1392/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1392 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1392/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαϊου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Κ. Κ., χήρας Δ. Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γρηγόριο Καλαβρό.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Συνεταιριστικής Οργανώσεως με την επωνυμία "ΕΝΩΣΗ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΩΝ ΝΑΞΟΥ", που εδρεύει στη Χώρα Νάξου και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Ε. Π. του Α., κατοίκου … και 3. Ε. Π. του Ι., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Παπαθεοδώρου, ο οποίος ανεκάλεσε την από 20-5-2011 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-7-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 16/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 27/2009 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 19-3-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 7-1-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα στην εκτίμηση των αποδείξεων που το πόρισμα τους εκτίθεται σαφώς. Εξάλλου, ως" ζητήματα", των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 34 παρ. 2 και 60 παρ. 3 του αν.ν. 1846/1951 "περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων", σε συνδυασμό με το άρθρο 16 παρ. 1 και 3 του ν.551/1914, όπως κωδικοποιήθηκε με το από 24.7/25.8.1920 β.δ., συνάγεται ότι, αν ο θανατωθείς από ατύχημα, που έγινε από βίαιο συμβάν κατά την εκτέλεση της εργασίας του ή εξ αφορμής αυτής, υπαγόταν στην ασφάλιση του ΙΚΑ, ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση για αποζημίωση των καθολικών διαδόχων του. Όμως οι τελευταίοι αυτοί έχουν κατά του εργοδότη αξίωση για εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 914 και 932 ΑΚ, εφόσον το ατύχημα οφείλεται σε πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων υπ' αυτού προσώπων. Ως πταίσμα στην προκειμένη περίπτωση νοείται και η ειδική αμέλεια που συνίσταται στη μη τήρηση των διατάξεων των ισχυόντων νόμων, για την ασφάλεια των εργαζομένων. (ΑΠ 1118/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τα ακόλουθα: "Όπως προέκυψε από την υπ'αρ.πρωτ.4359/15.9.2005 βεβαίωση του Ι.Κ.Α Νάξου σε συνδυασμό με τις καταστάσεις ασφαλίσεως προσωπικού Αυγούστου 2001 και Σεπτεμβρίου 2001 της α' εναγομένης συνεταιριστικής οργάνωσης με την επωνυμία "Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου" ο κατά τα ιστορούμενα στην ένδικη αγωγή θανών την 6.9.2001 Δ.

Δ. ήταν ασφαλισμένος απ' αυτήν στο Ι.Κ.Α ως εργαζόμενος, ενώ κατά μεν την από 7.11.2002 βεβαίωση εκείνης ("Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου") ο ως άνω θανών, ο οποίος είχε προσληφθεί απ' εκείνην ως εργάτης τυροκομείου την 21.9.1982, εντάχθηκε από 1.5.1999 στο υπαλληλικό προσωπικό της και ασφαλίστηκε για πρώτη φορά στο Τ.Α.Υ.Σ.Ο την 1.3.1999, κατά δε την υπ' αρ.πρωτ.9432/21.2.2006 βεβαίωση του Ταμείου Σύνταξης και Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Γεωργικών και Συνεταιριστικών Οργανώσεων ο πιο πάνω αποβιώσας ασφαλισμένος είχε πραγματοποιήσει στην ασφάλισή του μόνον 847 ημερομίσθια και είχε εκδοθεί απορριπτική απόφαση για να δικαιωθεί σύνταξη απ' αυτό η ενάγουσα λόγω θανάτου και εκκρεμούσε η ένδικη αγωγή για να δικαιωθεί η ίδια σύνταξης λόγω εργατικού ατυχήματος.

Με βάση τα ανωτέρω είναι πρόδηλο ότι, εφόσον ο θανών σύζυγος της ενάγουσας Δ. Δ. ήταν ασφαλισμένος στο Ι.Κ.Α κατά το χρόνο του ιστορουμένου θανάτου του από εργατικό ατύχημα, αδιαφόρως αν ήταν παράλληλα ή διαδοχικά ασφαλισμένος και στο παραπάνω Ταμείο, αφού δε η ενάγουσα δεν επικαλείται δόλο της εργοδότιδός του, α' εναγομένης, ή των προστηθέντων απ' αυτήν, β' και γ' εναγομένων, παρά μόνον ειδική αμέλειά τους (μη τήρηση διατάξεων νόμων, διαταγμάτων ή κανονισμών για τους όρους ασφαλείας των εργαζομένων), και αν ακόμη θεωρηθούν αληθινά τα εκτιθέμενα στην ένδικη αγωγή, το αγωγικό κονδύλιο για αποζημίωσή της με βάση το κοινό δίκαιο λόγω στέρησης της διατροφής της ένεκα του επελθόντος θανάτου από εργατικό ατύχημα του συζύγου της ήταν απορριπτέο ως μη νόμιμο σύμφωνα με τα σχετικά προεκτέθεντα στις πιο πάνω υπό στοιχ. 1 και 2 μείζονες σκέψεις....Ο σύζυγος της ενάγουσας, ήδη εκκαλούσας-εφεσίβλητης, Δ.

Δ. προσλήφθηκε την 21.9.1982 με σύμβαση εξαρτημένης εργασία από την α' εναγομένη συνεταιριστική οργάνωση με την επωνυμία "Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου", ήδη α' εφεσίβλητη-α' εκκαλούσα, διευθυντής της οποίας είναι ο β' εναγόμενος, ήδη β' εφεσίβλητος-β' εκκαλών, διαχειριστής δε εκείνης ο γ' εναγόμενος, ήδη γ' εφεσίβλητος-γ' εκκαλών, ως εργάτης στο τυροκομείο που αυτή διατηρούσε στην περιοχή ..., ενώ εντάχθηκε από 1.5.1999 στο υπαλληλικό προσωπικό της παρέχοντας σ' εκείνην υπηρεσίες ως διαχειριστής στο τμήμα παραλαβής γάλακτος.

Την 6.9.2001 και περί ώρα 09.00 ο Δ. Δ., ο οποίος εργαζόταν στο τμήμα παραλαβής γάλακτος, σε αυτοτελές κτίριο της εναγομένης, που εμφαίνεται με το γράμμα Α στο συνημμένο στην από 7.11.2001 έκθεση αυτοψίας του Ζ. Τ., Τεχνικού Επιθεωρητή Εργασίας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, εξήλθε από το πιο πάνω κτίριο φορώντας παντόφλες στα πόδια και διασχίζοντας μικρή απόσταση σε υπαίθριο χώρο εισήλθε στο άλλο αυτοτελές κτίριο εκείνης, που εμφαίνεται με το γράμμα Β στο πιο πάνω σχεδιάγραμμα, όπου γινόταν η παστερίωση του γάλακτος και αφού χαιρέτισε κάποιους συναδέλφους του διέσχισε το χώρο αυτό και ανοίγοντας την πόρτα, αν και υπήρχε σχετική απαγορευτική πινακίδα, που οδηγούσε στο έξωθεν πλατύσκαλο διαστάσεων 1,2μ.

πλάτους και 2,8 μ. μήκους με πλακάκια στο δάπεδο του, όπου γίνονταν οι φορτώσεις-εκφορτώσεις του παραγομένου γάλακτος, εξήλθε. Πρέπει να σημειωθεί ότι μετά το ως άνω πλατύσκαλο, το ύψος του οποίου από το δάπεδο της αυλής ήταν 2 μέτρα, υπήρχαν 10 σκαλοπάτια που οδηγούσαν προς αυτήν, όπου διέρχονταν οχήματα τύπου "Κλάρκ" προς διακίνηση των ανωτέρω προϊόντων και υπήρχαν παλέτες προς εναπόθεση αυτών, ενώ σε απόσταση περί τα 2-3 μέτρα υπήρχε προς τα αριστερά του κατερχομένου τα παραπάνω σκαλοπάτια αυτοτελές κτίριο -τουαλέτα (WC), που εμφαίνεται με το γράμμα Γ στο ανωτέρω σχεδιάγραμμα, όπου πιθανόν ήθελε να κατευθυνθεί ο Δ.

Δ., εφόσον εθεάθη προηγουμένως από συναδέλφους του να κρατά στα χέρια του χαρτί κουζίνας. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι οι εργαζόμενοι στο χώρο παστερίωσης (κτίριο Β) για να κατευθυνθούν στην τουαλέτα χρησιμοποιούσαν άλλοτε μεν την έξοδο της πόρτας του ανωτέρω χώρου προς το προαναφερθέν πλατύσκαλο, αν και υπήρχε σχετική απαγορευτική πινακίδα, και συνακολούθως την κατάβαση τους μέσω της πιο πάνω σκάλας πηγαίνοντας ακολούθως στην τουαλέτα, άλλοτε δε τη μετάβαση τους εκεί μέσω της εξωτερικής οδού περιμετρικά του κτιρίου Β.

Περί ώρα 09.20 της ιδίας ημέρας (6.9.2001) όταν η συνάδελφος του ανωτέρω Α. Β., εργαζόμενη στην α' εναγομένη ως χημικός, εξήλθε από το ως άνω κτίριο Β, όπου εργαζόταν, ανοίγοντας την παραπάνω πόρτα για να κατευθυνθεί στην τουαλέτα και βγαίνοντας στο προαναφερθέν πλατύσκαλο είδε στο δάπεδο της αυλής να προεξέχουν 2 πόδια, κοιτάζοντας δε εκ νέου και παρατηρώντας καλύτερα διαπίστωσε ότι έκειτο αιμόφυρτος στο τσιμεντένιο δάπεδο της αυλής ο Δ.

Δ., ο οποίος στη συνέχεια βρέθηκε "μπρούμυτα" με το πρόσωπο προς το δάπεδο της αυλής και με κατεύθυνση προς τη σκάλα, φορώντας τις παντόφλες του, σε απόσταση άνω του 1 μέτρου από την κατακόρυφο της σκάλας και στο ύψος του μέσου περίπου αυτής. Ακολούθως διαπιστώθηκε και απ' άλλους προστρέξαντες συναδέλφους τους ότι ο Δ.

Δ. είχε ήδη αποβιώσει....Με βάση όλα τα παραπάνω το Δικαστήριο αυτό κρίνει ότι ναι μεν ο επισυμβάς θάνατος την 6.9.2001 του συζύγου της Δ. Δ. συνιστά εργατικό ατύχημα με την προεκτεθείσα έννοια του άρθρου 1 Ν.551/1915, αφού πρόκειται περί βιαίου συμβάντος γενομένου εξ αφορμής της εργασίας αυτού στην α' εναγομένη, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι αυτός οφειλόταν σε εγκληματική ενέργεια τρίτου ή στις ενδογενείς βλάβες του οργανισμού του θανόντος (ισχαιμική καρδιοπάθεια, στένωση αρτηριών) απορριπτόμενου ως αβασίμου του υποστηρίζοντος τα ανωτέρω υπό στοιχ. 2.1 α' και γ' λόγου της κρινομένης από 7.3.2007 έφεσης των εκκαλούντων, πλην όμως η αποδιδόμενη από την ενάγουσα στους εναγόμενους ειδική αμέλεια (εξοπλισμός του πλατύσκαλου και της σκάλας με προστατευτικά κάγκελα ή στηθαίο, εγκατάσταση στο δάπεδο του πλατύσκαλου και του χώρου παστερίωσης και τυροκόμησης ενδεδειγμένων αντιολισθητικών πλακακίων και διορισμός επόπτη επιφορτισμένου με τον έλεγχο συμπεριφοράς των εργαζομένων κατά την εργασία τους κατά παράβαση νόμων, κανονισμών και υπουργικών αποφάσεων για την προστασία της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων) και αν ακόμη θεωρηθεί αληθινή δεν αποδείχθηκε ότι τελούσε σε αιτιώδη συνάφεια με τον επελθόντα θάνατό του και συνεπώς δεν μπορεί να αποδοθεί σ' αυτούς υπαιτιότητα, ακόμη και υπό τη μορφή της απαιτούμενης για τη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης απλής αμέλειας, σύμφωνα με τα σχετικά προπαρατεθέντα στην πιο πάνω υπό στοιχ.Α μείζονα σκέψη.

Ειδικότερα, δεν αποδείχθηκε ότι ο ως άνω θανών μετά την έξοδο του στο πλατύσκαλο και έχοντας την πρόθεση να κατευθυνθεί στην τουαλέτα γλίστρησε συνεπεία της ολισθηρότητας του δαπέδου του και έπεσε στο τσιμεντένιο δάπεδο της αυλής, εν όψει του είδους των γενομένων σ' αυτόν κακώσεων....σε συνδυασμό α) με τη θέση στην οποία βρέθηκε το πτώμα του ("μπρούμυτα" με το πρόσωπο προς το δάπεδο της αυλής και με κατεύθυνση, προς τη σκάλα, φορώντας τις παντόφλες του, σε απόσταση άνω του 1 μέτρου από την κατακόρυφο της σκάλας και στο ύψος του μέσου περίπου αυτής) και β) το σωματότυπό του (ευτραφής με βάρος περί τα 100 κιλά)...που δεν μπορούν να οδηγήσουν το Δικαστήριο στο σχηματισμό δικανικής πεποίθησης περί της βασιμότητας των αγωγικών ισχυρισμών της ενάγουσας, αντίθετα όμως πείθουν αυτό ότι ο θανών βρισκόταν ήδη στο δάπεδο της αυλής κατευθυνόμενος προς τη σκάλα, όταν δέχθηκε τα ανωτέρω κτυπήματα πιθανότατα από διερχόμενο όχημα τύπου "Κλάρκ" ή από πρόσκρουση επ' αυτού του ιδίου από αμελή κίνηση του, με αποτέλεσμα αρχικά να γονατίσει και ακολούθως να πέσει με το πρόσωπο στο τσιμεντένιο δάπεδο αποβιώνοντας εξαιτίας των πιο πάνω κτυπημάτων.

Επομένως,,,η αγωγή πρέπει....να απορριφθεί, κατά μεν το μέρος του αγωγικού κονδυλίου περί αποζημιώσεως λόγω στέρησης της διατροφής ως μη νόμιμη, ενώ κατά το μέρος του αγωγικού κονδυλίου της επιδίκασης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης ως κατ'ουσίαν αβάσιμη".

Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες: (α)Σχετικά με την υπαγωγή του παθόντος Δ.Δ. στην ασφάλιση του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων κατά τον χρόνο του θανάτου του στο ένδικο εργατικό ατύχημα (6-9-2001). (β)Σχετικά με τις συνθήκες, υπό τις οποίες προκλήθηκε ο θάνατος του παθόντος και με τους λόγους, για τους οποίους οι αναιρεσίβλητοι (εργοδότρια συνεταιριστική οργάνωση και προστηθένα υπ'αυτής διευθυντικά στελέχη) δεν βαρύνονται με οποιασδήποτε μορφής πταίσμα για το συμβάν και τα εξ αυτού αποτελέσματα. Κατά συνέπεια, δεν είναι βάσιμοι ο πρώτος λόγος του αναιρετηρίου κατά το πρώτο μέρος του, καθώς και ο δεύτερος λόγος (εκ του άρθρου 559 αριθμ.19 ΚΠολΔ), με τους οποίους υποστηρίζεται το αντίθετο και αποδίδεται στην απόφαση εκ πλαγίου παράβαση των ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διατάξεων. Πρέπει δε να σημειωθεί ότι τα ειδικότερα σφάλματα που αποδίδονται στην απόφαση σχετικά με την εκτίμηση περί των συνθηκών επελεύσεως του ατυχήματος, ανάγονται στην αξιολόγηση των αποδείξεων και αφορούν θέματα, που δεν συνιστούν καθ'εαυτά "ζητήματα" υπό την εκτεθείσα έννοια.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 559 αριθμ.20 και 561 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ο οριζόμενος από την πρώτη εξ αυτών λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση εγγράφου, ιδρύεται μόνον όταν το δικαστήριο της ουσίας υποπίπτει σε σφάλμα αναγνώσεως και αποδίδει σε αποδεικτικό, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ, έγγραφο, διαφορετικό περιεχόμενο από εκείνο που πραγματικά αυτό έχει και ακολούθως καταλήγει, στηριζόμενο στο έγγραφο αυτή ή κυρίως σ'αυτό, σε επιζήμιο αποδεικτικό πόρισμα για πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 194/2005). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δεν υπέπεσε σε "σφάλμα αναγνώσεως" της ανωτέρω υπ'αριθμ.4359/15-5-2005 βεβαιώσεως του ΙΚΑ Νάξου αλλά συνεδύασε αυτήν με τις "καταστάσεις ασφαλίσεως προσωπικού". Επομένως, ο πρώτος αναιρετικός λόγος, κατά το δεύτερο μέρος του (εκ του άρθρου 559 αριθμ.20 ΚΠολΔ), με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, δεν είναι βάσιμος.

Περαιτέρω, με τον ίδιο αναιρετικό λόγο, κατά το τρίτο μέρος του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η εκ του άρθρου 559 αριθμ.11γ ΚΠολΔ αιτίαση και υποστηρίζεται, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψιν την υπ'αριθμ.34/27-1-2006 βεβαίωση του ΙΚΑ Νάξου, στην οποία φέρεται να πιστοποιείται, ότι, με βάση τα ασφαλιστικά βιβλιάρια που προσκόμισε η ενάγουσα, ο παθών "πραγματοποίησε στην ασφάλιση του ΙΚΑ 6.020 ημερομίσθια χρονικής περιόδου 8-12-1976 έως 28-2-1999". Την βεβαίωση αυτή, αναφέρει η αναιρεσείουσα ότι είχε νομίμως προσκομίσει και επικαλεσθεί, για να αποδείξει την βασιμότητα του ισχυρισμού της, ότι ο παθών δεν είχε ενεργό ασφάλιση στο ΙΚΑ κατά τον χρόνο του ατυχήματος. Ο λόγος αυτός προβάλλεται απαραδέκτως, διότι το φερόμενο ως αποδεικνυόμενο με το ρηθέν έγγραφο γεγονός, ότι δηλαδή ο παθών ήταν ασφαλισμένος στο ΙΚΑ (και) κατά το χρονικό διάστημα από 8-12-1976 μέχρι 28-2-1999 ούτε υπήρξε αμφισβητούμενο ζήτημα μεταξύ των διαδίκων, ούτε άσκησε επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού κρίσιμο θέμα ήταν μόνον αν ο παθών ήταν ασφαλισμένος στο ΙΚΑ κατά τον χρόνο του ατυχήματος. Περί αυτού δε το Εφετείο έκρινε, όπως προαναφέρθηκε, με βάση "την 4359/15-9-2005 βεβαίωση του ΙΚΑ Νάξου σε συνδυασμό με τις καταστάσεις ασφαλίσεως προσωπικού Αυγούστου 2001 και Σεπτεμβρίου 2001 της α'εναγομένης" (το ατύχημα συνέβη την 6-9-2001). Κατόπιν τούτων, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-3-2009 αίτηση της Κ. Κ. για αναίρεση της 27/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Αυγούστου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 5 Σεπτεμβρίου 2011.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ