Supreme Court dismisses appeal on defamation claim where court found facts true and justified by public interest.

Απόφαση 1380 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1380/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελισάβετ Βοζεμπεργκ-Βρυωνίδη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ ΑΕ" ιδιοκτήτριας της εφημερίδας "...." που εδρεύει στο .... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2.Ψ1, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Φίλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-1-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2435/2003 του ίδιου Δικαστηρίου 7348/2004 μη οριστική και 2942/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 2-7-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 14-11-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 14 παρ.1 του Συντάγματος, καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Κράτους, ενώ, κατά την παρ.2 του ίδιου άρθρου, ο τύπος είναι ελεύθερος, η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται. Επίσης, κατά το άρθρο 10 παρ.1 της ΕΣΔΑ (κυρ.

ν.δ 52/1974) "Παν πρόσωπο έχει δικαίωμα εις την ελευθερίαν εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελευθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών άνευ επεμβάσεως των δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων". Το δικαίωμα, όμως τούτο υπόκειται, σύμφωνα με το άρθρο 10 παρ.2 της ΕΣΔΑ (και 19 παρ.3 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα-κυρ.

ν.2462/1997), σε περιορισμούς και κυρώσεις, που προβλέπονται από το νόμο και αποσκοπούν, εκτός άλλων, στην προστασία της υπολήψεως και των δικαιωμάτων τρίτων. Εξάλλου, κατά το άρθρο 57 ΑΚ όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, ενώ αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται, κατά δε το άρθρο 59 ΑΚ και στην περίπτωση του άρθρου 57 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί.

Η ικανοποίηση συνίσταται σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα, ή σε οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις. Τέτοιο προστατευόμενο αγαθό είναι και η τιμή κάθε ανθρώπου. Κατά το άρθρο 914 ΑΚ, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, κατά δε το άρθρο 920 ΑΚ, όποιος, γνωρίζοντας ή υπαίτια αγνοώντας, υποστηρίζει ή διαδίδει αναληθείς ειδήσεις που εκθέτουν σε κίνδυνο την πίστη, το επάγγελμα ή το μέλλον άλλου, έχει την υποχρέωση να τον αποζημιώσει, ενώ κατά το άρθρο 932 ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Επίσης, σύμφωνα με την ΠΚ 361 παρ.1 "όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις της δυσφήμησης (άρθρα 362 και 363), προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, τιμωρείται..", κατά δε την ΠΚ 362 "όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται..", ενώ κατά την ΠΚ 363 "αν στην περίπτωση του άρθρου 362, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται..".

Τέλος, κατά το άρθρο 367 παρ.1 περ.α-δ` ΠΚ το άδικο των προβλεπόμενων στα άρθρα 361 επ. του ίδιου κώδικα πράξεων αίρεται, μεταξύ των άλλων περιπτώσεων που προβλέπονται στο άρθρο αυτό, και όταν πρόκειται για εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για την διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον ή σε ανάλογες περιπτώσεις (περ.γ' και δ').

Η τελευταία αυτή διάταξη (ΠΚ 367) για την ενότητα της έννομης τάξης εφαρμόζεται αναλογικά και στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου, όπως αυτός οριοθετείται από τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 57-59 ΑΚ και 914 ΑΚ. Επομένως, αιρομένου του άδικου χαρακτήρα των προαναφερθεισών αξιόποινων πράξεων (με την επιφύλαξη, όπως κατωτέρω, της ΠΚ 367 παρ.2), αποκλείεται και το στοιχείο του παρανόμου της επιζήμιας συμπεριφοράς, ως όρου της αντίστοιχης αδικοπραξίας του αστικού δικαίου.

Έτσι, η προβολή περιπτώσεως του άρθρου 367 παρ.1 του ΠΚ αποτελεί αυτοτελή ισχυρισμό καταλυτικό της αγωγής του προσβληθέντος από δημοσίευμα εφημερίδας ή τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή προσώπου (ένσταση), λόγω άρσεως του παρανόμου της προσβολής. Δικαιολογημένο ενδιαφέρον, που πηγάζει από την συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία και την κοινωνική αποστολή του τύπου, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου έχουν και τα πρόσωπα που συνδέονται με τη λειτουργία τους, για τη δημοσίευση και προβολή-δημοσιοποίηση σχολίων σχετικών με τις πράξεις και τη συμπεριφορά φυσικών ή νομικών προσώπων ή ομάδων προσώπων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για το κοινωνικό σύνολο.

Γι'αυτό μπορούν να δημοσιευθούν ειδήσεις και σχόλια για τη σχετική πληροφόρηση και ενημέρωση του κοινού και με οξεία ακόμη κριτική ή δυσμενείς χαρακτηρισμούς. Όμως, ο άδικος χαρακτήρας του δημοσιεύματος, ως προς τις εξυβριστικές ή δυσφημιστικές εκφράσεις που περιέχει, δεν αίρεται λόγω δικαιολογημένου ενδιαφέροντος κλπ και συνεπώς παραμένει η ποινική ευθύνη των κατά το νόμο υπευθύνων, άρα και η υποχρέωσή τους προς αποζημίωση κατά το αστικό δίκαιο, όταν συντρέχει μία από τις περιπτώσεις της ΠΚ 367 παρ.2, δηλαδή όταν οι επίμαχες κρίσεις περιέχουν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφημήσεως των άρθρων 363-362 ΠΚ, ή όταν από τον τρόπο εκδηλώσεως, ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε η πράξη, προκύπτει σκοπός εξυβρίσεως, δηλαδή πρόθεση που κατευθύνεται ειδικά στην προσβολή της τιμής άλλου, με αμφισβήτηση της ηθικής ή κοινωνικής αξίας του προσώπου του ή με ονειδισμό, καταφρόνηση ή περιφρόνηση αυτού.

Η προβολή δε από τον προσβληθέντα περιπτώσεως από την ΠΚ 367 παρ.2 αποτελεί αντένσταση κατά της εκ της ΠΚ 367 παρ.1 ενστάσεως. Σημειωτέον, ακόμη, ότι ειδικός σκοπός εξυβρίσεως υπάρχει στον τρόπο εκδηλώσεως της εξυβριστικής ή απλής δυσφημιστικής συμπεριφοράς, όταν δεν ήταν πραγματικά αναγκαίος για να αποδοθεί όπως έπρεπε αντικειμενικά το περιεχόμενο της σκέψεως του ενεργήσαντος προς προστασία δικαιολογημένου ενδιαφέροντος, και ότι ο τελευταίος, αν και γνώριζε την έλλειψη της αναγκαιότητας του τρόπου αυτού, εν τούτοις τον χρησιμοποίησε για να προσβάλει την τιμή του άλλου.

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι λόγος αναίρεσης για παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν το δικαστήριο της ιυσίας προέβη είτε σε εσφαλμένη ερμηνεία των προϋποθέσεων εφαρμογής του κατάλληλου κανόνα ουσιαστικού δικαίου είτε σε εσφαλμένη υπαγωγή ή μη υπαγωγή των πραγματικών του διαπιστώσεων στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού του κανόνα, κατά δε το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ αναίρεση χωρεί αν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ανεπάρκεια αιτιολογιών, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, υπάρχει όταν στη δεύτερη (ελάσσονα) πρόταση του νομικού συλλογισμού της εν λόγω αποφάσεως δεν αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων, όχι δε όταν υφίστανται ελλείψεις αναγόμενες στην ανάλυση, στάθμιση και εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται σαφώς.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, δέχθηκε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του τα εξής: Ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων Χ1, χρυσός Ολυμπιονίκης της ... στην ενόργανη γυμναστική, συμμετείχε την ..., στους προκριματικούς αγώνες της Ολυμπιάδας του ...., στο άθλημα του άλματος. Η εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρία ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ ΑΕ είναι ιδιοκτήτρια της ημερήσιας αθηναϊκής εφημερίδος ....

με το αθλητικό ένθετο ... και ο εναγόμενος και ήδη δεύτερος των αναιρεσιβλήτων Ψ1 δημοσιογράφος, είχε αποσταλεί στο .... για την κάλυψη του γεγονότος, από την εναγόμενη ανώνυμη εταιρία, ήδη πρώτη των αναιρεσιβλήτων. Με αφορμή την επίδοση του ενάγοντος, την ..., στο άθλημα του άλματος σε αυτούς τους προκριματικούς αγώνες, δημοσιεύθηκε στο φύλλο ....

της εφημερίδος ..., στη σελίδα 14 (2Α) του αθλητικού ένθετου ...., ολοσέλιδο άρθρο, συντάκτης του οποίου είναι ο εναγόμενος δημοσιογράφος. Στο συγκεκριμένο άρθρο, με τον τίτλο "πρόκριση και... πρόκληση από τον Χ1. Πανηγυρικά στον τελικό και ο Φ1 . Αγόρια για φίλημα", κάτω από δύο παράλληλες φωτογραφίες, με τον ενάγοντα, πρόσωπο προς το φακό, να εναγκαλίζεται τον τότε προπονητή του Π1, ο οποίος έχει στραμμένα τα νώτα του προς τον φακό [η αριστερή] και τον Φ1 να αγωνίζεται στους κρίκους (η δεξιά), αναφέρονται για τον ενάγοντα (και) τα εξής (επί λέξει.): "Όταν ανέβηκε (ο ενάγων) πάνω στο ταπί, έμοιαζε με θηρίο στο κλουβί.

Λίγες κινήσεις, λίγα λόγια με τον προπονητή του και το συναθλητή του Φ1, ένα βλέμμα στο διάδρομο του άλματος και τίποτα παραπάνω. Μόλις ξεκίνησε την προσπάθεια του, ο προπονητής του Π1 άρχισε να τρέχει παράλληλα με τον Χ1, δείχνοντας ότι ζει κι αυτός την αγωνία του αθλητή του. Όταν πλέον ο χρυσός Ολυμπιονίκης της...προσγειώθηκε στο έδαφος, η χαρά του (Π1) ήταν απερίγραπτη, αφού χοροπηδούσε σαν ...

κατσίκι. Αμέσως, πήγε και αγκάλιασε τον Χ1 πανηγυρίζοντας μαζί του με ένα ξεχωριστό τρόπο. Το ...φιλί. Ο Χ1 επιδεικτικά του έδωσε ένα φιλί στο στόμα και ο προπονητής δυνατά, ίσως για να τον ακούσουν όλοι, του φώναξε Μπράβο... κοριτσάρα μου. Όσοι ξέρουν τον Χ1 και τη συνήθειά του να προκαλεί λένε πως το όλο σκηνικό, αλλά και η συγκεκριμένη φράση ήταν σκηνοθετημένα και μία απάντηση σ' αυτούς που το τελευταίο διάστημα κάνουν πικρόχολα σχόλια και τον κατακρίνουν.

Η στάση του απέναντι στους δημοσιογράφους αργότερα, όταν επιδεκτικά δεν θέλησε να μιλήσει και ξέφυγε από τον κλοιό των μικροφώνων με σπρωξιές, ήρθε να επιβεβαιώσει ίσως τις εικασίες για σκηνοθετημένη παράσταση. Η ουσία πάντως, είναι ότι τόσο ο Χ1 όσο και ο Φ1 προκρίθηκαν στους τελικούς άλματος και κρίκων, αντίστοιχα.

Οι εμφανίσεις τους στον πρώτο προκριματικό αγώνα ήταν εκπληκτικές και η βαθμολογία τους τόσο μεγάλη, που ελάχιστοι αθλητές στον κόσμο μπορούσαν να πλησιάσουν. Πολύ νωρίς και πριν ακόμη ξεκινήσουν τον αγώνα τους οι αθλητές της δεύτερης και τρίτης ομάδας, ήταν βέβαιο ότι ο Χ1 και ο Φ1 θα ήταν μεταξύ των διεκδικητών μεταλλίων στους 20ους Ολυμπιακούς Αγώνες...' .

Ακόμη, κάτω από τις παράλληλες φωτογραφίες, ως άνω, του ενάγοντος και του Φ1, αντιγράφονται, ως υπότιτλοι "Μία φωτογραφία (αριστερά) χίλιες λέξεις. Ο Χ1 δευτερόλεπτα πριν, έχει πραγματοποιήσει πολύ καλό άλμα και τρέχει για το ... φιλί στον προπονητή του. Πάρα πολύ ωραία ... Δεξιά, ο Φ1 στους κρίκους, που τα πήγε επίσης περίφημα".

Το δημοσίευμα, για τα επίμαχα "φιλί" και "μπράβο κοριτσάρα μου" είναι αληθές. Ειδικώτερον, το "φιλί" και η φράση "μπράβο κοριτσάρα μου" [όχι "μπράβο παλικάρι μου", όπως επικαλείται, αρνούμενος τη συγκεκριμένη φράση ο ενάγων], προκύπτουν και από τα οπτικογραφήματα. Εξ άλλου, κατά την έκθεση πραγματογνωμοσύνης, στη φωτογραφία της σελίδος 40, "φαίνεται" το "φιλί" και στις σελίδες 18-20, για τη φράση "μπράβο κοριτσάρα μου", ο πραγματογνώμων "αποφαίνεται" ότι "από την τετρασύλλαβη λέξη που ακούγεται, η 1η συλλαβή δεν ακούγεται καθαρά, η 2η συλλαβή δεν ακούγεται καθαρά, η 3η συλλαβή ακούγεται ως τσα και η 4η συλλαβή γίνεται ακουστικώς αντιληπτή τόσο ως ρα όσο και ως ρι και ως εκ τούτου η κατάληξη της επιδίκου λέξεως γίνεται ακουστικώς αντιληπτή τόσο ως τσά-ρα όσο και ως τσά-ρι, μη επιτρέποντας στον αντικειμενικό κριτή να εκφράσει ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ για το πλήρες και ακριβές περιεχόμενο της επιδίκου λέξεως, αλλά αφήνοντας περιθώρια στον -τυχόν- ακροατή συνειρμικά να υποθέσει".

Προ της δημοσιεύσεως του συγκεκριμένου άρθρου, συνεχίζει το Εφετείο, είχαν προηγηθεί επί διήμερο στην Ελλάδα, σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας, συζητήσεις και κριτικές σε σχέση με το όλο γεγονός ("φιλί" και φράση). Υπό τα δεδομένα αυτά, δημοσιεύθηκε το κρίσιμο άρθρο, ως άνω, προς ενημέρωση του αθλητικού κοινού, αναφορικά με τον ενάγοντα, ο οποίος ήταν, τον χρόνο εκείνο, πρόσωπο της ελληνικής επικαιρότητας και για αληθές γεγονός, σε δημόσιο χώρο (σε προκριματικούς αγώνες Ολυμπιάδας, με δημοσιογραφική κάλυψη από εφημερίδες, ραδιόφωνο και τηλεόραση).

Περαιτέρω, στους υπότιτλους κάτω από τις φωτογραφίες και στους τίτλους του άρθρου αναφέρεται η συμπεριφορά του ενάγοντος μετά το "πολύ καλό άλμα του", επίσης, στο κείμενο του άρθρου περιγράφεται, με λεπτομέρεια και παραστατικότητα, η προσπάθεια του ενάγοντος για πρόκριση του "στους τελικούς άλματος" και επισημαίνεται ότι "το όλο σκηνικό" και η συγκεκριμένη φράση ήταν σκηνοθετημένα και μία απάντηση σε αυτούς, που το τελευταίο διάστημα κάνουν πικρόχολα σχόλια (για τον ενάγοντα) και τον κατακρίνουν".

Οι λέξεις, που χρησιμοποιήθηκαν (στους υπότιτλους των φωτογραφιών, στους τίτλους του άρθρου και στο κείμενο του άρθρου) ήταν οι αναγκαίες για να εκφρασθεί ο εναγόμενος δημοσιογράφος, έστω και με την άσκηση οξείας κριτικής, χωρίς να υπερβαίνουν τα όρια του ανεκτού σχολιασμού σε μία υπόθεση της τρεχούσης επικαιρότητος.

Η έκθεση των προηγουμένων αληθών πραγματικών περιστατικών, συνεπώς, είναι επιτρεπτή, αφού ανάγεται στην ενημέρωση του αθλητικού κοινού, θεμελιώνεται δε, στη συνταγματικώς κατοχυρωμένη ελευθερία και κοινωνική αποστολή του τύπου. Έτσι, η επικαλούμενη προσβολή της προσωπικότητος του ενάγοντος δεν ήταν παράνομη και υπαίτια, κατά παραδοχή του υπό στοιχείο (α) πιο πάνω ειδικώτερου ισχυρισμού των εναγομένων (ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ ΑΕ και Ψ1), ως ενστάσεως νόμιμης, επαρκώς ορισμένης και βάσιμης στην ουσία, που παραδεκτώς επαναφέρεται (άρθρα 262 παρ. 1, 240 ΚΠολΔ, 914 ΑΚ, 367 παρ. 1 ΠΚ), ενώ ο ειδικώτερος ισχυρισμός του ενάγοντος, ως αντένσταση νόμιμη, επαρκώς ορισμένη, που επαναφέρεται παραδεκτώς (άρθρα 262 παρ. 1, 240 ΚΠολΔ, 367 παρ. 2 ΠΚ, 914 ΑΚ), απορρίπτεται ως αβάσιμη στην ουσία.

Ακολούθως, εφόσον η προσβολή της προσωπικότητος του ενάγοντος δεν είναι παράνομη και υπαίτια, δεν ερευνάται ο υπό στοιχείο (γ) ειδικώτερος ισχυρισμός των εναγομένων ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ ΑΕ και Ψ1, ως ένσταση από το άρθρο 300 ΑΚ. Τέλος, ο υπό στοιχείο (β) ειδικώτερος ισχυρισμός των αυτών εναγομένων περί καταχρηστικής ασκήσεως "ανυπάρκτου" δικαιώματος του ενάγοντα, ως ένσταση από το άρθρο 281 ΑΚ, είναι μη νόμιμη και απορριπτέα, διότι οι εναγόμενοι αρνούνται το δικαίωμα του ενάγοντος, όμως, το άρθρο 281 ΑΚ δεν εφαρμόζεται, όταν ο διάδικος αρνείται (απλά ή ητιολογημένα) να δεχθεί την ύπαρξη δικαιώματος του αντιδίκου του.

Ακολούθως το Εφετείο, κρίναν ως κατ` ουσίαν αβάσιμη την αγωγή του αναιρεσείοντος, με την οποία αυτός, προβάλλοντας προσβολή της προσωπικότητάς του και συκοφαντική του δυσφήμιση από το πιο πάνω δημοσίευμα του δευτέρου αναιρεσιβλήτου δημοσιογράφου, ζητούσε να υποχρεωθούν οι αναιρεσίβλητοι να του καταβάλουν χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από το εν λόγω δημοσίευμα, δέχθηκε την έφεση των αναιρεσιβλήτων, κατά της αντιθέτως κρίνασας πρωτόδικης αποφάσεως και, αφού απέρριψε την αντέφεση του αναιρεσείοντος, απέρριψε και την αγωγή του.

Με την κρίση του αυτή, το εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 914, 932, 57 και 59 ΑΚ , 367 παρ. 1 και 2 ΠΚ, διέλαβε δε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των εν λόγω κανόνων και ο περί του αντιθέτου μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμο.

Ειδικότερα, όπως προκύπτει από το ανωτέρω περιεχόμενο της αποφάσεώς του, το Εφετείο δέχθηκε ότι το επίμαχο δημοσίευμα, κατά τα πραγματικά περιστατικά που αναφέρονται σ' αυτό (φιλί στο στόμα του αναιρεσείοντος προς τον προπονητή του Π1 και απεύθυνση εκ μέρους του τελευταίου προς αυτόν της φράσης "μπράβο κοριτσάρα μου"), ήταν αληθές, κατά παραδοχή δε της υπό των αναιρεσιβλήτων προταθείσης ενστάσεως του άρθρου 367 παρ. 1 του ΠΚ δέχθηκε ότι υπήρχε λόγος άρσεως του παρανόμου αφού η έκθεση των αληθών αυτών περιστατικών έγινε από δικαιολογημένο ενδιαφέρον στο πλαίσιο της ενημέρωσης του αθλητικού κοινού, η οποία εναρμονίζεται με τη συνταγματικώς κατοχυρωμένη ελευθερία και κοινωνική αποστολή του τύπου και εν συνεχεία, απέρριψε κατ' ουσίαν την υπό του αναιρεσείοντος προβληθείσα αντένσταση περί υπάρξεως ειδικού σκοπού εξυβρίσεως αυτού από τους αναιρεσιβλήτους, δεχθέν ότι οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν στους υπότιτλους των φωτογραφιών και στο κείμενο του άρθρου ήσαν αναγκαίες για να εκφρασθεί ο αναιρεσίβλητος δημοσιογράφος, έστω και με την άσκηση οξείας κριτικής.

Εξάλλου, ο ίδιος λόγος, κατά την περιεχόμενη σ' αυτόν αιτίαση, ότι το Εφετείο απέρριψε ως μη νόμιμη την προβληθείσα από τον αναιρεσείοντα αντένσταση περί καταχρηστικής επικλήσεως της εκ του άρθρου 367 παρ. 1 ΠΚ ενστάσεως των αναιρεσιβλήτων, είναι αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου των προτάσεών του κατά την ενώπιον του Εφετείου δίκη, ο τελευταίος δεν πρόβαλε τέτοια αντένσταση.

Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2 Ιουλίου 2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2942/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 11 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ