1388/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1388 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1388/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΙΚΡΩΝ-ΜΕΣΑΙΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ (ΕΟΜΜΕΧ ΑΕ)" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Μηχιώτη.

Της αναιρεσίβλητης: Εταιρείας με την επωνυμία "Χ. ΑΕ-Βιομηχανία Δερμάτων Κρήτης" που εδρεύει στα ... και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Δημήτριος Ποντικάκης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-11-2000 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 241/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 415/2009 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά το αναιρεσείον με την από 7-5-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 6-3-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η έλλειψη μείζονος προτάσεως, η παράλειψη δηλαδή παραθέσεως των διατάξεων στις οποίες βρίσκει έρεισμα το αγωγικό αίτημα, δεν καθιστά την απόφαση αναιρετέα. Τούτο δε, διότι η συνταγματική επιταγή της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογήσεως των αποφάσεων (άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος), δεν καθιερώνει ούτε επιβάλλει αντίστοιχο αναιρετικό έλεγχο, ο δε κοινός νομοθέτης στο πεδίο της πολιτικής δίκης προβλέπει ως λόγο αναιρέσεως την έλλειψη νόμιμης βάσεως "ιδίως αν (η απόφαση) δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης" (άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ).

Ως "αιτιολογίες" όμως, νοούνται στη διάταξη αυτή μόνο οι ουσιαστικές παραδοχές, η έλλειψη, αντίφαση ή ανεπάρκεια των οποίων καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου. Οι διατάξεις που στηρίζουν το αγωγικό αίτημα αρκεί, έστω και αν δεν μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, να υφίστανται και να δικαιολογούν, βάσει των ουσιαστικών παραδοχών της, το διατακτικό της, οπότε ο Άρειος Πάγος μπορεί να τις συμπληρώσει σύμφωνα με το άρθρο 578 ΚΠολΔ (ΑΠ 328/2008).

Επομένως, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το μέρος τους με το οποίο πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη, κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, επειδή δεν διαλαμβάνει τους κανόνες δικαίου που εφαρμόστηκαν, είναι απαράδεκτοι, διότι δεν εμπίπτουν σε κανένα από τους αναιρετικούς αυτούς λόγους.

Απαράδεκτος είναι επίσης ο πρώτος λόγος αναιρέσεως κατά το μέρος του με το οποίο, υπό την επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ η αναιρεσείουσα αποδίδει στο Εφετείο ότι α) παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας σύμφωνα με τα οποία "δεν είναι δυνατόν κάποιος ο οποίος διατείνεται ότι έχει υποστεί μια τόσο μεγάλη ζημιά, η οποία αποτιμάται στο ποσό των 100.000 ευρώ περίπου, να μη συζητά την ασκηθείσα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και αντ' αυτού να προσέρχεται προς υπογραφή πρακτικού συμβιβαστικής επίλυσης και να μη συμπεριλαμβάνεται στο κείμενό του κανένας όρος που έχει σχέση με την αποκατάσταση της υποτιθέμενης τεράστιας ζημίας την οποία υπέστη, αφετέρου δε να προβαίνει στην άσκηση αγωγής δυόμισι χρόνια αργότερα" και β) παραβίασε τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών, αναφορικά με τις δηλώσεις βουλήσεως των συμβληθέντων διαδίκων κατά την κατάρτιση του από 27-11-1998 πρακτικού συμβιβασμού επί της ασκηθείσης από την αναιρεσίβλητη εταιρεία αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων κατά της αναιρεσείουσας, ως προς μεν την πρώτη αιτίαση, προεχόντως, διότι τα επικαλούμενα επιχειρήματα δεν αφορούν την ερμηνεία κανόνα δικαίου αλλά την εκτίμηση των αποδείξεων, ως προς δε την δεύτερη, ως αλυσιτελής, διότι αντικείμενο της παρούσης δίκης δεν είναι η ερμηνεία συμβάσεως αλλά η ύπαρξη ή όχι αδικοπρακτικής συμπεριφοράς της αναιρεσείουσας.

Τέλος, ο ίδιος (πρώτος) λόγος του αναιρετηρίου, κατά τις λοιπές αιτιάσεις του είναι απαράδεκτος, διότι με πρόσχημα την απλή επίκληση αναιρετικής πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, πλήττει την ανέλεγκτη αναιρετικά, κατ' άρθρο 561 ΚΠολΔ, κρίση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων.

Ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν στη ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων.

Εξάλλου από τις διατάξεις των άρθρων 914, 297, 298 και 330 του Α.Κ συνάγεται, ότι η ευθύνη προς αποζημίωση από αδικοπραξία, προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση ζημίας και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της ζημίας. Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος προστατεύει δικαίωμα ή συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας από διάταξη νόμου ή από προηγούμενη συμπεριφορά του δράστη ή από υπάρχουσα έννομη σχέση μεταξύ αυτών ή από την καλή πίστη κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη και ειδικότερα, όταν ο δράστης δημιούργησε ορισμένη επικίνδυνη κατάσταση, οπότε έχει υποχρέωση να λάβει πριν και μετά τη δημιουργία της επικίνδυνης καταστάσεως, κάθε ενδεικνυόμενο από τις περιστάσεις, σύμφωνα με τους κανόνες της τέχνης, της επιστήμης και της κοινής πείρας, μέτρο, έστω και μη προβλεπόμενο από ειδική διάταξη νόμου, προς προστασία των τρίτων από την πρόκληση σε αυτούς οποιασδήποτε ζημίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, δέχθηκε τα εξής: "Η ενάγουσα (ήδη αναιρεσίβλητη) είναι κυρία ενός ακινήτου που ευρίσκεται στη θέση Νταερέ ή "Μαμινιανά" της κτηματικής περιφέρειας του χωριού Τσικαλαριά της επαρχίας Κυδωνίας Ν.

Χανίων ... το οποίο έχει έκταση 6.738 τ.μ ... . Ο εναγόμενος Οργανισμός ΕΟΜΜΕΧ ΑΕ(ήδη αναιρεσείουσα εταιρεία) είχε αναλάβει από 9-1-1986 δια της τεχνικής του υπηρεσίας και ως φορέας υλοποίησης της κατασκευής του Βιοτεχνικού Πάρκου Χανίων, κατόπιν εντολής της ΕΤΒΑ Α.Ε, την κατασκευή του "Καλλιτεχνικού Χωριού", ενταγμένου στο επιμέρους έργο με τον τίτλο "ΒΙΟΠΑ Χανίων-Β.Φάση".

Οι εργασίες εκτέλεσης του πιο πάνω έργου έγιναν σε όμορο με το ακίνητο της ενάγουσας οικόπεδο, ιδιοκτησίας του εναγομένου ... Όπως συνομολογεί και ο εναγόμενος οργανισμός κατά την κατασκευή της νέας περιμετρικής οδού, τα συνεργεία του υπέσκαψαν τα θεμέλια του τοιχίου που στήριζε την ιδιοκτησία της ενάγουσας στη βορεινή πλευρά της και δεδομένης της υψομετρικής διαφοράς 3-4 μέτρων ανάμεσα στις συνορεύουσες ιδιοκτησίες των διαδίκων, οι εργασίες αυτές είχαν ως αποτέλεσμα το τοιχίο του υπερκείμενου ακινήτου της ενάγουσας, μεγάλο τμήμα του τελευταίου καθώς και της ανωτέρω διανοιγόμενης τότε οδού, να μείνουν μετέωρα με κίνδυνο να καταρρεύσουν και ως εκ τούτου ήταν απαραίτητη η κατασκευή ανθεκτικού τοιχίου αντιστήριξης.

Όπως προέκυψε δε από τις μαρτυρικές καταθέσεις, ο εναγόμενος, αν και με τις προεκτιθέμενες ενέργειες εκσκαφής στο βόρειο σύνορο του ακινήτου της ενάγουσας είχε δημιουργήσει μία εστία κινδύνου για το εννόμως προστατευόμενο δικαίωμα κυριότητας και καλής λειτουργίας της επιχειρήσεως της ενάγουσας, εν τούτοις κατά παράβαση της εκ μέρους του γενικής υποχρέωσης πρόνοιας στις συναλλαγές, καθώς και των αρχών της καλής πίστης παρέλειψε να επιμεληθεί - πέραν από κάποιες πρόχειρες προσπάθειες αντιστήριξης και παρά τις οχλήσεις της ενάγουσας προς αυτόν - των εργασιών τοιχίου αντιστήριξης στο βόρειο σύνορο της ιδιοκτησίας της ενάγουσας, ως όφειλε και μπορούσε υπό τις πιο πάνω συνθήκες να πράξει.

Έτσι, η τελευταία προχώρησε περί τα τέλη του έτους 1999, στις κατάλληλες χωματουργικές εργασίες καθώς και στις εργασίες υποστύλωσης τοιχίου ... . Περαιτέρω οι εργασίες διάνοιξης της περιμετρικής οδού του "Καλλιτεχνικού Χωριού" από την ανάδοχο εταιρεία για λογαριασμό του εναγομένου στο βορειοδυτικό άκρο της ιδιοκτησίας της ενάγουσας ξεκίνησαν περί τα τέλη του έτους 1996.

Οι εργασίες δε ασφαλτόστρωσης της ανωτέρω οδού, καθυστέρησαν - λαμβανομένης υπόψη και της χρησιμότητας της συγκεκριμένης οδού, ως κατ' ουσία της πλέον πρόσφορης διόδου πρόσβασης στο ακίνητο του εναγομένου των φορτηγών μεταφοράς των υλικών του "Καλλιτεχνικού Χωριού"- να ολοκληρωθούν για δύο περίπου έτη, αφού όπως αποδείχθηκε ...

οι εργασίες αυτές δεν είχαν ολοκληρωθεί πριν τουλάχιστον από τον Αύγουστο του έτους 1998 ... . Τα μέτρα προστασίας του εργοστασίου της ενάγουσας από την εκπομπή σκόνης, τα οποία διατείνεται ότι ελάμβανε ο εναγόμενος μέσω των συνεργείων του αναδόχου εργολάβου, με την κατάβρεξη του οδοστρώματος και τη χαμηλή ταχύτητα διέλευσης των τροχοφόρων οχημάτων από την περιμετρική οδό, δεν αποδείχθηκε από κανένα στοιχείο ότι λαμβάνονταν με την προσήκουσα ένταση και επιμέλεια.

Για το λόγο αυτό άλλωστε η ενάγουσα επανειλημμένα είχε απευθυνθεί στον εναγόμενο, επισημαίνοντάς του τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργούσε στη λειτουργία της επιχείρησης της η καθυστέρηση ολοκλήρωσης της ασφαλτόστρωσης του πιο πάνω περιμετρικού δρόμου, σε συνδυασμό με την διαρκή παράλειψη του αναδόχου εργολάβου να λάβει συγκεκριμένα και αποτελεσματικά μέτρα αποφυγής έντονων εκπομπών σκόνης από τη χρήση του από τα διερχόμενα φορτηγά και τα λοιπά τροχοφόρα οχήματα.

Αποτέλεσμα της αμελούς συμπεριφοράς την οποία επέδειξε ο εναγόμενος, καθυστερώντας και μη λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα προστασίας της παρακείμενης ιδιοκτησίας της ενάγουσας από την εκπομπή σκόνης, ήταν να εισέρχεται μεγάλη ποσότητα αυτής, ιδιαίτερα όταν φυσούσε ευνοϊκός άνεμος στο εργοστάσιο της ενάγουσας, να επικάθεται στα δέρματα και να διαπερνά τους πόρους τους, προκαλώντας ιδιαίτερα στα κατεργαζόμενα δέρματα που δεν είχαν ακόμη στεγνώσει, ελαττώματα, υπό τη μορφή "μπιμπικιών" και καθιστώντας αυτά "ξεφλουδισμένα", υποβαθμίζοντας κατά πολύ την ποιότητά τους και ως εκ τούτου εξαφανίζονταν ή μειώνονταν κατά πολύ η εμπορική τους αξία.

Κατόπιν αυτών, αποδείχθηκε ότι επεστράφησαν σημαντικές ποσότητες πωληθέντων πλην όμως ελαττωματικών ή άχρηστων δερμάτων στο εργοστάσιο της ενάγουσας τα περισσότερα από τα οποία ήσαν αδιάβροχα δέρματα στρατού ...". Ακολούθως το Εφετείο εκθέτει την ποσότητα και την αξία των δερμάτων που επεστράφηκαν στην αναιρεσίβλητη από τους αγοραστές τους ως ελαττωματικά, την μείωση της αξίας τους κατά συνομολογούμενο σιωπηρά ποσοστό 60% και δέχεται τελικά ότι η εκ της μειώσεως αυτής ζημία την οποία υπέστη η αναιρεσίβλητη ανήλθε στο ποσό των ... 100.779,6 ευρώ, απορρίπτοντας ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την ένσταση συνυπαιτιότητας της αναιρεσίβλητης που πρόβαλε η αναιρεσείουσα, με την παραδοχή ότι "ουδείς από τους μάρτυρες που πρότεινε απέδειξε τη βασιμότητα του σχετικού ισχυρισμού".

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές, το Εφετείο απέρριψε ακολούθως κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης με την οποία, κατ' αποδοχή εν μέρει ως βάσιμης της αγωγής της ήδη αναιρεσίβλητης εταιρείας, αναγνωρίσθηκε η υποχρέωση της πρώτης να καταβάλει στην δεύτερη το ποσό των 108.811,27 ευρώ με το νόμιμο τόκο.

Με όσα παραπάνω διέλαβε το Εφετείο, δεν παραβίασε ευθέως η εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 914, 297 298, 330 ΑΚ, τις οποίες εφάρμοσε, (εμμέσως πλην σαφώς, παρά την μη ρητή αναφορά του σ' αυτές) ούτε εκείνη του άρθρου 300 την οποία δεν εφάρμοσε, αφού με αρκούντως σαφείς και πλήρεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εξειδίκευση της αόριστης νομικής έννοιας της αμέλειας, θεμελίωσε την αμέλεια της αναιρεσείουσας, αφ' ενός μεν στην παράλειψή της να κατασκευάσει τοιχίο αντιστήριξης ανάμεσα στις όμορες ιδιοκτησίες των διαδίκων, ενόψει του ότι τα συνεργεία της, με τις ενέργειες εκσκαφής στις οποίες προέβησαν, είχαν υποσκάψει τα θεμέλια του υπάρχοντος τοιχίου, αφ' ετέρου δε, στην καθυστέρηση ολοκλήρωσης των εργασιών ασφαλτόστρωσης του περιμετρικού δρόμου και επιπλέον στην μη λήψη με την προσήκουσα ένταση και συχνότητα μέτρων κατάβρεξης του οδοστρώματος και διέλευσης με χαμηλή ταχύτητα των φορτηγών των συνεργείων της, ώστε να μειώνεται στο ελάχιστο η εκπομπή σκόνης, δημιουργός ελαττωμάτων των δερμάτων που αποτελούσαν το αντικείμενο της εμπορίας της.

Οι ως άνω υποχρεώσεις της αναιρεσείουσας, επιβάλλονταν εκ μέρους της από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, στα πλαίσια της γενικής υποχρέωσης πρόνοιας στις συναλλαγές, έστω και αν τα επιβαλλόμενα μέτρα δεν προβλέπονταν από ειδική διάταξη νόμου, προς προστασία των τρίτων από την πρόκληση σε αυτούς οποιασδήποτε ζημίας.

Αναφέρεται επίσης στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης, ο κίνδυνος κατάρρευσης του υπάρχοντος τοιχίου, μεγάλου τμήματος του ακινήτου της αναιρεσίβλητης καθώς και της διανοιγόμενης οδού από την παράλειψη των καταλλήλων μέτρων αντιστήριξης, δεν ήταν δε αναγκαία για την επάρκεια της αιτιολογίας της, ούτε η περαιτέρω εξειδίκευση των πρόχειρων εργασιών αντιστήριξης στις οποίες προέβη η αναιρεσίβλητη, ούτε ο προσδιορισμός του βαθμού της έντασης και της επιμέλειας των κατάλληλων μέτρων τα οποία όφειλε να λαμβάνει η τελευταία.

Τέλος, η παραδοχή του Εφετείου ότι έγιναν εκ μέρους της αναιρεσείουσας πρόχειρες προσπάθειες αντιστήριξης, κατάβρεξης του οδοστρώματος και διέλευσης των οχημάτων της με χαμηλή ταχύτητα, δεν αντιφάσκει προς την παραδοχή του, ότι τα εν λόγω μέτρα δεν ήταν επαρκή ούτε λαμβάνονταν με την προσήκουσα ένταση και επιμέλεια.

Επομένως, ο πρώτος, κατά το οικείο μέρος του και ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τους οποίους η αναιρεσείουσα κατ' επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ, μέμφεται την προσβαλλόμενη για ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες, των, κατ' εκτίμηση, προαναφερθεισών διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, είναι αβάσιμοι.

Από την βεβαίωση του Εφετείου, ότι για το σχηματισμό του ανωτέρω αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν πρωτοβαθμίως και τα έγγραφα που προσκομίσθηκαν, σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και το από 27-11-1998 πρακτικό δικαστικού συμβιβασμού, που επικαλέσθηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα, με το οποίο επιλύθηκε συμβιβαστικά η μεταξύ των διαδίκων διαφορά μετά από αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσε η αναιρεσίβλητη ενώπιον του Ειρηνοδικείου Χανίων, περί προσωρινής ρυθμίσεως της καταστάσεως που δημιουργήθηκε από τις ανωτέρω διαταρακτικές ενέργειες της αναιρεσείουσας.

Επομένως ο περί του αντιθέτου τρίτος λόγος της αιτήσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7 Μαΐου 2010 αίτηση του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ (ΕΟΜΜΕΧ Α.Ε.) για αναίρεση της υπ' αριθμ. 415/2009 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 2012. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Αυγούστου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ