Supreme Court allows appeal against insurance company's rejection of liability cap argument against non-owner vehicle victim.

Απόφαση 1394 / 2024 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1394/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο και Αντιγόνη Τζελέπη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Φεβρουαρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας - καθ' ης η κλήση: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Κ. ΑΕ", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Βασιλική Γκισάκη.

Της αναιρεσίβλητης - καλούσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ ΑΕΓΑ" και ήδη "ALLIANZ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΑΕ", που εδρεύει στο Χαλάνδρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γεωργουλόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην εν λόγω από 15-2-2024 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε την ως άνω μεταβολή της επωνυμίας της αναιρεσίβλητης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-12-2010 αγωγή - αναγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 452/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3718/2015 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 15-12-2015 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 316/2022 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία ανέβαλε τη συζήτηση της υπόθεσης προκειμένου να συνταχθεί έκθεση της Εισηγήτριας Αρεοπαγίτου περί του παραδεκτού της αναιρέσεως και του παραδεκτού και βάσιμου των λόγων αυτής. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 30-9-2022 κλήση της αναιρεσίβλητης - καλούσας.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη διάβασε την από 6-2-2024 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 15-12-2015 και με αριθμό εκθ. καταθ. 1148/2015 αιτήσεως, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3718/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 30.9.2022 και με αριθμό καταθέσεως 184/19.10.2022 κλήση της καλούσας- αναιρεσίβλητης, νόμιμα επαναφέρεται προς συζήτηση, η από 15.12.2015 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 1148/2015 αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3718/2015 τελεσίδικης αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 316/2022 αποφάσεως του παρόντος Δικαστηρίου, με την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υποθέσεως, προκειμένου να συνταχθεί έκθεση του Εισηγητή Αρεοπαγίτη, περί του παραδεκτού της αναιρέσεως και του παραδεκτού και βάσιμου των λόγων αυτής.

Η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, κατά της ως άνω υπ' αριθμ. 3718/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες που προκλήθηκαν από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφαλίσεως αυτού (άρθρο 681Α' του Κ.Πολ.Δ.), ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.).

Είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.). Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι η προσβαλλομένη με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, υπ' αριθμ. 3718/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Με την ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών από 6-12-2010 (αρ. κατ. 220076/10198/2010) αγωγή της, η ενάγουσα, ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, ισχυρίσθηκε ότι, σε εκτέλεση της υπ' αριθμ. 8589/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε σε βάρος της και σε βάρος των συνεναγομένων της, Δ. Κ. (μη διαδίκου στην παρούσα δίκη) και ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Κ.

Α.Ε" (ήδη αναιρεσείουσας), κατέβαλε στην Παρασκευή συζ. Κ. Μ., το συνολικό ποσό των 68.205,55 ευρώ, ως αποζημίωση, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, τόκους και δικαστικά έξοδα, συνεπεία τροχαίου ατυχήματος, που επισυνέβη από αποκλειστική υπαιτιότητα του Δ. Κ., οδηγού του ανήκοντος στην ήδη αναιρεσείουσα και ασφαλισμένου σ' αυτήν (αναιρεσίβλητη) οχήματος.

Ζήτησε δε, να αναγνωριστεί ότι οι εναγόμενοι, ως εξ αναγωγής υπόχρεοι, υποχρεούνται να της καταβάλουν, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής, το ως άνω ποσό των 68.205,55 ευρώ, καθόσον, σύμφωνα με το άρθρο 25 παρ. 6 της υπ' αριθμ. Κ4 585/1978 αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου, που αποτέλεσε και περιεχόμενο σχετικού όρου της ασφαλιστικής σύμβασης, που καταρτίστηκε με τη δεύτερη εναγόμενη, τον οποίο είχε αποδεχθεί η τελευταία, η ασφάλιση δεν κάλυπτε ζημιές που προκαλούνταν κατά την οδήγηση αυτοκινήτου από οδηγό, που δεν διέθετε την από το νόμο και για την κατηγορία του οχήματος που οδηγούσε προβλεπόμενη άδεια οδήγησης.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ' αριθμ. 452/2013 απόφασή του, δέχτηκε την αγωγή ως κατ' ουσίαν βάσιμη. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκαν 1) η από 21-6-2013 (αρ. κατ. 3484/2013) έφεση του Δ. Κ. και 2) η από 13-9-2013 (αρ. κατ. 5056/2013) έφεση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Κ. Α.Ε" (ήδη αναιρεσείουσας), επί των οποίων, μετά από συνεκδίκασή τους, εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, που δέχτηκε αυτές τυπικά και τις απέρριψε κατ' ουσίαν.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 4 του ν. ΓΠΝ/1911 "Δια πάσαν υπό του αυτοκινήτου κατά την λειτουργίαν του ζημίαν προς τρίτους ενέχεται εις αποζημιώσεις ο τε οδηγός και ο κατά το άρθρον 2 κάτοχος? ο δε ιδιοκτήτης εν η περιπτώσει είναι τοιούτος άλλος ή ο κάτοχος, ενέχεται μόνον μέχρι της αξίας του αυτοκινήτου, το οποίον, παραχωρών εις το ζημιωθέν πρόσωπον, δύναται κατά την κρίσιν του δικαστηρίου να απαλλαχθή πάσης άλλης αποζημιώσεως. ...".

Από την άνω διάταξη, που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του Α.Κ., συνάγεται ότι, επειδή η ευθύνη του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος θεμελιώνεται, ανεξάρτητα από το αν αυτός, κατά το χρόνο του ατυχήματος, είναι οδηγός ή κάτοχος (αντικειμενική ευθύνη), ο νόμος, για να μετριάσει την αυστηρότητα της αντικειμενικής ευθύνης του ιδιοκτήτη, ο οποίος δεν είναι κάτοχος ή οδηγός, περιορίζει αυτήν ποσοτικά, μέχρι την αξία του ζημιογόνου αυτοκινήτου κατά τον αμέσως πριν το ατύχημα χρόνο.

Ο περιορισμός αυτός της ευθύνης, που αντιτάσσεται μόνο κατά τη βάση της αγωγής από το ν. ΓΠΝ/1911 και όχι κατά την ερειδόμενη στις διατάξεις των άρθρων 914, 922, 923 του Α.Κ. ή άλλη ειδική διάταξη, γίνεται με τη μορφή της ενστάσεως, που έχει ως βάση ότι ο εκάστοτε ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου δεν είναι συγχρόνως και κάτοχος ή οδηγός αυτού.

Από τις διατάξεις δε των άρθρων 2, 6 παρ. 1, 10 και 11 παρ. 1 του ν. 489/1976 "περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης", προκύπτει ότι το πρόσωπο στο οποίο προξενήθηκε ζημία από αυτοκίνητο, έχει ευθεία και αυτοτελή αξίωση κατά του ασφαλιστή για την αποκατάστασή της, μέχρι το ποσό της ασφαλιστικής συμβάσεως και, αντιστοίχως, ο ασφαλιστής, ο οποίος με ασφαλιστική, κατά τον παραπάνω νόμο, σύμβαση, κάλυψε την έναντι τρίτων ασφαλιστική ευθύνη του κυρίου ή κατόχου του, από αυτοκίνητο που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, οφείλει να αποκαταστήσει τη ζημία αυτή, χωρίς να μπορεί να αντιτάξει κατά του ζημιωθέντος τρίτου ενστάσεις που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση και ειδικότερα ότι η ζημία που προκλήθηκε, δεν καλύπτεται, για οποιοδήποτε λόγο, ασφαλιστικά.

Στην περίπτωση αυτή, εάν δηλαδή ο ασφαλιστής, επειδή δεν έχει δικαίωμα να προβάλει κατά του ζημιωθέντος την ένσταση που απέρρεε από την ασφαλιστική σύμβαση, αποκατέστησε τη ζημία αυτού, χωρίς να έχει από τη σύμβαση τέτοια υποχρέωση έναντι του ασφαλισμένου, έχει από το νόμο δικαίωμα αναγωγής κατά του τελευταίου, υποκαθιστάμενος στα δικαιώματα του ζημιωθέντος, η κατά του ασφαλισμένου απαίτηση του οποίου μεταβιβάζεται από το νόμο αυτοδικαίως σ' αυτόν (ασφαλιστή).

Δηλαδή, ο ασφαλιστής αποκτά το δικαίωμα να στραφεί κατά του ασφαλισμένου και να απαιτήσει από αυτόν, ό,τι εκείνος όφειλε, και ο ίδιος, εξαιτίας της ασφαλιστικής καλύψεως της ευθύνης του, υποχρεώθηκε να καταβάλει στο ζημιωθέντα, υπεισερχόμενος στα δικαιώματα και στη θέση του υποκατασταθέντος. Έτσι, ο ασφαλισμένος, εναγόμενος από τον ασφαλιστή, δύναται να αντιτάξει κατ' αυτού ό,τι θα μπορούσε να αντιτάξει κατά του ζημιωθέντος, στην περίπτωση που ο τελευταίος ενήγαγε τον ασφαλισμένο, όπως είναι και η, κατ' άρθρο 4 Ν.

ΓΠΝ/1911, ένσταση του ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης του ιδιοκτήτη, μέχρι την αξία του ζημιογόνου αυτοκινήτου, εφόσον κατά το ατύχημα δεν ήταν κάτοχος ή οδηγός (Α.Π. 1024/2015, Α.Π. 1459/2012). Τέλος, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.Α.Π. 7/2006, 4/2005, Α.Π. 980/2021, Α.Π 756/2021, Α.Π. 501/2021, Α.Π. 123/2021).

Με το λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. ελέγχονται τα σφάλματα του Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ., ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.Α.Π. 3/2020, Α.Π. 1308/2021, Α.Π. 953/2021, Α.Π. 756/2021, Α.Π. 258/2021).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο, ιδρύεται δε αυτός ο λόγος αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, οσάκις το δικαστήριο ερεύνησε κατ' ουσίαν την υπόθεση, πρέπει να προκύπτει από την διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της αποφάσεως ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δηλαδή από τις παραδοχές επί των ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απορρίψεως της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλεια από τους αριθμούς 1 και 19 (αληθώς μόνο από τον αριθμό 1) του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., αιτιώμενη ότι το Εφετείο, παρότι δέχτηκε ότι η ίδια είναι ιδιοκτήτρια του ζημιογόνου αυτοκινήτου, οδηγός όμως και κάτοχος αυτού, κατά το χρόνο του ενδίκου ατυχήματος, ήταν ο Δ.

Κ., κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 4 του Ν. ΓΠΝ/1911, απέρριψε την, νομίμως προταθείσα πρωτοδίκως και επαναφερθείσα με τον τρίτο λόγο της εφέσεώς της, προς αντίκρουση της κατ' αυτής αναγωγής της ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας, ένσταση ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης της, μέχρι του ποσού της κατά το χρόνο του ατυχήματος αξίας του αυτοκινήτου.

Από την προσβαλλομένη απόφαση, που παραδεκτά επισκοπείται, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι, σε σχέση με τον ως άνω ισχυρισμό (για την απόρριψη του οποίου, ως μη νομίμου, και μόνον, ασκείται η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως), έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: "... ορθά το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε την προβαλλόμενη από την πρώτη εναγομένη (αναιρεσείουσα) και επιχειρούμενη να θεμελιωθεί στη διάταξη του άρθρου 4 του Ν.

ΓΠΝ ένσταση, περί ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης της μέχρι την αξία του αυτοκινήτου, καθόσον τούτη είναι γνήσια, προσωποπαγής και προβάλλεται μόνο από τον ιδιοκτήτη, μη κάτοχο, κατά του ζημιωθέντος και όχι κατά του ασφαλιστή, που στρέφεται αναγωγικά κατά του τελευταίου... και συνεπώς είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο σχετικός τρίτος λόγος της από 13-9-2013 έφεσης...".

Κρίνοντας, όμως, το Εφετείο, ότι η ένσταση ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης μέχρι την αξία του αυτοκινήτου, μπορεί να προταθεί νομίμως από τον ιδιοκτήτη- μη κάτοχο, μόνο κατά του ζημιωθέντος, και όχι και κατά του ασφαλιστή, που στρέφεται αναγωγικά κατ' αυτού, και απορρίπτοντας, κατόπιν τούτου, την προβληθείσα από την αναιρεσείουσα, κατά της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας, σχετική ένσταση, ως μη νόμιμη, εσφαλμένα εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 4 του ν.

ΓΠΝ/1911, αφού, κατά τα αναφερόμενα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, μετά την υποκατάσταση της ήδη αναιρεσίβλητης, στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του ζημιωθέντος τρίτου, νομίμως προτείνεται έναντι αυτής η άνω ένσταση, η οποία μπορούσε να προταθεί έναντι του ζημιωθέντος.

Συνεπώς, ο με το ως άνω περιεχόμενο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος. Κατόπιν τούτου, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά το μέρος που απέρριψε ως αβάσιμο τον τρίτο λόγο της από 13-9-2013 (αρ. κα 5056/2013) εφέσεως της ήδη αναιρεσείουσας, κατά της υπ' αριθμ. 452/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με τον οποίο παραπονέθηκε για εσφαλμένη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απόρριψη, ως μη νόμιμης, της ως άνω ενστάσεώς της, περί ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης της μέχρι την αξία του αυτοκινήτου. Στη συνέχεια, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, πλην εκείνου, που εξέδωσε την αναιρουμένη απόφαση. Περαιτέρω, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του κατατεθέντος παράβολου, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ. και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη, ως ηττώμενη διάδικος, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων αυτής, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 3718/2015 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το ως άνω μέρος της, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή, πλην εκείνου, που εξέδωσε την αναιρουμένη απόφαση.

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που κατατέθηκε από αυτήν για την άσκηση της αναιρέσεως.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαΐου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Και ταύτης αποχωρησάσης από την Υπηρεσία καθώς και της αρχαιοτέρας Αρεοπαγίτου ο β'αρχαιότερος της Συνθέσεως Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου 2024.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ