1386/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1386 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1386/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Προεδρεύουσα, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου, Δημητρίου Δαλιάνη), Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαΐου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1 χηρ. Ζ, 2. Χ2, και 3. Χ3 συζ. Γ, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Βασιλική Κεφαλοπούλου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "HELIOS Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις ΑΕ" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, και 2. Ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "GERLING Hellaς Insurance Company" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Η πρώτη εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αικατερίνη Σωτηροπούλου και η δεύτερη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Μανούκα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-12-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1543/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 7004/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 10-10-2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 24-2-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της πρώτης αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ νόμιμα φέρεται για συζήτηση, η κρινόμενη, αίτηση αναίρεσης, ως προς την αναιρεσίβλητη ΑΑΕ με την εσφαλμένη επωνυμία GERLING Hellas Insurance Company, αντί της ορθής αρχικής,... ΑΕ και μετέπειτα λόγω συγχωνεύσεως με την 11PI η Cpaling Industrie Versichetung ΑΕ, με την επωνυμία της τελευταίας, μη αμφισβητηθείσας της ταυτότητός της από την αναιρεσίβλητη αυτή, (β προτάσεις της στο Πρωτόδικο Δικαστήριο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και το Εφετείο Αθηνών) και το περί του αντιθέτου προβαλλόμενο από την αναιρεσίβλητη και δη περί μη νομιμοποιήσεώς της, στην παρούσα δίκη είναι απαράδεκτο.

Επειδή η κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας για ύπαρξη κενού στην δικαιοπρακτική δήλωση βουλήσεως ή ασάφειας στη διατύπωση αυτής και για το λόγο αυτό περιπτώσεως προσφυγής στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ για την συμπλήρωση του κενού ή άρση της ασάφειας δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν από όσα το Δικαστήριο, εκείνο δέχεται, δεν διευκρινίζεται η θέση στο ζήτημα αν υπάρχει κενό ή ασάφεια της παραπάνω φύσεως, αφού από την καταφατική ή αποφατική απάντηση σε αυτό προσδιορίζεται το εφαρμόσιμο ή όχι των παραπάνω ερμηνευτικών κανόνων.

Εν προκειμένω με το 1ο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται η πλημμέλεια στο Εφετείο εκ του αρθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί τούτο κατά την απόρριψη της αγωγής με την αιτιολογία ότι αιτία του πνιγμού του αποβιώσαντος συζύγου και πατέρα τους Ζ υπήρξε η ακινητοποίηση τούτου στο θαλασσινό νερό "λόγω απώλειας των αισθήσεών του" ατύχημα εξαιρούμενο της ομαδικής ασφαλίσεως κατά το οικείο ασφαλιστήριο συμβόλαιο, η οποία είχε συναφθεί μεταξύ των εναγομένων, και με τρίτο υπέρ του οποίου έγινε η ασφάλιση του αποθανόντα, δεν προέβη σε ερμηνεία της αληθινής βούλησης των εκεί συμβαλλομένων όσο αφορά την εξαίρεση του ατυχήματος από την ασφαλιστική κάλυψη, πράγμα το οποίο θα είχε ως αποτέλεσμα την παραδοχή της αγωγής τους. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος κατά τα προλεχθέντα διότι το Εφετείο όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση του προκύπτει ανελέγκτως έκρινε ότι δεν υπήρξε ούτε και εμμέσως συναγόμενο κενό ή ασάφεια στην δικαιοπρακτική δήλωση βουλήσεως των συμβαλλομένων και έτσι ορθώς δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ.

ΕΠΕΙΔΗ ο λόγος αναιρέσεως κατά τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά την εφαρμογή των ερμηνευτικών κανόνων δημιουργείται, μόνο αν το Δικαστήριο έχει προβεί όντως στην εφαρμογή των ερμηνευτικών κανόνων (ΟλΑΠ 590/1968). Επομένως ο 3ος λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο και τρίτο μέρη του εκ του άρθρου 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ότι δηλαδή του Εφετείο στερείται νομίμου βάσης λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών κατά την εφαρμογή των ερμηνευτικών κανόνων των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, όσον αφορά την εξαίρεση του ατυχήματος από την ασφαλιστική κάλυψη είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι το Εφετείο ως προελέχθη στο 1ο λόγο αναίρεσης δεν εφήρμοσε τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 επ. του ΑΚ. Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως από την εν λόγω διάταξη και κατά το 2ο μέρος του αφορά την ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο εκτίμηση των αποδείξεων όσον αφορά την αιτία του πνιγμού του αποβιώσαντος και ως εκ τούτου είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Περαιτέρω η παράλειψη του Εφετείου να αναλύσει ιδιαιτέρως και διεξοδικώς κάθε ένα από τα αποδεικτικά μέσα που έχουν προσαχθεί και από τα οποία σχημάτισε δικανική πεποίθηση για την απόρριψη της αγωγής, δεν αποτελεί έλλειψη αιτιολογίας και δεν δημιουργεί λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 αρθ. 19 ΚΠολΔ (ΑΠ 1602/07) ο δε 3ος λόγος αναιρέσεως και κατά το τέταρτο μέρος του από την διάταξη αυτή, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το Δικαστήριο για να σχηματίσει την δικανική του πεποίθηση ως προς την βασιμότητα ή μη των προβαλλομένων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη χωρίς όμως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτή. Βέβαια δεν αποκλείεται το Δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας του, αρκεί να γίνεται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Η παραβίαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο αναιρέσεως του αριθμού 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο ουσιώδες γεγονός καθίσταται αντικείμενο αποδείξεως (Ολ ΑΠ 42/02).

Εν προκειμένω το Εφετείο όπως ρητώς βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφαση του σχημάτισε την κρίση του επί της ουσίας της υποθέσεως αφού έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε τις καταθέσεις των μαρτύρων, καθώς και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, από την βεβαίωση αυτή σε συνδυασμό και με όλο το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν απομένει αμφιβολία, αλλά αντιθέτως καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τα έγγραφα που αναφέρονται στο 2° λόγο αναιρέσεως κατά το 1ο, 4ο και 5ο μέρη του ήτοι: α) την από 29-7-99 ιατροδικαστική έκθεση του Ιατροδικαστή Ι. ..., β) την από 17-2-00 επιστολή της δεύτερης ενάγουσας προς τη δεύτερη εναγομένη, και την από 29-2-00 επιστολή της 1ης ενάγουσας προς την δεύτερη εναγομένη και γ) τις φωτογραφίες του αποβιώσαντος, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να κάνει ειδική μνεία αυτών. Επομένως ο εκ του αρθ. 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ σχετικός λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλονται τα αντίθετα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επειδή για να ιδρυθεί ο από το άρθρο 559 αρθ. 11 γ' λόγος αναιρέσεως για μη λήψη υπόψη από το δ/ριο της ουσίας ενόρκου βεβαιώσεως ενώπιον συμ/φου ή Ειρηνοδίκου ή Προξένου ως ιδιαιτέρου κατά το άρθρο 270 παρ.2 ΚΠολΔ αποδεικτικού μέσου, απαιτείται νόμιμη επίκληση αυτού με τις προτάσεις κατά την συζήτηση μετά την οποίαν εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Για να είναι δε νόμιμη η επίκληση αυτή πρέπει να γίνεται στις προτάσεις αυτές και επίκληση των αναγκαίων για το νόμιμο αυτής ως ιδιαιτέρου αποδεικτικού μέσου κατά το άρθρο 270 ΚΠολΔ στοιχείων και δη υπό τα στο τελευταίο οριζόμενα, και ότι αυτή έγινε ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου προ δύο (2) εργάσιμων ημερών τουλάχιστον πριν από τη βεβαίωση και αν επρόκειται να δοθεί στην αλλοδαπή, οκτώ (8) τουλάχιστον ημέρες πριν από αυτή ή ότι ο τελευταίος παραστάθηκε με τρόπο ώστε η από την έλλειψη της κλήτευσης ακυρότητα να θεραπεύεται και να εκτίθεται για ποίου ισχυρισμού την απόδειξη ή ανταπόδειξη έγινε η επίκληση και προσκομιδή (ΑΠ 851/07, ΑΠ 2058/07).

Συνεπώς ο 2ος λόγος αναιρέσεως και κατά το δεύτερο μέρος του από το άρθρο 559 αριθ. 11 γ', με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τις υπό αρθ. 3644/03, 3643/03 και 11177/03 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον των Προξένων του Μιλάνου οι δύο πρώτες και του Προξένου της Ουάσιγκτον η Τρίτη, τις οποίες προσήγαγαν και επικαλέσθηκαν οι ενάγοντες αναιρεσείοντες, ως ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο κατ' άρθρο 270 παρ. 2 ΚΠολΔ, με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις τους, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι οι αναιρεσείοντες στις ενώπιον εκείνου (Εφετείου) προτάσεις τους δεν επικαλούνται ότι οι ένορκες αυτές βεβαιώσεις έγιναν μετά από την κατά το άρθρο 270 παρ. 2 ΚΠολΔ κλήτευση των αντιδίκων τους προ οκτώ τουλάχιστον ημερών από τις βεβαιώσεις ή ότι αυτοί παραστάθηκαν κατά την λήψη αυτών.

Επειδή κατά το άρθρο 340 ΚΠολΔ, ο δικαστής υποχρεούται προς μόρφωση της πεποιθήσεως του περί των αποδεικτέων πραγματικών περιστατικών να λαμβάνει υπόψη όλα τα από τους διαδίκους επικαλούμενα σχετικώς και προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων κατά άρθρο 339 ΚΠολΔ και η εξέταση του διαδίκου, η οποία αποτελεί ίδιο αποδεικτικό μέσα σαφώς διαστελλόμενη από τα λοιπά αποδεικτικά μέσα.

Συνεπώς ο δικαστής την εξέταση του διαδίκου εφόσον έγινε επίκληση και προσκομιδή από κάποιο διάδικο οφείλει να την λάβει υπόψη και να την συνεκτιμήσει με τις λοιπές αποδείξεις, κατά την στο άρθρο 360 παρ. 1 ΚΠολΔ γενομένη διαστολή από απόψεως αποδεικτικής της ισχύος, κάνοντας ειδική γι' αυτή μνεία μέσα στην απόφαση του (ΑΠ 1594/07).

Εν προκειμένω με τον 2ο λόγο αναιρέσεως και κατά το τρίτο μέρος του προβάλλεται η αιτίαση εκ του αρθ. 11 γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ ότι δηλαδή το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την εξέταση ως διαδίκου της πρώτης ενάγουσας- αναιρεσείουσας και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια αυτή. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι ως από τις προτάσεις των αναιρεσειόντων στο Εφετείο προκύπτει, αυτοί δεν επικαλέσθηκαν την εξέταση ως διαδίκου της πρώτης από αυτούς.

Επειδή το Εφετείο ως εκ της προσβαλλόμενης απόφασης του προκύπτει, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτο αναιρετικώς περί πραγμάτων κρίση του τα εξής: Την 16-7-1999 μεταξύ των εναγομένων καταρτίστηκε σύμβαση ασφάλισης για την οποία υπογράφτηκε το υπ' αρίθμ ... ασφαλιστήριο συμβόλαιο προσωπικού ατυχήματος με διάρκεια μέχρι την 1-1-2000.

Δυνάμει του εν λόγω ασφαλιστηρίου λήπτης της ασφάλισης και δικαιούχος του ασφαλίσματος ήταν η πρώτη εναγομένη και ασφαλισμένοι οι VIP πελάτες του ξενοδοχείου της στον ... "ELOUDA BEACH HOTEL", σύμφωνα με τις ονομαστικές καταστάσεις των πελατών του εν λόγω ξενοδοχείου που είχε υποχρέωση η πρώτη εναγομένη να αποστέλλει στην δεύτερη, ασφαλιστική εταιρία.

Αντικείμενο της ασφάλισης ήταν το ομαδικό ατύχημα και οι προβλεπόμενοι ασφαλιστικοί κίνδυνοι, ο θάνατος, μόνιμη ολική ή μερική ανικανότητα λόγω ατυχήματος, νοσοκομειακά έξοδα λόγω ατυχήματος, έξοδα επαναπατρισμού και ερευνών εξαιτίας ατυχήματος, απώλεια αποσκευών, καθυστέρηση άφιξης αποσκευών, καθυστέρηση πτήσης και διακοπή παραμονής και ταξιδιού.

Το καταβλητέο ασφάλισμα σε περίπτωση θανάτου λόγω ατυχήματος συμφωνήθηκε στο ποσόν των 50.000.000 δρχ. Περαιτέρω στο κεφάλαιο του ασφαλιστηρίου με τον τίτλο ΓΕΝΙΚΟΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΟΜΑΔΙΚΟΥ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ, στη παρ.1 Η ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ III, ορίζονται εκτός των άλλων και τα εξής: "Ι. Ο Ασφαλιστής προσφέρει ασφαλιστική προστασία σε περίπτωση ατυχημάτων, τα οποία συνέβησαν στον Ασφαλισμένο/Λήπτη της Ασφάλισης κατά τη διάρκεια ισχύος του ασφαλιστηρίου συμβολαίου ....III.

Ένα ατύχημα υπάρχει όταν παρουσιαστεί στον Ασφαλισμένο/Λήπτη μια τραυματική κάκωση που οφείλεται σε βίαιο, εξωτερικό, τυχαίο και αιφνίδιο αίτιο, το οποίο επιδρά επί του σώματος του". Επίσης στην παρ. 2 του ίδιου ως άνω κεφαλαίου του Ασφαλιστηρίου ορίζεται "ΠΑΡ 2 ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ Ι". Εξαιρούνται της Ασφάλισης (1) Ατυχήματα λόγω πνευματικών διαταραχών ή απώλειας αισθήσεων, επίσης και στην περίπτωση που αυτά οφείλονται σε μέθη, καθώς και σε εγκεφαλικά, επιληπτικές καταστάσεις ή άλλες κρίσεις οι οποίες επιδρούν σε όλο το σώμα του ασφαλισμένου".

Στις αρχές Ιουλίου 1999, επισκέφτηκαν την Κρήτη για θερινές διακοπές η πρώτη ενάγουσα και ο σύζυγος της και πατέρας των υπολοίπων εναγουσών και κατέλυσαν στο ως άνω ξενοδοχείο της πρώτης εναγομένης. Μεταξύ των παροχών που συμφωνήθηκαν ήταν και εκείνες που προβλέπονταν από την ως άνω Ασφάλιση. Την 15-7-1999 και περί ώρα 13.15, ο σύζυγος της πρώτης ενάγουσας εισήλθε στη θάλασσα εμπρός από το ως άνω ξενοδοχείο για να κολυμβήσει.

Σε μικρή απόσταση από την παραλία σε όρθια στάση προσπάθησε να προσαρμόσει τη μάσκα κολυμβήσεως που έφερε μαζί του. Στην προσπάθεια του αυτή απώλεσε τις αισθήσεις του και ολόκληρο το σώμα του βρέθηκε ακινητοποιημένο στο θαλασσινό νερό. Όταν έγινε αυτό αντιληπτό κατ' αρχήν από τη σύζυγό του η οποία βρίσκονταν στην παραλία σε μικρή απόσταση ανασύρθηκε από τη θάλασσα και στη συνέχεια διαπιστώθηκε ο θάνατος του από πνιγμό, λόγω εισροής θαλασσινού νερού στους πνεύμονες του κατά τη διάρκεια της ακινητοποιήσεώς του στη θάλασσα.

Για τις εν λόγω συνθήκες του θανάτου του συζύγου και πατέρα των εναγουσών, σαφέστατη είναι η κατάθεση της μάρτυρος των εναγομένων η οποία επιβεβαιώνεται και από την από 15-7-1999 προανακριτική κατάθεση της πρώτης ενάγουσας, την έκθεση νεκροψίας και την έκθεση αυτοψίας. Αντίθετα η μάρτυρας των εναγουσών τα όσα καταθέτει τα γνωρίζει από πληροφορίες τρίτων και η κατάθεση της δεν επιβεβαιώνεται από κανένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο.

Το ότι η αιτία του πνιγμού υπήρξε η ακινητοποίηση του αποβιώσαντος στο θαλασσινό νερό λόγω απώλειας των αισθήσεων του σαφέστατα προκύπτει από το ότι: α) ο πνιγμός του αποβιώσαντος συνέβη σε πολύ μικρή απόσταση από την παραλία, η θάλασσα ήταν ήρεμη και ο αποβιώσας ήταν καλός κολυμβητής και υπό τις συνθήκες αυτές ήταν αδύνατο να πνιγεί αν διατηρούσε τις αισθήσεις του β) δεν αποδείχτηκε ότι υπήρξε οποιοδήποτε άλλο εξωτερικό αίτιο το οποίο επέφερε την ακινητοποίηση του όπως χτύπημα από άλλο λουόμενο ή από διερχόμενο σκάφος.

Εν όψει αυτών ο εν λόγω θάνατος δεν οφείλεται σε ατύχημα με την ως άνω έννοια του ασφαλιστηρίου συμβολαίου για το οποίο συμφωνήθηκε η ασφαλιστική κάλυψη, αφού η απώλεια των αισθήσεων η οποία υπήρξε η αιτία του πνιγμού δεν είναι ούτε εξωτερικό ούτε βίαιο συμβάν, σε κάθε δε περίπτωση εξαιρείται από την ασφαλιστική κάλυψη, σύμφωνα με τον παραπάνω όρο της παρ. 2 του κεφαλαίου Γενικοί Ασφαλιστικοί όροι ομαδικού ατυχήματος του ασφαλιστηρίου, δυνάμει του οποίου ρητά εξαιρούνται από την ασφαλιστική κάλυψη τα ατυχήματα λόγω απώλειας αισθήσεων.

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές το Εφετείο έκρινε ότι δεν επήλθε ο ασφαλιστικός κίνδυνος για τον οποίο συμφωνήθηκε η καταβολή της αιτουμένης με τις αγωγές, κύρια και πλαγιαστική, ασφαλιστικής αποζημίωσης και στην συνέχεια απέρριψε αυτές ως ουσία αβάσιμες. Με τις αιτιολογίες του αυτές το Εφετείο στις οποίες στήριξε την απόρριψη της αγωγής, δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφαση του νόμιμης βάσεως, αφού διέλαβε σ' αυτή, σαφείς πλήρεις και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων που εφαρμόσθηκαν και επομένως ο 3ος λόγος αναιρέσεως και κατά το πέμπτο μέρος του από του αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με τον οποίο προβάλλονται τα αντίθετα, ειδικότερα ως προς την αιτία του πνιγμού είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επειδή κατά τη διάταξη του αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ σε συνδυασμό προς τα άρθρα 340 και 561 παρ.1 ίδιου Κώδικος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν παραβιάσθηκαν ορισμοί του νόμου με τους οποίους καθιερώνεται κατ' εξαίρεση ιδιαίτερη βαρύτητα των αποδεικτικών μέσων κατά τα άρθρα 352 παρ. 2, 438 και 439 ΚΠολΔ και όχι όταν αυτά εκτιμώνται ελευθέρως κατά τον κανόνα του άρθρου 340 ΚΠολΔ οπότε η εκτίμηση τους δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 1131/07, ΑΠ 926/07).

Επομένως ο 3ος λόγος αναιρέσεως και κατά το έκτο μέρος του κατ' εκτίμηση εκ του αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι εκ του 19 ως εκτίθεται στο αναιρετήριο με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι το Εφετείο κατά παράβαση των ορισμών του νόμου προσέδωσε αυξημένη αποδεικτική δύναμη στην κατάθεση της μάρτυρος των εναγομένων-αναιρεσιβλήτων έναντι της κατάθεσης της μάρτυρος των αναιρεσειόντων, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι δεν καθιερώνεται δεσμευτική αποδεικτική δύναμη των μαρτυρικών αποδείξεων, αλλ' αυτές υπόκεινται στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου.

Επομένως πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10/10/2007 αίτηση της Χ1 και των λοιπών αναιρεσειόντων για αναίρεση της υπ' αρίθμ. 7004/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, οριζόμενα για κάθε αναιρεσίβλητο σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Ιουνίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 22 Ιουλίου 2010.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ