1402/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1402 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1402/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Φεβρουαρίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καλούντων: 1) Ε. χήρας Χ. Γ., 2) Π. Γ. του Χ., 3) Γ. Γ. του Χ., κατοίκων ..., 4) Α. συζύγου Χ. Π., κατοίκου ..., 5) Ε. χήρας Π. Β., κατοίκου ..., 6) Χ. συζύγου Ν. Δ., κατοίκου ..., 7) Ι. Γ. του Π., κατοίκου ..., 8) Χ. Ε., κατοίκου ..., 9) Β. Φ., 2, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Κουτσαγγέλη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων-καθ'ων η κλήση: 1) Γ. Κ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φίλιππο Κοτέα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικής διαδόχου κατόπιν συγχωνεύσεως με απορρόφηση της αρχικά αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΛΑΪΚΗ Α.Ε.", η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Οι ως άνω αναιρεσείοντες-καλούντες, δια της κλήσης τους δήλωσαν ότι: α) Η αρχικά υπό στοιχείο 4 αναιρεσείουσα Σ. σύζυγος Π. Γ. απεβίωσε στις 20/8/1997 σύμφωνα με την προσκομισθείσα υπ' αριθμό …/1997 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου δήμου Σταυρούπολης, και την παρούσα δίκη συνεχίζουν οι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτής, υπό στοιχεία 2-8 ως άνω αναιρεσείοντες-καλούντες, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν ως άνω αναφέρεται και κατέθεσαν προτάσεις. β) Η αρχικά υπό στοιχείο 5 αναιρεσείουσα Γ. σύζυγος Φ. Κ. απεβίωσε στις 4/4/2006 σύμφωνα με την προσκομισθείσα υπ' αριθμό …/2006 ληξιαρχική πράξη θανάτου της ληξιάρχου δήμου Καματερού, και την παρούσα δίκη συνεχίζουν οι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτής, υπό στοιχεία 1 και 9 ως άνω αναιρεσείουσες-καλούσες, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν ως άνω αναφέρεται και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25/12/1995 αγωγή των αρχικά αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7562/1996 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4977/1999 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 10/4/2002 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 824/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι αναιρεσείοντες με την από 12/5/2010 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος (όπως ορίστηκε με την 27/2011 πράξη του Προεδρεύοντος) ανέγνωσε την από 15/1/2004 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Παύλου Μεϊδάνη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά τα αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς την συνδρομή των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα, κατά το άρθρο 561§1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι το Εφετείο, μεταξύ των άλλων, δέχτηκε τα ακόλουθα: Στις 7 Ιανουαρίου 1994 και ώρα 05.20' ξεκίνησαν από τη λαχαναγορά του Ρέντη με προορισμό την Μεταμόρφωση Αττικής ο Α. Μ. οδηγώντας το αυτοκίνητο του και ο Χ. Γ. οδηγώντας το υπ' αριθμ. ...

IX φορτηγό αυτοκίνητο του φορτωμένο με πατάτες. Οι ανωτέρω εκινούντο στη ΝΕΟ Αθηνών - Λαμίας, αλλά όταν έφθασαν στη Χ/Θ 7.900 ο τελευταίος έκανε σήμα στον προπορευόμενο οδηγό του άλλου αυτοκινήτου, Α. Μ., να διακόψει την πορεία του λόγω προβλήματος που αυτός αντιμετώπιζε με το αυτοκίνητο του. Αμφότερα τα αυτοκίνητα στάθμευσαν προσωρινώς το ένα πίσω από το άλλο επί της ΝΕΟ Αθηνών Λαμίας με κατεύθυνση προς Μεταμόρφωση στο ύψος του καταστήματος που πωλεί είδη υγιεινής με την επωνυμία "ΙΡΙΔΑ".

Τότε ακολούθησε συζήτηση μεταξύ των ανώτερω οδηγών για το πρόβλημα που αντιμετώπιζε το φορτηγό αυτοκίνητο του Χ. Γ.. Όπως καταθέτει στην προανακριτική του εξέταση ο Α. Μ., ο Χ. Γ. του ανεκοίνωσε ότι ενδεχομένως το αίτιο των διακοπών στη κίνηση που παρουσίαζε το φορτηγό του να οφείλετο σε εξάντληση των αποθεμάτων πετρελαίου του ρεζερβουάρ.

Ο Α. Μ. όταν διεξήγετο η παραπάνω συζήτηση δεν είχε εξέλθει από το αυτοκίνητο του. Στη συνέχεια ο Χ. Γ. βαδίζοντας πίσω από το φορτηγό αυτοκίνητο του ανέβηκε στο πλάτους ενός μέτρου υπερυψωμένο κράσπεδο που χωρίζει την άνω Εθνική οδό με την παράπλευρη και διπλής κατευθύνσεως οδό Θεσσαλονίκης και βρέθηκε απέναντι περίπου από τον υπάρχοντα στη δεξιά πλευρά της τελευταίας οδού για τον κινούμενο προς Μεταμόρφωση ακάλυπτο χώρο.

Επισημαίνεται ότι κατά τον παραπάνω χρόνο όπως κατατέθηκε από τους μάρτυρες δεν υπήρχαν κιγκλιδώματα που να χωρίζουν την Εθνική οδό από την νησίδα, ασφαλείας επί της παράπλευρης οδού Θεσσαλονίκης. Η απεικόνιση κιγκλιδωμάτων στις προσκομιζόμενες φωτογραφίες αναφέρονται σε μεταγενέστερο χρόνο. Η οδός Θεσσαλονίκης όπως προαναφέρθηκε είναι διπλής κατευθύνσεως και έχει πλάτος οδοστρώματος 6,50 μ.

όπως σημειώνεται στην έκθεση αυτοψίας. Εξάλλου κατά τον παραπάνω χρόνο (05.20' ώρα) υπήρχε επαρκής τεχνητός φωτισμός. Ο πεζός Χ. Γ. θέλησε να διασχίσει κάθετα το οδόστρωμα της οδού Θεσσαλονίκης και να περαιωθεί στον απέναντι ακάλυπτο χώρο. Όμως μόλις ξεκίνησε και πάτησε το πόδι του στο οδόστρωμα έχοντας διανύσει ένα περίπου μέτρο παρασύρθηκε από το υπ' αριθμ. ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος και ήταν ασφαλισμένο για ζημίες προς τρίτους στη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία και εκινείτο εξ αριστερών προς τα δεξιά για την κατεύθυνση του πεζού. Όπως επισημαίνεται στην έκθεση αυτοψίας ο πεζός παρασύρθηκε από την εμπρόσθια δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του πρώτου εναγόμενου και ειδικότερα από το εμπρόσθιο φτερό καπώ με αποτέλεσμα τη θραύση του υαλοπίνακος δεξιά.

Αμέσως μετά την παράσυρση ο πεζός Χ. Γ. εκτινάχθηκε προς τα όπισθεν και σε απόσταση ένδεκα (11) μέτρων από το σημείο της παρασύρσεως βρέθηκαν κηλίδες αίματος. Συνεπεία της άνω παρασύρσεως ο πεζός υπέστη εκτεταμένες σωματικές κακώσεις συνεπεία των οποίων ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατός του. Στο σχεδιάγραμμα της τροχαίας και την έκθεση αυτοψίας που το συνοδεύει σημειώνεται ότι ο θανατωθείς Χ.

Γ. όταν άφησε την Εθνική οδό προκειμένου να ανέλθει στο υπερυψωμένο κράσπεδο βρισκόταν σε απόσταση 7.70 μ. από το οπίσθιο τμήμα του φορτηγού του αυτοκινήτου. Με βάση τα παραπάνω περιστατικά η αποκλειστική υπαιτιότητα για το ατύχημα βαρύνει τον ίδιο τον θανατωθέντα Χ. Γ. για τους παρακάτω λόγους: Ο θανών προσπάθησε να διασχίσει ανελέγκτως το οδόστρωμα της οδού Θεσσαλονίκης χωρίς προηγουμένως να ελέγξει την κίνηση των εξ αριστερών του κινουμένων οχημάτων, εκτός διαβάσεων πεζών, προερχόμενος μάλιστα από σημείο της Εθνικής οδού το οποίο εκαλύπτετο από τον όγκο του φορτηγού αυτοκινήτου του.

Αντιθέτως τον πρώτο εναγόμενο οδηγό του ζημιογόνου αυτοκινήτου δεν βαρύνει καμία υπαιτιότητα. Ο τελευταίος εκινείτο με κανονική ταχύτητα και όντας γιατρός μετέβαινε με το αυτοκίνητο του σε επίσκεψη πελάτου του ασθενούς. Όπως προκύπτει από την προανακριτική κατάθεση στο ΤΟΤΑ του πρώτου εναγόμενου αυτός δεν αντιλήφθηκε καθόλου την παρουσία του θανόντος πριν από το ατύχημα αλλά το πρώτον αντιλήφθηκε το ατύχημα όταν, όπως ο ίδιος λέει, άκουσε αιφνιδίως ένα χτύπημα στη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του και το οποίο προδήλως προήρχετο από την πρόσκρουση σ' αυτό του πεζού ο οποίος εκείνη τη στιγμή επιχειρούσε ανελέγκτως να διασχίσει καθέτως το οδόστρωμα και ότι η παρουσία του φορτηγού αυτοκινήτου επί της Εθνικής οδού, στην οποία (Εθνική οδό) κατά το κρίσιμο τμήμα, της μόνο αυτοκίνητα συνήθως κινούνται, του περιόριζε την ορατότητα και δεν είχε κανένα λόγο να υπολογίσει ότι εκκινώντας πεζός από το φορτηγό αυτοκίνητο θα ανήρχετο στο κράσπεδο και από εκεί λαμβανομένης υπόψη και της ώρας, του ατυχήματος θα προσπαθούσε να διασχίσει καθέτως το οδόστρωμα για να περαιωθεί στην απέναντι πλευρά της οδού Θεσσαλονίκης.

Ούτε εξάλλου προκύπτει ότι ο εναγόμενος οδηγός οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αυξημένη ταχύτητα. Κάτι τέτοιο ο ανωτέρω αρνείται, ούτε άλλωστε επιβεβαιώνεται από οιοδήποτε μάρτυρα. Εξάλλου στο σχεδιάγραμμα της Τροχαίας και τη συνταχθείσα απ' αυτή έκθεση αυτοψίας δεν σημειώνονται ίχνη τροχοπεδήσεως του ζημιογόνου αυτοκινήτου, πράγμα που οφείλεται στο ότι ο εναγόμενος οδηγός αιφνιδιάσθηκε από την απρόσμενη εμφάνιση του θύματος και γι' αυτό και δεν επιχείρησε οποιαδήποτε αποφευκτικό ελιγμό.

Ούτε εξάλλου τέτοια αυξημένη ταχύτητα δύναται να στηριχθεί στο γεγονός ότι το ζημιογόνο αυτοκίνητο εξετίναξε το θανόντα σε απόσταση ένδεκα (11) μέτρων όπως δέχεται και η υπ' αριθμ. 8926/1997 απόφαση του Ποινικού Εφετείου Αθηνών με την οποία επιβλήθηκε στον εναγόμενο οδηγό ποινή φυλακίσεως οκτώ (8) μηνών με αναστολή για την εξ αμελείας ανθρωποκτονία σε βάρος του Χ.

Γ..

Με τα παραπάνω που δέχθηκε το Εφετείο, και ακολούθως απέρριψε, ως αβάσιμη στην ουσία, την αγωγή των αναιρεσειόντων, δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 12 παρ. 1, 19 παρ. 1,2 του ν. 2094/1992 και 330 ΑΚ, διέλαβε δε στην προσβαλλόμενη απόφαση σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο.

Επομένως, οι τρίτος και. τέταρτος λόγοι της αναίρεσης, από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το Δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί οι οποίοι θεμελιώνουν, καταλύουν ή παρακωλύουν το δικαίωμα που αξιώνεται με την αγωγή, την ανταγωγή, την ένσταση ή την αντένσταση.

Εξ άλλου, σύμφωνα με τα άρθρα 4 και 5 παρ. 1 του Ν. ΓΠΝ/1911 "περί της εκ των αυτοκινήτων ποινικής και αστικής ευθύνης" επί τραυματισμού πεζού ο ισχυρισμός του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, ότι αποκλειστικά υπαίτιος του τραυματισμού του είναι ο ίδιος ο πεζός που τραυματίστηκε, συνιστά ένσταση καταλυτική της αγωγής, δηλαδή "πράγματα" κατά την έννοια του ανωτέρω άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ.

Επίσης "πράγματα" είναι και οι λόγοι εφέσεως, οι οποίοι συνίστανται σε αιτιάσεις κατά της εκκαλούμενης απόφασης. Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης κατά το τρίτο μέρος, από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη τον μη νομίμως προταθέντα ισχυρισμό των αναιρεσιβλήτων για αποκλειστική υπαιτιότητα του ανωτέρω θύματος.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, γιατί όπως προκύπτει από το δικόγραφο της από 17-2-1997 εφέσεως των αναιρεσιβλήτων, το οποίο παραδεκτά κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ εξετάζει ο Άρειος Πάγος για την έρευνα της βασιμότητας του προβαλλόμενου λόγου, οι αναιρεσίβλητοι παραδεκτά πρόβαλαν, την ένσταση αποκλειστικής υπαιτιότητας του θανατωθέντος με τον πρώτο λόγο της έφεσης τους κατά της εκκαλούμενης απόφασης, η οποία είχε απορρίψει την ένσταση αυτή της αποκλειστικής υπαιτιότητας, που είχαν προτείνει πρωτοδίκως.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που δεν προσκομίσθηκαν ή κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, προσκομίσθηκαν απαράδεκτα ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα_που διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του και το σχεδιάγραμμα της Τροχαίας, από το οποίο προκύπτει η αυξημένη ταχύτητα του ζημιογόνου αυτοκινήτου, το οποίο είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια που ιδρύει τον από τον αριθ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως.

Όμως, από τη διαβεβαίωση στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ότι το Εφετείο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση έλαβε υπόψη, εκτός από τα άλλα αποδεικτικά μέσα και όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στο υπόλοιπο αιτιολογικό της αποφάσεως, στο οποίο μνημονεύεται ρητά το πιο πάνω σχεδιάγραμμα της Τροχαίας και δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο από το οποίο να μπορεί να δημιουργηθεί αμφιβολία για το αν το Εφετείο έλαβε υπόψη και το παραπάνω έγγραφο, γίνεται απολύτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και το έγγραφο αυτό.

Είναι, επομένως αβάσιμος ο πρώτος λόγος της αιτήσεως κατά το πρώτο μέρος. Περαιτέρω, ο ίδιος πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο "έλαβε υπόψη τα έγγραφα της ποινικής δικογραφίας των οποίων δεν έγινε νόμιμη επίκληση ...", πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, γιατί δε αναφέρονται συγκεκριμένως ποια είναι τα έγγραφα της ποινικής δικογραφίας τα οποία παρά το νόμο έλαβε υπόψη το Εφετείο.

Ο λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της αποδόσεως από το δικαστήριο σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ, έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης, από το ανωτέρω άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ, προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο με το να δεχθεί ως άνω υπό στοιχ. Β' της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι "... Αμέσως μετά την παράσυρση ο πεζός Χ. Γ. εκτινάχθηκε προς τα όπισθεν και σε απόσταση ένδεκα (11) μέτρων από το σημείο της παρασύρσεως βρέθηκαν κηλίδες αίματος...", παραμόρφωσε το περιεχόμενο του σχεδιαγράμματος της Τροχαίας και της έκθεσης αυτοψίας, στην οποία εικονίζεται ότι ο πεζός εκτινάχθηκε προς τα εμπρός, και όχι προς τα όπισθεν, κατά τη φορά και την κατεύθυνση του ζημιογόνου αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να δεχθεί περαιτέρω το Εφετείο ότι το ζημιογόνο αυτοκίνητο εκινείτο με κανονική ταχύτητα.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι μόνη η αναγραφή στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι ο πεζός Χ. Γ. εκτινάχθηκε προς τα "όπισθεν", οφείλεται σε προφανή παραδρομή, αντί του ορθού προς τα έμπροσθεν, αφού δεν μπορεί να εννοηθεί ότι έγινε παράσυρση προς τα όπισθεν του πεζού σε απόσταση 11 μέτρων, όπου βρέθηκαν κηλίδες αίματος, από το ζημιογόνο αυτοκίνητο το οποίο εκινείτο προς τα εμπρός και συνεπώς το Εφετείο δεν παραμόρφωσε το περιεχόμενο των ανωτέρω εγγράφων.

Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως, καταδικαστούν δε οι αναιρεσείοντες, που ηττώνται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-4-2002 αίτηση για αναίρεση της 4977/1999 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουνίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 7 Σεπτεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ