1392/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1392 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1392/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1. Ε. συζ. Δ. Δ., το γένος Β. Ν., κατοίκου ... και 2. Μ. χήρας Χ. Κ., το γένος Β. Ν., κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημοσθένη Πιτσάκη.

Της αναιρεσίβλητης: Μ. συζ. Χ. Ν. το γένος Θ. Ι., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Παρασκευή Λάμπρου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-7-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1497/2004, 3759/08 του ίδιου Δικαστηρίου και 6380/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 16-4-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Στυλιανή Γιαννούκου ανέγνωσε την από 21-10-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Mε το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Παραβιάζεται δε ο κανόνας δικαίου, αν δεν εφαρμόζεται ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόζεται ενώ δεν πρέπει, καθώς και αν εφαρμόζεται εσφαλμένα. (ΟλΑΠ 36/1988). Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ ο σχετικός λόγος αναίρεσης, ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε, ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (ΟλΑΠ 1/1999, ΟλΑΠ 13/1985). Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές, αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (ΟλΑΠ 861/1984, ΑΠ 356/2010).

Στην κρινομένη υπόθεση, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, με την από 1-7-2001 αγωγή, που άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατά των ήδη αναιρεσειουσών, ζήτησε να υποχρεωθούν οι τελευταίες να της καταβάλλουν ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση, τα καθοριζόμενα σ' αυτή χρηματικά ποσά, λόγω αδικοπρακτικής σε βάρος της συμπεριφοράς τους. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 1497/2004 παρεμπίπτουσα απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία διατάχθηκε η διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, και ακολούθως μετά τη διενέργεια αυτής η 3759/2008 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία υποχρεώθηκαν οι ήδη αναιρεσείουσες να καταβάλουν εις ολόκληρον κάθε μία, στην αντίδικο τους το αιτηθέν ποσό των 25.993,34 ευρώ, ως αποζημίωση και 2.494,13 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης. Κατά της αποφάσεως αυτής, οι ήδη αναιρεσείουσες, άσκησαν την από 17-2-2009 έφεση, επί της οποίας, η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε αυτή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Ειδικότερα, το Εφετείο, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Με τη με αριθμό 1038065/2273/0010/95 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και ΠΕΧΩΔΕ...κηρύχθηκε αναγκαστική απαλλοτρίωση... για τη διάνοιξη της Εθνικής οδού Ελευσίνας - Σταυρού - ΑΔ Σπάτων ... Στην εν λόγω έκταση περιλαμβάνονται και οι ιδιοκτησίες οι οποίες βρίσκονται στη θέση "ΜΑΝΔΡΑΓΟΥΡΑ" και φαίνονται ...

στα με αριθμ. Σχεδίων ... κτηματολογικά διαγράμματα και στους αντίστοιχους κτηματολογικούς πίνακες της Δ/νσης Απαλλοτριώσεων ... Μεταξύ των ιδιοκτησιών αυτών ήταν α) η με αριθμό 657Α ιδιοκτησία, αγρός ... επιφανείας 352 τμ, με τέσσερεις μεγάλες συκιές και β) η με αριθμό 602 ιδιοκτησία αγρός ... επιφανείας 693 τμ με μια μεγάλη βελανιδιά.

Οι εναγόμενες γνωρίζοντας για την συντέλεση της απαλλοτρίωσης, με την από ... αίτηση τους ζήτησαν να αναγνωρισθούν δικαιούχοι της αποζημίωσης των πιο πάνω ακινήτων. Έτσι με την 1.414/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ... αναγνωρίσθηκαν ως δικαιούχοι της αποζημίωσης, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της μητέρας τους Α.

χήρας Β. Ν., το γένος Χ. Β. ... Στην μητέρα τους οι ιδιοκτησίες αυτές είχαν περιέλθει, λόγω δωρεάς από τον πατέρα τους, Χ. Β. του Α., με το με αριθμό .../6-10-1934 δωρητήριο συμβόλαιο ... του έχει μεταγραφεί νόμιμα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι στο συμβόλαιο δωρεάς δεν αναφέρεται η έκταση των ακινήτων αυτών, αλλά μόνο ότι περιέχει τριακόσια (300) κλήματα και τα όρια των ακινήτων, με όμορο ιδιοκτήτη προς Δυσμάς τον Γ.Κ.

Βλάχο, που ήταν ο απώτερος δικαιοπάροχος της ενάγουσας. Μετά από αυτά οι εναγόμενες εισέπραξαν από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, ως δικαιούχοι της αποζημίωσης, το ποσό των 9.490.000 δραχμών η καθεμία (6.342.000+ 3.148.000), που αφορούσε τα 352 τ. μ. με επικείμενα 4 συκιές (657 ιδιοκτησία) και 693 τ. μ. με επικείμενα μία (1) βελανιδιά (602 ιδιοκτησία).

Επίσης, αποδείχτηκε ότι η ενάγουσα είναι κυρία ενός ακινήτου (αγροτεμαχίου), που βρίσκεται στην ειδικότερη θέση "ΜΑΝΤΡΑΓΟΥΡΑ", της κτηματικής περιφέρειας Κορωπίου ... οποίο τέμνεται σε δύο (2) άνισα μέρη από την αγροτική οδό. Το ακίνητο αυτό περιήλθε στην ενάγουσα α) κατά ποσοστό 2/3 εξ αδιαιρέτου, από τις θείες της Δ.

συζ. Σ. Γ. ... και Χ. συζ. Α. Κ. ... το γένος Λ. Β. ... λόγω δωρεάς εν ζωή, με το με αριθμό .../1988 δωρητήριο συμβόλαιο που έχει μεταγραφεί νόμιμα...β) κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου, από την μητέρα της, Ι. συζ. Θ. Ι., το γένος Λ. Β., λόγω γονικής παροχής με το ... .../1988 συμβόλαιο ..., που έχει μεταγραφεί νόμιμα... Στους τίτλους της ενάγουσας το ακίνητο αυτό αναφέρεται α) στο με αριθμό .../15-11-1938 συμβόλαιο δωρεάς του...ως άμπελος με 150 κλήματα ..., β) στο με αριθμό .../1965 συμβόλαιο διανομής ...

ως άμπελος επιφάνειας 500 τ.μ. με μία αγριελιά και τρία συκόδεντρα ... και γ) στα με αριθμ. ... και .../1988 προαναφερόμενα συμβόλαια, ως αγροτεμάχιο που υπήρχε προ του έτους 1923, σύμφωνα με βεβαίωση του Δήμου Κρωπίας, το οποίο τέμνονταν από αγροτική οδό, σε δύο άνισα τμήματα, είχε συνολική επιφάνεια 261.35 τ.μ. και ...

και μάλιστα, το με στοιχεία "Δ-Α-Β-Γ-Δ" τμήμα επιφάνειας 132 τ.μ., ... και το με στοιχ. "Ε-Θ-Η-Ζ-Ε" τμήμα επιφανείας 129,10 τμ ... Η διαφορά στην επιφάνεια της ιδιοκτησίας της ενάγουσας οφείλεται στην εσφαλμένη υπόδειξη των ορίων των δύο τμημάτων του όλου ακινήτου, αλλά και στην εσφαλμένη απεικόνιση της αγροτικής οδού, που φέρεται να έχει πλάτος 6 μέτρα, ενώ το πλάτος αυτής δεν υπερέβαινε τα 3-4 μέτρα, η δε επιφάνειά της ήταν 59 τμ ...

δεδομένου ότι το πιο πάνω με αριθμό .../1988 συμβόλαιο γονικής παροχής και .../1988 συμβόλαιο δωρεάς αναφέρονται ρητά στο με αριθμό .../1965 συμβόλαιο διανομής, όπου το ακίνητο φαίνεται να έχει επιφάνεια 500 τ.μ. Άλλωστε τα ακίνητα των διαδίκων προέρχονταν από ένα ενιαίο ακίνητο, το οποίο μοιράσθηκαν δύο αδέρφια, δηλαδή ήταν "αδερφομοιράδι" και ως εκ τούτου το ακίνητο της ενάγουσας και των εναγομένων έχουν περίπου την ίδια επιφάνεια ...

Για τον λόγο αυτό κατά την απαλλοτρίωση το ακίνητο αυτό φέρεται να έχει επιφάνεια 481 τ.μ. (481 τ.μ. πλέον η επιφάνεια της αγροτικής οδού 59 τ.μ.=540 τ.μ.) και αποτελείται από α) το με στοιχεία "Ι-Κ-Λ-Μ-Η-Θ-Ι" τμήμα επιφάνειας 297 τ.μ., ... και β) το με στοιχεία "Α-Ζ-Ο-Ξ-Ν-Α" τμήμα επιφάνειας 184 τ.μ., ... Από τα περιστατικά αυτά αποδεικνύεται ότι στην ειδικότερη θέση "ΜΑΝΤΡΑΓΟΥΡΑ", του Δήμου Κορωπίου είχαν ακίνητα η ενάγουσα και οι εναγόμενες.

Για τον λόγο αυτόν στους τίτλους ιδιοκτησίας τους, αναφέρονται ως όμοροι ιδιοκτήτες, οι δικαιοπάροχοι τους και μάλιστα στους τίτλους ιδιοκτησίας της ενάγουσας στο Ανατολικό όριο ο Χ. Α. Β., που ήταν ο δικαιοπάροχος των εναγομένων, ενώ στον τίτλο ιδιοκτησίας των εναγομένων (.../6-10-1934 συμβόλαιο) στο Δυτικό όριο ο Γ.

Κ. Β., που είναι ανώτερος δικαιοπάροχος της ενάγουσας. Η επιφάνεια του ακινήτου των εναγομένων δεν ανέρχεται σε 1.045 τ.μ., αλλά σε 564τ.μ. (1.045-481τ.μ.), γεγονός που προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς και από ότι μέσα σε αυτό υπήρχαν 300 κλήματα περίπου. Το κάθε κλήμα φυτεύεται σε απόσταση από το άλλο 1,50 μέτρα περίπου, όπως κατέθεσε και ο μάρτυρας των εναγομένων Χ.

Α. Β., στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (300 κλήματα Χ 1,59 μέτρα = 450τ.μ.) ... Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που δέχθηκε τα ίδια δεν έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, ούτε και παραμόρφωσε το περιεχόμενο του με αριθμό .../1934 συμβολαίου δωρεάς, στο οποίο μάλιστα ως όμορος ιδιοκτήτης, φέρεται ο δικαιοπάροχος της ενάγουσας ...

Εξάλλου, από τα ίδια αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκε ότι το επίδικο ακίνητο νεμόταν και κατείχαν, τουλάχιστον από το έτος 1938 η οικογένεια Γ. Κ. Β. και μάλιστα ο Λ. Γ. Β. και στη συνέχεια οι κόρες του Δ., Χ. και Ι. Β. (δικαιοπάροχοι της ενάγουσας), με διάνοια κυρίων και καλή πίστη, μέχρι το 1946 και από το έτος αυτό, ανεξάρτητα από την καλή πίστη, μέχρι το έτος 1988, οπότε το μεταβίβασαν στην ενάγουσα και ασκούσαν όλες τις πράξεις νομής που προσιδιάζουν στη φύση του και μάλιστα το επέβλεπαν, το οριοθετούσαν, φρόντιζαν τα δέντρα και μάζευαν τους καρπούς.

Η ενάγουσα από το έτος 1988 μέχρι την συντέλεση της απαλλοτρίωσης το έτος 1996, νεμόταν και κατείχε το επίδικο διανοία κυρίας και ασκούσε σε αυτό όλες τις πιο πάνω πράξεις νομής. Επομένως, η ενάγουσα είναι κυρία του επίδικου ακίνητου ... είναι αυτό που απαλλοτριώθηκε αναγκαστικά για τη διάνοιξη της Εθνικής οδού Ελευσίνας - Σταυρού - Α/Δ Σπάτων ...

Όμως οι εναγόμενες, παρόλο ότι γνωρίζουν πως το ακίνητο αυτό ανήκει στην ενάγουσα, εμφανίστηκαν ως κυρίες ολόκληρου του ακινήτου και πέτυχαν να αναγνωρισθούν δικαιούχοι της αποζημίωσης ολόκληρου του ακινήτου (1.045 τ.μ.), την οποία και εισέπραξαν. Με την απατηλή και αντίθετη προς το άρθρο 3 παρ. 1 του Ν.Δ. 797/1971 συμπεριφορά των εναγομένων προσβλήθηκε το ενοχικό δικαίωμα της ενάγουσας προς αναζήτηση της οφειλόμενης προς αυτήν αποζημίωσης, από την απαλλοτρίωση του ακινήτου της και ως εκ τούτου θεμελιώνεται ευθύνη αυτών προς αποζημίωση της ενάγουσας, κατά τις διατάξεις του άρθρου 914 του Α.

Κ. Ακόμη αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα υπέβαλε σε βάρος των εναγομένων του μάρτυρα τους Δ. Χ. μήνυση και ασκήθηκε σε βάρος τους ποινική δίωξη, για τα αδικήματα της απάτης στο δικαστήριο, από κοινού, από την οποία η ζημιά που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη και της ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία μάρτυρα, σε βάρος των εναγομένων και της ψευδορκίας μάρτυρα και της άμεσης συνέργειας στην απάτη σε βάρος του μαρτυρά τους.

Οι εναγόμενες προσκομίζουν σε απόσπασμα με αριθμό 67.559/18-9-2002 απόφαση του Τριμελούς Πλημ. Αθηνών, με την οποία φαίνεται ότι οι τότε κατηγορούμενοι κηρύχθηκαν αθώοι, για τις πράξεις αυτές. Η απόφαση αυτή έγινε αμετάκλητη ... Όμως, οι εναγόμενες δεν προσκομίζουν το σκεπτικό της αθωωτικής απόφασης ώστε να μπορεί το δικαστήριο να διαπιστώσει την αιτιολογία της αθώωσης τους.

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η απόφαση του ποινικού δικαστηρίου δε δεσμεύει το πολιτικό δικαστήριο ... Έπειτα απ' όλα αυτά η έφεση πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολο της ως αβάσιμη στην ουσία ...". Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη των νομικών κανόνων που εφαρμόσθηκαν και την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών - που αναιρετικώς ανέλεγκτα έκρινε αποδεδειγμένα στις εφαρμοσθείσες διατάξεις των άρθρων 914 ΑΚ, 3 παρ. 1 του Ν.Δ 797/1971, 974, 1033, 1045 ΑΚ και ειδικότερα ως προς την κυριότητα της αναιρεσίβλητης επί του επιδίκου ακινήτου, τον τρόπο κτήσεως αυτής, τον καθορισμό της θέσης του, ιδίως σε σχέση με το όμορο αυτού, ακίνητο των εναγομένων, τον καθορισμό της επιφανείας του, την αναγκαστική απαλλοτρίωση αυτού μαζί με άλλα ακίνητα της περιοχής και με το όμορο ακίνητο των εναγομένων, την αδικοπρακτική σε βάρος της ενάγουσας συμπεριφορά αυτών, τις οποίες διατάξεις, δεν παραβίασε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, τα αντίθετα δε υποστηριζόμενα από τις αναιρεσείουσες με το τρίτο και τέταρτο, λόγους της αίτησης τους, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμα.

Η διαλαμβανόμενη επίσης στον τρίτο αναιρετικό λόγο αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς τον τρόπο υπολογισμού της έκτασης των ομόρων ακινήτων των διαδίκων, με βάση μόνο τα αναφερόμενα κλήματα και ειδικότερα ότι "δεν αιτιολογεί την από την αντίδικο επικαλούμενη επιφάνεια ...

των 481 τμ., επικαλούμενη συμβόλαιο του δικαιοπαρόχου της στο οποίο αναφέρονται 150 κλήματα, δηλαδή θεωρεί ότι τα 150 κλήματα ισούνται με 481 τμ, ενώ η ιδιοκτησία των (αναιρεσειουσών) που το 1934 είχε 300 κλήματα έχει ίδια περίπου επιφάνεια με το επίδικο, ήτοι 564 τμ" είναι αβάσιμη, ως επί εσφαλμένης προϋποθέσεως θεμελιούμενη, καθόσον η προσβαλλόμενη όσον αφορά το επίδικο ακίνητο, δεν αιτιολογεί την έκτασή του μόνο με βάση την ύπαρξη σ' αυτό 150 κλημάτων, αλλά και με βάση τα προκύπτοντα από τους προπαρατεθέντες περισσότερους του ενός τίτλους κυριότητας της ενάγουσας στοιχεία και την παραδοχή ότι σ' αυτό υπάρχουν και τέσσερα δένδρα, αλλά και τη διαφοροποίηση της επιφανείας της τέμνουσας το επίδικο ακίνητο αγροτικής οδού, εξαιτίας μικρότερου στην πραγματικότητα πλάτους της, από το αρχικά υπολογισθέν μεγαλύτερο.

Σε κάθε περίπτωση, τα ανωτέρω αποτελούν επιχειρήματα από τις αποδείξεις και δεν θεμελιώνουν τον, από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. αναιρετικό λόγο. Περαιτέρω, από τις προεκτεθείσες παραδοχές της προσβαλλόμενης προκύπτει ότι το Εφετείο, αναφορικά με την αθωωτική, ως προς τις αναιρεσείουσες, με αριθμό 67559/2002 αμετάκλητη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, δέχθηκε ότι δεν προσεκόμισαν το σκεπτικό της αθωωτικής απόφασης, ώστε να δυνηθεί το δικαστήριο να διαπιστώσει την αιτιολογία της αθώωσης τους, αλλά απόσπασμα αυτής, και τούτο ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η απόφαση του ποινικού δικαστηρίου δε δεσμεύει το πολιτικό δικαστήριο, κατά τα προαναφερθέντα.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δεν αρνήθηκε να λάβει υπόψη του την ως άνω αθωωτική απόφαση, ούτε παρεβίασε κατόπιν αυτού τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, όπως αβάσιμα ισχυρίζονται με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείουσες, αλλ' αντιθέτως ότι δεν μπόρεσε για την προεκτεθείσα αιτία να διαπιστώσει την αιτιολογία της αθώωσης, πέραν και ανεξαρτήτως της επάλληλης σκέψης που διαλαμβάνει.

Επί πλέον στο δικόγραφο της εφέσεως δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά ότι, μαζί με το απόσπασμα της ως άνω αθωωτικής αποφάσεως συνυποβλήθηκε με επίκληση και αντίγραφο των δύο κλητηρίων θεσπισμάτων δυνάμει των οποίων οι ήδη αναιρεσείουσες είχαν κληθεί να εμφανιστούν στο ακροατήριο του αρμοδίου ποινικού δικαστηρίου, από απλή αντιπαραβολή των οποίων αποδεικνύετο ότι τόσον η διαδικασία ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου, όσον και εκείνη ενώπιον του αστικού αφορούσαν ακριβώς τα ίδια περιστατικά και την ίδια συμπεριφορά, το οποίο προβάλλει με τον ίδιο λόγο αναίρεσης.

Ο λόγος αυτός κατά το ως άνω μέρος του, είναι συνεπεία αυτού απαράδεκτος κατ' άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, αφού στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, ούτε άλλωστε μνημονεύεται στο αναιρετήριο ότι πρόκειται για τις καθοριζόμενες από την ίδια διάταξη εξαιρετικές περιπτώσεις που επιτρέπουν την μετέπειτα προβολή του.

Κατ' ακολουθίαν ο ως άνω πρώτος λόγος αναιρέσεως, (εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) είναι αβάσιμος.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 559 αρ. 20 και 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι ο θεσπιζόμενος με την πρώτη των διατάξεων αυτών, λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας, υποπίπτει σε διαγνωστικό σφάλμα (λάθος στην ανάγνωση του κειμένου του εγγράφου), όταν δηλαδή αποδίδει σε αποδεικτικό, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432-465 Κ.Πολ.Δ έγγραφο, περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από εκείνο που πράγματι έχει, ακολούθως δε, καταλήγει, στηριζόμενο σε τούτο μόνο, ή κυρίως σε αυτό, σε περίπτωση συνεκτιμήσεως του με άλλα αποδεικτικά μέσα, σε επιζήμιο για το διάδικο - αναιρεσείοντα- αποδεικτικό πόρισμα, ως προς πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 1001/2008).

Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση κατά την οποίαν το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένως καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο, που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση η οποία είναι σχετική με την εκτίμηση των πραγμάτων, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Πρέπει δε την παραπάνω επιζήμια για τον αναιρεσείοντα κρίση του να σχημάτισε, όπως προεκτέθηκε, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο το φερόμενο ως παραμορφωμένο, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει, όταν έχει απλώς συνεκτιμήσει το έγγραφο αυτό, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να το εξαίρει, κατά το σχηματισμό του πορίσματος του, ως προς την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (ΑΠ 515/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείουσες, με το 2ο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, προβάλλουν ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των αμέσως ανωτέρω αναφερθέντων εγγράφων, που αποτελούν τους τίτλους ιδιοκτησίας της αναιρεσίβλητης, δηλαδή του υπ' αριθμ. .../1988 συμβολαίου γονικής παροχής και του υπ' αριθμ. .../1988 συμβολαίου δωρεάς της συμβολαιογράφου Κρωπίας Όλγας Παπατσούνη, για τα οποία δέχθηκε ότι " αναφέρονται ρητά στο με αριθμό .../1965 συμβόλαιο διανομής όπου το ακίνητο φαίνεται να έχει επιφάνεια 500τμ", ενώ μια απλή ανάγνωση των άνω συμβολαίων καταδεικνύει ότι κανένα απ' αυτά δεν αναφέρεται στο .../1965 συμβόλαιο διανομής όσον αφορά το συγκεκριμένο ακίνητο.

Ότι, "το ακίνητο αυτό (δηλαδή το επίδικο) στα δύο ως άνω συμβόλαια που αποτελούν και τους τίτλους ιδιοκτησίας της αντιδίκου, περιγράφεται υπό τον αριθμό 1 ή με το γράμμα α', και ως τίτλος ιδιοκτησίας για αυτό του κληρονομηθέντος από τους δικαιοπαρόχους της αντιδίκου Λεωνίδα Βλάχου, αναφέρεται όχι το υπ' αριθμόν .../1965 συμβόλαιο διανομής του συμβολαιογράφου Κρωπίας Β.

Παπαμιχάλη, όπως παραμορφώνοντας το περιεχόμενο του δέχθηκε η προσβαλλόμενη αλλά "επίσημο συμβόλαιο που έγινε από τον πατέρα του το έτος 1930 και καταστράφηκε το έτος 1944 λόγω πυρκαϊάς της πόλης του Κορωπίου από τα στρατεύματα της γερμανικής κατοχής". Μόνο για τα υπόλοιπα ακίνητα που αναφέρονται στους άνω τίτλους ιδιοκτησίας της αντιδίκου γίνεται αναφορά στο άνω συμβόλαιο διανομής".

Πλην όμως από την επισκόπηση των ως άνω (συμβολαιογραφικών) εγγράφων καθίσταται σαφές ότι το Εφετείο δεν υπέπεσε στην εσφαλμένη ανάγνωση αυτών που του αποδίδουν οι αναιρεσείουσες. Επομένως δεν παραμόρφωσε το περιεχόμενο των ως άνω δύο συμβολαίων, όπως αβάσιμα υποστηρίζουν οι αναιρεσείουσες και κατ' ακολουθίαν, ο από το άρθρο 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ προβαλλόμενος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά συνέπεια, πρέπει, η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί και να επιβληθούν στις αναιρεσείουσες, λόγω της ήττας τους, τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-4-2010 αίτηση των Ε. συζύγου Δ. Δ. και Μ. χήρας Χ. Κ., το γένος αμφοτέρων Β. Ν., για αναίρεση της 6380/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στις αναιρεσείουσες τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Αυγούστου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ