Supreme Court dismisses appeal against administrative decision regarding public employee salary calculation and reimbursement of overpaid benefits.

Απόφαση 1388 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1388/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 13 Μαϊου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, ο οποίος κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Παναγιώτη Αθανασούλη, Πάρεδρο Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιορδάνη Προυσανίδη, με δήλωση του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/4/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 812/2004 του ίδιου Δικαστηρίου με την οποία παρέπεμψε την υπόθεση λόγω αναρμοδιότητας στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών το οποίο εξέδωσε την 1388/2005 απόφασή του και την 4106/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 10/10/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης ανέγνωσε την από 20/4/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για το παραδεκτό της κρινόμενης αίτησης για αναίρεση προσκομίζεται, κατά το άρθρο 12 του ν. 2290/1995, η 1720/2006 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Στο άρθρο 25 παρ. 13 του Ν. 2190/1994 "Σύσταση ανεξάρτητης αρχής για την επιλογή προσωπικού και ρύθμιση θεμάτων διοίκησης", ορίζεται ότι απολυθέντες κατά το διάστημα από 1 Ιανουαρίου 1990 έως 31 Οκτωβρίου 1993 μη υπαγόμενοι στις παραγράφους 2, 9 και 12 του παρόντος άρθρου επαναπροσλαμβάνονται με αίτησή τους εάν η απόλυσή τους κριθεί προδήλως αδικαιολόγητη ή καταχρηστική, ενώ στο άρθρο 3 παρ. 4 του ν. 2349/95 "Ρύθμιση θεμάτων του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού κλπ" ορίζεται ότι, στις διατάξεις της παραγράφου 13 του άρθρου 25 του Ν. 2190/1994 υπάγονται και οι υπάλληλοι της ΚΥΔΕΠ που παρέμειναν σε αυτήν μετά τη θέση της υπό εκκαθάριση και για τις ανάγκες της εκκαθαρίσεως, θεωρούμενοι, για την εφαρμογή της ανωτέρω διάταξης, ως απολυθέντες μετά τη θέση της ΚΥΔΕΠ υπό εκκαθάριση.

Τέλος, στο άρθρο 17 παρ. 9 του ν. 2527/1997 "Τροποποίηση και συμπλήρωση των διατάξεων του Ν. 2190/1994 και άλλες διατάξεις", ορίζεται ότι, ο χρόνος υπηρεσίας των επαναπροσλαμβανομένων, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 25 του Ν. 2190/94, καθώς και των προσλαμβανομένων σε ασφαλιστικά ταμεία, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 25 του Ν. 2266/94, που έχουν διανύσει στους φορείς από τους οποίους είχαν απολυθεί και ο εκτός υπηρεσίας χρόνος των προσλαμβανομένων σε ασφαλιστικά ταμεία, βάσει της ανωτέρω διάταξης, αποτελεί χρόνο πραγματικής υπηρεσίας για κάθε συνέπεια από της επαναπρόσληψης ή πρόσληψης.

Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει ότι, για τους υπαλλήλους της ΚΥΔΕΠ που παρέμειναν σε αυτήν για τις ανάγκες της εκκαθαρίσεως, στη συνέχεια απολύθηκαν και επαναπροσλήφθηκαν από άλλο φορέα προσμετράται ο χρόνος που παρέμειναν εκτός υπηρεσίας, από την απόλυση μέχρι την επαναπρόσληψή τους για κάθε συνέπεια, όπως είναι η ένταξη και προαγωγική τους εξέλιξη στα μισθολογικά και βαθμολογικά κλιμάκια των φορέων πρόσληψης, ανεξάρτητα αν ο ίδιος χρόνος έχει προσμετρηθεί, προκειμένου αυτοί να συνταξιοδοτηθούν από ασφαλιστικό ταμείο στο οποίο ήσαν ασφαλισμένοι.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση τα εξής: Ο αναιρεσίβλητος προσλήφθηκε στις 28-6-1965, ως υπάλληλος, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στην Κεντρική Υπηρεσία Διαχείριση Εγχωρίων Προϊόντων (ΚΥΔΕΠ), η οποία με τη 2695/93 απόφαση του Εφετείου Αθηνών τέθηκε υπό το καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης του άρθρου 46 του Ν. 1892/1990, παρέμεινε δε στην θέση αυτή μέχρι την 27-7-1993, οπότε και απολύθηκε.

Στη συνέχεια κατ' εφαρμογή του άρθρου 25 παρ. 13 του Ν. 2190/94 και του άρθρου 3 παρ. 4 του Ν. 2349/95, ο αναιρεσίβλητος επαναπροσλήφθηκε με την 335707/28-7-97 απόφαση του Υπουργού Γεωργίας με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στο Υπουργείο Γεωργίας και τοποθετήθηκε στη Διεύθυνση Γεωργίας, Νομαρχίας ...

ως προσωπικό κλάδου ΠΕ οικονομικού, όπου παρέμεινε μέχρι την 6-9-1997, οπότε και αποχώρησε. Ο αναιρεσίβλητος, ο οποίος ήταν ασφαλισμένος στο Ταμείο Σύνταξης και Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Γεωργικών και Συνεταιριστικών Οργανώσεων και μετά την απόλυσή του από την ΚΥΔΕΠ συνταξιοδοτήθηκε με μερική σύνταξη αναδρομικά από 28-7-93, κατά την επαναπρόσληψή του στο Υπουργείο Γεωργίας κατατάχθηκε σε μισθολογικό κλιμάκιο προσμετρώντας και το χρόνο προϋπηρεσίας του στην ΚΥΔΕΠ.

Στη συνέχεια μετά υπό υπόδειξη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και με την αιτιολογία ότι ο αναιρεσίβλητος για την προϋπηρεσία του στην ΚΥΔΕΠ είχε ήδη λάβει την προαναφερόμενη σύνταξη, ότι λανθασμένα του χορηγήθηκε αυξημένο επίδομα χρόνου υπηρεσίας και ΑΤΑ και επίσης ότι έτσι του καταβλήθηκε αχρεώστητα από το Δημόσιο το ποσό των 8.403,43 ευρώ, του καταλόγισαν σε βάρος του με την ...

πρόσκληση του Υπουργείου Οικονομικών ως αποδοτέο το ως άνω ποσό που αφορά το χρονικό διάστημα από 16-5-95 έως 6-7-97, ζήτησαν δε να το καταβάλει με προσαυξήσεις από τον καταλογισμό σε βάρος του. Το αναιρεσείον, ως νέος εργασιακός φορέας του αναιρεσιβλήτου, πρώην εργαζομένου στην ΚΥΔΕΠ, έχει υποχρέωση να προσμετρήσει ολόκληρο το χρόνο πραγματικής υπηρεσίας του αναιρεσιβλήτου στην ΚΥΔΕΠ για κάθε έννομη συνέπεια, δηλαδή για την μισθολογική και βαθμολογική ένταξη και εξέλιξη αυτού.

Η πράξη αυτή του καταλογισμού στον αναιρεσίβλητο του άνω ποσού οφείλεται σε υπαιτιότητα των οργάνων του αναιρεσείοντος και το ποσό που καλείται αυτός να αποδώσει δεν το οφείλει. Με βάση τις παραδοχές αυτές του Εφετείου έγινε δεκτή η αγωγή του αναιρεσιβλήτου, με την οποία ζητείται, να αναγνωρισθεί ότι οι αποδοχές του προσδιορίζονται με υπολογισμό και του χρόνου υπηρεσίας του στην ΚΥΔΕΠ και ότι αυτός δεν οφείλει το παραπάνω ποσό στο αναιρεσείον.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου τις πιο πάνω διατάξεις, αφού διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες για ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, που δικαιολογούν την εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων και καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση των άνω διατάξεων, είναι αβάσιμος και απορριπτέος, όπως απορριπτέα είναι και η αίτηση για αναίρεση στο σύνολό της. Το αναιρεσείον πρέπει να καταδικασθεί σε πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, μειωμένων σύμφωνα με το άρθρο 22 του ν. 3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 1379/13-10-2006 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 4106/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον σε πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια πενήντα (350) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου 2008. Και

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Ιουνίου 2008 .

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ