Supreme Court partially allows appeal regarding unpaid medical leave compensation for nuclear medicine doctors under Greek law.

Απόφαση 1394 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1394/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του, στις 7 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:Τέλούσας σε εκκαθάριση ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΡΑΔΙΟΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στα Τρίκαλα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Άρια - Αγλαΐα Μαϊντά - Κλάρα.

Της αναιρεσίβλητης: ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μπραζιώτη, ο οποίος δήλωσε ότι ανακαλεί την από 23 Δεκεμβρίου 2004 δήλωση του άρθρου 242 § 2. Κ.Πο.λ.Δ.. και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20 Ιανουαρίου 1995 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 852/1995 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 923/1997 του Εφετείου Λάρισας, που παρέπεμψε την υπόθεση εκ νέου στο .Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι 370/1998 μη οριστική και 150/2001 οριστική αποφάσεις του ως άνω δικαστηρίου και έπειτα από έφεση οι 612/2001, 612α/2001 μη οριστικές και 399/2002 οριστική του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 14 Ιανουαρίου 2003 αίτηση της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καράμπελας, διάβασε την από 10 Ιανουαρίου 2005 έκθεση του Αρεοπαγίτη Γεωργίου Αμελαδιώτη, που έχει ήδη αποχωρήσει από την Υπηρεσία, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν όλοι οι λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά την παράγραφο 2 του άρθρου 2 του ν. 1821/1988, εκτός από τους ακτινολόγους και ακτινοθεραπευτές γιατρούς, πρόσθετη άδεια έξι εβδομάδων κάθε έτος δικαιούνται και οι γιατροί πυρηνικής ιατρικής που εργάζονται σε εργαστήρια πυρηνικής ιατρικής καθώς και οι ειδικευμένοι στις πιο πάνω ειδικότητες γιατροί, η άδεια δε αυτή χορηγείται με τη διαδικασία και τις προϋποθέσεις που ισχύουν για τη χορήγηση της κανονικής άδειας.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ιατροί ακτινολόγοι, ακτινοθεραπευτές και ιατροί πυρηνικής φυσικής, που εργάζονται, σε εκτέλεση συμβάσεως παροχής εξαρτημένης εργασίας, σε οποιοδήποτε εργοδότη είτε αυτός είναι το Δημόσιο είτε νομικό πρόσωπο δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου ή εταιρία είτε και φυσικό πρόσωπο, δικαιούνται κάθε έτος πρόσθετη κανονική άδεια αναπαύσεως έξι εβδομάδων.

Από τη διάταξη αυτή ουδόλως προκύπτει ότι την εν λόγω πρόσθετη άδεια δικαιούνται μόνο οι ιατροί, που είναι εντεταγμένοι στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ). Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως από προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, δέχθηκε ότι η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, ιατρός πυρηνικής ιατρικής, στις 15-11-1991 προσλήφθηκε από την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρία, με έγγραφη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας τριετούς διάρκειας και εργάστηκε μέχρι τις 7-11-1994 ως πυρηνική ιατρός στο εργαστήριο πυρηνικής ιατρικής του ιατρικού κέντρου, που διατηρούσε αυτή στην πόλη των Τρικάλων.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, έκρινε ότι η αναιρεσίβλητη δικαιούται πρόσθετη ετήσια κανονική άδεια έξι εβδομάδων για κάθε έτος εργασίας της. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε τη διάταξη που προεκτέθηκε και επομένως είναι αβάσιμος και πρέπει γιαυτό να απορριφθεί ο πρώτος λόγος του αναιρετηρίου, από τον αριθμό 1 (και όχι και 19 που επικαλείται η αναιρεσείουσα) του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζεται ότι την άδεια αυτή δικαιούνται μόνο οι εντεταγμένοι στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) μόνιμοι ιατροί, που απασχολούνται σε εργαστήρια πυρηνικής ιατρικής.

Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συζητήσεως στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και τις ενώπιον αυτού προτάσεις της, η αναιρεσείουσα, κατά της ένδικης απαίτησης της αναιρεσίβλητης, πρότεινε ένσταση συμψηφισμού ανταπαιτήσεως της, ποσού 1.372.892 δραχμών, το οποίο της οφείλει η αναιρεσίβλητη, όπως προκύπτει από τον ισολογισμό της 31-12-1993, τον οποίο έχει συντάξει και εγκρίνει ο αδελφός της Γ. Γούτσιος, ως υπεύθυνος λογιστής και αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της αναιρεσείουσας εταιρίας και έχει υπογράψει και εγκρίνει η αναιρεσίβλητη ως διευθύνουσα σύμβουλος αυτής. Η ένσταση αυτή είναι αόριστη, αφού δεν προσδιορίζεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο ποια ακριβώς είναι η ανταπαίτηση και από ποια αιτία πηγάζει. Επομένως το Εφετείο, που, με την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε ως αόριστη την παραπάνω ένσταση, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ και πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός τέταρτος λόγος της αναιρέσεως.

Επειδή κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του α.ν. 539/1945 "περί χορηγήσεως κατ' έτος εις τους μισθωτούς αδειών μετ' αποδοχών", όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 παρ. 1 ν. 1346/1983, κάθε μισθωτός, μετά από συνεχή απασχόληση τουλάχιστον δώδεκα μηνών (βασικός χρόνος) σε υπόχρεη επιχείρηση, δικαιούται κάθε ημερολογιακό έτος άδεια με αποδοχές, ενώ κατά το άρθρο 5 παρ. 1 εδ.

β' του ίδιου α.ν. 539/1945, όπως το εδάφιο αυτό προστέθηκε με το άρθρο 3 ν.δ. 3755/1957 "επιφυλασσομένων των διατάξεων της κειμένης νομοθεσίας, εργοδότης αρνούμενος την χορήγησιν εις μισθωτόν αυτού της νομίμου κατ' έτος αδείας του, υποχρεούται όπως, άμα τη λήξει του έτους καθ' ο δικαιούται αδείας ο μισθωτός, και μετά προηγουμένην διαπίστωσιν της παραλείψεως ταύτης υπό οργάνου του Υπουργείου Εργασίας, καταβάλη εις αυτόν τας αντιστοίχους αποδοχάς των ημερών αδείας, ηυξημένας κατά 100%".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, αν ο μισθωτός δεν έλαβε την ετήσια κανονική άδεια αναπαύσεως, έως το τέλος του ημερολογιακού έτους, κατά το οποίο τη δικαιούται, ο εργοδότης έχει την υποχρέωση να του καταβάλει ως αποζημίωση τις αποδοχές των ημερών της άδειας του στο διπλάσιο, αν η μη πραγματοποίηση αυτής οφείλεται σε υπαιτιότητα του.

Προϋπόθεση για την καταβολή της αποζημίωσης αυτής είναι, εκτός των άλλων, η αίτηση του μισθωτού προς τον εργοδότη για τη χορήγηση της άδειας και η άρνηση του τελευταίου να τη χορηγήσει, οπότε υπάρχει υπαιτιότητα αυτού με τη μη τήρηση των διατάξεων περί χορηγήσεως στους μισθωτούς ετήσιας άδειας αναπαύσεως.

Η υπαιτιότητα όμως αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για την καταβολή μόνο της προσαύξησης του 100%, όχι όμως και των αποδοχών άδειας, τις οποίες ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να καταβάλει ανεξαρτήτως υπαιτιότητας του και επομένως και αν ακόμη ο εργαζόμενος επιμένει να εργαστεί κατά τη διάρκειατης άδειας του.

Εξάλλου κατά το άρθρο 559 αριθ.11 τουΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, ενώ μόνο το γεγονός ότι δεν έγινε ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάποιου αποδεικτικού μέσου δεν στοιχειοθετεί τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως, εφόσον από το περιεχόμενο της αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι αυτό έχει ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο.

Με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη έγγραφα που είχε επικαλεστεί και προσκομίσει η αναιρεσείουσα και συγκεκριμένα α) το από 17-8-1994 εξώδικο έγγραφο, που επιδόθηκε στην αναιρεσίβλητη αυθημερόν και συντάχθηκε η σχετική 5940 έκθεση επιδόσεως του Δικαστικού Επιμελητή Τρικάλων ...

και με το οποίο η αναιρεσείουσα κάλεσε την αναιρεσίβλητη να λάβει την άδεια της του έτους 1994, β) την άδεια της Νομαρχίας Τρικάλων για την πρόσληψη της ιατρού ... ως αντικαταστάτριας της αναιρεσίβλητης, κατά το διάστημα κατά το οποίο η τελευταία θα λάμβανε την άδεια της του έτους αυτού, γ) τη βεβαίωση εγγραφής της παραπάνω ιατρού στον Ιατρικό Σύλλογο Τρικάλων, δ) τη μήνυση της αναιρεσίβλητης ενώπιον του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Τρικάλων εναντίον των μελών του διοικητικού συμβουλίου της αναιρεσείουσας για αυτοδικία και ειδικότερα για τον λόγο ότι αυτά την ανάγκασαν να λάβει την άδεια της τον Αύγουστο του 1994 και ε) τη 228/1997 σχετική απαλλακτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λαρίσης, με την οποία κρίθηκε ότι τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της αναιρεσείουσας, με την πρόσκληση της αναιρεσίβλητης να λάβει την άδεια της τον Αύγουστο του 1994, άσκησαν νόμιμο δικαίωμα.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση βεβαιώνεται ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Δημιουργούνται όμως αμφιβολίες αν πραγματικά λήφθηκαν υπόψη τα προαναφερόμενα έγγραφα που, με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις, επικαλέστηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα, για την απόδειξη του ισχυρισμού της ότι, παρά τη σχετική πρόσκληση της προς αυτή, η αναιρεσίβλητη αρνήθηκε να λάβει την άδεια του έτους 1994.

Παρά ταύτα το Εφετείο -χωρίς να αντικρούσει ή να ασχοληθεί έστω και εμμέσως με τα διαλαμβανόμενα στα προαναφερόμενα έγγραφα περιστατικά- κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αναιρεσείουσα υπαιτίως δεν χορήγησε την άδεια του έτους 1994 στην αναιρεσίβλητη, την οποία η τελευταία ζήτησε εγγράφως και επιδίκασε σ' αυτή τις αποδοχές άδειας έξι εβδομάδων στο διπλάσιο.

Ενόψει αυτού δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τα εν λόγω έγγραφα. Επομένως, ο σχετικός από το άρθρο 559 αριθ. 11 του ΚΠολΔ δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, είναι βάσιμος και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση μόνο κατά το μέρος που επιδίκασε την κατά 100% προσαύξηση των αποδοχών άδειας ως αποζημίωση για μη χορήγηση της άδειας του έτους 1994 και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο με άλλη σύνθεση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), παρέλκει δε η έρευνα του τρίτου λόγου της αναιρέσεως, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το ίδιο αναιρούμενο μέρος της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 399/2002 απόφαση του Εφετείου Λαρίσης, κατά το μέρος που αναφέρεται στο αιτιολογικό.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο με άλλη σύνθεση.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1100) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Μαΐου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 26 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ