Appeal dismissed for inadmissibility due to vague facts and improper challenge to factual findings under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1407 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1407/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Αναστασία Περιστεράκη, Λάμπρο Καρέλο, Ανθή Γκάμαρη και Ζαμπέτα Στράτα-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 18η Σεπτεμβρίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Α. χας Ι. Κ., απούσα, 2.Δ. Κ. του Ι., κατοίκου ..., 3.Μ. Κ. του Ι., κατοίκου ... 4. Π. Κ. του Ι., κατοίκου .... Οι 2ος 3η 4ος των αναιρεσειόντων εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο Γαρυφαλλιά Μεταξά, η οποία δήλωσε ότι η 1η αναιρεσείουσα απεβίωσε στις 28-12-2018, όπως προκύπτει από τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιαρχείου ... και τη βιαίως διακοπείσα δίκη συνεχίζουν οι ως άνω 2ος 3η 4ος των αναιρεσειόντων ατομικά και ως νόμιμοι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτής.

Του αναιρεσίβλητου: Σ. Κ. του Α., κατοίκου κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Στυλιανό Μπιτσώρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-6-2012 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 14-10-2013 αγωγή της 3ης αναιρεσείουσας που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Αγρινίου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 202/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 21/2018 οριστική του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-7-2018 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αντίδικος στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Η κρινόμενη από 27-7-2018 (με αριθ. κατ. 75/2018) αίτηση αναίρεσης κατά της με αριθ. 21/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου, η οποία εκδόθηκε αντιμολία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, επί εφέσεως των ήδη αναιρεσειόντων κατά της με αριθμ. 202/2014 απόφασης του Ειρηνοδικείου Αγρινίου, έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του ως άνω δικαστηρίου (αρθρ. 495 παρ. 1 ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της διετούς προθεσμίας από τη δημοσίευσή της (άρθρ. 564 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.), εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση αυτής. Ωσαύτως, έχει κατατεθεί από τους αναιρεσείοντες το παράβολο τριακοσίων (300) ευρώ, που προβλέπεται από την παρ. 3 του άρθρου 495 Κ.Πολ.Δ., όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 33 του ν. 4466/2016 και ισχύει για τα ασκούμενα από 23-1-2017 και εφεξής ένδικα μέσα.

Συνεπώς, ενόψει και των διατάξεων των άρθρων 552, 553 παρ. 1 β, 556, 558 και 577 ΚΠολ.Δ., είναι παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της. Εξάλλου, η επελθούσα ως προς την πρώτη αναιρεσείουσα διακοπή της δίκης λόγω του επισυμβάντος μετά την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως θανάτου αυτής (που επήλθε στις 28-12- 2018, όπως προκύπτει από τη σχετική ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιάρχου ...), νομίμως επαναλαμβάνεται με σχετική δήλωση των λοιπών αναιρεσειόντων, που περιέχεται στα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου, υπό την ιδιότητά τους ως νομίμων εξ αδιαθέτου κληρονόμων αυτής.

II. Ο αναιρετικός λόγος της περιπτώσεως 5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ (που είναι ταυτόσημος με αυτόν της περ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.) ιδρύεται όταν το Δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο και εκτιμώντας προφανώς εσφαλμένα τα διαδικαστικά έγγραφα είτε έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είτε δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν επίσης ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Νοούνται δε ως ''πράγματα'' οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στην κατάλυση ή παρακώληση του ασκούμενου με την αγωγή ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, δηλαδή, οι ισχυρισμοί που κατά το νόμο διαμόρφωσαν ή ανάλογα ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

Υπό την προεκτεθείσα έννοια του ως άνω λόγου αναίρεσης δεν αποτελούν πράγματα τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα, ενώ η εκτίμηση από το Δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων δεν υπόκειται, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν παραβιάστηκαν κανόνες δίκαιου ή αν υπάρχει λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 και 20.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, η οποία δέχθηκε κατ' ουσία την περί αναγνωρίσεως της κυριότητας του αναιρεσιβλήτου επί του επιδίκου ακινήτου αγωγή του, ενώ απέρριψε την ομοίου περιεχομένου για το ίδιο ακίνητο αγωγή των αναιρεσειόντων, η αναιρετική πλημμέλεια από τον αρ. 5 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., που συνίσταται στο ότι το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Αγρινίου, που την εξέδωσε, δέχθηκε, μεταξύ άλλων, ως αποδειχθέντα, τα εξής περιστατικά: "α) τα όρια των δύο ιδιοκτησιών ήταν σαφή καθόλη τη διάρκεια της γειτνίασης των δύο αδερφών αλλά και μετά το θάνατο του Ι.

Κ. το 2006, όπως άλλωστε συνομολογεί και η ίδια η τρίτη εκκαλούσα στην κατάθεσή της στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και β) ο εφεσίβλητος το έτος 1960 κατασκεύασε τουαλέτα μέσα στην επίδικη έκταση, την οποία τουαλέτα όπως συνομολογεί και η τρίτη εκκαλούσα, χρησιμοποιεί ο εφεσίβλητος και η άγαμη αδελφή του με την οποία διαμένει μαζί", ενώ η τρίτη εφεσίβλητη (και ήδη τρίτη αναιρεσειούσα) στην κατάθεσή της ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου είχε αναφέρει σχετικά ότι "μέχρι το έτους 2006 δεν υπήρχε καμία αξίωση από τον Σ..

Από την 3-6-2006 μπήκε στο νοσοκομείο ο πατέρας μου, από τότε ο Σ. άρχισε να καταπατεί, να επεκτείνει το οικόπεδο του .. την τουαλέτα την χρησιμοποιεί η Μ. Α. Κ. ...", ήτοι προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η εσφαλμένη εκτίμηση της κατάθεσης της τρίτης αναιρεσίβλητης στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Είναι πρόδηλο ότι ο λόγος αυτός, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στη μείζονα σκέψη της παρούσας παραγράφου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφενός μεν, διότι η κατάθεση της τρίτης αναιρεσειούσας δεν συνιστά "πράγμα" με την έννοια του άριθ. 5 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ., αφετέρου δε διότι με αυτόν (λόγο) πλήττεται αποκλειστικά η εκτίμηση από το Δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων, η οποία καθ' εαυτή δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

III. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 παρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι, αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο Δικαστήριο της ουσίας η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση λόγω έλλειψης ή ανεπάρκειας ή αντιφατικότητας των αιτιολογιών (αρθρ. 560 αρ. 6 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει, εκτός των αλλων, να καθορίζεται η ουσιαστικού δικαίου διάταξη που παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση) και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο συντρέχει η έλλειψη ή ανεπάρκεια ή αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό και να εκτίθενται οι παραδοχές αυτού, δηλαδή, τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε και ενόψει των οποίων εξέφερε την κρίση του για τη βασιμότητα ή μη της αγωγής. Η έκθεση στο αναιρετήριο των παραδοχών του Δικαστηρίου είναι αναγκαία προκειμένου να ελεγχθεί αν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, συνακόλουθα δε, και ο έλεγχος της ορθότητας του διατακτικού.

Εν προκειμένω, με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθ. 6 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., πλημμέλεια ότι οι ακόλουθες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης: "Απεναντίας, τα όρια των δύο ιδιοκτησιών ήταν σαφή και αδιαμφισβήτητα καθ' όλη τη διάρκεια της γειτνίασης των δύο αδερφών, αλλά και μετά το θάνατο του Ι.

Κ. το 2006, όπως άλλωστε συνομολογεί και η ίδια η τρίτη εκκαλούσα στην κατάθεσή της στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου" και "Επίσης, ο εφεσίβλητος λόγω του διαφορετικού επιπέδου των τμημάτων της ως άνω ιδιοκτησίας του κατασκεύασε τσιμεντένια σκάλα προς επικοινωνία του με την εξωτερική τουαλέτα που κατασκεύασε το έτος 1960 ταυτόχρονα με την κατασκευή της πρώτης παραπάνω ισόγειας οικίας του, την οποία (τουαλέτα) κατασκεύασε μέσα στην επίδικη έκταση, την οποία τουαλέτα όπως συνομολογεί και η τρίτη εκκαλούσα χρησιμοποιεί ο εφεσίβλητος και η άγαμη αδερφή του με την οποία διαμένει μαζί", συνιστούν έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης, διότι εκτιμήθηκε εσφαλμένα η ως άνω επικαλούμενη κατάθεση της τρίτης εκκαλούσας (ήδη τρίτης αναιρεσείουσας), δεδομένου ότι αυτή έχει καταθέσει ότι "τα όρια των δύο ιδιοκτησιών ήταν σαφή μέχρι και το έτος 2006", ενώ από την κατάθεσή της δεν προκύπτει "ότι η τουαλέτα ανήκει στην επίδικη έκταση".

Έχοντας το παραπάνω περιεχόμενο ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει, σύμφωνα με όσα έχουν προεκτεθεί στη μείζονα σκέψη της παρούσας παραγράφου, να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφενός μεν λόγω αοριστίας, διότι δεν αναφέρεται ποια είναι η διάταξη που παραβιάστηκε εκ πλαγίου ούτε εκτίθενται, με πληρότητα, αλλά εντελώς αποσπασματικά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το Δικαστήριο, προκειμένου να στηρίξει την κρίση του επί των ενδίκων αγωγών των διαδίκων, αφετέρου δε, διότι υπό το πρόσχημα της θεμελίωσης του αναιρετικού λόγου του άρθρου 560 αριθ. 6 του Κ.Πολ.Δ., πλήττεται η εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το Δικαστήριο της ουσίας, η οποία δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα (Ολ.Α.Π. 1/1995).

Μετά ταύτα, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 3 εδ. δ' Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου ο οποίος κατέθεσε προτάσεις (άρθρ. 176, 183, 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27 Ιουλίου 2018 αίτηση για αναίρεση της 21/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου που δίκασε ως Εφετείο.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο, και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Οκτωβρίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Δεκεμβρίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ