1392/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1392 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1392/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεράσιμο Φουρλάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Πέππα, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αγγελική Τζαβάρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2016, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Α. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ" (Ε.Τ.Α.Δ.) Α.Ε., που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, όπως μετονομάστηκε κατόπιν απορροφήσεως η Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία "... Α.Ε." η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Παναγιώτα Καρανικήτα και Γρηγόριο Μιχαηλόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Εταιρείας με την επωνυμία "..." που εδρεύει στο … της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και εκπροσωπείται νόμιμα, όπως μετονομάστηκε η αρχικά ενάγουσα εταιρεία με την επωνυμία "... A.G." πρώην "...", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Μπερνίτσα και κατέθεσε προτάσεις.

Β. Της αναιρεσείουσας: Εταιρείας με την επωνυμία "..." που εδρεύει στο ... της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και εκπροσωπείται νόμιμα, ως νομίμως υποκατασταθείσης στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της αρχικά ενάγουσας εταιρείας με την επωνυμία "... A.G." πρώην "...", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Μπερνίτσα και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ" (Ε.Τ.Α.Δ.) Α.Ε., που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Παναγιώτα Καρανικήτα και Γρηγόριο Μιχαηλόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2/5/2011 αγωγή της υπό στοιχείο Α ήδη αναιρεσιβλήτου και υπό στοιχείο Β ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών.

Εκδόθηκε η 755/2014 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η υπό στοιχείο Α ήδη αναιρεσείουσα με την από 11/11/2015 αίτησή της και η υπό στοιχείο Β ήδη αναιρεσείουσα με την από 29/12/2014 αίτησή της και τους από 4/11/2015 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Λέκκας ανέγνωσε την από 6/9/2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 11/11/2015 αιτήσεως αναιρέσεως και την από 25/11/2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των πρώτου, δεύτερου, τρίτου λόγων της από 29/12/2014 αίτησης αναίρεσης, καθώς και των πρώτου και τέταρτου των προσθέτων λόγων αυτής και την απόρριψη των λοιπών.

Οι πληρεξούσιοι της υπό στοιχείο Α αναιρεσείουσας και υπό στοιχείο Β αναιρεσιβλήτου ζήτησαν την παραδοχή της από 11/11/2015 αιτήσεως και την απόρριψη της από 29/12/2014 αιτήσεως αναιρέσεως και των από 4/11/2015 πρόσθετων λόγων αυτής, ο πληρεξούσιος της υπό στοιχείο Β αναιρεσείουσας και υπό στοιχείο Α αναιρεσιβλήτου την παραδοχή της από 29/12/2014 αιτήσεως αναιρέσεως και των από 4/11/2015 πρόσθετων λόγων αυτής και την απόρριψη της από 11/11/2015 αιτήσεως και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρονται προς εκδίκαση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου η από 29-12-2014 αίτηση αναίρεσης και οι από 4-11-2015 πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης της εταιρείας με την επωνυμία "...", καθώς και η από 11-11-2015 αίτηση αναίρεσης της εταιρείας με την επωνυμία "Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε.", κατά της υπ’ αριθμ. 755/2014 απόφασης του Εφετείου (Πενταμελούς) Αθηνών, που πρέπει να συνεκδικαστούν, αφού, με τον τρόπο, αυτό διευκολύνεται η διεξαγωγή της δίκης (ΚΠολΔ 246 και 573 § 1).

Με τις κρινόμενες αιτήσεις αναίρεσης και τους πρόσθετους λόγους προσβάλλεται η υπ’ αριθμ. 755/2014 απόφαση του Εφετείου (Πενταμελούς) Αθηνών, η οποία εκδόθηκε επί της από 2-5-2011 αγωγής της αναιρεσείουσας εταιρείας με την επωνυμία .... Α) Επί της από 29-12-2014 αίτησης αναίρεσης και των από 4-11-2015 προσθέτων λόγων αναίρεσης:

Η νομική αοριστία της αγωγής, στηρίζει λόγο αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ), συντρέχει δε αν το δικαστήριο για τη θεμελίωση της αγωγής στο συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου αρκέστηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα από εκείνα, που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του οικείου δικαιώματος, κρίνοντας αντιστοίχως νόμιμη ή μη στηριζόμενη στο νόμο την αγωγή.

Αντίθετα, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν εκτίθενται στην αγωγή όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, τα πραγματικά, δηλαδή, περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 8 και 14 του ΚΠολΔ.

Εξάλλου, ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, αν το δικαστήριο έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή, λαμβάνοντας υπόψη αναγκαία για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που δεν εκτίθενται σε αυτή ή εάν απέρριψε ως αόριστη ή μη νόμιμη την αγωγή, παραγνωρίζοντας εκτιθέμενα για τη θεμελίωση της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που με επάρκεια εκτίθενται σε αυτήν, ενώ ο από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά τη μη επαρκή έκθεση σε αυτήν των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών, την απέρριψε ως αόριστη.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 111 παρ. 2, 118 αριθ. 4 και 216 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει, σαφή έκθεση των γεγονότων, τα οποία θεμελιώνουν κατά νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκηση αυτής από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και ορισμένο αίτημα.

Η έκθεση δε στο δικόγραφο της αγωγής των πραγματικών περιστατικών, τα οποία πρέπει να είναι όσα είναι νομικώς ικανά και αναγκαία για τη θεμελίωση του δικαιώματος, η προστασία του οποίου ζητείται και τα οποία πρέπει να αναφέρονται με τέτοια σαφήνεια, ώστε να εξατομικεύουν την επίδικη έννομη σχέση και να μην καταλείπεται αμφιβολία περί της αξιώσεως, η οποία απορρέει από αυτά, είναι απαραίτητη για να υπάρχει η δυνατότητα, το μεν δικαστήριο να κρίνει τη νομική βασιμότητα της αγωγής και να διατάξει τις δέουσες αποδείξεις, ο δε εναγόμενος να μπορεί να αμυνθεί κατά της αγωγικής αξιώσεως που θεμελιώνεται επ’ αυτών με ανταπόδειξη ή ένσταση.

Όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν περιέχονται τα πιο πάνω στοιχεία ή όταν αυτά περιέχονται κατά τρόπο ελλιπή ή ασαφή, τότε η έλλειψη αυτή καθιστά μη νομότυπη την άσκησή της, επιφέρει δε την απόρριψή της ως απαράδεκτης λόγω αοριστίας, είτε κατόπιν προβολής της σχετικής ένστασης, είτε και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 443/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, στην από 2-5-2011 ένδικη αγωγή, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της (ΚΠολΔ 561 § 2), η αναιρεσείουσα, ιστορούσε, ότι τον Ιούνιο 2005 η Ειδική Υπηρεσία Δημοσίων Έργων - Αθλητικών Ολυμπιακών Έργων - Εγκαταστάσεων (ΕΥΔΕ/ΑΟΕΕ) του Υπουργείου Πολιτισμού (Γενική Γραμματεία Αθλητισμού) προκήρυξε Ανοικτό Διεθνή Διαγωνισμό, με την υπ’ ...

προκήρυξη Ανοικτού Διαγωνισμού, για το έργο "Παροχή Υπηρεσιών Συντήρησης και Λειτουργίας των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων", με σκοπό την ανάθεση με δύο συμβάσεις της παροχής υπηρεσιών Συντήρησης και Λειτουργίας των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων, ότι στις 19-7-2007 η αναιρεσείουσα, ανέλαβε ως Ανάδοχος την εκτέλεση του ως άνω έργου, ότι με την πρώτη σύμβαση ανέλαβε τα έργα συντήρησης και λειτουργίας Πρώτης Ενότητας Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων, που περιλάμβανε τα Γυμναστήρια Γαλατσίου, Άνω Λιοσίων, Άρσης Βαρών Νίκαιας, Ελληνικού, Φαλήρου, Αγίου Κοσμά, Σχινιά και το Ολυμπιακό Κέντρο Ραδιοτηλεόρασης, και με τη δεύτερη σύμβαση τα έργα συντήρησης και λειτουργίας της Δεύτερης Ενότητας Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων, αποτελούμενης από το Κέντρο Ιππασίας, το Συγκρότημα Γουδή, το Κέντρο Σκοποβολής Μαρκοπούλου, τα Κέντρα Μπέιζμπολ, Σόφτμπολ, Χόκεϊ, Κανόε/Καγιάκ Σλάλομ Ελληνικού Παγκρήτιο Στάδιο, Πανθεσσαλικό Στάδιο, Παμπελοπονησσιακό Στάδιο και τον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ, που ύστερα από την από 21-5-2007 απόφαση του ΔΣ της αναιρεσίβλητης εξαιρέθηκε από την σύμβαση, ότι πλέον συγκεκριμένα ανέλαβε:

α) την παροχή τεχνικών υπηρεσιών επιθεώρησης, συντήρησης, λειτουργίας, τεχνικής διαχείρισης και αποκατάστασης βλαβών των τεχνικών εγκαταστάσεων και των αγωνιστικών, προπονητικών κ.λπ. περιοχών, βάσει αναλυτικού προγράμματος συντήρησης και διαχείρισης λειτουργίας κάθε εγκατάστασης, που περιλάμβανε περιγραφή της μεθόδου εργασίας, του εξοπλισμού και των μέσων, που θα χρησιμοποιούντο, του ωραρίου παροχής υπηρεσιών, των απαιτούμενων μέτρων και του χρονικού προγραμματισμού τους, αντί αμοιβής που ορίσθηκε, κατόπιν της από 23-8-2008 τροποποιητικής σύμβασης και για τις δύο συμβάσεις στο συνολικό ποσό των 19.610.660 ευρώ κατ’ αποκοπή και β) την παροχή υπηρεσιών αποκατάστασης βλαβών και δυσλειτουργιών λόγω φυσιολογικής φθοράς, φυσικών καταστροφών, βανδαλισμών κ.λπ.

στις τεχνικές εγκαταστάσεις, τα φυτά και τα δένδρα κάθε Ολυμπιακής Εγκατάστασης, αντί αμοιβής υπολογιζόμενης απολογιστικά, βάσει των συμφωνημένων τιμών μονάδος για τον ωριαίο απολογισμό του κόστους εργασίας, για την ημερήσια και νυκτερινή απασχόληση του προσωπικού της ενάγουσας, βάσει των νομίμων παραστατικών αγοράς και μίσθωσης των αναγκαίων υλικών, ανταλλακτικών, μηχανημάτων και λοιπών στοιχειών εξοπλισμού, που θα αγόραζε ή μίσθωνε η αναιρεσείουσα και για τη χρήση μηχανημάτων ιδιοκτησίας της βάσει αμοιβής, ανάλογης με το κόστος μίσθωσης παρόμοιου εξοπλισμού στην περιοχή κάθε εγκατάστασης.

Περαιτέρω εξέθετε, ότι η διάρκεια της παροχής των υπηρεσιών ορίσθηκε σε 365 ημέρες από την υπογραφή των συμβάσεων, που έλαβε χώρα στις 19-7-2007, αλλά παρατάθηκε αρχικά μέχρι τις 19-10-2008, εν συνεχεία μέχρι τις 19-1-2009 και ακολούθως μέχρι τις 17-3-2009, βάσει τριών επιστολών της αναιρεσίβλητης, με τις οποίες αυτή της γνωστοποίησε τις αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου της περί παράτασης της διάρκειας των συμβάσεων, ότι οι συμβάσεις παρατάθηκαν σιωπηρά από 18-3-2009 έως 27-4-2009, χρονικό διάστημα κατά το οποίο εκείνη εξακολούθησε να προσφέρει τις υπηρεσίες της και η αναιρεσίβλητη να τις αποδέχεται και ότι αν και παρείχε τις προβλεπόμενες υπηρεσίες της, η αναιρεσίβλητη καθυστερεί την αμοιβή της για τις κατ’ αποκοπή αμειβόμενες εργασίες σε αμφότερες τις Ενότητες Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων του χρονικού διαστήματος από 1-12-2008 έως 29-4-2009 και για τις απολογιστικά αμειβόμενες εργασίες και των δύο Ενοτήτων του χρονικού διαστήματος από 1-2-2009 έως 29-4-2009, για τις οποίες έχουν εκδοθεί τα υπ’ .../2008, .../2009 τιμολόγιά της, δηλαδή καθυστερεί αμοιβές συνολικού ύψους 6.861.435,13 ευρώ.

Επί πλέον, στην ένδικη αγωγή εκτίθεται, ότι η αναιρεσίβλητη, η οποία οχλήθηκε από την αναιρεσείουσα για την καταβολή του οφειλομένου ποσού, ύψους 7.961.435,13 ευρώ, με την υπ’ αριθμ. .../16-7-2009 επιστολή της, γνωστοποίησε στην τελευταία την πρόθεσή της να της καταβάλει έως τις 10 Αυγούστου 2009 το ποσό του 1.000.000 ευρώ και έως τις 5 Οκτωβρίου 2009 το υπόλοιπο, αναγνωρίζοντας με τον τρόπο αυτό την ύπαρξη της οφειλής της και αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να την εξοφλήσει.

Με την επίκληση των περιστατικών αυτών, ζήτησε να υποχρεωθεί η αναιρεσίβλητη να της καταβάλει το ανωτέρω ποσό των 6.861.435,13 ευρώ, νομιμοτόκως, για τις αμοιβές της για τις παρασχεθείσες εργασίες και επικουρικά, για την περίπτωση που ήθελε κριθεί ότι δεν έλαβε χώρα νομότυπη κατάρτιση ή παράταση των συμβάσεων, ζήτησε την καταβολή του ποσού αυτού κατά τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού.

Με το περιεχόμενο αυτό η ένδικη αγωγή είναι αόριστη, τόσο κατά το μέρος εκείνο, με το οποίο ζητείται αμοιβή για τις κατ’ αποκοπή αμειβόμενες εργασίες, όσο και κατά το κεφάλαιό της που αφορά εργασίες που συμφωνήθηκε να αμείβονται απολογιστικά. Και τούτο διότι η αναιρεσείουσα δεν αναφέρει στο δικόγραφό της τις εργασίες που εκτέλεσε, το ωράριο παροχής εκ μέρους του προσωπικού της των σχετικών υπηρεσιών, εάν μίσθωσε ή όχι σχετικό εξοπλισμό και σε καταφατική περίπτωση το κόστος της μίσθωσης, στοιχεία αναγκαία για την τιμολόγηση των εργασιών αυτών, αλλά ούτε και τον τρόπο υπολογισμού της αμοιβής της κατά τη διάρκεια της επικαλούμενης εκ μέρους της παράτασης του χρόνου διαρκείας των δύο συμβάσεων.

Η αοριστία αυτή δεν μπορεί να θεραπευτεί με την ενσωμάτωση στην αγωγή των ανωτέρω τιμολογίων, στα οποία ως αιτιολογία αναφέρεται ότι η αμοιβή αφορά την παροχή υπηρεσιών συντήρησης, διορθωτικής ή μη, των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων της πρώτης ή της δεύτερης ενότητας, αλλά ούτε και με την ενσωμάτωση των πινάκων "ανάλυσης εγκεκριμένων διορθωτικών εργασιών", στους οποίους περιγράφονται κάποιες εργασίες κατά τρόπο γενικό και χωρίς κάποια, υποτυπώδη έστω, εξειδίκευση, όπως "εργασίες διορθωτικής συντήρησης για αποκατάσταση προκληθεισών ζημιών σε διάφορα γήπεδα ή για επισκευή μόνιμων συστημάτων ενεργητικής πυροπροστασίας ή για αντικατάσταση αισθητήρων σε κεντρικές κλιματιστικές μονάδες ή συσσωρευτών εκκίνησης ηλεκτροπαραγωγού ζεύγους".

Για τους ίδιους λόγους, την μη αναφορά δηλαδή των συγκεκριμένων στοιχείων, είναι αόριστη η ένδικη αγωγή και όσον αφορά την επικουρική βάση της αγωγής από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, αφού οι ελλείψεις αυτές καθιστούν δυσχερή τον προσδιορισμό του επικαλούμενου πλουτισμού της αναιρεσίβλητης. Επομένως, το Εφετείο που δέχθηκε τα ίδια, δεν κήρυξε απαράδεκτο παρά το νόμο και κατά συνέπεια, ο πρώτος κύριος λόγος της αναίρεσης και οι πρώτος και τέταρτος των προσθέτων λόγων, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατ’ ορθή υπαγωγή (και όχι και τον αριθ. 1 του άρθρου τούτου), με τους οποίους η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι.

Από τα άρθρα 68 και 556 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι για το παραδεκτό λόγου αναίρεσης πρέπει ο αναιρεσείων να έχει έννομο συμφέρον να ανατρέψει την προσβαλλόμενη απόφαση, ένεκα σφάλματος που αναφέρεται στο λόγο. `Έτσι, αν το διατακτικό της απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς επί δύο επάλληλων αιτιολογιών και μια από αυτές δεν πλήττεται ή πλήττεται ανεπιτυχώς, οι λόγοι αναίρεσης με τους οποίους προσβάλλεται η άλλη αιτιολογία είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, διότι οι προβαλλόμενες πλημμέλειες δεν επιδρούν στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης (ΑΠ 403/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, με την οποία η ένδικη αγωγή κρίθηκε, όσον αφορά την κύρια βάση της ως αόριστη και επικουρικά ως μη νόμιμη, στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο επάλληλες αιτιολογίες. Την πρώτη αυτή αιτιολογία, περί της αοριστίας δηλαδή της αγωγής, η αναιρεσείουσα προσέβαλε με τους παραπάνω πρώτο και πρώτο πρόσθετο αναιρετικούς λόγους, οι οποίοι, όπως προαναφέρθηκε, κρίθηκαν απορριπτέοι.

Επομένως, αφού η μία αιτιολογία, η οποία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό, πλήττεται ανεπιτυχώς, οι δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, καθώς και οι δεύτερος και τρίτος πρόσθετοι λόγοι από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, με τους οποίους προβάλλονται αιτιάσεις αναφορικά με την απόρριψη της κύριας βάσης της αγωγής ως μη νόμιμης, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.

Από τη διάταξη του άρθρου 361 ΑΚ, με την οποία θεσπίζεται γενικώς η ελευθερία της σύναψης ποικίλου περιεχομένου συμβάσεων δεσμευτικών για τους συμβαλλομένους, αρκεί το περιεχόμενό τους να μην προσκρούει σε απαγορευτική διάταξη νόμου ή στα χρηστά ήθη, προκύπτει ότι είναι ισχυρή η σύμβαση με την οποία αναγνωρίζει κάποιος το χρέος του από ορισμένη αιτία.

Η σύμβαση αυτή, η οποία διαφέρει από τη ρυθμιζόμενη από τα άρθρα 873-875 ΑΚ αναιτιώδη υπόσχεση ή αναγνώριση χρέους, καταρτίζεται ατύπως, όταν είναι απλώς επιβεβαιωτική του υπάρχοντος χρέους, με την έννοια, ότι τα μέρη δεν θέλησαν να δημιουργήσουν μ’ αυτή νέα αυτοτελή ενοχή, αλλά απέβλεψαν, είτε στη δημιουργία απλού αποδεικτικού μέσου με τη μορφή της εξώδικης ομολογίας (ΚΠολΔ 352 § 2), είτε στη διακοπή της παραγραφής (ΑΚ 260 ΑΚ) ή σε ανάλογα νομικά αποτελέσματα κατά τα άρθρα λ.χ. 156, 272 § 2 ΑΚ, είτε γενικότερα στην αποσαφήνιση ή στη διασφάλιση της βασικής ενοχής από τυχόν ελαττώματα και ενστάσεις, από τις οποίες γίνεται, έτσι, ρητή ή σιωπηρή παραίτηση (Ολομ.

ΑΠ 5/2016). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην πληττόμενη απόφαση η από το από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ αιτίαση, ότι το Εφετείο, κατ’ εσφαλμένη εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 873 ΑΚ, έκρινε, ότι σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην ένδικη αγωγή περιστατικά δεν στοιχειοθετείται ιδιαίτερη βάση από αναγνώριση χρέους.

Με το προεκτεθέν περιεχόμενο, είναι προφανές, ότι η αγωγή δεν περιέχει τέτοια βάση, αφού, κατά τα εκτιθέμενα στο δικόγραφό της, δεν γίνεται επίκληση κατάρτισης σχετικής έγγραφης σύμβασης, που αποτελεί προϋπόθεση για την αναγνώριση χρέους, με την ανταλλαγή δε των αναφερομένων επιστολών οι διάδικοι απέβλεψαν στη δημιουργία απλού αποδεικτικού μέσου.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι η αναιρεσείουσα στην αγωγή της αναφέρει ότι αυτή στηρίζεται κυρίως μεν στις καταρτισθείσες συμβάσεις, επικουρικά δε, σε περίπτωση ακυρότητας αυτών, στις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού. Κατά συνέπεια, το Εφετείο που δέχθηκε τα ίδια, ορθά εφάρμοσε την προαναφερθείσα ουσιαστικού διάταξη του άρθρου 873 ΑΚ και επομένως ο τρίτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Κατόπιν τούτων και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει η από 29-12-2014 αίτηση αναίρεσης και οι από 4-11-2015 πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης να απορριφθούν στο σύνολό τους, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (ΚΠολΔ 495 § 4) και να καταδικαστεί η τελευταία λόγω της ήττας της στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 § 2).

Β) Επί της από 11-11-2015 αίτησης αναίρεσης: Κατά το άρθρο 41 § 14 Ν. 3316/2005, όπως ίσχυε πριν την κατάργησή του με το άρθρο 377 Ν. 4412/2016, "για τη δικαστική επίλυση των διαφορών που προκύπτουν μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών, κατά την εκτέλεση των συμβάσεων του άρθρου 1, εφαρμόζονται ανάλογα οι διατάξεις του άρθρου 13 του Ν. 1418/1984 όπως ισχύουν κάθε φορά.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 13 § 6 του Ν. 1418/1984, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 3 § 3 του Ν. 2940/2001 και κωδικοποιήθηκε με το Ν. 3669/2008 (άρθρο 77 § 6), η αίτηση αναίρεσης κατά των αποφάσεων του πολιτικού εφετείου επιτρέπεται μόνο για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 559 αριθμ.1 έως 7, 9, 16, 17, 19 και 20 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Επομένως, αφού στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για διαφορά από δημόσιο έργο οι πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι της αίτησης αναίρεσης από τους αριθμούς 8, 11 και 14 αντίστοιχα του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι. Kατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και υφίσταται, έτσι, εκ πλαγίου παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι, να μην μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Ο λόγος όμως αυτός αναιρέσεως προϋποθέτει ουσιαστική έρευνα της υποθέσεως και συνεπώς δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ως αόριστη ή μη νόμιμη (ΑΠ 701/2011). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, το Εφετείο απέρριψε την ένδικη από 2-5-2011 αγωγή, με την οποία η αναιρεσίβλητη ζήτησε να υποχρεωθεί η αναιρεσείουσα να της καταβάλει το ποσό των 6.861.435,13 ευρώ ως αμοιβή για τις παρασχεθείσες εργασίες της στα πλαίσια των από 19-7-2007 δύο συμβάσεων, δυνάμει των οποίων εκείνη (αναιρεσίβλητη) είχε αναλάβει την παροχή υπηρεσιών συντήρησης και λειτουργίας των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων και επικουρικά, για την περίπτωση που ήθελε κριθεί, ότι δεν έλαβε χώρα νομότυπη κατάρτιση ή παράταση των συμβάσεων, ζήτησε την καταβολή του ποσού αυτού κατά τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, ως αόριστη και επικουρικά, όσον αφορά την κύρια βάση της ως μη νόμιμη.

Συνεπώς, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση ανεπάρκεια αιτιολογιών (ΚΠολΔ 559 αριθμ. 19), είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος. Κατόπιν τούτων και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει η από 11-11-2015 αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (ΚΠολΔ 495 § 4) και να καταδικαστεί η τελευταία λόγω της ήττας της στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 § 2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει την από 29-12-2014 αίτηση αναίρεσης και τους από 4-11-2015 πρόσθετους λόγους αναίρεσης, της εταιρείας με την επωνυμία ... καθώς και την από 11-11-2015 αίτηση της εταιρείας ‘ ‘ Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου ΑΕ ‘ ‘ προς αναίρεση κατά της υπ’ αριθμ. 755/2014 απόφασης του Εφετείου (Πενταμελούς) Αθηνών.

Απορρίπτει την από 29-12-2014 αίτηση αναίρεσης και τους από 4-11-2015 πρόσθετους λόγους αναίρεσης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατέθεσε η αναιρεσείουσα στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Απορρίπτει την από 11-11-2015 αίτηση αναίρεσης. Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατέθεσε η αναιρεσείουσα στο δημόσιο ταμείο.

Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαΐου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 31 Ιουλίου 2017.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ