1394/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1394 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1394/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Aπριλίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΜΙΚΡΩΝ ΑΓΓΕΛΙΩΝ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Α. Μ., 3. Τ. Χ., 4. Ε. Τ. και 5. Β. Π., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον Παντελή Χαλβατζάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Θ. Β. του K., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Ξενίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-11-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 463/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 553/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26-5-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 12-4-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η νομική αιτία, δηλαδή ο συγκεκριμένος κανόνας δικαίου, ο οποίος θεμελιώνει το δικαίωμα, δεν αποτελεί στοιχείο της αγωγής, όπως προκύπτει και από τις διατάξεις των άρθρων 216 και 118 ΚΠολΔ, γιατί η ανεύρεση των κανόνων δικαίου και η υπαγωγή σε αυτούς των περιστατικών, τα οποία επικαλείται ο διάδικος, ανήκουν αποκλειστικώς στο δικαστήριο, το οποίο ενεργεί αυτεπαγγέλτως και το οποίο δεν δεσμεύεται ακόμη και αν γίνεται από τον διάδικο επίκληση κανόνος δικαίου. Έτσι, στην τελευταία περίπτωση, αν το νομικό συμπέρασμα του δικαστηρίου είναι διαφορετικό από εκείνο το οποίο προβάλλουν οι διάδικοι, δεν θεμελιώνεται λόγος αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, γιατί το δικαστήριο δεν λαμβάνει υπόψη πράγματα μη προταθέντα, αλλά απλώς αυτά τα οποία προτάθηκαν από τους διαδίκους τα υπάγει στον αρμόζοντα κανόνα δικαίου. Επομένως, ο τρίτος λόγος της αιτήσεως, με τον οποίον οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στο Εφετείο την παραβίαση της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, επειδή το δικαστήριο δέχθηκε, ότι στην αγωγή υπήρχε, μεταξύ των άλλων και βάση στηριζομένη στον Ν. 2472/1997 ("Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα"), χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στον νόμο αυτόν από τον ενάγοντα, είναι αβάσιμος.

Από την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.8 ΚΠολΔ σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 335 και 338 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι κατά την έννοια της πρώτης από αυτές, "πράγματα", των οποίων η λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Δεν στοιχειοθετείται όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν ο ισχυρισμός είναι αόριστος ή μη νόμιμος η αλυσιτελής και επομένως δεν ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ή λήφθηκε υπόψη και απορρίφθηκε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Α.Π. 1/2011). Εξ άλλου, κατά το άρθρο 14 παρ.1 του Συντάγματος, καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Κράτους, ενώ, κατά την παρ.2 του ίδιου άρθρου, ο τύπος είναι ελεύθερος, η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.

Επίσης, κατά το άρθρο 6 παρ.2 της Ε.Σ.Δ.Α. (κυρ. Ν.Δ. 52/1974), "Παν πρόσωπον κατηγορούμενον επί αδικήματι τεκμαίρεται ότι είναι αθώον μέχρι της νομίμου αποδείξεως της ενοχής του". Κατά το άρθρο δε 10 παρ.1 της ιδίας συμβάσεως: "Παν πρόσωπο έχει δικαίωμα εις την ελευθερίαν εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελευθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών άνευ επεμβάσεως των δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων".

Το δικαίωμα, όμως τούτο υπόκειται, σύμφωνα με το άρθρο 10 παρ.2 της ΕΣΔΑ (και 19 παρ.3 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα -κυρ. ν.2462/1997), σε περιορισμούς και κυρώσεις, που προβλέπονται από το νόμο και αποσκοπούν, εκτός άλλων, στην προστασία της υπολήψεως και των δικαιωμάτων τρίτων. Από τις διατάξεις αυτές της Ε.Σ.Δ.Α.

συνάγεται, ότι η πληροφόρηση της κοινής γνώμης πρέπει να γίνεται με όλες τις επιφυλάξεις, με διακριτικότητα και με σεβασμό του τεκμηρίου αθωότητας του κατηγορουμένου. Εξ άλλου, με το άρθρο μόνο παρ.1 και 2 Ν. 1178/1981, όπως η παράγραφος 2 ισχύει μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο μόνο παρ.4 του Ν. 2243/1994, ορίζονται τα εξής: "1.Ο ιδιοκτήτης παντός εντύπου υποχρεούται εις πλήρη αποζημίωσιν δια την παράνομον περιουσιακήν ζημίαν ως και εις χρηματικήν ικανοποίησιν δια την ηθικήν βλάβην, αι οποίαι υπαιτίως επροξενήθησαν δια δημοσιεύματος θίγοντος την τιμήν ή την υπόληψιν παντός ατόμου, έστω και αν η κατά το άρθρον 914 του ΑΚ υπαιτιότης, ή κατά το άρθρον 919 του ΑΚ πρόθεσις και η κατά το άρθρον 920 του ΑΚ, γνώσις ή υπαίτιος άγνοια συντρέχη εις τον συντάκτην του δημοσιεύματος ή, εάν ούτος είναι άγνωστος, εις τον εκδότην ή τον διευθυντήν συντάξεως του εντύπου. 2) Η κατά το άρθρο 932 του Αστικού Κώδικα χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του αδικηθέντος από κάποια από τις προβλεπόμενες στην προηγούμενη παράγραφο πράξεις ορίζεται, εφόσον αυτές τελέσθηκαν δια του Τύπου, κατά την κρίση του δικαστή, όχι κατώτερη των δέκα εκατομμυρίων (10.000.000) δραχμών για τις Ημερήσιες Εφημερίδες Αθηνών και Θεσσαλονίκης, καθώς και για τα περιοδικά που κυκλοφορούν μέσω των Πρακτορείων Εφημερίδων και των δύο εκατομμυρίων (2.000.000) δραχμών για τις άλλες εφημερίδες ή περιοδικά, εκτός αν ζητήθηκε από τον ενάγοντα μικρότερο ποσό και αυτό ανεξάρτητα από την απαίτηση προς αποζημίωση για περιουσιακή ζημία".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει σαφώς, ότι αναφέρονται μόνον στην ευθύνη του ιδιοκτήτη του εντύπου, φυσικού ή νομικού προσώπου, και όχι στον συντάκτη του επιλήψιμου δημοσιεύματος ή τον εκδότη του εντύπου ή τον υπεύθυνο διευθυντή ή τον διευθυντή συντάξεως, οι οποίοι, αν δεν ταυτίζονται με τον ιδιοκτήτη, ευθύνονται κατά τις κοινές διατάξεις.

Ακόμη, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 2 περ.β', 7 παρ.1, 2ζ' Ν. 2472/1997 "Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων" απαγορεύεται η συλλογή και η επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα σχετικά με ποινικές διώξεις ή καταδίκες. Κατ' εξαίρεση επιτρέπεται η συλλογή και η επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων, καθώς και η ίδρυση και λειτουργία σχετικού αρχείου, ύστερα από άδεια της Αρχής, όταν συντρέχουν μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

α) ... ζ)Η επεξεργασία αφορά δεδομένα δημοσίων προσώπων, εφόσον αυτά συνδέονται με την άσκηση δημοσίου λειτουργήματος ή τη διαχείριση συμφερόντων τρίτων, και πραγματοποιείται αποκλειστικά για την άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Η άδεια της αρχής χορηγείται μόνο εφόσον η επεξεργασία είναι απολύτως αναγκαία για την εξασφάλιση του δικαιώματος πληροφόρησης επί θεμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος καθώς και στο πλαίσιο καλλιτεχνικής έκφρασης και εφόσον δεν παραβιάζεται καθοιονδήποτε τρόπο το δικαίωμα προστασίας της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής.

Τέλος, κατά το άρθρο 57 ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητα του έχει δικαίωμα να απαιτήσει, μεταξύ των άλλων, και αποζημίωση κατά τις περί αδικοπραξιών διατάξεις, κατά δε το άρθρο 59 ΑΚ και στην περίπτωση της ΑΚ 57, το δικαστήριο με την απόφαση του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί, και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επί πλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί.

Η ικανοποίηση συνίσταται, μεταξύ άλλων, και σε πληρωμή χρηματικού ποσού. Τέτοιο προστατευόμενο αγαθό είναι και η τιμή κάθε ανθρώπου, η οποία αντικατοπτρίζεται στην υπόληψη, εκτίμηση και αξία που αποδίδεται σ' αυτόν από τους άλλους.(Α.Π. 167/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση της αγωγής και των υποβληθεισών από τους διαδίκους προτάσεων σε πρώτο και δεύτερο βαθμό ως και της προσβαλλομένης αποφάσεως του Εφετείου προκύπτουν τα εξής: Ο ενάγων ιστορεί στην αγωγή του, ότι υπήρξε επί πολλά έτη πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας με την επωνυμία "Ραδιοτηλεοπτική Κιλκίς Α.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "EUROCHANNEL", η οποία εξεμεταλλεύετο τον τηλεοπτικό σταθμό "EUROCHANNEL".

Τον μήνα Μάιο του έτους 2003 ένας τεχνικός της ως άνω Α.Ε., εν αγνοία του ενάγοντος, επέτρεψε σε τρίτο πρόσωπο, να αποκτήσει για σύντομο χρονικό διάστημα πρόσβαση στο νομίμως εγκατεστημένο "κοντέϊνερ" του τηλεοπτικού σταθμού στο πάρκο κεραιών Χορτιάτη και από εκεί, με την χρήση του εφεδρικού πομπού του σταθμού, να εκπέμπει για δικούς του σκοπούς κατά τις νυκτερινές ώρες άσεμνο πρόγραμμα.

Έτσι, τόσο ο ενάγων όσο και πολλοί άλλοι, υπεύθυνοι άλλων τηλεοπτικών σταθμών, οι οποίοι μετέδιδαν ομοίως άσεμνα προγράμματα, παρεπέμφθησαν στο Τριμελές Πλημ/κείο Θεσ/νίκης, για να δικασθούν για τα αδικήματα της παράνομης λειτουργίας τηλεοπτικού σταθμού και της παράνομης εκπομπής ασέμνου περιεχομένου.

Την 3ην Ιανουαρίου 2006, στην ημερησία εφημερίδα της Θεσ/νίκης "ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ", της οποίας ιδιοκτήτρια είναι η πρώτη εναγομένη εταιρία, εκδότης ο δεύτερος, υπεύθυνος διευθυντής ο τρίτος και διευθυντής συντάξεως ο τέταρτος εναγόμενος, δημοσιεύθηκε άρθρο του πέμπτου εναγομένου ο οποίος ηργάζετο ως δημοσιογράφος στην εν λόγω εφημερίδα, στο οποίο περιείχετο η είδηση της παραπομπής σε δίκη των ως άνω κατηγορουμένων, ανεφέρετο το όνομα και το επώνυμο του ενάγοντος ως κατηγορουμένου και μεταξύ των άλλων ανεφέρετο ακόμη, ότι τόσο ο ενάγων όσο και οι λοιποί κατηγορούμενοι "...

πρόβαλαν και πορνοταινίες ... και ... εξέπεμπαν ταινίες με άσεμνο περιεχόμενο ...". Ιστορών δε περαιτέρω ο ενάγων ότι κρίθηκε αθώος των αποδοθεισών σε αυτόν κατηγοριών, ότι προσεβλήθη από το δημοσίευμα το δικαίωμά του επί της προσωπικότητος και ότι "στοιχειώδης σεβασμός στο τεκμήριο αθωότητός μου και την ατομική αξιοπρέπειά μου επέβαλε, να μην γίνει ονομαστική αναφορά εις εμέ, για όσον καιρό τουλάχιστον δεν υφίστατο καταδίκη εις βάρος μου", ζητεί εν τέλει, 1)να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλουν σε αυτόν αλληλεγγύως 100.000 € ως χρηματική ικανοποίηση και να αναγνωρισθεί ότι οφείλουν να καταβάλουν σε αυτόν άλλες 350.000 € ως χρηματική ικανοποίηση επί πλέον, 2) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να δημοσιεύσουν περίληψη της εκδοθησομένης αποφάσεως στην ίδια εφημερίδα και 3) να απαγγελθεί προσωπική κράτηση σε βάρος των δευτέρου έως και πέμπτου εναγομένων ως μέσον αναγκαστικής εκτελέσεως των διατάξεων περί χρηματικής ικανοποιήσεως.

Οι εναγόμενοι, τόσο στο πρωτοβάθμιο όσο και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, προέβαλαν τον από το άρθρο 367 παρ.1γ Π.Κ. ισχυρισμό, ότι προέβησαν στην δημοσίευση από δημοσιογραφικό καθήκον και από δικαιολογημένο ενδιαφέρον. Το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε, σχετικώς, τα ακόλουθα: "... Με βάση τα προαναφερθέντα, το επίμαχο δημοσίευμα ήταν αληθές και αναφέρονταν σ' αυτό οι κατηγορίες που αποδίδονταν στον ενάγοντα με το παραπάνω κατηγορητήριο και η παραπομπή του στο αρμόδιο Δικαστήριο, χωρίς να περιλαμβάνεται σ' αυτό κανένας ισχυρισμός ή διάδοση γεγονότος πρόσφορου να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του (ενάγοντος), ούτε λέξεις ή φράσεις εξυβριστικές γι' αυτόν.

Συνεπώς, δεν στοιχειοθετείται αδικοπρακτική συμπεριφορά για συκοφαντική δυσφήμιση ή απλή δυσφήμηση ή εξύβριση εις βάρος του πέμπτου εναγομένου, ο οποίος το συνέταξε, καθώς και των δεύτερου, τρίτου και τέταρτου με τις ιδιότητες, που προαναφέρθηκαν, οι οποίοι το συμπεριέλαβαν στην δημοσιευτέα ύλη της ως άνω εφημερίδος.

Περαιτέρω όμως η δημοσιοποίηση του ονόματος του ενάγοντος, χωρίς την συγκατάθεσή του, κατά τη διάρκεια της ποινικής προδικασίας και ενώ εκκρεμούσαν εις βάρος του οι παραπάνω αξιόποινες πράξεις, προσκρούει στο τεκμήριο της αθωότητας του, κατ' άρθρο 6 παρ. 2 της ΕΣΔΑ και στις διατάξεις του Ν. 2472/1997 "Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων", αφού τα σχετικά με ποινικές διώξεις προσώπου αποτελούν "ευαίσθητα δεδομένα"- αρθρ. 2 του ίδιου νόμου, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 18 του Ν. 3471/2006 και άρθρο 8 Ν. 3625/2007, και έτσι επήλθε προσβολή του άμεσου και απόλυτου δικαιώματος της προσωπικότητάς του στον ατομικό και επαγγελματικό του χώρο.

Η προσβολή δε αυτή οφείλεται σε υπαιτιότητα του πέμπτου εναγομένου, αλλά και του δεύτερου, τρίτου και τέταρτου των εναγομένων με τις ιδιαίτερες πιο πάνω ιδιότητες, οι οποίοι από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλαν να καταβάλουν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, δηλαδή αυτής που υπό τις συγκεκριμένες ως άνω περιστάσεις μπορούσαν να επιδείξουν ως μέσος συνετός και ευσυνείδητος συντάκτης, εκδότης, διευθυντής και διευθυντής συντάξεως εφημερίδας, αντίστοιχα, (άρθρο 330 εδ.

β' Α.Κ.), δεν έλαβαν υπόψη το τεκμήριο της αθωότητας του τότε κατηγορουμένου- ενάγοντος, αφού η δικαστική υπόθεση βρισκόταν στο στάδιο της ποινικής προδικασίας, ούτε .έλαβαν προηγουμένως τη συγκατάθεσή του για τη δημοσιοποίηση του ονόματός του στο εν λόγω έντυπο, με αποτέλεσμα να γίνει γνωστό σε κάθε τρίτο, ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο κατηγορείται για τις πράξεις που αναφέρονται στο δημοσίευμα και να προϊδεαστεί δυσμενώς κατ' αυτό το τρόπο η κοινή γνώμη για αυτόν ως άτομο και επαγγελματία για τις παραπάνω πράξεις, που φέρεται ότι είχε τελέσει και δεν είχε ακόμη καταδικαστεί, καθώς επίσης να μένει εκτεθιμένος στο αναγνωστικό κοινό και κυρίως σε γνωστούς και φίλους του, ως κατηγορούμενος για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης του.

Εξάλλου, αφού υπήρξε υπαιτιότητα των ως άνω προσώπων "ενεργοποιείται" και η γνήσια αντικειμενική ευθύνη της πρώτης εναγομένης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης ως ιδιοκτήτριας του εντύπου, σύμφωνα με τις σκέψεις που προηγήθηκαν στην πιο πάνω νομική σκέψη ...". Από τα ανωτέρω προκύπτει, ότι το Εφετείο έκρινε, ότι προσεβλήθη το δικαίωμα του ενάγοντος επί της προσωπικότητός του όχι σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 361, 362, 363, 367 Π.Κ.

περί εξυβρίσεως κ.λπ., αλλά σύμφωνα με τις διατάξεις της Ε.Σ.Δ.Α., του Ν.2472/1997 και του Ν.1178/1981 επειδή οι αναιρεσείοντες δεν σεβάσθηκαν το τεκμήριο της αθωότητος του τότε κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσίβλητου και εδημοσίευσαν το όνομα και το επώνυμό του. Επομένως, το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες, δεν έλαβε παρά τον νόμο υπόψη ισχυρισμό από το άρθρο 367 παρ.2 Π.Κ.

μη προταθέντα από τον αναιρεσίβλητο και δεν παραβίασε την διάταξη του άρθρου 367 παρ.1 Π.Κ. και οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.8 και 1, 19 ΚΠολΔ αντιστοίχως, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι.

Επειδή ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για μη λήψη υπόψη προταθέντος ισχυρισμού, δεν ιδρύεται, όταν ο ισχυρισμός είναι μη νόμιμος, αφού ο ισχυρισμός αυτός δεν ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 14/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται, ότι το Εφετείο δεν εξήτασε τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, ότι επειδή ο αναιρεσίβλητος διαχειρίζεται τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, οι οποίες είναι δημόσιο αγαθό, αποτελεί δημόσιο πρόσωπο και "είναι προφανές, ότι η κρινόμενη περίπτωση εμπίπτει απόλυτα στην εξαίρεση, που επιτρέπει τη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων ατόμων, που αποτελούν δημόσια πρόσωπα υπό την έννοια της άσκησης δημόσιου λειτουργήματος ή της διαχείρισης συμφερόντων, που αφορούν το ευρύ κοινό ... καμπτόμενης της αρχής προστασίας της προσωπικότητας ...". Ο λόγος αυτός προβάλλεται αορίστως και εντεύθεν, απαραδέκτως, καθόσον ανεξαρτήτως του εάν ο αναιρεσίβλητος αποτελεί δημόσιο πρόσωπο, σύμφωνα με τις αναφερθείσες ανωτέρω διατάξεις του Ν. 2472/1997, για την συλλογή και επεξεργασία ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων αφορώντων δημόσια πρόσωπα απαιτείται, αφ'ενός μεν τα δεδομένα αυτά να συνδέονται με την άσκηση από τα δημόσια πρόσωπα δημοσίου λειτουργήματος και αφ'ετέρου να έχει χορηγηθεί προηγουμένως σχετική άδεια από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για δημοσιοποίηση του ονόματος του διωκομένου, οι δε αναιρεσείοντες δεν αναφέρουν εάν επληρούντο οι προϋποθέσεις αυτές στην προκειμένη περίπτωση.

Επειδή για τον προσβαλλόμενο στην προσωπικότητά του και θίγεντα στην τιμή ή στην υπόληψή του από δημοσίευμα και υποστάντα ηθικήν βλάβην προβλέπεται α)από το άρθρο μόνο παράγραφος 1 Ν. 1178/1981, χρηματική ικανοποίηση, β)από την παράγραφο 6 του ιδίου άρθρου, εφόσον υποβληθεί από τον θιγέντα αίτημα στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, διάταξη του δικαστηρίου, με την καταψηφιστική απόφασή του, περί καταχωρίσεως στην ίδια εφημερίδα περιλήψεως της αποφάσεως και γ)από το άρθρο 59 Α.Κ., χρηματική ικανοποίηση ή δημοσίευμα ή οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Από τα δικαιώματα όμως αυτά, απόκειται στην διακριτική ευχέρεια του θιγομένου προσώπου να επιλέξει, ανάλογα με τις περιστάσεις, το προσφορότερο, κατά την κρίση του, για την αποκατάσταση της παράνομης προσβολής της προσωπικότητός του. Επομένως, ο πέμπτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίον αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, επειδή, κατά τους αναιρεσείοντες το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό των περί ικανοποιήσεως του δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου με σχετικό επανορθωτικό δημοσίευμα των ιδίων στην εφημερίδα των, το οποίο έλαβε χώραν την 12-9-2008, ήτοι σχεδόν τρία έτη μετά από το προσβλητικό για τον αναιρεσίβλητο δημοσίευμά των, είναι αβάσιμος, αφού όπως αναφέρθηκε, απόκειται στην διακριτική ευχέρεια του αναιρεσιβλήτου να επιλέξει τον τρόπο της ικανοποιήσεώς του εντός των πλαισίων του νόμου.

Επειδή, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο εσχημάτισε το αποδεικτικό πόρισμά του, αφού έλαβε υπόψη και όλα τα έγγραφα, τα οποία επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, από αυτήν δε την αναφορά σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, καθίσταται βέβαιον ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και την επικαλουμένη από τους αναιρεσείοντες υπ' αριθ. 3375/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσ/νίκης. Επομένως, ο σχετικός έκτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται τα αντίθετα και αποδίδουν στο Εφετείο την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.11 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-5-2011 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 553/2011 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Αυγούστου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ