Supreme Court dismisses appeal claiming court ignored photos of damaged vehicle in traffic accident liability case.

Απόφαση 139 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 139/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αναστάσιο Νάκο και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, δι' εαυτήν ατομικώς και ως ασκούσης την γονική μέριμνα του ανηλίκου άρρενος τέκνου της Ψ1Α, κατοίκων ......, 2) Ψ2, 3) Ψ3, κατοίκων ......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Μπιμπλή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/4/2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4984/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 267/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24/1/2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Πολυζωγόπουλος, ανέγνωσε την από 20/12/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Σύμφωνα με το άρθρο 300 ΑΚ αν εκείνος που ζημιώθηκε συντέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της, το δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της. Το ίδιο ισχύει και όταν εκείνος που ζημιώθηκε παρέλειψε να αποτρέψει ή να περιορίσει τη ζημία. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" δε κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, καθώς και οι λόγοι εφέσεως που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτόδικης αποφάσεως (Ολ. ΑΠ 1/1996, 3/1997). Για να ιδρυθεί όμως ο λόγος, θα πρέπει ο ισχυρισμός να έχει προταθεί ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά τρόπο ορισμένο και παραδεκτό, να είναι νόμιμος και να ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ. ΑΠ 2/1999).

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί συνυπαιτιότητος του θανατωθέντος κατά το τροχαίο ατύχημα Α, ο οποίος κατά την οδήγηση του δίκυκλου μοτοποδηλάτου του δεν φορούσε προστατευτικό κράνος και δεν εκινείτο στο άκρο δεξιό της οδού, παρότι τα πραγματικά αυτά περιστατικά είχαν προταθεί παραδεκτά και αποτελούσαν πρόσθετο λόγο της εφέσεώς του.

Όμως, ανεξαρτήτως του ότι δεν είναι επίκληση ότι ο ισχυρισμός αυτός είχε προταθεί παραδεκτά στον πρώτο βαθμό κι' έτσι επαναφέρθηκε παραδεκτά στο Εφετείο, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων (εφέσεως, προσθέτων λόγων εφέσεως και προτάσεων) δεν προκύπτει ότι ο αναιρεσείων προέβαλε σαφώς ισχυρισμό περί συνυπαιτιότητας του ως άνω θανατωθέντος.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως (κατά το ένα σκέλος του), με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που προσάπτεται με αυτόν στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ για παράβαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου, έτσι όπως διατυπώνεται, με απλή δηλαδή αναφορά στον αριθμό που στοιχειοθετεί την πλημμέλεια αυτή, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό του νομικού σφάλματος στο οποίο υπέπεσε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, είναι αόριστος και δεν συγκροτεί τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αναιρετικό λόγο.

ΙΙ. Όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338, 339, 340, και 346 Κ.Πολ.Δ., ο δικαστής για να σχηματίσει την κρίση του, για του πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν διάδικοι, η παράβαση δε αυτής της υποχρεώσεως ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ.

λόγο αναιρέσεως, ο οποίος στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Αρκεί για την ίδρυση του λόγου αυτού καθόσον αφορά την τελευταία περίπτωση και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 339, 432, και 444 αριθ. 3 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι νόμιμα αποδεικτικά μέσα, των οποίων η μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον προαναφερόμενο από το άρθρο 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναιρέσεως είναι και οι φωτογραφίες στην έννοια των οποίων περιλαμβάνεται κάθε υλική αποτύπωση οπτικών εικόνων με μηχανικά μέσα, από τις οποίες μπορούν να συναχθούν περαιτέρω δικαστικά τεκμήρια.

Σημειώνεται, ότι δεν είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία στην απόφαση και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από τα αποδεικτικά μέσα. Το γεγονός ότι μνημονεύονται και εξαίρονται μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου μεγαλύτερης σημασίας τους, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα υπόλοιπα, αρκεί βέβαια να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της κρινόμενης αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο, για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, με βάση το οποίο απέρριψε τη δική του έφεση και τους πρόσθετους λόγους εφέσεως, δεν έλαβε υπόψη, παρότι αυτός νόμιμα είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει για ν' αποδείξει τον ισχυρισμό του ότι το ατύχημα οφείλεται σε ανώτερη βία, φωτογραφίες του αυτοκινήτου που απεικόνιζαν να είναι σπασμένο (κλαταρισμένο) το εμπρόσθιο δεξιό ελαστικό του.

Από την επισκόπηση όμως της προσβαλλόμενης απόφασης και, ειδικότερα, τόσο από την περιεχόμενη σε αυτήν γενική μνεία όλων των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων και μάλιστα και των εγγράφων που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων είναι και οι ως άνω φωτογραφίες, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, κατά το οποίο το Εφετείο δέχτηκε υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος για το ατύχημα, δεν γεννάται αμφιβολία ότι το δικαστήριο αυτό έλαβε υπόψη και εκτίμησε με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τις φωτογραφίες, που προαναφέρθηκαν.

Επομένως, ο ως άνω δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-1-2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 267/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσεσιβλήτων την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ