Supreme Court allows appeal against eviction for debt, ruling lower court erred in declaring claim inadmissible due to lack of specific amount.

Απόφαση 1383 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1383/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Ανώνυμης Εταιρείας «ΕΔΟΚ Α.Ε» και 2) Ανώνυμης Εταιρείας «ΕΤΕΡ Α.Ε»,που αμφότερες εδρεύουν στην Αθήνα τελούν υπό την ειδική εκκαθάριση του άρθρου 46 του Νόμου 1829/1990 και εκπροσωπούνται νόμιμα από τον ειδικό εκκαθαριστή αυτών Σπυρίδωνα Σ. Ροϊδη, δικηγόρο και κάτοικο Αθηνών, οποίος παραστάθηκε και εκπροσώπησε τις ανωτέρω εταιρείες σύμφωνα με την 3498/1998 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Των αναιρεσίβλητων: 1) ..... και 2) ..... Ο 1ος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Σταμούλη, ο 2ος εκπροσωπήθηκε από τον ανωτέρω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-12-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θηβών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 37/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 4228/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 5-8-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 8-3-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η από 5-8-2005 αίτηση αναιρέσεως της 4228/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Ο εκπρόσωπος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 939, 941 και 943 ΑΚ προκύπτουν τα ακόλουθα : Οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν, κατά τους όρους των διατάξεων των άρθρων 940-945 ΑΚ, τη διάρρηξη κάθε απαλλοτρίωσης, που έγινε από τον οφειλέτη προς βλάβη τους, εφόσον η υπόλοιπη περιουσία δεν αρκεί για την ικανοποίησή τους.

Η απαλλοτρίωση υπόκειται σε διάρρηξη, αν αυτός υπέρ του οποίου έγινε (τρίτος) γνώριζε ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς βλάβη των δανειστών του, τεκμαίρεται δε ότι ο τρίτος το γνωρίζει, αν κατά την απαλλοτρίωση είναι σύζυγος του οφειλέτης ή συγγενής του σε ευθεία γραμμή ή συγγενής του σε πλάγια γραμμή εξ αίματος έως και τον τρίτο βαθμό ή από αγχιστεία έως και το δεύτερο, ενώ το τεκμήριο αυτό δεν ισχύει αν πέρασε ένα έτος από την απαλλοτρίωση έως την έγερση της αγωγής.

Το αποτέλεσμα της διάρρηξης είναι ότι ο τρίτος έχει την υποχρέωση να αποκαταστήσει τα πράγματα στην κατάσταση που ήταν, η δε διάρρηξη ενεργεί μόνο υπέρ των δανειστών, που προσέβαλαν την απαλλοτρίωση. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 216 ΚΠολΔ, η αγωγή εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117 πρέπει να περιέχει :

α) σαφή έκθεση των γεγονότων, που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, γ) ορισμένο αίτημα. Στην δε αγωγή αναφέρεται α) προκειμένου για δίκες περιουσιακών σχέσεων η χρηματική αξία του επιδίκου αντικειμένου και β) τα στοιχεία που θεμελιώνουν την αρμοδιότητα του δικαστηρίου.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την ένδικη αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών κατά των ήδη αναιρεσιβλήτων, εκτίθενται σ΄ αυτήν τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά : Οι ενάγουσες – αναιρεσείουσες εκμίσθωσαν, τα 1979, στον πρώτο εναγόμενο – αναιρεσίβλητο το σ΄ αυτή (αγωγή) περιγραφόμενο ακίνητο, αντί ετησίου μισθώματος (αρχικώς) 224.000 δραχμών.

Ο πρώτος εναγόμενος (μισθωτής) δεν κατέβαλε τα μισθώματα των ετών 1988 – 1994 και οι ενάγουσες – αναιρεσείουσες άσκησαν εναντίον του την από 2-11-1994 αγωγή τους, με την οποία κατάγγελαν την ανωτέρω μίσθωση, λόγω μη καταβολής των μισθωμάτων. Ο πρώτος εναγόμενος, παρά ταύτα, εξακολούθησε να χρησιμοποιεί το ακίνητο και μετά τη λήξη της μισθώσεως και δη από τις 6-11-1994 μέχρι τις 8-3-2000 και οφείλει, για το διάστημα αυτό, αποζημίωση χρήσεως του ακινήτου των εναγουσών.

Από τις ανωτέρω αιτίες (καθυστερούμενα μισθώματα και αποζημίωση χρήσεως του ακινήτου των εναγουσών) ο πρώτος εναγόμενος ώφειλε στις ενάγουσες στις 21-6-1999 μεν 16.681,74 ευρώ (3.697,74 ευρώ για συμφωνημένα μισθώματα και 12.984 ευρώ για αποζημίωση χρήσεως), στις 21-7-2000 δε 19.771,74 ευρώ (4.302,61 ευρώ για μισθώματα και 15.469,13 ευρώ για αποζημίωση χρήσεως).

Ο πρώτος εναγόμενος με το ..... συμβολαιογραφικό έγγραφο, νομίμως μεταγραφέν, μεταβίβασε με γονική παροχή στο γιό του, δεύτερο εναγόμενο, που γνώριζε ότι ο εναγόμενος πατέρας του ενεργούσε με πρόθεση βλάβης των εναγουσών, την ψιλή κυριότητα του λεπτομερώς περιγραφόμενου σ΄ αυτή (αγωγή) διαμερίσματος, που αποτελούσε και το μοναδικό περιουσιακό του στοιχείο.

Στη συνέχεια, με το ..... συμβολαιογραφικό, ομοίως, έγγραφο, που μεταγράφηκε, επίσης, νομίμως, παραιτήθηκε (ο πρώτος εναγόμενος), χωρίς αντάλλαγμα, από την παρακρατηθείσα επικαρπία του άνω ακινήτου, υπέρ του δευτέρου εναγομένου γιού του, η αντικειμενική δε αξία του ανωτέρω ακινήτου ανερχόταν, κατά τον χρόνο της πρώτης μεταβιβάσεως σε 24.982.407 δραχμές.

Διώκεται δε με την αγωγή αυτή να κηρυχθούν άκυρες οι πιο πάνω απαλλοτριώσεις «οι οποίες εγέννοντο εκ χαριστικής αιτίας, ήτοι λόγω γενικής παροχής, επί τω τέλει να καταστεί δυνατή η από μέρους των εναγουσών αναγκαστική κατάσχεση και πλειστηρίαση του μεταβιβασθέντος ακινήτου για την ικανοποίηση της τελεσιδίκως επιδικασθείσας απαιτήσεώς τους».

Τέτοιο περιεχόμενο έχουσα η αγωγή δεν πάσχει από νομική αοριστία, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες ουσιαστικές και δικονομικές διατάξεις.

Συνεπώς, το Εφετείο που, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη, απέρριψε την αγωγή, ως πάσχουσα από νομική αοριστία και άρα απαράδεκτη, με την αιτιολογία μάλιστα «διότι δεν προσδιορίζεται σ΄ αυτήν το ποσόν της απαίτησης των εναγουσών από την αποζημίωση χρήσης που έπρεπε να ικανοποιηθεί πριν από τις επικαλούμενες απαλλοτριωτικές πράξεις (το ποσό της προγενέστερης των απαλλοτριώσεων αξιώσεώς τους)», ενώ το ποσό αυτό αναφέρεται επακριβώς στην αγωγή, κατά τα παραπάνω, υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρά το νόμο κηρύξεως του αντιστοίχου απαραδέκτου και γι΄ αυτό ο επ΄ αυτής της πλημμελείας στηριζόμενος πρώτος, μέρος γ΄ , λόγος της αναιρέσεως, από τον αριθ. 14 περ. γ΄ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να γίνει δεκτός ως παραδεκτός και βάσιμος, να αναιρεθεί δε η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Εφετείο, προς περαιτέρω εκδίκαση, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την 4228/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ