1395/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1395 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1395/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου, Γεώργιο Σακκά και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Mαΐου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Α. Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. χήρας Χ. Κ. το γένος Α. Ρ., 2. Β. Κ. του Χ.,3 Λ. Κ. του Χ., 4Α. Κ. του Χ., 5 Σ. Κ. του Χ., ο οποίος τελεί σε πλήρη στερητική δικαστική συμπαράσταση και εκπροσωπείται νόμιμα από την μητέρα του Ε. Κ., δυνάμει της 8995/2005 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Όλοι οι ανωτέρω είναι κάτοικοι Θέρμης Θεσσαλονίκης και εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Κοτζαμανίδη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Σ. Σ. του Κ., 2 Π. Μ. του Β., κατοίκων ...,3. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GROUPAMA-ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Πανούση και κατέθεσαν προτάσεις, 4.Α. Χ. του Ε., κατοίκου ..., 5. Ά. Χ. του Η., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο και 6. Της ανώνυμης εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "ERGO (ΕΡΓΟ) Α.Α.Ε. ΖΗΜΙΩΝ" (μετά από μετονομασία της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "VICTORIA-ΒΙΚΤΩΡΙΑ-ΑΝΩΝΥΜΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΖΗΜΙΩΝ") η οποία εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, διατηρεί δε ταυτόχρονα υποκατάστημα στην Θεσσαλονίκη, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Νούσια με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Β. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ERGO (ΕΡΓΟ) ΑΑΕΖ" έτσι όπως μετονομάσθηκε η "VICTORIA (ΒΙΚΤΟΡΙΑ)ΑΑΕΖ" με έδρα την Αθήνα, νομίμως εκπροσωπούμενη, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Νούσια, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Σ. Σ. του Κ., 2 Π. Μ. του Β., κατοίκων ..., 3. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "GROUPAMA - ΦΟΙΝΙΞ Ανώνυμη Ελληνική Ασφαλιστική Εταιρεία" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται. Οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Πανούση και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθ.κατάθ.21471/7-6-2010, 40265/29-9-2010, 3339/26-1-2011,3344/26-1-2011 και 3348/26-1-2011 αγωγές και παρεμπίπτουσες αγωγές, των ανωτέρω διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:29034/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 560/2013 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από υπό στοιχείο Α, 26-6-2013 αίτησή τους και η αναιρεσείουσα με την από στοιχείο Β, 28-6-2013 αίτησή της και τους από 20-3-2014 πρόσθετους λόγους της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χαράλαμπος Καλαματιανός, ανέγνωσε: 1. την από 23-1-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της υπ' αριθ.560/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά παραδοχή του δεύτερου λόγου της υπό στοιχείο Α, 149/28-6-2013 αιτήσεως αναιρέσεως και 2. την από 29-4-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της παραπάνω απόφασης, κατά παραδοχή του πρώτου πρόσθετου λόγου, κατά την πρώτη αιτίαση αυτού, της υπό στοιχείο Β, 151/28-6-2013 αίτησή της και των από 20-3-2014 προσθέτων λόγων της. Ο πληρεξούσιος των παραστάντων Α και Β αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 246 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική διαδικασία κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης μπορεί, αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου, να διατάξει την ένωση και συνεκδίκαση περισσότερων εκκρεμών ενώπιόν του δικών ανάμεσα στους ίδιους ή διαφορετικούς διαδίκους, αν υπάγονται στην ίδια διαδικασία και, κατά την κρίση του, διευκολύνεται ή επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης ή επέρχεται μείωση των εξόδων. Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο του παρόντος δικαστηρίου (9-5-2014), συζητήθηκαν η από 149/28-6-2013 αίτηση αναίρεσης των Ε. Κ., Β. Κ., Λ. Κ., Α. Κ. και Σ. Κ. και η ... αίτηση επικουρικής αναίρεσης των Σ. Σ., Π. Μ. και GROYPAMA - ΦΟΙΝΙΞ Α.Ε.Α.Ε., με το 41/2-4-2014 δικόγραφο πρόσθετων λόγων αυτής, στρεφόμενες αμφότερες κατά της υπ' αριθμ. 560/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Οι αιτήσεις αυτές, πρέπει να συνεκδικασθούν, γιατί είναι συναφείς και έτσι διευκολύνεται και επιταχύνεται η δίκη και επέρχεται μείωση των εξόδων.

Από τις υπ' αρ. 6943Β' και 6942Β'/6-12-2013 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, Γ. Κ., σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες από 6-12-2013 αποδείξεις παράδοσης και παραλαβής αντιγράφου θυροκολλημένου εγγράφου του Α.Τ. Καλαμαριάς και τις από 9-12-2013 βεβαιώσεις ταχυδρομικής επιστολής του αρμόδιου υπαλλήλου των ΕΛ.ΤΑ Θεσσαλονίκης, τις οποίες επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες Ε.

Κ. κ.λ.π., που επισπεύδουν τη συζήτηση της υπό κρίση 149/28-62013 αίτησης αναίρεσης, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της αίτησης αυτής, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη η πράξη, με την οποία δικάσιμος για τη συζήτησή της ορίστηκε η 7-2-2014, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στους τέταρτο και πέμπτη των αναιρεσιβλήτων, αντιστοίχως, ήτοι τους Α.

Χ. και Ά. Χ. με κλήση προς αυτούς, για να παραστούν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης κατά την ορισθείσα ως άνω αρχική δικάσιμο. Κατ' αυτήν, η συζήτηση της αναίρεσης με σχετική σημείωση στο οικείο πινάκιο, αναβλήθηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας απόφασης. Κατά την τελευταία αυτή μετ' αναβολή δικάσιμο και κατά την εκφώνηση της υποθέσεως, στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, οι ως άνω τέταρτος και πέμπτη των αναιρεσιβλήτων δεν εμφανίστηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν με δήλωση πληρεξούσιου δικηγόρου τους κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

Όμως, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. β' και γ' του Κ.Πολ.Δ. που εφαρμόζεται και στην αναιρετική διαδικασία (άρθρο 575 ίδιου Κώδικα), αφού οι απολειπόμενοι αναιρεσίβλητοι είχαν νομίμως κλητευθεί για να παραστούν κατά την ως άνω αρχική δικάσιμο, δεν χρειάζονταν νέα κλήση τους, δοθέντος ότι η καθιερούμενη από το πιο πάνω άρθρο 226 παρ. 4 εδ.

β' και γ' Κ.Πολ.Δ. πλασματική κλήτευση του διαδίκου ισχύει, όχι μόνο για την πρώτη χορηγούμενη αναβολή, αλλά και για τις τυχόν, έστω παρά την απαγόρευση του νόμου, διαδοχικές αναβολές (Α.Π. 82/2013) και επομένως πρέπει, παρά την απουσία των αναιρεσιβλήτων να προχωρήσει η συζήτηση της αναίρεσης (άρθρο 576 παρ. 2 εδ.

α' και γ' Κ.Πολ.Δ.).

Επί της 149/28-6-2013 αίτησης.

Από την επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα εξής:

Οι αναιρεσείοντες με την υπ' αριθμ. 21471/2010 αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ισχυρίσθηκαν ότι στις 15-5-2009 το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο που οδηγούσε ο συγγενής τους Χ. Κ., συγκρούστηκε με το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος (ήδη πρώτος αναιρεσίβλητος), ανήκε στην ιδιοκτησία της δεύτερης εναγομένης (δεύτερης των αναιρεσιβλήτων) και ήταν ασφαλισμένο για ζημίες προς τρίτους στην τρίτη εναγομένη (τρίτη αναιρεσίβλητη) και με το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο που οδηγούσε ο τέταρτος εναγόμενος (τέταρτος αναιρεσίβλητος), ανήκε στην ιδιοκτησία της πέμπτης εναγομένης (πέμπτης αναιρεσίβλητης) και ήταν ασφαλισμένο για ζημίες προς τρίτους στην έκτη εναγομένη (έκτη αναιρεσίβλητη). Ότι από την παραπάνω σύγκρουση, που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή και οφειλόταν σε υπαιτιότητα των εναγομένων οδηγών τραυματίστηκε θανάσιμα ο συγγενής τους Χ. Κ. και καταστράφηκε ολοσχερώς το αυτοκίνητό του.

Για τους λόγους αυτούς ζητούσαν, να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, στην πρώτη ενάγουσα σύζυγο του θανόντος το ποσό των 376.807,26 ευρώ, σε καθεμία από τις δεύτερη και τρίτη των εναγουσών θυγατέρων του θανόντος το ποσό των 200.000 ευρώ, στον τέταρτο ενάγοντα υιό του θανόντος το ποσό των 200.000 ευρώ και στον πέμπτο ενάγοντα υιό του θανόντος το ποσό των 424.82,78 ευρώ, ως αποζημίωση και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, όπως αναλυτικά το κάθε μερικότερο κονδύλιο αναφέρεται στην αγωγή, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής έως την εξόφληση των ποσών. Περαιτέρω, οι δύο πρώτοι εναγόμενοι της ως άνω αγωγής, με την υπ' αριθμ. 40265/2010 αγωγή τους, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ισχυρίσθηκαν ότι από το ως άνω τροχαίο ατύχημα, που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή τους και οφειλόταν σε υπαιτιότητα των δύο άλλων οδηγών, τραυματίστηκαν οι ίδιοι και καταστράφηκε ολοσχερώς το αυτοκίνητο της δεύτερης ενάγουσας.

Για τους λόγους αυτούς ζητούσαν να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας και οι κληρονόμοι του θανόντος κατά το λόγο της εξ αδιαθέτου κληρονομικής τους μερίδας, στον πρώτο ενάγοντα το ποσό των 220.963,05 ευρώ και στην δεύτερη ενάγουσα το ποσό των 77.265,63 ευρώ, ως αποζημίωση και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, όπως αναλυτικά το κάθε μερικότερο κονδύλιο αναφέρεται στην αγωγή με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής έως την εξόφληση των ποσών.

Ακόμη, η έκτη εναγομένη της πρώτης ως άνω αγωγής, με την υπ' αριθμ. 3339/2011 παρεμπίπτουσα αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ισχυρίστηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ένδικου τροχαίου ατυχήματος είναι ο οδηγός του υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου Σ. Σ. και ζήτησε σε περίπτωση που κριθεί συνυπαίτιος ο οδηγός του υπ' αριθμ. ...

Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, να υποχρεωθούν οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι να της καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, οποιοδήποτε ποσό καταβάλει αυτή στους ενάγοντες της πρώτης ως άνω αγωγής ανάλογα με το ποσοστό συνυπαιτιότητας του πρώτου παρεμπιπτόντως εναγομένου. Επίσης, η ίδια ως άνω ασφαλιστική εταιρία με την υπ' αριθμ. 3344/2011 παρεμπίπτουσα αγωγή της, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ισχυρίστηκε ότι ο παρεμπιπτόντως εναγόμενος του υπ' αριθμ. ...

Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου Α. Χ., κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος, δεν είχε την προβλεπόμενη από το νόμο άδεια οδήγησης Β' κατηγορίας, αφού είχε λήξει η ισχύς της από την 19-1-2009 και δεν είχε ανανεωθεί και ότι η περίπτωση αυτή είχε εξαιρεθεί ρητά από την ασφαλιστική κάλυψη, ζήτησε δε να αναγνωριστεί η υποχρέωση των παρεμπιπτόντως εναγομένων, δηλαδή της ασφαλιστικής ιδιοκτήτριας του ζημιογόνου αυτοκινήτου και του προστηθέντος οδηγού τους, να της καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, οποιοδήποτε ποσό υποχρεωθεί αυτή να καταβάλει στους ενάγοντες της πρώτης ως άνω αγωγής, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της εκ μέρους της καταβολής έως την εξόφληση.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την 29034/2011 απόφασή του, αφού συνεκδίκασε τις ως άνω αγωγές, έκρινε αποκλειστικά υπαίτιο του ένδικου ατυχήματος τον θανόντα οδηγό του υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Φ. αυτοκινήτου Χ. Κ., απέρριψε την πρώτη ως άνω αγωγή και τις παρεμπίπτουσες αγωγές, απέρριψε τη δεύτερη ως άνω αγωγή ως προς τους πρώτο και δεύτερη των εναγομένων δέχθηκε την δεύτερη ως άνω αγωγή κατά ένα μέρος ως προς τους λοιπούς των εναγομένων, υποχρέωσε τους εναγομένους αυτούς να καταβάλουν, εις ολόκληρον η έβδομη με τους λοιπούς, ευθυνομένους κατά την κληρονομική τους μερίδα, τα διαλαμβανόμενα σ' αυτήν ποσά.

Κατ' αυτής άσκησαν εφέσεις οι ενάγοντες των δύο πρώτων ως άνω αγωγών καθώς και η παρεμπιπτόντως ενάγουσα. Το Εφετείο δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του τα εξής, ως προς τις συνθήκες τέλεσης του ενδίκου ατυχήματος: "Στις 15-5-2009 και περί ώρα 14.20' ο εναγόμενος Α. Χ. οδηγούσε το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, που ανήκε στην ιδιοκτησία της Ά.

Χ. και ήταν ασφαλισμένο για ζημίες προς τρίτους στη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία "VICTORIA AEEZ", στην επαρχιακή οδό Νέων Μουδανιών - Κασσανδρείας με κατεύθυνση προς τα Νέα Μουδανιά. Όταν ο παραπάνω οδηγός πλησίασε στο 2,9 χιλιομετρικό σημείο της παραπάνω οδού εκινείτο στο μέσον του ρεύματος πορείας του και κάποιες φορές πλησίαζε προς τη διπλή διαχωριστική γραμμή, διερευνώντας τη δυνατότητα προσπέρασης των προπορευομένων οχημάτων, τα οποία εκινούντο με χαμηλή ταχύτητα λόγω των ειδικών συνθηκών που επικρατούσαν στην οδό.

Συγκεκριμένα στο σημείο αυτό η οδός είναι διπλής κατεύθυνσης με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, που χωρίζονται από διπλή διαχωριστική γραμμή, με συνολικό πλάτος 4 μέτρων ανά ρεύμα κυκλοφορίας και ασφάλτινο έρεισμα πλάτους 0,60 μέτρων εκατέρωθεν της οδού. Την παραπάνω ημέρα και ώρα η κατάσταση του οδοστρώματος ήταν καλή, οι καιρικές συνθήκες ήταν καλές, η κυκλοφορία των οχημάτων πυκνή και η ορατότητα στους χρήστες της οδού μεγάλη λόγω της ευθείας που υπήρχε στο σημείο αυτό.

Εκατέρωθεν των ρευμάτων κυκλοφορίας υπάρχει επιχείρηση ζαχαροπλαστείου στο ρεύμα πορείας προς Νέα Μουδανιά, με αποτέλεσμα να υπάρχει εντονότερη κυκλοφοριακή κίνηση, ενώ στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο διενεργούνταν έργα διαπλάτυνσης κατά μήκος της οδού και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας που ξεκινούσαν από το 2,8 χιλιομετρικό σημείο, γι' αυτό είχαν τοποθετηθεί αλλεπάλληλες ευμεγέθεις εργοταξιακές πινακίδες σήμανσης και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, που ρύθμιζαν υποχρεωτικά την κίνηση των οχημάτων και ειδικότερα πινακίδες χαμηλού ορίου ταχύτητας Ρ-32 (μέχρι 60 χ/ω και 40 χ/ω), πινακίδες καμπύλης - παράκαμψης και πινακίδες απαγόρευσης προσπέρασης Κ-20 και Ρ-30.

Με αυτές τις συνθήκες εκινείτο ο ως άνω οδηγός Α. Χ., χωρίς να δημιουργεί οποιοδήποτε πρόβλημα στα λοιπά οχήματα τα οποία, όπως και ο ίδιος, έπρεπε να προσέχουν ιδιαίτερα στην τήρηση της απόστασης ασφαλείας σε σχέση με τα προπορευόμενα οχήματα. Πίσω από το αυτοκίνητο του Α. Χ. εκινείτο το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε.

αυτοκίνητο που οδηγούσε η Α. Σ. με συνοδηγό την Α. Ζ., σε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα για την αποφυγή ατυχήματος, ενόψει και των πιο πάνω συνθηκών. Αυτή η απόσταση επέτρεψε στο υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο Χ. Κ., ανήκε στην ιδιοκτησία της συζύγου του Ε. Κ. και ήταν ασφαλισμένο για ζημίες προς τρίτους στην ασφαλιστική εταιρία "VICTORIA AEEZ", να εισχωρήσει από πάροδο στο οδόστρωμα της οδού στο ρεύμα κατεύθυνσης προς Νέα Μουδανιά, λαμβάνοντας θέση μπροστά από το αυτοκίνητο της Α.

Σ. και πίσω από το αυτοκίνητο του Α. Χ.. Την ίδια ώρα στην ίδια οδό αλλά στο αντίθετο ρεύμα πορείας με κατεύθυνση προς Κασσανδρεία, εκινείτο το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο Σ. Σ. και ανήκε στην ιδιοκτησία της μητέρας του Π. Μ., έχοντας λάβει θέση στο μέσον περίπου του ρεύματος πορείας του. Ο Χ.

Κ., χάνοντας την υπομονή του από τη βραδύτητα της κυκλοφοριακής κίνησης των προπορευομένων οχημάτων μεταξύ των οποίων και αυτού του Α. Χ., πλησιάζοντας στο ως άνω χιλιομετρικό σημείο της οδού, όπου υπάρχει ευθεία σε μεγάλη απόσταση, αν και έβλεπε τη συνεχή κίνηση των αντιθέτως κινουμένων οχημάτων, στην προσπάθειά του να προσπεράσει το προπορευόμενο όχημα του Α.

Χ., αύξησε την ταχύτητα του αυτοκινήτου του και παραβιάζοντας τη διπλή διαχωριστική γραμμή, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, όπου εκινείτο κανονικά το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Σ. Σ. και μάλιστα εισήλθε εντός αυτού σε απόσταση σημαντική από τη διπλή διαχωριστική γραμμή, αποφράσσοντας αιφνίδια την πορεία του αυτοκινήτου του Σ.

Σ., ο οποίος δεν είχε δυνατότητα πρόβλεψης και αντίδρασης στην τόσο απερίσκεπτη ενέργεια του Χ. Κ., ο οποίος εσφαλμένα πίστεψε ότι προλάβαινε να προσπεράσει το προπορευόμενο όχημα του Α. Χ., υποτιμώντας τις ειδικές περιστάσεις που δεν επέτρεπαν την ολοκλήρωση της υπέρβασης και την επάνδο στο ρεύμα πορείας του.

Αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του αυτής ήταν να συγκρουστούν τα δύο αυτοκίνητα με σφοδρότητα μετωπικά και εντός του ρεύματος κυκλοφορίας με κατεύθυνση προς την Κασσανδρεία, δηλαδή εντός του ρεύματος πορείας του Σ. Σ.. Στη συνέχεια το αυτοκίνητο του Χ. Κ., μετακινήθηκε προς τα πίσω διαγράφοντας ίχνη ολίσθησης 5,50 μέτρων και βρέθηκε στο ασφάλτινο έρεισμα του ρεύματος πορείας προς τα Νέα Μουδανιά, ενώ το αυτοκίνητο του Σ.

Σ. διέγραψε ίχνη ολίσθησης 10,6 μέτρων και βρέθηκε στο ασφάλτινο έρεισμα του ρεύματος πορείας προς Κασσανδρεία. Από τα παραπάνω περιστατικά, το ως άνω τροχαίο ατύχημα, που είχε ως συνέπεια το θανάσιμο τραυματισμό του Χ. Κ., τον τραυματισμό του Σ. Σ. και της Π. Μ. και την πρόκληση υλικών ζημιών στα ως ανω αυτοκίνητα, οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του υπ' αριθμ. ...

Ι.Χ.Φ. αυτοκινήτου, που οδηγούσε ο Χ. Κ.. Η υπαιτιότητά του αυτή συνίσταται στο ότι οδηγούσε το αυτοκίνητό του με αυξημένη για τις περιστάσεις ταχύτητα, ανώτερης σημαντικά της επιτρεπομένης των 40 χ/ω, χωρίς σύνεση και χωρίς να έχει τεταμένη την προσοχή του στην οδήγηση του αυτοκινήτου του και στην κυκλοφοριακή κίνηση της οδού, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποφύγει εμπλοκή σε ατύχημα, ενόψει των ιδιαιτέρων συνθηκών που επικρατούσαν τη δεδομένη χρονική στιγμή στην οδό, που υποχρέωναν κάθε συνετό οδηγό να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός κατά την οδήγηση και επιπλέον παραβίασε τον βασικό κανόνα υπακοής στις ρυθμιστικές και απαγορευτικές πινακίδες σήμανσης της κυκλοφορίας, προκαλώντας με την συμπεριφορά του, κίνδυνο σε πρόσωπα και οχήματα που χρησιμοποιούσαν την οδό.

Έτσι, αντί να επιβραδύνει την πορεία του αυτοκινήτου του, όπως έπραξε η προαναφερόμενη οδηγός Α. Σ. κινούμενος υπομονετικά εντός του ρεύματος πορείας του, αυτός επιχείρησε παράνομα και αντικανονικά προσπέραση του προπορευομένου αυτοκινήτου, που οδηγούσε ο Α. Χ., παραβιάζοντας τη διπλή διαχωριστική γραμμή και όλες τις απαγορευτικές πινακίδες κυκλοφορίας, εισερχόμενος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, καταλαμβάνοντας μάλιστα σημαντικό τμήμα αυτού και αποφράσσοντας την πορεία του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο Σ.

Σ.. Το επίδικο θανατηφόρο τροχαία ατύχημα δεν θα είχε συμβεί εάν ο Χ. Κ., ενεργούσε συνετά με βάση τις ειδικές περιστάσεις που επικρατούσαν στην οδό τη συγκεκριμένη στιγμή και δεν ενεργούσε προσπέραση του προπορευομένου αυτοκινήτου, για την επίτευξη της οποίας αύξησε την ταχύτητά του σημαντικά, υπολογίζοντας εσφαλμένα ότι θα προλάβαινε να προσπεράσει, παρότι οδηγούσε ένα πεπαλαιωμένο αυτοκίνητο και ο ίδιος ήταν ηλικίας 60 ετών και συνεπώς αρκετά έμπειρος ώστε να αντιληφθεί το επικίνδυνο της ενέργειάς του.

Το γεγονός της αντικανονικής εισόδου του Χ. Κ. στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, επιβεβαιώνεται και από τα σημεία πρόσκρουσης των δύο αντιθέτως κινουμένων αυτοκινήτων, αφού η σύγκρουση χαρακτηρίζεται ως έκκεντρη μετωπική και το αυτοκίνητο του Χ. Κ. έχει υποστεί σοβαρότατες υλικές ζημιές στο εμπρόθιο τμήμα και αριστερά σε σχέση με την πορεία του, που δείχνει ότι είχε εισέλθει κατά το ήμισυ τουλάχιστον στο αντίθετο ρεύμα πορείας.

Από τα ως άνω στοιχεία δεν αποδείχθηκε υπαιτιότητα του Σ. Σ. στο ένδικο ατύχημα, αφού εκινείτο κανονικά στο ρεύμα πορείας του και δεν μπορούσε να αντιδράσει με οποιοδήποτε τρόπο και ιδίως με τροχοπέδηση ή αποφευκτικό ελιγμό στην αιφνιδιαστική ενέργεια του Χ. Κ.. Η επικαλούμενη αυξημένη ταχύτητά του, ενόψει και του ότι εκινείτο σε πυκνή κυκλοφοριακή κίνηση προσαρμόζοντας την ταχύτητά του με τα λοιπά αυτοκίνητα δεν βρίσκεται σε αιτιώδη συνάφεια με το ένδικο ατύχημα και τις συνέπειές του, που δεν θα αποφεύγονταν λόγω της ως άνω παράνομης και αντικανονικής συμπεριφοράς του Χ.

Κ.. Ακόμη, δεν αποδείχθηκε υπαιτιότητα στο ένδικο ατύχημα του Α. Χ., ο οποίος εκινείτο κανονικά και παρότι διερεύνησε τη δυνατότητα έστω και παράνομης προσπέρασης δεν την αποτόλμησε εκτιμώντας ορθά τις συνθήκες της κυκλοφοριακής κίνησης της οδού, ενώ ακόμη δεν αποδείχθηκε ότι ώθησε το αυτοκίνητο του Χ.

Κ. προς το αντίθετο ρεύμα κτυπώντας αυτό με το πλαϊνό μέρος του αυτοκινήτου του κατά το χρόνο της επιχειρούμενης προσπέρασης.

Συνεπώς, ο ισχυρισμός περί συνυπαιτιότητας στο ένδικο ατύχημα των Σ. Σ. και Α. Χ. (άρθρο 300 Α.Κ.), που επαναφέρεται με την έφεση, είναι ουσιαστικά αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί".

Και υπό τις παραδοχές αυτές απέρριψε, κατ' ουσία, μεταξύ άλλων την έφεση των αναιρεσειόντων, έκανε δεκτή την έφεση των δύο πρώτων των αναιρεσιβλήτων, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή αυτών, καθ' όσο μέρος στρεφόταν κατά των αναιρεσειόντων και της ασφαλιστικής εταιρείας VICTORIA, που μετονομάσθηκε σε "ERGO Α.Α.Ε.Ζ.", και επιδίκασε στους εν λόγω ενάγοντες α)τα ποσά των 10.370,43 και 13.708,50 ευρώ με καταψηφιστική διάταξη και τα ποσά των 7.000 και 3.500 ευρώ, αντίστοιχα.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338, 339, 340, 591 παρ. 1 και 681 Α' του Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση, πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και περιέχονται στην αγωγή ή ένσταση ή χρησιμεύουν προς αντίκρουση της αγωγής.

Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 περίπτ. γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο, χωρίς την ανάγκη ειδικής μνείας και αξιολόγησης εκάστου και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη (Α.Π. 1413/2010, 1763/2007). Για τη θεμελίωση δε του λόγου αυτού αρκεί η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε ή όχι υπόψη του τέτοια αποδεικτικά μέσα (Α.Π. 1622/2010, Α.Π. 1869/2007).

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του αριθμού 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., διότι δεν έλαβε υπόψη τα κατωτέρω έγγραφα, τα οποία παραδεκτώς οι αναιρεσείοντες επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, τόσο στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, όσο και ενώπιον του Εφετείου: 1)Την έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας 2)τις από 15-5-2009 δύο εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος από την Τροχαία πραγματογνώμονα Ν.

Κ., που συνετάγησαν αναφορικά με τα οδηγούμενα από τον τέταρτο των αναιρεσιβλήτων και τον οικείο των αναιρεσειόντων, 3)την ενώπιον της Τροχαίας από 21-7-2009 ένορκη κατάθεση του αυτόπτη μάρτυρα Ν. Χ., 4)τις ενώπιον της Τροχαίας από 14-7-2009 και από 3-8-2009 ένορκες καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων Α. Σ. και Α. Ζ., αντίστοιχα.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, για να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα, βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων, που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης, τις ένορκες βεβαιώσεις, που λήφθηκαν ενώπιον των Ειρηνοδικών Θεσσαλονίκης και Νέων Μουδανιών, καθώς και ενώπιον της Συμ/φου Νέων Μουδανιών, που λήφθηκαν μετά από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση των εκάστοτε αντιδίκων εκείνων που τις προσκομίζουν, τις οποίες μνημονεύει μια προς μία, την χωρίς όρκο κατάθεση του διαδίκου Α.

Χ. στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, άλλα από τα οποία έλαβε υπόψη προς άμεση απόδειξη και άλλα προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, τις τρεις από 15-5-2009 εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος κατόπιν αστυνομικής παραγγελίας πραγματογνώμονος Ν.

Κ. των συγκρουσθέντων οχημάτων και τις εκθέσεις ιδιωτικής πραγματογνωμοσύνης, τις οποίες αναφέρει στην αναιρεσιβαλλομένη. Από τη βεβαίωση αυτή, σε συνδυασμό με το ότι το Δικαστήριο της ουσίας κάνει ρητή αναφορά σε άλλο σημείο του σκεπτικού της προσβαλλόμενης απόφασης στην έκθεση αυτοψίας αλλά και στοιχεία που προκύπτουν μόνο από αυτήν (πλάτος οδού, ερεισμάτων, λωρίδες ανά ρεύμα κυκλοφορίας, κατάσταση οδοστρώματος, καιρικές συνθήκες την ημέρα του ατυχήματος, υπάρχουσες πινακίδες κ.λ.π.).

προκύπτει ανενδοίαστα, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε ελεύθερα (άρθρο 340 Κ.Πολ.Δ.) με τις λοιπές αποδείξεις όλα τα προσκομισθέντα με επίκληση έγγραφα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και τα προαναφερθέντα, τα οποία αξιολόγησε για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση. Κατά συνέπεια, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 11γ' Κ.Πολ.Δ.

αντίθετος τρίτος λόγος της αίτησης αναίρεσης της είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ αναίρεση χωρεί αν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ανεπάρκεια αιτιολογιών, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, υπάρχει όταν δεν προκύπτουν από την απόφαση σαφώς και επαρκώς τα περιστατικά που είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή όταν η απόφαση έχει ελλείψεις, όσον αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των κρίσιμων περιστατικών που έγιναν δεκτά.

Αντιφατικότητα δε αιτιολογιών υπάρχει όταν εξ αιτίας της δεν προκύπτει ποια πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφάρμοσε το Νόμο. Η αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια πρέπει να έχει σχέση με ουσιώδεις ισχυρισμούς και κεφάλαια παροχής έννομης προστασίας και επιθετικά ή αμυντικά μέσα και όχι με την επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου, ούτε την εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή διατυπώνεται σαφώς (Ολ.

Α.Π. 24/1992, Ολ. Α.Π. 9/2013). Επίσης, από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 εδ. β' και 914 ΑΚ συνάγεται ότι η αδικοπρακτική ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση ζημίας και αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της ζημίας. Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας.

Μορφή υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή αυτή που αν καταβαλλόταν, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς ανθρώπου του κύκλου δραστηριότητας του ζημιώσαντος, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή του παράνομου και ζημιογόνου αποτελέσματος.

Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του δράστη ήταν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Δεν αποκλείεται καταρχήν η ύπαρξη του αιτιώδους συνδέσμου από το γεγονός, ότι στο αποτέλεσμα συνετέλεσε και συνυπαιτιότητα του βλαβέντος, εφόσον διακόπτεται ο αιτιώδης σύνδεσμος. Ειδικότερα, από τις διατάξεις αυτές συνάγεται, ότι οι έννοιες της αμέλειας και της συνυπαιτιότητας είναι νομικές και επομένως η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι συντρέχοντος πταίσματος του ζημιωθέντος κατά την επελευση της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου ως προς το εάν τα περιστατικά, που το δικαστήριο της ουσίας δέχεται ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν την έννοια του συντρέχοντος πταίσματος.

Αντιθέτως, ο καθορισμός της βαρύτητας του πταίσματος και του ποσοστού, κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση, αφορά εκτίμηση πραγμάτων, που δεν ελέγχεται ακυρωτικώς. Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ.

Εξάλλου, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Τέλος, κατά τις διατάξεις των άρθρων 5 παρ. 8, 12 παρ. 1 εδ. α' και β' και 17 παρ. 1 του Κ.Ο.Κ., "Στους οδηγούς των οδικών οχημάτων απαγορεύεται: α)να διαβαίνουν της εκ μιας ή δύο συνεχών γραμμών, κατά μήκος, διαγράμμιση, ως και να κινούνται στην αριστερή πλευρά αυτής ...", "αυτοί που χρησιμοποιούν τις οδούς πρέπει να αποφεύγουν οποιαδήποτε συμπεριφορά που είναι ενδεχόμενο να εκθέσει σε κίνδυνο ή να παρεμβάλλει εμπόδια στην κυκλοφορία, να εκθέσει σε κίνδυνο πρόσωπα ...

οι οδηγοί υποχρεούνται να οδηγούν με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή ... και να μην προκαλούν γενικά με τη συμπεριφορά τους τρόμο, ανησυχία ή παρενόχληση στους λοιπούς χρήστες των οδών ...", "ο οδηγός επιτρέπεται να προσπεράσει προπορευόμενο όχημα μόνον εφόσον μπορεί να το κάνει χωρίς κίνδυνο ή παρακώλυση της κυκλοφορίας και εφόσον προειδοποιήσει έγκαιρα γι' αυτό, σύμφωνα με το άρθρο 21 παρ. 2 του παρόντος Κώδικα ...".

Το Εφετείο, με το να οδηγηθεί στην προαναφερθείσα κρίση δεν παραβίασε, εκ πλαγίου τις ανωτέρω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, ενώ διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά αιτιολογίες, ως προς τα ζητήματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των ως άνω διατάξεων και συνεπώς δεν στερείται νόμιμης βάσης.

Ειδικότερα, το Εφετείο διέλαβε πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία ως προς την αποκλειστική υπαιτιότητα του θανόντος, Χ. Κ., διαλαμβάνοντας με σαφήνεια και πληρότητα τα περιστατικά τα συγκροτούντα την έννοια της αμελείας, την οποία επέδειξε ο ως άνω οδηγός στην πρόκληση του ένδικου τροχαίου ατυχήματος, σε συνδυασμό με τις παραβάσεις διατάξεων του Κ.Ο.Κ., οι οποίες βρίσκονται σε αιτιώδη συνάφεια με τα ζημιογόνα αποτελέσματα.

Συγκεκριμένα αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι ο ανωτέρω οδηγός επιχείρησε παράνομα και αντικανονικά υπέρβαση του προπορευομένου αυτοκινήτου, που οδηγούσε ο Α. Χ., παραβιάζοντας τη διπλή διαχωριστική γραμμή του οδοστρώματος, εισερχόμενος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, του οποίου κατέλαβε σημαντικό τμήμα και έτσι απέφραξε την πορεία του αυτοκινήτου, που οδηγούσε ο Σ.

Σ.. Επίσης αιτιολόγησε πλήρως την έλλειψη αμελείας του πρώτου αναιρεσιβλήτου, Σ. Σ., που εκινείτο κανονικά στο ρεύμα πορείας του και στον οποίο η παράνομη και αιφνιδιαστική ενέργεια του οδηγού του αντιθέτως ερχομένου αυτοκινήτου, που του έκλεισε την πορεία, απέκλεισε κάθε δυνατότητα αντίδρασης με τροχοπέδηση ή αποφευκτικό ελιγμό.

Περαιτέρω, με σαφήνεια και πληρότητα αιτιολογείται και η έλλειψη οποιασδήποτε υπαιτιότητας του Α. Χ., ο οποίος, σύμφωνα με τις παραδοχές του Εφετείου, εκινείτο κανονικά τηρώντας τα όρια ταχύτητας που όριζαν οι υπάρχουσες πινακίδες, δεν αποτόλμησε να διενεργήσει παράνομη υπέρβαση προπορευόμενου αυτοκινήτου, διότι έκανε ορθή εκτίμηση της κυκλοφορικής κίνησης, ενώ δεν αποδείχθηκε ότι ώθησε το αυτοκίνητο του Χ.

Κ., όταν το αυτοκίνητο του τελευταίου ήλθε σε επαφή με το δικό του, κατά το χρόνο που ο τελευταίος επιχείρησε παράνομη υπέρβαση. Κατά συνέπεια, οι πρώτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα και αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος, ως αβάσιμο.

Όμως, καθ' όσο μέρος, υπό το πρόσχημα της πλημμέλειας του άρθρου 559 αρ. 19, πλήττεται η ακυρωτικά ανέλεγκτη ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως απαράδεκτος.

Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που παρέστησαν και κατέθεσαν προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2.700 ευρώ (άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ.), για κάθε ομάδα παραστάντων με τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο, και να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος με το υπ' αρ. 4194692/2013 διπλότυπα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ.).

Μετά την απόρριψη της ως άνω αίτησης πρέπει να απορριφθεί, ως αλυσιτελής, η ... αίτηση της ERGO Α.Α.ΑΕ.Ζ., με τους πρόσθετους λόγους αυτής, δοθέντος ότι ασκήθηκε επικουρικά, για την περίπτωση που θα γινόταν δεκτή η 149/2013 αίτηση αναίρεσης κατά της αυτής απόφασης, προκειμένου, στην περίπτωση αυτή, να γίνει δεκτή η παρεμπίπτουσα αγωγή-αναγωγή της αναιρεσείουσας εταιρείας κατά των αναιρεσιβλήτων και να απορριφθεί η αγωγή των δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων, Σ. Σ. και Π. Μ., να διαταχθεί δε η απόδοση του καταβληθέντος με το 4194828 διπλότυπο παραβόλου στο δημόσιο ταμείο για την επικουρικώς ασκηθείσα αναίρεση, εφόσον δεν πληρώθηκε η αίρεση της παραδοχής της 149/28-6-2013 αιτήσεως αναιρέσεως και απορρίφθηκε ως αλυσιτελής, λόγο για τον οποίο και δεν εκδικάζονται έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ την 149/28-6-2013 με την ... αίτηση και το 41/2-4-2014 δικόγραφο πρόσθετων λόγων της τελευταίας για αναίρεση της αυτής, υπ' αρ. 560/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την 149/28-6-2013 αίτηση.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των παραστάντων αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ, για κάθε ομάδα που παρέστη με τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο.

ΔΙΑΤΑΣΕΙ την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου (4194828/2013 διπλότυπο εισπράξεως στο Δημόσιο Ταμείο).

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την ... αίτηση και το 41/2-4-2014 δικόγραφο πρόσθετων λόγων.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την απόδοση του καταβληθέντος παραβόλου (4194828 διπλότυπο εισπράξεως).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ