιστίας και ανηθικότητας κατά την ενάσκηση κάθε δικαιώματος, ώστε έχει εφαρμογή και επί δικαιωμάτων που ερείδονται σε διάταξη δημοσίας τάξεως. Επομένως, έχει εφαρμογή και επί ασκήσεως αγωγής διαζυγίου εκ του άρθρου 1439 έδ.

α ΑΚ, λόγω κλονισμού της έγγαμης σχέσης των συζύγων. Για την θεμελίωση όμως τέτοιας ενστάσεως κατά αγωγής διαζυγίου δεν αρκούν οι οποιεσδήποτε δυσμενείς επιπτώσεις του διαζυγίου σε βάρος των συζύγων ή των τέκνων τους, που άλλωστε επέρχονται από τη φύση του διαζυγίου αυτή καθ' εαυτή, αλλά απαιτείται οι επιπτώσεις αυτές να εκφεύγουν των συνήθων και αυτονοήτων και να οδηγούν, από τον εξαιρετικό χαρακτήρα και τη σοβαρότητά τους, στη δημιουργία, καταστάσεως υπέρμετρα σκληρής για τον εναγόμενο σύζυγο ή τα τέκνα των διαδίκων, ώστε να επιβάλλεται, για την αποτροπή της, η διατήρηση του γάμου.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο απέρριψε ως μη νόμιμη την προβληθείσα από την εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα ένσταση από το άρθρο 281 ΑΚ κατά της αγωγής διαζυγίου επειδή τα επικαλούμενα από αυτήν σχετικά περιστατικά "και αληθή υποτιθέμενα, αναγόμενα στα συνήθη δυσμενή αποτελέσματα της λύσεως του γάμου, δεν καθιστούν την από μέρους του ενάγοντος άσκηση της κρινόμενης αγωγής διαζυγίου καταχρηστική".

Συγκεκριμένα η αναιρεσείουσα, για τη θεμελίωση της ενστάσεώς της, είχε επικαλεσθεί με τις προτάσεις της στο Πρωτοδικείο και επανέλαβε με την έφεσή της, επαναλαμβάνει δε και με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, ότι ο αναιρεσίβλητος επιθυμεί την λύση του γάμου, σε αντίθεση με την ίδια, η οποία "εμμένει προσηλωμένη στο γάμο της με τον ενάγοντα...

που έχει διάρκεια άνω των 30 ετών και κύλησε μέσα σε συνθήκες διαρκούς αρμονικής συμβίωσης... μέχρι τα τέλη του 2002, οπότε ο ενάγων αποφάσισε να εγκαταλείψει την κοινή οικογενειακή στέγη" και ότι έχει την πεποίθηση ότι υφίσταται δυνατότητα επανασύνδεσης των σχέσεών της, με τον αναιρεσίβλητο, ενόψει και του ότι είναι και δύο επιστήμονες (οδοντίατροι) και διάγουν "την έκτη δεκαετία της ζωής τους" έχοντας δημιουργήσει "μία αξιόλογη οικογένεια".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, απορρίπτοντας με την προσβαλλόμενη απόφασή του την προβληθείσα ένσταση της εναγομένης δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, αφού τα ρηθέντα περιστατικά στο μέτρο που δεν πλήττουν την ουσιαστική κρίση του Εφετείου όντως δεν επαρκούν για την νομική θεμελίωση της σχετικής ενστάσεώς, ο δε περί του αντιθέτου τρίτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-2-2006 αίτηση της Χ1 για αναίρεση της 87/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα την δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ