1403/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1403 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1403/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, ο οποίος ορίστηκε με την υπ' αριθμ. 98/2017 Πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δήμητρας Παπαντωνοπούλου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό, Αβροκόμη Θούα και Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 29 Μαΐου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας Α. Μ. του Ν., κατοίκου ..., ενεργούσας ατομικά και ως έχουσα τη γονική μέριμνα και επιμέλεια του ανηλίκου τέκνου της Ν. Σ., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Παρασκευή Μάγκα. Του αναιρεσιβλήτου: Θ. Σ. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μελπομένη Ανυσιάδου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-2-2014 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 870/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 1623/2016 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της 1623/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία συμπροσβάλλει και την 870/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 9-11-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η, κατ' αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 681Β ΚΠολΔ, υπ' αριθμ. 1623/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία, μετ' απόρριψη της από 5-2-2015 εφέσεως της αναιρεσείουσας, επικύρωσε την υπ' αριθμ. 870/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε δεχθεί εν μέρει ως ουσία βάσιμη την από 21.2.2014 αγωγή της, κατά το αίτημά της για επιδίκαση διατροφής για την ίδια και το ανήλικο τέκνο της, και είχε απορρίψει το έτερο αίτημα για επιδίκαση εξόδων τοκετού.

Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564§3, 566§1 ΚΠολΔ), είναι επομένως παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της (άρθρ. 577 §§ 1&3 ΚΠολΔ). 2. Το άρθρο 1503 § 1 ΑΚ ορίζει ότι "σε περίπτωση που ένα τέκνο γεννήθηκε χωρίς γάμο της μητέρας του, το δικαστήριο μπορεί, ύστερα από αίτησή της, να καταδικάσει τον πατέρα που αναγνωρίστηκε δικαστικώς, ακόμη και αν το τέκνο γεννήθηκε νεκρό: 1.

στην καταβολή των δαπανών τοκετού και 2. σε διατροφή της μητέρας, εφόσον αυτή αδυνατεί να διαθρέψει τον εαυτό της, επί δύο μήνες πριν από τον τοκετό και τέσσερις ύστερα από αυτόν, ή, αν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις, το πολύ επί ένα έτος". Και ναι μεν η πιο πάνω αξίωση της μητέρας (δαπανών και διατροφής) δεν μπορεί να εγερθεί αυτοτελώς χωρίς το περί αναγνωρίσεως της πατρότητας αίτημα, αλλά εκ τούτου δεν έπεται ότι πρέπει να προηγηθεί η αγωγή περί αναγνωρίσεως της πατρότητας, γιατί μπορεί να ενωθεί η περί δαπανών τοκετού και διατροφής αξίωση με την αγωγή περί αναγνωρίσεως ως παρεπόμενο αίτημα αυτής (Μπαλή, Οικογ.Δ.

§ 165 αριθ. 5 και 7). Εξ άλλου η διάταξη αυτή πρέπει να εφαρμοστεί αναλόγως και στην περίπτωση της εκούσιας αναγνωρίσεως του τέκνου, εφόσον βέβαια κατά την αναγνώριση δε ρυθμίστηκε το θέμα των δαπανών τοκετού και της διατροφής της άγαμης μητέρας. Η ανάλογη εφαρμογή λοιπόν θα γίνεται όποτε ανακύψει θέμα, διότι στην εκούσια αναγνώριση είθισται να λαμβάνει χώρα οικειοθελής εκπλήρωση των υποχρεώσεων του πατέρα προς τη μητέρα, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών τοκετού και διατροφής της μητέρας λόγω εγκυμοσύνης.

Οι εν λόγω δαπάνες (νοσοκομειακή περίθαλψη, φάρμακα, αμοιβή ιατρού κλπ) καταβάλλονται ανεξάρτητα από την απορία ή μη της μητέρας ή ευπορία του πατέρα, όχι όμως αν αυτές καλύφθηκαν από την κοινωνική ασφάλιση. Εξ άλλου κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ιδρύεται δε ο λόγος αυτός αναιρέσεως όταν το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου μη εφαρμοστέο, ή παρέλειψε την εφαρμογή του εφαρμοστέου, ή εφάρμοσε τέτοιο κανόνα εσφαλμένα, προσδίδοντας σ' αυτόν με εσφαλμένη ερμηνεία έννοια διαφορετική από εκείνη που πράγματι έχει. Κατά δε τον αριθμό 4 του ίδιου άρθρου αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων.

Υπέρβαση δε δικαιοδοσίας υπάρχει, όταν τα πολιτικά δικαστήρια επιλαμβάνονται υποθέσεως, που κατά νόμο ανήκει στη δικαιοδοσία άλλου δικαστηρίου (ποινικού ή διοικητικού) ή των διοικητικών αρχών. Με τον δεύτερο από το άρθρο 559 αριθμός 4 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπερέβη τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων διότι, όπως επί λέξει αναφέρει, "το δευτεροβάθμιο δικαστήριο προέβη σε διορθωτική ερμηνευτική παρέμβαση της διατάξεως του άρθρου 1503 ΑΚ, κάτι που είναι εκτός της αρμοδιότητάς του".

Ο λόγος αυτός δεν στοιχειοθετείται διότι η επικαλούμενη διορθωτική ερμηνεία δεν αποτελεί υπέρβαση δικαιοδοσίας.

3. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του και κατά το τμήμα της που αφορά τις δαπάνες τοκετού τα εξής: "Από τις εκτός γάμου σχέσεις τους οι διάδικοι απέκτησαν ένα θήλυ τέκνο, το οποίο γεννήθηκε ... στο ιδιωτικό μαιευτήριο "..." στις 25-2-2013 και το οποίο με την ονοματοδοσία έλαβε το όνομα Ν..

Ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσίβλητος προέβη σε εκούσια αναγνώριση της πατρότητας του προαναφερόμενου τέκνου των διαδίκων, συνταχθείσης προς τούτο της υπ' αριθ. 23634/15.3.2013 πράξης εκούσιας αναγνώρισης τέκνου της συμβολαιογράφου Αθηνών Ε. συζ. Σ. Κ. το γένος Θ. Κ.. Οι διάδικοι συμβίωναν στην ιδιόκτητη οικία του εναγομένου στο ..., έως τον Οκτώβριο του έτους 2013, οπότε οι μεταξύ τους σχέσεις διεκόπησαν με την αποχώρηση της ενάγουσας ήδη αναιρεσείουσας και του τέκνου των διαδίκων από την οικία του εναγομένου (...)".

Μετά ταύτα, κρίνοντας τη βασιμότητα του αγωγικού αιτήματος για επιδίκαση του ημίσεος των δαπανών τοκετού στην ενάγουσα άγαμη μητέρα, ύψους 1623,93 €, καθότι ο εναγόμενος είχε ήδη καταβάλει το έτερο ήμισυ, αποφάνθηκε ότι το αίτημα αυτό ήταν απορριπτέο (επικυρώνοντας ως προς το σημείο αυτό την πρωτόδικη απόφαση), με την αιτιολογία ότι εφόσον η ενάγουσα δεν ήταν άπορη θα έπρεπε τα έξοδα αυτά να βαρύνουν αμφότερους τους διαδίκους κατά λόγο των οικονομικών δυνατοτήτων του καθενός, δικαιολογώντας την άποψη αυτή με αναγωγή στη συνταγματική αρχή της ισότητας των δύο φύλων.

Έτσι όμως το Εφετείο παρεβίασε τη διάταξη ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 1503 ΑΚ, καθότι απαίτησε για την εφαρμογή της τη συνδρομή ενός επιπλέον στοιχείου, ήτοι αυτό της απορίας της άγαμης μητέρας και κατέστησε την απόφασή του αναιρετέα, κατά τον βάσιμο από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, παρελκούσης επομένως της έρευνας του τετάρτου λόγου αυτής (όσον αφορά το πρώτο μέρος του) που πλήττει την απόφαση κατά το ίδιο κεφάλαιο. 4.

Περαιτέρω με την ίδια απόφαση και κατά το τμήμα της που αφορά τις αξιώσεις διατροφής το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: "Οι διάδικοι συμβίωναν στην ιδιόκτητη κατοικία του εναγομένου, στο ..., έως τον μήνα Οκτώβριο του έτους 2013, οπότε οι μεταξύ τους σχέσεις διακόπηκαν με την αποχώρηση της ενάγουσας - εκκαλούσας και του τέκνου των διαδίκων από την οικία του εναγομένου.

Έκτοτε το ανήλικο τέκνο των διαδίκων διαμένει με την τότε ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα σε ιδιόκτητη οικία αυτής, η οποία ευρίσκεται στον .... Ως μητέρα του, η τότε ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα ασκεί αυτοδικαίως και αποκλειστικά τη γονική μέριμνα και την επιμέλειά του λόγω της ιδιότητάς του ως τέκνου γεννημένου χωρίς γάμο των γονέων του (άρθρα 1515 παρ. 1 και 1518 του ΑΚ).

Με την υπ' αρ. 4845/2014 απόφαση ασφαλιστικών μέτρων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, υποχρεώθηκε ο τότε εναγόμενος και ήδη εφεσίβλητος πατέρας να προκαταβάλλει μέσα στις πρώτες πέντε (5) ημέρες κάθε μήνα στην ενάγουσα προσωρινή διατροφή ποσού 260 ευρώ μηνιαίως για το ανήλικο τέκνο τους για το μετά την επίδοση της σχετικής αίτησης της ενάγουσας χρονικό διάστημα, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αίτησης μέχρι την πλήρη εξόφληση και από την επομένη της καθυστέρησης κάθε μηνιαίας δόσης και επιβλήθηκε μέρος των δικαστικών εξόδων της τότε ενάγουσας σε βάρος του τότε εναγομένου.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΔΙΑΔΙΚΩΝ 1. Της εκκαλούσης. Αποδείχθηκε ότι η μητέρα από τις επαγγελματικές της δραστηριότητες (φυσικοθεραπεύτρια με ιδιόκτητο φυσικοθεραπευτήριο στο ... και τις έκτακτες παραδόσεις μαθημάτων Αγγλικής γλώσσας) αποκερδαίνει μηνιαία το ποσό των 1.000 ευρώ, λαμβανομένης υπόψη της καθυστέρησης του ΕΟΠΠΥ στην εκπλήρωση των οφειλών του προς αυτή.

Κατοικεί με την ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων σε ιδιόκτητο διαμέρισμα στον ... και ως εκ τούτου δεν βαρύνεται με τις δαπάνες μίσθωσης οικίας. Οι λειτουργικές δαπάνες της κατοικίας αυτής (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, τηλέφωνο, πετρέλαιο θέρμανσης, κοινόχρηστα), καθώς και οι λοιπές δαπάνες (αποπληρωμή δόσεων στεγαστικών δανείων, ρύθμιση οφειλών προς τον ασφαλιστικό της φορέα, τον Ο.Α.Ε.Ε.), τις οποίες επικαλέστηκε με το αποδεικτικό υλικό που προσκόμισε πρωτοδίκως και επαναπροσκομίζει στην παρούσα δευτεροβάθμια δίκη, ορθώς και κατά την πρωτόδικη απόφαση, δεν αφαιρούνται από το εισόδημά της αλλά απλώς συνεκτιμώνται ως επιπλέον βιοτική ανάγκη, καθώς και ως στοιχείο προσδιοριστικό των συνθηκών διαβιώσεώς της [ΑΠ 471/2005].

Εξάλλου, δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα έχει άλλα εισοδήματα ή περιουσιακά στοιχεία και η ίδια δεν επιβαρύνεται με την υποχρέωση διατροφής τρίτων προσώπων, πλην της ανήλικης θυγατέρας της, στις ανάγκες διατροφής της οποίας αυτή συνεισφέρει με την προσωπική της εργασία, για τη φροντίδα και την ανατροφή της, η οποία είναι αποτιμητή σε χρήμα. 2.

Του εφεσίβλητου. Ο δι' εκούσιας αναγνωρίσεως πατέρας του τέκνου, κατά το χρόνο της συζήτησης της αγωγής ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (29/9/2014), αποκερδαίνει μηνιαία εκ της εργασίας του (είναι μηχανολόγος-μηχανικός και παρέχει σε μόνιμη βάση τις υπηρεσίες του σε εταιρείες κατασκευών) το ποσό των 1.200 ευρώ.

Το καθαρό φορολογητέο του εισόδημα το οικονομικό έτος 2014 ανέρχεται στο ποσό των 13.902,76 ευρώ (βλ. το προσκομιζόμενο εκκαθαριστικό εισόδημα του έτους αυτού και προηγουμένων ετών της Δ.Ο.Υ. ...). Εισπράττει επίσης από τη ΔΕΗ ετησίως το ποσό των 3.243 ευρώ από την εκμετάλλευση φωτοβολταϊκών πινάκων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη στέγη του σπιτιού του.

Όμως, ο εφεσίβλητος, τότε εναγόμενος, επιβαρύνεται με τη διατροφή της έτερης ανήλικης θυγατέρας του Α. Σ., την οποία απέκτησε από τον γάμο του με τη Σ. Χ. (σύμφωνα με το διατακτικό της υπ' αρ. 1149/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών καταβάλλει το ποσό των 400 ευρώ μηνιαίως για μία διετία από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής), καθώς και με τη διατροφή του εκτός γάμου τέκνου του που απέκτησε με την τότε ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα, Ν.

Σ.. Αυτός βαρύνεται με τις λειτουργικές δαπάνες (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, τηλέφωνο, πετρέλαιο θέρμανσης) της ιδιόκτητης οικίας στην οποία κατοικεί, αλλά, όπως προαναφέρθηκε για την εκκαλούσα, έτσι και για τον εφεσίβλητο οι δαπάνες αυτές δεν αφαιρούνται από το εισόδημά του αλλά απλώς συνεκτιμώνται ως επιπλέον βιοτική ανάγκη, καθώς και ως στοιχείο προσδιοριστικό των συνθηκών διαβιώσεώς του...

Τέλος δεν αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος διαθέτει άλλα περιουσιακά στοιχεία, εισοδήματα ή πόρους από άλλη πηγή. ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΕΚΝΟΥ. Το ανήλικο τέκνο, όπως αποδείχθηκε, αδυνατεί να διαθρέψει μόνο του τον εαυτό του, διότι δεν έχει δική του περιουσία, ούτε εισοδήματα από οποιαδήποτε άλλη πηγή και, ταυτοχρόνως, δεν έχει τη δυνατότητα, λόγω της ηλικίας του, να εργασθεί.

Συνεπώς υπόχρεοι προς διατροφή είναι οι γονείς του από κοινού, ο καθένας ανάλογα με τις ως άνω αναλυθείσες δι' έκαστον οικονομικές του δυνάμεις. Κατά τον χρόνο συζήτησης της αγωγής ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου στις 29 Σεπτεμβρίου 2014, το ανήλικο τέκνο είναι ηλικίας 19 μηνών (ενός έτους και επτά μηνών) και οι ανάγκες του είναι οι ίδιες με αυτές των άλλων παιδιών της ηλικίας του, καθ' όσον δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαιτερότητα...

και είναι καθ' όλα υγιές. Το μέτρο διατροφής του προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες ζωής του, και περιλαμβάνει τα αναγκαία για τη συντήρηση, περίθαλψη και τα έξοδα ανατροφής. ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΤΕΚΝΟΥ. Με βάση τις προαναφερθείσες οικονομικές δυνατότητες των διαδίκων και τις εν γένει περιστάσεις, η κατά μήνα διατροφή για το ανήλικο τέκνο, προσδιοριζόμενη από τις συνθήκες της ζωής του και ανταποκρινόμενη στα απαραίτητα έξοδα για την ένδυση, εκπαίδευση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ψυχαγωγία και διατροφή του, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του στις λειτουργικές δαπάνες της οικίας στην οποία κατοικεί μαζί με την εκκαλούσα μητέρα του, πρέπει να καθορισθεί στο ποσό των 500 ευρώ.

Το ποσό αυτό κρίνεται ανάλογο προς τις δυνάμεις των διαδίκων, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής τους και ανταποκρίνεται στα απαραίτητα έξοδα για τη διατροφή και συντήρησή του, συνυπολογίζεται δε στο ποσό αυτό και η προσωπική συμβολή της μητέρας, με την παροχή της προσωπικής της εργασίας και απασχόλησης με τη θυγατέρα της.

Από το ποσό αυτό ο εναγόμενος οφείλει να καταβάλλει μηνιαίως το ποσό των 300 ευρώ, διότι, όπως αναφέρθηκε, οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το τέκνο από κοινού ο καθένας, ανάλογα προς τις δυνάμεις τους (άρθρο 1489 παρ. 2 του ΑΚ), και ως τέτοιες νοούνται όχι μόνον εκείνες που πηγάζουν από την περιουσία ή τους πόρους τους, αλλά οι εν γένει δυνάμεις τους και προφανώς η ικανότητα για τη δημιουργία πόρων για ανάλογη εργασία (ΕφΠατρ 707/2002, ΑχΝομ 2003, σ.207, ΕφΠειρ 956/89, ΕλΔ 30, σ.1494).

Κατά το υπόλοιπο ποσό που απαιτείται για τη διατροφή του, συμμετέχει η ενάγουσα με τις παροχές της σε χρήμα από την επαγγελματική της απασχόληση και με την προσφορά της προσωπικής της εργασίας και απασχόλησης για την περιποίηση και τη φροντίδα του, οι οποίες είναι αποτιμητές σε χρήμα". Βάσει των παραδοχών αυτών το Εφετείο έκρινε ότι το ποσό της μηνιαίας διατροφής που οφείλει, για μια διετία από την επίδοση της αγωγής, ο αναιρεσίβλητος για το ανήλικο τέκνο ανέρχεται σε 300 ευρώ και αυτό που οφείλει για διατροφή της αναιρεσείουσας για χρονικό διάστημα πριν και μετά τον τοκετό, ήτοι από 8-11-2012 έως 30-4-2013, σε 400 ευρώ ανά μήνα και απέρριψε την έφεση, με την οποία ζητούνταν η επιδίκαση μεγαλύτερων ποσών, επικυρώνοντας έτσι την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. 5.

Με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αρ. 8 περ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ γιατί δεν έλαβε υπόψη, παρόλο που προτάθηκαν, τους ισχυρισμούς της: α) ότι από τη σύγκριση των προσκομισθέντων εκκαθαριστικών των φορολογικών δηλώσεων του αναιρεσιβλήτου προέκυπτε ότι οι τραπεζικές του καταθέσεις αυξήθηκαν σημαντικά, και β) ότι από την ομολογία του ιδίου ότι εκμισθώνει το πτυχίο του συνάγεται ότι αποκομίζει μηνιαίο κέρδος 400 €, που δεν περιλαμβάνεται στα δηλωθέντα εισοδήματα.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, αφού οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αποτελούν "πράγματα" αλλά επιχειρήματα που αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων. Περαιτέρω ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως κατά το δεύτερο σκέλος του, κατ' εκτίμηση από τον ίδιο αριθμό του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη το λόγο εφέσεως της αναιρεσείουσας σχετικά με την πραγματική οικονομική κατάσταση του αναιρεσιβλήτου, είναι αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από το προπαρατιθέμενο περιεχόμενο της αποφάσεως, ο λόγος αυτός ερευνήθηκε και απορρίφθηκε. 6.

Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ.10 περ. α ΚΠολΔ, η παρά το νόμο παραδοχή των οποίων από το δικαστήριο ως αληθινών χωρίς απόδειξη θεμελιώνει το σχετικό λόγο αναιρέσεως, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης.

Αντιθέτως, δεν αποτελούν "πράγματα", κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως, οι αρνητικοί των ουσιωδών κατά τα άνω ισχυρισμών ισχυρισμοί του διαδίκου, ή τα επιχειρήματα των διαδίκων και του δικαστηρίου, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 1731/2008).

Εν προκειμένω με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ότι το Εφετείο α) παρά το νόμο δέχθηκε πράγμα που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλ. ότι η αναιρεσείουσα δεν είναι άπορη, ως αληθινό χωρίς απόδειξη και β) λαμβάνοντας υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν δέχθηκε ότι αυτή έχει έσοδα από διδασκαλία μαθημάτων αγγλικής.

Οι ισχυρισμοί αυτοί, ανεξάρτητα από το ότι δεν αναφέρεται αριθμητικά σε ποιον από τους λόγους αναιρέσεως του άρθρου 559 ΚΠολΔ αντιστοιχούν, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι καθόσον δεν αποτελούν "πράγματα", αλλά επιχειρήματα της αναιρεσείουσας αντλούμενα από την υπ' αυτής εκτίμηση των αποδείξεων που προσκομίστηκαν.

Η περαιτέρω προβαλλόμενη με τον 6ο λόγο αναιρέσεως αιτίαση ότι το δικαστήριο έσφαλε ως προς την κατανομή του βάρους αποδείξεως, είναι απορριπτέα ως αόριστη, καθόσον δεν προσδιορίζεται στο αναιρετήριο ο συγκεκριμένος ισχυρισμός, ως προς τον οποίο εφαρμόσθηκαν εσφαλμένα οι ορισμοί του νόμου ως προς το βάρος αποδείξεως, καθώς και το σφάλμα του δικαστηρίου.

Ομοίως απαράδεκτοι είναι ο έβδομος και ο όγδοος λόγοι του αναιρετηρίου, με τον πρώτο των οποίων προβάλλεται αορίστως ο ισχυρισμός ότι η ίδια η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις και με τον έτερο ότι έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες, καθόσον, πέρα από την παράθεση στο δικόγραφο των αντιτιθέμενων απόψεων της θεωρίας σε ένα αμφισβητούμενο ζήτημα, δεν προσδιορίζονται από την αναιρεσείουσα αφενός ποιες είναι οι διατάξεις αυτές και αφετέρου πού έγκειται η αντιφατικότητα των αιτιολογιών ή ποιες είναι οι ελλείψεις αυτών.

Τέλος και ο ένατος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφων, είναι απορριπτέος ως αόριστος, καθόσον δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο: α) το αληθινό περιεχόμενο των φερόμενων ως παραμορφωθέντων εγγράφων, ώστε από τη σύγκριση με εκείνα που δέχθηκε η απόφαση να υπάρχει η δυνατότητα να κριθεί από τον Άρειο Πάγο, αν υφίσταται διαγνωστικό σφάλμα, (β) τα γενόμενα δεκτά από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση διαφορετικά από το αληθινό περιεχόμενό τους, (γ) το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο για το ότι υπάρχουν ή όχι κρίσιμα πραγματικά γεγονότα και (δ) οι ουσιώδεις πραγματικοί ισχυρισμοί για την απόδειξη ή ανταπόδειξη των οποίων χρησιμοποιήθηκαν τα έγγραφα.

7. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η από 9-11-2016 αίτηση και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που αποφάνθηκε αρνητικά για τις δαπάνες τοκετού, να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλον δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 § 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο ηττηθείς αναιρεσίβλητος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), η οποία κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 1623/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλον δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε Αθήνα στις 25 Απριλίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, Αθήνα στις 18 Σεπτεμβρίου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ