Supreme Court dismisses appeal on usury claim, ruling the appellant was personally liable as a guarantor.

Απόφαση 1397 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1397/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Απριλίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Τoυ αναιρεσείοντος: Α. Σ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πάρι Νιφλή.

Του αναιρεσίβλητου: Α. Κ. του Α., ο οποίος απεβίωσε και κληρονομήθηκε από τους α) Ε. χήρας Α. Κ., β) Τ. Κ. του Α., γ) Σ. Κ. του Α. και δ) Γ. Κ. του Α., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-7-2005 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1974/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 1047/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 31-5-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 18-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 31-5-2010 κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, με την από 24-11-2014 κλήση του αναιρεσείοντος νομίμως επαναφέρεται προς συζήτηση η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, κατόπιν ματαιώσεως της συζητήσεως αυτής κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 9-12-2013. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 286 παρ. 1 στοιχ. α’ , 291 και 292 Κ.Πολ.Δ., οι οποίες εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του Ιδίου Κώδικα και κατά την αναιρετική διαδικασία, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 1846 και 1847 ΑΚ, προκύπτει, ότι, εφόσον επέλθει διακοπή της δίκης λόγω θανάτου ενός διαδίκου, ο αντίδικος του διαδίκου υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης και ο ομόδικος του, μπορούν να επισπεύδουν την επανάληψη της διακοπείσης δίκης, με πρόσκληση προς τους αρχικούς διαδίκους και τους κληρονόμους του θανόντος, που γίνεται μετά την παρέλευση της τασσομένης από το νόμο τετραμήνου προθεσμίας προς αποποίηση της κληρονομιάς.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα διαδικαστικά έγγραφα της υποθέσεως προκύπτει ότι ο αναιρεσίβλητος απεβίωσε την 23-5-2011, ήτοι μετά την κατάθεση της κρινομένης αιτήσεως, η οποία έλαβε χώρα την 31-5-2010 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από την σύζυγο του Ε. Κ. και τα τρία τέκνα του Τ. και Σ. Κ. και Γ. Κ. (βλ. σχετικώς:

α) υπ’ αριθμ. ...2011 του ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιαρχείου Νεαπόλεως-Συκεών Θεσσαλονίκης, β) από 24-7-2012 επιταγή των καθ’ ων προς πληρωμή κάτωθι της υπ’ αριθμ. 16340/2005 διαταγής πληρωμής του Μον. Πρωτ. Θεσσαλονίκης, γ) την υπ’ αριθμ. .../4-12-2012 περίληψη και την υπ’ αριθμ. ... επαναληπτική περίληψη της υπ’ αριθμ. .../26-11-2012 εκθέσεως αναγκαστικής κατασχέσεως ακινήτου περιουσίας του δικαστικού επιμελητού Χαλκίδος Γ.

Β.). Ακολούθως ο αναιρεσείων, θεωρώντας την δίκη διακοπείσα επέσπευσε την επανάληψη αυτής, καλώντας τους ανωτέρω κληρονόμους του αναιρεσιβλήτου προς συζήτηση της κρινομένης αιτήσεως, κατά την δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσης. Ειδικότερα, από τις προσκομιζόμενες από τον επισπεύδοντα την συζήτηση, αναιρεσείοντα υπ’ αριθμ. ... /18-2-2015 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητού Θεσσαλονίκης Ε.

Δ., προκύπτει ότι επικυρωμένο αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως και της προδιαληφθείσης κλήσεως προς συζήτηση αυτής κατά την δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσης (27-4-2015) έχει επιδοθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως (άρθρο 568 παρ. 2, 3 και 4 Κ.Πολ.Δ.) στους προαναφερόμενους κληρονόμους τους αποβιώσαντος αναιρεσιβλήτου.

Επομένως, εφόσον αυτοί δεν εμφανίσθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο κατά την νόμιμη εκ του πινακίου εκφώνηση της υποθέσεως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση χωρίς την παρουσία τους (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 32 εδ. α’ και β’ του ν. 5325/1932 περί συναλλαγματικής και γραμματίου εις διαταγήν "ο τριτεγγυητής ενέχεται καθ’ όν τρόπον και ο υπέρ ού η τριτεγγύησις. Η υποχρέωσις αυτού είναι ισχυρά και όταν η ενοχή υπέρ ής τριτεγγυήθη είναι άκυρος λόγω πάσης άλλης αιτίας, εκτός ελαττώματος περί τον τύπον".

Από την διάταξη αυτή προκύπτει ότι η ενοχή από την τριτεγγύηση είναι αυτοτελής και ανεξάρτητος της ενοχής του προσώπου υπέρ του οποίου δόθηκε η τριτεγγύηση και συνεπώς ο τριτεγγυητής συναλλαγματικής δεν μπορεί να αντιτάξει κατά του κομιστού ενστάσεις που αφορούν το πρόσωπο υπέρ του οποίου τριτεγγυήθηκε, ή ελαττώματα της βασικής αιτιώδους σχέσεως που οδήγησε στην αποδοχή της συναλλαγματικής, και ειδικότερα την ακυρότητα ή ανυπαρξία της κατά το ουσιαστικό δίκαιο.

Όταν όμως η βασική σχέση, η οποία οδήγησε στην αποδοχή της συναλλαγματικής, αφορά και στο πρόσωπο του τριτεγγυητού, όπως συμβαίνει όταν ο τελευταίος ανεμείχθη στη σχέση αυτή, κατόπιν κοινής εξ αρχής συμφωνίας μεταξύ αυτού και των αποδεκτού και κομιστού, τότε, όπως συνάγεται από το συνδυασμό της προδιαληφθείσης διατάξεως του άρθρου 32 με εκείνες των άρθρων 17, 47 και 71 του ν.5325/1932, ο τριτεγγυητής μπορεί να προτείνει κατά του συγκεκριμένου κομιστού τις ενστάσεις από τη βασική σχέση που μπορούσε να προτείνει και ο υπέρ ού η τριτεγγύηση αποδέκτης, καθ’ οιουδήποτε δε άλλου κομιστού μπορεί να προτείνει τις ίδιες ενστάσεις, αλλά μόνον υπό τους όρους του άρθρου 17 ν.5325/1932 (Α.Π. 1325/2003, 1566/2001 324/79).

Περαιτέρω, η νομική αοριστία της αγωγής, στηρίζει λόγο αναιρέσεως για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ.), συντρέχει δε αν το δικαστήριο της ουσίας για τη θεμελίωση της αγωγής στον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αρκέσθηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα από εκείνα που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του οικείου δικαιώματος, κρίνοντας αντιστοίχως νόμιμη ή μη στηριζομένη στο νόμο αγωγή (Ολ.

ΑΠ.18/1998). Αντιθέτως, η ποσοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν συγκεκριμενοποιούνται σ’ αυτήν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμον για τη στήριξη του αιτήματος της, τα πραγματικά δηλαδή, περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 14 του Κ.Πολ.Δ. (Ολ.

ΑΠ. 15/2000).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την, κατ’ άρθρο 561 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση του δικογράφου της από 4-7-2005 ανακοπής κατά της υπ’ αριθμ. 16340/2005 διαταγής πληρωμής του Δικαστού του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, προκύπτει ότι ο ανακόπτων ήδη αναιρεσείων, ως τριτεγγυητής των συναλλαγματικών βάσει των οποίων εξεδόθη η διαταγή πληρωμής, προέβαλε για την θεμελίωση της ανακοπής του, κατ’ ακριβή εδώ εκ του δικογράφου μεταφορά και τον εξής λόγο ανακοπής: "Επί τη...

αιτήσει του αντιδίκου εξεδόθη κατ’ εμού και του Χ. Α.... η ύπερθεν σημειούμενη διαταγή πληρωμής, δι’ ης υπεχρεώθημεν να καταβάλωμεν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον τω αντιδικώ 32,281,73 ΕΥΡΩ νομιμοτόκως, κατά τας λήξεις των εν τη ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής συναλλαγματικών, ποσού 500.000 δραχμών (1.467,65 ΕΥΡΩ) εκάστης, εκδόσεως του καθ’ ου, φερομένης αποδοχής του Χ.

Α. και φερομένης τριτεγγυήσεώς μου...Τας ανωτέρω διαταγήν πληρωμής και επιταγήν προς πληρωμήν ανακόπτω δι’ ους λόγους επιφυλάσσομαι να προσθέσω και δια τους ακολούθους:... διότι οι τίτλοι (συναλλαγματικαί), επί τη βάσει των οποίων εξεδόθη η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής, κατά την συναφή... ενώπιον Υμών ανακοπήν και τους επ’ ακροατηρίου, κατά την συζήτησιν της τη 17.5.2004, ισχυρισμούς του Χ.

Α., τυγχάνουσιν άκυροι, προερχόμενοι εκ παρανόμου και εκβιαστικής συμπεριφοράς του αντιδίκου και ενσωματούντες παρανόμους τόκους παρελθούσης δοσοληψίας του μετά του αντιδίκου ("σπάσιμον επιταγών"), ης το κατάλοιπον, ευσχήμως υπό του αντιδίκου μετονομασθέν εις δάνειον, ανερχόμενον εν έτει 1997 εις "αρχικόν κεφάλαιον" 3.000.000 δραχμών, ήδη μετά των νομίμων τόκων εξωφλήθη.

Μεταξύ των καταβολών του Χ. Α. περιλαμβάνονται και αι τοιαυται εξοφλήσεως διαφόρων διασωθεισών συναλλαγματικών εκδόσεως του αντιδίκου και συγκεκριμένως τη 9.4.2000 δραχμαί 400.000, τη 9.5.2000 δραχμαί 400.000, τη 9.6.2000 δραχμαί 400.000, τη 9.7.2000 δραχμαί 400.000, τη 9.8.2000 δραχμαί 400.000, τη 9.9.2000 δραχμαί 400.000, τη 9.10.2000 δραχμαί 400.000, τη 9.11.2002 δραχμαί 400.000, τη 9.6.2001 δραχμαί 450.000, τη 9.7.2001 δραχμαί 450.000 και τη 9.9.2001 δραχμαί 450.000.

Ο αντίδικος φέρεται εκβιάζων τον Χ. Α. εις την αποδοχήν συναλλαγματικών και την έκδοσιν επιταγών, ένσωματουσών παρανόμους και τοκογλυφικός απαιτήσεις επί επιτοκίω 7% μηνιαίως. Αι συναλλαγματικοί ή επιταγαί αύται ανενεούντο κατά καιρούς μετά προσθήκης και νέων παρανόμων και τοκογλυφικών απαιτήσεων του αντιδίκου.

Η τελευταία ανανέωσις - αντικατάστασις έλαβε χώραν τη 5.4.2001, ότε ο αντίδικος υπεχρέωσε τον Χ. Α. εκβιαστικώς να αντικαταστήση δέκα οκτώ συναλλαγματικός ποσού 555.000 δραχμών εκάστην και λήξεως 9.12.2000, ήτοι συνολικού ποσού 9.990.000 δραχμών, ενσωματουσών και τούτων τοκογλυφικός απαιτήσεις του αντιδίκου, διά τριάκοντα συναλλαγματικών ποσού 500.000 δραχμών εκάστης και ετέρων δώδεκα συναλλαγματικών ποσού 450.000 δραχμών εκάστης και λήξεως από 9.6.2001 και επέκεινα κατά μήνα, ήτοι συνολικού ποσού 20.400.000 δραχμών, ως προκύπτει εκ της από 5.4.2001 αποδείξεως του αντιδίκου και του από 5.4.2001 ιδιωτικού συμφωνητικού μεταξύ του αντιδίκου, του Χ.

Α. και εμού... Δια μετάθεσιν πληρωμής τοκογλυφικών απαιτήσεων του αντιδίκου 9.990.000 δραχμών ολίγους μήνας αργότερον ο καθ’ ου, εκβιάζων τον Χ. Α., τω απέσπασε συναλλαγματικός 20.400.000 δραχμών, υπερδιπλασιάζων τας τοκογλυφικός αυτού απαιτήσεις. Κατά τον αυτόν τρόπον ο αντίδικος ενέπλεξε και εμέ ως τριτεγγυητήν εις την ανωτέρω παράνομον και ανήθικον συναλλαγήν.

Η τελευταία αύτη ανανέωσις - αντικατάστασις αποδεικνύει και τον τρόπον δημιουργίας των προηγηθεισών τοκογλυφικών απαιτήσεων του αντιδίκου δια διαδοχικών ανανεώσεων - αντικαταστάσεων. Μεταξύ των ουτωσί τελευταίως αποσπασθεισών παρά του Χ. Α. και εμού συναλλαγματικών συγκαταλέγονται και οι επίδικοι τίτλοι, εφ’ ων εξεδόθη η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής.

Ούτως, ούσης παρανόμου και αντικείμενης εις τα συναλλακτικά και χρηστά ήθη και εις την καλήν πίστιν της υποκείμενης και δια της ανακοπτομένης διαταγής πληρωμής προωθούμενης απαιτήσεως του αντιδίκου, η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής τυγχάνει ακυρωτέα".

Το Εφετείο, επιλαμβανόμενο, με την προσβαλλομένη απόφαση, σχετικού λόγου εφέσεως του ήδη αναιρεσείοντος για την παρά τον νόμο απόρριψη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ως αορίστου και μη νομίμου του ανωτέρω λόγου ανακοπής, διέλαβε στην απόφαση του τα εξής: "...Με τέτοιο όμως περιεχόμενο που έχει ο λόγος αυτός είναι αόριστος και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως, διότι δεν αναφέρει ο ανακόπτων, ως θα έπρεπε για το ορισμένο αυτού 1) ποια η έννομη σχέση μεταξύ του αποδέκτη υπέρ του οποίου τριτεγγυήθηκε και του εκδότη των συν/κών και καθού η ανακοπή (αναφέρεται η φράση παρελθούσα δοσοληψία αποδέκτη και καθού η ανακοπή "σπάσιμο επιταγών") και 2) τον ακριβή χρόνο που δημιουργήθηκε η βασική οφειλή, ώστε να κριθεί αν στα ποσά των συν/κών, για τις οποίες εκδόθηκε η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής, ενσωματώνονται παράνομοι τόκοι.

Ανεξαρτήτως και πέραν των ανωτέρω ο εν λόγω ισχυρισμός του ανακόπτοντος (ένσταση τοκογλυφίας) είναι απορριπτέος, ως μη νόμιμος, διότι και αληθούς υποτιθεμένης της συνδέουσας τον ανακόπτοντα τριτεγγυητή μετά του εφεσίβλητου εκδότη των επίδικων συναλλαγματικών, βασικής σχέσεως εγγυήσεως, δεν δικαιούται αυτός, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, να προτείνει την του υπέρ ου η τριτεγγύησις και αποδέκτη των επιδίκων συν/κών ένσταση της τοκογλυφίας, καθόσον το τέτοιο ελάττωμα δεν θεμελιώνεται και επί της βασικής σχέσεως, η οποία συνδέει τον ανακόπτοντα μετά του εκδότη - εφεσίβλητου και αφορά προσωπικώς του υπέρ ου η τριτεγγύηση αποδέκτη των επίδικων συν/κών και ουχί τον ανακόπτοντα τριτεγγυητή.

Επομένως δεν έσφαλε η εκκαλουμένη απόφαση, δεχθείσα ότι ο ως άνω λόγος ανακοπής είναι αόριστος και δεν δικαιούται ο ανακόπτων να προτείνει κατά του κομιστή τις ενστάσεις που ανήκουν στον υπέρ ου η τριτεγγύηση και απορρίψασα μετά ταύτα αυτόν, γι’ αυτό και τα ενάντια από τον εκκαλούντα υποστηριζόμενα με την έφεση του είναι απορριπτέα" .

Έτσι κρίνοντας το Εφετείο ορθώς ερμήνευσε και εφήρμοσε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 32 του ν. 5325/1932, αφού από τα πραγματικά περιστατικά που επικαλείται ο αναιρεσείων για την θεμελίωση του προαναφερομένου λόγου ανακοπής ούτε η βασική σχέση που οδήγησε στην αποδοχή των επιδίκων συναλλαγματικών προσδιορίζεται επαρκώς ούτε πολύ περισσότερο προκύπτει ότι η σχέση αυτή αφορά και στο πρόσωπο του ιδίου ως τριτεγγυητού των συναλλαγματικών, ώστε να μπορεί να προτείνει τις εκ της σχέσεως ταύτης ενστάσεις κατά του κομιστου των επιταγών αυτών. Επομένως είναι αβάσιμος ο περί του αντιθέτου μοναδικός λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον προσάπτονται (κατ’ εκτίμηση) στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλειες εκ του 559 αριθμ. 1, 8 και 14 Κ.Πολ.Δ., υπό την έννοια ότι το Εφετείο κατά παράβαση της ρηθείσης ουσιαστικής διατάξεως έκρινε ότι δεν προσδιορίζεται με πληρότητα η βασική σχέση μεταξύ εκδότου και αποδεκτού των συναλλαγματικών και επί πλέον ότι ο αναιρεσείων ως τριτεγγυητής δεν δικαιούται να προτείνει την εκ της σχέσεως αυτής ένσταση τοκογλυφίας του αποδεκτού και απέρριψε κατόπιν αυτού ως αόριστο και μη νόμιμο τον αντίστοιχο λόγο ανακοπής.

Κατά την γνώμη όμως του Αρεοπαγίτου Γεωργίου Κοντού, ο προδιαληφθείς λόγος ανακοπής είναι επαρκώς ορισμένος και νόμιμος θεμελιούμενος στην επίκληση, κατ’ εκτίμηση του περιεχομένου του, σχέσεως δανείου με τοκογλυφικό τόκο μεταξύ του εκδότου (αναιρεσιβλήτου) των επιδίκων συναλλαγματικών και του αποδεκτού αυτών, στην οποία, με τη συμφωνία των, ανεμείχθη και ο ανακόπτων ως τριτεγγυητής των ιδίων συναλλαγματικών.

Και ναι μεν δεν προσδιορίζεται ρητώς η επίμαχη βασική σχέση ως τοκογλυφικό δάνειο, ο χαρακτήρας της όμως αυτός συνάγεται σαφώς από την χρήση των όρων: "σπάσιμο επιταγών, ευσχήμως μετονομασθέν ως δάνειον", ενώ ο καθορισμός του ακριβούς χρόνου συνάψεως της εν λόγω σχέσεως δεν καθιστά αόριστο τον σχετικό λόγο ανακοπής.

Τούτο δε διότι ανεξαρτήτως του χρόνου δημιουργίας της βασικής αυτής σχέσεως αλλά και των χρηματικών ποσών που συνομολογήθησαν και κατεβλήθησαν με βάση την σχέση αυτή, η ρητή και σαφής αναφορά στο δικόγραφο της ενδίκου ανακοπής ότι την 5-4-2001 ο αναιρεσίβλητος αξίωσε από τον Χ. Α. και επέτυχε την αντικατάσταση δέκα οκτώ (18) συναλλαγματικών εκδόσεως αυτού και αποδοχής του τελευταίου, συνολικού ποσού 9.990.000 δραχμών, με σαράντα δύο (42) επιταγές, με τον αυτό εκδότη και αποδέκτη, συνολικού ποσού 20.400.000 δραχμών για χρονικό διάστημα ένδεκα (11) μηνών (από 9-6-2001 έως 9-5-2002), υπερδιπλασιαζων έτσι τις ενσωματωμένες στις αντικατασταθείσες συναλλαγματικές (τοκογλυφικές) απαιτήσεις του, καθιστά απολύτως ορισμένο και νομικώς επαρκή τον ισχυρισμό και αντίστοιχο λόγο ανακοπής ότι οι επίμαχες επιταγές ενσωματώνουν τοκογλυφικές απαιτήσεις του αναιρεσιβλήτου κατά του αποδεκτού των συναλλαγματικών Χ.

Α.. Περαιτέρω δε, κατά τα εκτιθέμενα στον ίδιο λόγο ανακοπής, στην περί ανανεώσεως των συναλλαγματικών, ως άνω συμφωνία, μετέσχε, κατόπιν συμφωνίας μεταξύ εκδότου και αποδεκτού των συναλλαγματικών, και ο αναιρεσείων, ο οποίος και υπέγραψε ως τριτεγγυητής των συναλλαγματικών αυτών (όπως άλλωστε και εκείνων που αντικατεστάθησαν) το συνταχθέν σχετικώς από 5-4-2001 ιδιωτικό συμφωνητικό.

Επομένως, η συμφωνία αυτή, που έχει ως αντικείμενο, κατά τα προλεχθέντα, την συνομολόγηση τοκογλυφικών απαιτήσεων, αφορά ευθέως και το πρόσωπο του αναιρεσείοντος, ως μετάσχοντος προσωπικώς σ’ αυτήν και υφισταμένου αμέσως τις εξ αυτής συνέπειες. Με βάση αυτό το αντικειμενικό δεδομένο και την προεκτεθείσα σχετική νομική σκέψη,ο αναιρεσείων δικαιούται σύμφωνα με τις προδιαληφθείσες διατάξεις των άρθρου 32, 17, 47 και 71 του ν.5325/1932, να προτείνει κατά του εκδότου των επιδίκων συναλλαγματικών τις ενστάσεις από τη βασική σχέση που μπορούσε να προτείνει και ο υπέρ ου η τριτεγγυηση αποδέκτης των συναλλαγματικών αυτών.

Συνεπώς το Εφετείο με την εξενεχθείσα αντίθετο κρίση του υπέπεσε στις προβαλλόμενες δια του αναιρετηρίου πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1, 8 και 14 και 1 του Κ.Πολ.Δ., και θα έπρεπε να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση, που δεν περιέχει άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31 Μαΐου 2013 αίτηση του Α. Σ. του Χ. για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 1047/2007 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Μαΐου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Δεκεμβρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ