Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility as grounds violate procedural law but lack statutory basis for appeal.

Απόφαση 1386 / 2024 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1386/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Παναγιώτη Βενιζελέα, Κλεόβουλο - Δημήτριο Κοκκορό και Διονυσία Νίκα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Φεβρουαρίου 2024, με την παρουσία και της γραμματέως Θ. Π., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Φ. Ζ. του Κ., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Λέκκο.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Π., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπύρο Μπαλατσούκα, ο οποίος ανακάλεσε την με ημερομηνία κατάθεσης 23-2-2024 δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-3-2015 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κοζάνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 54/2017 του ίδιου Δικαστηρίου και 297/2022 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10-6-2023 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση από 10/6/2023 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η εκδοθείσα, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, υπ' αριθ.297/2022 απόφαση του ως εφετείου δικάσαντος Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης, το οποίο απέρριψε την από 28/6/2018 έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' άριθμ.54/2017 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Κοζάνης, με την οποία είχε γίνει εν μέρει δεκτή η από 2/3/2015 ανακοπή της κατά της εκδοθείσας σε βάρος της υπ'αριθμ.29/2015 διαταγής πληρωμής του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης. Η αίτηση αναίρεσης, που κατατέθηκε στις 21/8/2023, στη Γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), εντός της διετούς καταχρηστικής προθεσμίας του άρθρου 564 παρ.3 ΚΠολΔ, αφού δεν προκύπτει επίδοση της εκδοθείσας μετά την 1/1/2016 προσβαλλόμενης απόφασης (ΟλΑΠ 2/2018), ενώ από την επομένη της δημοσίευσης αυτής (7/9/2022), οπότε άρχισε να τρέχει η ως άνω προθεσμία των δύο ετών μέχρι την άσκηση της αίτησης αναίρεσης δεν είχε συμπληρωθεί διετία.

Συνεπώς η αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθ. 577 παρ.1, 3 ΚΠολΔ).

Σύμφωνα με το άρθρο 560 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο τρίτο του Ν.4335/2015, "κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτό αφορούν την εφαρμογή των κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων ο' αυτούς ο λόγος αυτός αναίρεσης προβληθεί σε μικροδιαφορές 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας, 5) αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Οι αμέσως πιο πάνω αναιρετικοί λόγοι απαριθμούνται περιοριστικά, όπως τούτο συνάγεται από τη χρήση της λέξης "μόνο", αντιστοιχούν δε προς τους λόγους αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθμούς 1,2,4, 5, 7, 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, δεν ταυτίζονται απολύτως (ΑΠ 894/2018, ΑΠ 967/2018), και συνεπώς απόφαση του ειρηνοδικείου ή του πολυμελούς πρωτοδικείου, σε έφεση κατ' αποφάσεως ειρηνοδικείου, δεν μπορεί να προσβληθεί με αναίρεση, κατ' επίκληση των λοιπών λόγων, που προβλέπονται από το άρθρο 559 ΚΠολΔικ, μεταξύ των οποίων και εκείνος του αριθμού 14, που ιδρύεται "αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Περαιτέρω, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 628 παρ. 1α ΚΠολΔ ο δικαστής απορρίπτει την αίτηση "αν δεν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την την έκδοση διαταγής πληρωμής". Κατ'εφαρμογήν της διάταξης αυτής, η αίτηση απορρίπτεται είτε βάσει των γενικών δικονομικών διατάξεων (π.χ έλλειψη καθ'ύλην ή κατά τόπον αρμοδιότητας) είτε αν δεν συντρέχουν οι για την έκδοση διαταγής πληρωμής απαιτούμενες θετικές προϋποθέσεις (αρθρ.623) ή αν συντρέχει μία από τις αρνητικές προϋποθέσεις.

Εξάλλου, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 623 και 624 ΚΠολΔ προκύπτει ότι μεταξύ των ουσιαστικών και διαδικαστικών προϋποθέσεων, με τη συνδρομή των οποίων μπορεί να ζητηθεί η έκδοση διαταγής πληρωμής, είναι αφενός η ύπαρξη χρηματικής απαίτησης του αιτούντος από ορισμένη έννομη σχέση και αφ' ετέρου η απαίτηση αυτή και το ποσό της να αποδεικνύονται άμεσα από δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο.

Εάν η απαίτηση ή το ποσό της, δεν αποδεικνύονται εγγράφως, ο δικαστής οφείλει, κατά το άρθρο 628 ΚΠολΔ, να μην εκδώσει διαταγή πληρωμής, εάν δε, παρά την έλλειψη της διαδικαστικής αυτής προϋποθέσεως, εκδοθεί διαταγή πληρωμής, τότε αυτή ακυρώνεται, ύστερα από ανακοπή του οφειλέτη κατά τα άρθρα 632 και 633 ΚΠολΔ (ΑΠ 1712/2022).

Η ακύρωση της διαταγής πληρωμής για το λόγο αυτό απαγγέλλεται, λόγω διαδικαστικού απαράδεκτου, ανεξαρτήτως της ύπαρξης και της δυνατότητας απόδειξης της απαίτησης με άλλα αποδεικτικά μέσα (ΟλΑΠ 10/1997, ΑΠ 1346/2022, ΑΠ 402/2020, ΑΠ 1376/2018). Η κατά το άρθρο 632 ΚΠολΔ ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, η οποία αποτελεί ειδική μορφή της ανακοπής των άρθρων 583 επ.

του ίδιου κώδικα, έχει ως αντικείμενο τον έλεγχο της κατά νόμο ορθότητας της έκδοσης της διαταγής πληρωμής ασκείται όπως και η αγωγή, και πρέπει στο δικόγραφο της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο όλοι οι λόγοι (ενστάσεις) κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής (ΑΠ 99/2020, ΑΠ 923/2020, ΑΠ 245/2016). Με την ανακοπή από το ανωτέρω άρθρο ο ανακόπτων οφειλέτης μπορεί να επικαλεσθεί, ως λόγους ακύρωσης της εις βάρος του διαταγής πληρωμής, είτε την έλλειψη των διαδικαστικών (τυπικών) προϋποθέσεων που απαιτούνται για την έκδοση της διαταγής πληρωμής, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της μη έγγραφης απόδειξης της απαίτησης, είτε ενστάσεις κατά της απαίτησης, ήτοι τη βασιμότητα ή το ύψος αυτής (ΑΠ 1346/2022, ΑΠ 913/2020, ΑΠ 196/2020, ΑΠ 368/2019).

Στη δίκη της ανακοπής δεν επανεκδικάζεται η υπόθεση καθολικά, αλλά μόνο στο μέτρο των υποβαλλόμενων λόγων ανακοπής. Οι λόγοι αυτοί, σε συνδυασμό με το αίτημα της ανακοπής, προσδιορίζουν την έκταση της εκκρεμοδικίας που επέρχεται με την άσκησή της και αναγκαίως οριοθετούν το αντικείμενο της δίκης της ανακοπής.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ, (αντίστοιχη 559 αρ.1 ΚΠολΔ) "αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών". Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται κατά τι παραπάνω διακρίσεις είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή σ" αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης, που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού της αποφάσεως (ΟΛΑΠ 6/2022, ΑΠ 312/2023).

Με τον λόγο αυτό ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου, κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής, ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς (ΟλΑΠ 6/2022, ΟλΑΠ 2/2019, ΟλΑΠ 6/2019). Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κλπ, ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (ΟλΑΠ 6/2022, ΟλΑΠ 4/2019, ΟλΑΠ 8/2018, ΑΠ 1871/2022).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ.6 (αντίστοιχη 559 αρ.19) ΚΠολΔ) αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, έλλειψη νομίμου βάσεως τη αποφάσεως συντρέχει, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ("έλλειψη αιτιολογίας") ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, και πληρότητα ("ανεπαρκής αιτιολογία") και χωρίς αντιφάσεις ("αντιφατική αιτιολογία) τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, έτσι ώστε να μη μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή αν συνέτρεχαν οι όροι άλλου κανόνα που ήταν εφαρμοστέος αλλά δεν εφαρμόσθηκε (ΟλΑΠ 6/2006 ΑΠ 15/2006, ολΑΠ 1/1999, ΑΠ 312/2023).

Ο εκ του άρθρου 560 αρ.6 (ή 559 αρ.19) λόγος αναιρέσεως προϋποθέτει ουσιαστική έρευνα της υποθέσεως και συνεπώς δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή, την ανακοπή ή την ένσταση ως μη νόμιμη ή για κάποιο τυπικό λόγο, χωρίς να εισέλθει στην ουσία της διαφοράς και να διατυπώσει αποδεικτικό πόρισμα σε ελάσσονα πρόταση. (ΟλΑΠ 25/2003, ΑΠ 352/2023, ΑΠ 109/2022, ΑΠ 1155/2021, ΑΠ 754/2021, ΑΠ 38/2021, ΑΠ 1233/2020, ΑΠ 825/2020).

Οι αναιρετικοί λόγοι από τους αριθμούς 1 και 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ (ταυτόσημοι με αριθμ. 1 και 19 του άρθρου 559) ιδρύονται, αντιστοίχως, όταν παραβιάζονται, είτε ευθέως είτε εκ πλαγίου, κανόνες του ουσιαστικού και όχι του δικονομικού δικαίου, η παραβίαση του οποίων ιδρύει τον από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως.

Ειδικότερα κατά' την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, κατά παράβαση σχετικής δικονομικού περιεχομένου διάταξης. Οι διατάξεις των άρθρων 623, 624, 626, 628 και 632 ΚΠολΔ, με τις οποίες προβλέπεται η διαδικασία και οι προϋποθέσεις, υπό τις οποίες μπορεί να εκδοθεί διαταγή πληρωμής για απαίτηση που αποδεικνύεται εγγράφως, είναι από την ανωτέρω φύση τους δικονομικές και συνεπώς η παραβίαση τους δεν ιδρύει τους από τους αριθμούς 1 και 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ λόγους αναίρεσης (ΑΠ 43/2022, ΑΠ 196/2020, ΑΠ 1689/2013, ΑΠ 1503/2008).

Κατά συνέπεια, αν το δικάζον την ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής δικαστήριο της ουσίας ακύρωσε ή δεν ακύρωσε, εν όλω ή εν μέρει, την προσβληθείσα διαταγή πληρωμής κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, υποπίπτει στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 560 αρ.1 ΚΠολΔ, ενώ αν ακύρωσε ή δεν ακύρωσε αυτή, μολονότι κατά την έκδοσή της συνέτρεχαν ή δεν συνέτρεχαν, αντίστοιχα, οι προϋποθέσεις των δικονομικών διατάξεων που δικαιολογούσαν ή όχι κατά νόμο την έκδοσή της, υποπίπτει στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ, γιατί παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα (ΑΠ 1716/2017, ΑΠ 933/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης και υπό την επίκληση του άρθρου 560 αρ.1 και 6 αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση ότι το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Κοζάνης, με το να δεχθεί ότι ο Ειρηνοδίκης Κοζάνης ήταν τοπικά αρμόδιος για την έκδοση της διαταγής πληρωμής παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 623, 624, 626, 628, 632 σε συνδ.με 22, 33, ΚΠολΔ, σε σχέση με το ζήτημα της τοπικής αρμοδιότητας του εκδόσαντος την διαταγή πληρωμής δικαστή, ο οποίος (κατά την αναιρεσείουσα) ήταν ο Ειρηνοδίκης Γρεβενών ή σε κάθε περίπτωση Πεντάλοφου Κοζάνης και όχι ο Ειρηνοδίκης Κοζάνης.

Ο λόγος αυτός αν και γίνεται επίκληση του άρθρου 560 αριθ.1 και 6 ΚΠολΔ, ορθά εκτιμώμενος, εμπίπτει στη ρύθμιση του αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αφού επί παραβιάσεως δικονομικού δικαίου διατάξεων, όπως είναι η διάταξη του άρθρου 22 ΚΠολΔ (ΑΠ 343/2023) και οι διατάξεις των άρθρων 623 επ.ΚΠολΔ, δεν ιδρύονται λόγοι αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ.

Αντίστοιχος, όμως, με τον εκ του άρθρου 559 αρ. 14 λόγος αναίρεσης δεν περιλαμβάνεται στους περιοριστικά απαριθμούμενους στο άρθρου 560 ΚΠολΔ λόγους και επομένως ο ως άνω πρώτος λόγος της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος (ΑΠ 97/2023, ΑΠ 1312/2021, ΑΠ 196/2020, ΑΠ 150/2020). Με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις από τους αριθμούς 1 και 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ πλημμέλειες, με την αιτίαση ότι η εκδοθείσα διαταγή πληρωμής δεν έχει το απαραίτητο για την έκδοση της περιεχόμενο, και συγκεκριμένα τον αριθμό της σχετικής αιτήσεως του αιτούντος την έκδοσή της, ούτε τον τόπο κατάρτισης της σύμβασης πώλησης και της εκπλήρωσης της παροχής.

Ο λόγος αυτός με τον οποίο επιχειρείται να θεμελιωθεί λόγος αναίρεσης, για παραβίαση του άρθρου 630 ΚΠολΔ, εμπίπτει στον αριθμ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, αντίστοιχος όμως με αυτόν λόγος αναίρεσης δεν περιλαμβάνεται στο άρθρο 560 ΚΠολΔ και επομένως ο ως άνω δεύτερος αναιρετικός λόγος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την από το άρθρο 560 αρ.6 ΚΠολΔ πλημμέλεια, επικαλούμενη ότι με ανεπαρκείς αιτιολογίες απέρριψε την προταθείσα με τον τρίτο λόγο της ανακοπής και επαναφερθείσα στο Εφετείο με σχετικό λόγο έφεσης, ένστασή της περί ολικής εξόφλησης της ένδικης απαίτησης.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, καθόσον για την ίδρυση του ειρημένου λόγου αναίρεσης απαραίτητη προϋπόθεση είναι να υπάρχει κρίση του δικαστηρίου επί της ουσίας της υπόθεσης και δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο απέρριψε τη σχετική ένσταση (λόγο ανακοπής) ως αόριστη, όπως εν προκειμένω. Κατόπιν τούτων και μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθ. 495 παρ.3 ΚΠολΔ) και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις και υπέβαλε σχετικό αίτημα, σε βάρος της αναιρεσείουσας, λόγω της ήττας της (άρθρ. 176, 183, 191 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10/6/2023 αίτηση της Φ. Ζ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 297/2022 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Ιουνίου 2024.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και τούτου, καθώς και του αρχαιότερου Αρεοπαγίτη αποχωρησάντων από την Υπηρεσία, ο αμέσως αρχαιότερος της σύνθεσης Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 30 Σεπτεμβρίου 2024.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ