1380/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1380 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1380/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος του Αντιπροέδρου), Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου, Σπυρίδωνα Ζιάκα και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Μαϊου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ...., 2) .... και 3) ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεοχάρη Μελισσάρη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ - ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως μετονομάσθηκε η "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ Α.Ε.". Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελένη Βακαλοπούλου βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-7-2001 αγωγή του αρχικώς ενάγοντος και ήδη αποβιώσαντος ...., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 804/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 535/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3-7-2005 αίτησή τους και τους από 24-12-2006 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 19-4-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" με την έννοια της διατάξεως αυτής είναι και οι λόγοι της εφέσεως που αφορούν αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών.

Για να ιδρυθεί ο λόγος αναιρέσεως, πρέπει ο ισχυρισμός να είχε προταθεί ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, να είναι νόμιμος και να ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έτσι δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως η παράλειψη του δικαστηρίου να απαντήσει σε ισχυρισμό μη νόμιμο ή αλυσιτελή.

Εξάλλου το άρθρο 14 παρ. 5 του έκτου κεφαλαίου του Κανονισμού του Προσωπικού της Ολυμπιακής Αεροπορίας (Ν.2602/1998) ορίζει, ότι η λύση της σύμβασης αορίστου χρόνου, με την επιφύλαξη του άρθρου 15, επέρχεται και με καταγγελία αυτής εκ μέρους της εταιρείας, σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις περί καταγγελίας της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου και σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του παρόντος Κανονισμού και με καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 15 του ιδίου Κανονισμού, η καταγγελία της σύμβασης εργασίας τακτικού προσωπικού με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου προϋποθέτει απόφαση του Συμβουλίου Απολύσεων. Το Συμβούλιο Απολύσεων είναι τριμελές και αποτελείται από ένα μέλος του Δ.Σ. που ορίζεται ως πρόεδρος, ένα διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας και έναν εκπρόσωπο των εργαζομένων.

Το Συμβούλιο Απολύσεως συγκαλείται από τον πρόεδρό του εντός πέντε (5) ημερών από την αίτηση σύγκλησής του και αποφασίζει επί της προτάσεως του Διευθύνοντος Συμβούλου ή του εξουσιοδοτημένου από αυτόν οργάνου αμετάκλητα. Η ακρόαση του απολυομένου είναι υποχρεωτική. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου λαμβάνονται κατά πλειοψηφία και σε περίπτωση ισοψηφίας υπερισχύει η ψήφος του προέδρου.

Η απόφαση του Συμβουλίου Απολύσεως εκδίδεται εντός τριών (3) ημερών και κοινοποιείται άμεσα στον ενδιαφερόμενο. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι, κατ΄ εξαίρεση από τον κανόνα της αναιτιώδους καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας αορίστου χρόνου του άρθρου 669 παρ. 2 ΑΚ, η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας του τακτικού προσωπικού της Ολυμπιακής Αεροπορίας είναι αιτιώδης, αφού πρέπει να προηγηθεί απόφαση του Συμβουλίου Απολύσεων, χωρίς όμως να απαιτείται για το κύρος της καταγγελίας, όπως στο έγγραφο αυτής αναφέρεται ειδικώς η απόφαση του ανωτέρω Συμβουλίου και ο λόγος της απολύσεως, καθόσον στον ως άνω Κανονισμό προβλέπεται η επίδοση στον ενδιαφερόμενο της σχετικής αποφάσεως του Συμβουλίου Απολύσεων, η οποία καλύπτει το κύρος του εγγράφου της καταγγελίας.

Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη του τον αυτοτελή ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, που προέβαλαν με την έφεση, περί ακυρότητας της καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας, του υπ΄ αυτών κληρονομηθέντος - ενάγοντος ...., υπαλλήλου της αναιρεσίβλητης, καθόσον στο έγγραφο της καταγγελίας δεν αναφέρονταν η απόφαση του Συμβουλίου Απολύσεων.

Επομένως το Εφετείο με το να μην απαντήσει στον ως άνω ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, που είναι επουσιώδης, διότι δεν θεμελιώνει την ένσταση περί ακυρότητας της καταγγελίας και δεν έχει επίδραση στην έκβαση της δίκης, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ και πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτος ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, ως προς το πρώτο σκέλος του.

Περαιτέρω το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε τα εξής: Ο υπό των αναιρεσειόντων κληρονομηθείς ενάγων .... προσλήφθηκε από την αναιρεσίβλητη την 16.5.1985 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ως έκτακτος μηχανολόγος - μηχανικός και από 16.5.1986 εντάχθηκε στο τακτικό προσωπικό της. Με απόφαση του Συμβουλίου Απολύσεων της αναιρεσίβλητης, που εκδόθηκε στις 19.3.2001, αποφασίστηκε η απόλυση του ενάγοντος.

Η κοινοποίηση της αποφάσεως αυτής έγινε στις 25.4.2001, ενώ την προηγούμενη ημέρα, δηλαδή στις 24.4.2001 είχε κοινοποιηθεί στον ενάγοντα η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας του. Η κοινοποίηση στον ενάγοντα της αποφάσεως του Συμβουλίου Απολύσεων της αναιρεσίβλητης μετά την καταγγελία της συμβάσεως εργασίας του δεν ασκεί επιρροή στη νομιμότητα της καταγγελίας, δεδομένου ότι κατά το χρόνο αυτής είχε ήδη εκδοθεί η απόφαση του Συμβουλίου Απολύσεων.

Με τις παραδοχές του αυτές απέρριψε την έφεση των αναιρεσιβλήτων, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, η οποία είχε απορρίψει την αγωγή του ..... περί ακυρότητας της καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας του, επειδή στο έγγραφο αυτής δεν μνημονεύεται η απόφαση του Συμβουλίου Απολύσεων, ούτε μέχρι την ημέρα της καταγγελίας (24.4.2001) του κοινοποιήθηκε η απόφαση του ανωτέρω Συμβουλίου.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 15 του Κανονισμού της αναιρεσίβλητης (Ν.2602/1998), καθόσον η απόφαση του Συμβουλίου Απολύσεων στην προκειμένη περίπτωση, με την οποία καθιερώνεται η αιτιώδης, καταγγελία προς προστασία των εργαζομένων, προηγήθηκε της καταγγελίας της συμβάσεως του ...., με συνέπεια να ικανοποιείται ο σκοπός της διάταξης αυτής και συνεπώς η μη αναφορά στο έγγραφο της καταγγελίας της αποφάσεως αυτής, ως και η κοινοποίηση αυτής στον ενδιαφερόμενο την επόμενη ημέρα της καταγγελίας, δεν θίγουν το κύρος αυτής.

Επομένως, οι από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως, ως προς το δεύτερο σκέλος του, δεύτερος του κυρίου δικογράφου και πρώτος του δικογράφου των προσθέτων πρέπει ν΄ απορριφθούν ως αβάσιμοι. Επειδή ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικώς από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις, οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αόριστων εννοιών και για την έμμεση απόδειξη κρισίμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων.

Η παραβίαση των διδαγμάτων αυτών ιδρύει λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 παρ. 1 εδ. β΄ του Κ.Πολ.Δ όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παρέλειψε να τα χρησιμοποιήσει για να ανεύρει με βάση αυτά την έννοια κανόνος δικαίου ή για να υπαγάγει ή όχι τα πραγματικά γεγονότα της διαφοράς στον κανόνα αυτό.

Με τον τρίτο λόγο του κυρίου δικογράφου και τον δεύτερο του δικογράφου των προσθέτων λόγων επί αναιρέσεως από το άρθρο 559 παρ. 1 εδ. β΄ Κ.Πολ.Δ αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι παρέλειψε να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, σύμφωνα με τα οποία η αναιρεσίβλητη Ολυμπιακή Αεροπορία εξήλθε από το δημόσιο τομέα, έπαυσε να αποτελεί επιχείρηση κοινής ωφέλειας και δεν έχει εφαρμογή η διάταξη του άρθρου 2 παρ. 2 του α.ν 173/1967 ως προς το ύψος της από το ν. 2112/1920 οφειλόμενης αποζημίωσης.

Οι λόγοι αυτοί πρέπει ν΄ απορριφθούν ως απαράδεκτοι καθόσον ο χαρακτήρας της αναιρεσίβλητης ως επιχείρησης κοινής ωφέλειας ή όχι δεν αποτελεί δίδαγμα της κοινής πείρας, κατά την προεκτεθείσα έννοια.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3 Ιουλίου 2005, αίτηση της ...., .... και ....., για αναίρεση της 535/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαΐου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ