Supreme Court allows appeal on procedural error regarding new claims in labor dispute but dismisses claim for clerical calculation errors.

Απόφαση 1378 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1378/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος του Αντιπροέδρου), Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου, Σπυρίδωνα Ζιάκα και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Μαϊου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ......................, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαρίλαο Κοψαχείλη βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις. Του αναιρεσιβλήτου: ...................., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Βουκελάτο βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-12-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 444/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 179/2006 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22-3-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 19-4-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου και του δευτέρου λόγου αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 του ΚΠολ.Δ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και αν το δικαστήριο, παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται όχι μόνο όταν τα πράγματα, που έλαβε υπόψη το δικαστήριο της ουσίας, δηλαδή οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που θεμελιώνουν, καταλύουν ή παρακωλύουν το δικαίωμα που ασκείται με την αγωγή, την ανταγωγή, την ένσταση ή την αντένσταση, δεν προτάθηκαν σ΄ αυτό από τον αναιρεσίβλητο, αλλά και όταν προτάθηκαν μεν αλλά απαραδέκτως.

Eξάλλου από τα άρθρα 591 παρ.β, 666 παρ. 115 παρ.3 και 256 παρ. ιδ. Του Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι στη διαδικασία των εργατικών διαφορών, κατά την οποία δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου, οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους προφορικά κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο και επιπλέον οι ισχυρισμοί αυτοί πρέπει να καταχωρισθούν στα πρακτικά, με συνοπτική έκθεση των γεγονότων που τους θεμελιώνουν, εκτός αν τα γεγονότα αυτά περιέχονται στις κατατιθέμενες στο ακροατήριο προτάσεις (ολ.

ΑΠ. 2/2005). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 527 του Κ.Πολ.Δ. είναι απαράδεκτη η προβολή στην κατ΄ έφεση δίκη πραγματικών ισχυρισμών που δεν προτάθηκαν στη πρωτόδικη δίκη, εκτός αν 1) προτείνονται από τον εφεσίβλητο ως υπεράσπιση κατά της εφέσεως, 2) γεννήθηκαν μετά την τελευταία συζήτηση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και 3) συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 269, δηλαδή αν α) δεν προτάθηκαν κατά την κρίση του δικαστηρίου από δικαιολογημένη αιτία, β) προέκυψαν για πρώτη φορά μεταγενέστερα και γ) αποδεικνύονται εγγράφως ή με δικαστική ομολογία του αντιδίκου.

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι το Εφετείο δεν μπορεί να λάβει υπόψη αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό παρά μόνον αν συντρέχουν οι παραπάνω προϋποθέσεις, ή αν προβλήθηκε παραδεκτώς στον πρώτο βαθμό και επαναφέρεται νομίμως με λόγο εφέσεως, ιδρύεται δε λόγος αναιρέσεως αν έλαβε υπόψη αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό παρόλο ότι δεν συνέτρεχε καμία από τις περιπτώσεις αυτές.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση του, δέχθηκε τον πρώτο λόγο της εφέσεως του αναιρεσιβλήτου - εναγόμενου, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε την αγωγή, ως προς το κεφάλαιο προσαύξησης της αμοιβής του αναιρεσείοντος - ενάγοντος, για την παρασχεθείσα απ΄ αυτόν εργασία τις Κυριακές και αργίες, κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.1998 - 31.12.2000 κατά παραδοχή ως βασίμου του ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου για την κατάρτιση μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας καταλογισμού της ανωτέρω προσαύξησης στις καταβαλλόμενες στον αναιρεσείοντα υπέρτερες των νομίμων αποδοχές.

Από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα, τα οποία παραδεκτώς επισκοπεί ο Άρειος Πάγος (άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ) και ιδίως των πρακτικών συνεδριάσεων του Πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και των ενώπιον αυτού προτάσεων του αναιρεσιβλήτου, προκύπτει ότι ο ανωτέρω αυτοτελής ισχυρισμός δεν έχει καταχωρισθεί στα πρακτικά αυτών, ούτε περιέχεται στις προτάσεις του αναιρεσιβλήτου, αλλά προβλήθηκε για πρώτη φορά με το δικόγραφο της εφέσεως του αναιρεσιβλήτου, χωρίς αυτός να επικαλείται τη συνδρομή κάποιου λόγου που να δικαιολογεί τη βραδεία προβολή του (527 αριθμ. 3 και 269 Κ.Πολ.Δ.).

Επομένως ο ισχυρισμός αυτός απαραδέκτως προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Εφετείο, το δε δικαστήριο, που παρόλα αυτά τον έλαβε υπόψη, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., κατά το βάσιμο πρώτο λόγο της αναιρέσεως. Σύμφωνα με το άρθρο 559 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο για τους λόγους που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο αυτό.

Ανάμεσα στους λόγους αυτούς δεν περιλαμβάνονται και οι παραδρομές, κατά τη σύνταξη της απόφασης, εξαιτίας των οποίων έγιναν λάθη γραφικά ή λογιστικά, για τη διόρθωση των οποίων προβλέπουν ειδικώς τα άρθρα 315 επ. του Κ.Πολ.Δ. Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής προκύπτει ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων, μεταξύ των άλλων αξιώσεών του, ζήτησε και την επιδίκαση αποζημίωσης για τη μη χορήγηση των αποδοχών της αδείας του και των επιδομάτων αυτής, κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.1998 - 8.8.2002.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχτηκε στο σκεπτικό αυτής το ως άνω κεφάλαιο της αγωγής για το ποσό των 2.866.400 δρχ. επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση. Κατά το λογιστικό όμως προσδιορισμό του επιδικασθέντος χρηματικού ποσού για το σύνολο των κεφαλαίων της αγωγής, παρέλειψε να συνυπολογίσει στο διατακτικό της αποφάσεώς του και το ανωτέρω ποσό.

Η παράλειψη αυτή είναι άσχετη προς τις πλημμέλειες από τα εδάφια 17 και 19 Κ.Πολ.Δ., που επικαλείται ο αναιρεσείων, και δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως, αλλά χωρεί διόρθωση της απόφασης κατά τα ανωτέρω. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτος. Μετά από αυτά πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση κατά τα προαναφερόμενα μέρος και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο με άλλη σύνθεση (άρθρο 580 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 179/2006 απόφαση του Εφετείου Λάρισας, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος του.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το μέρος αυτό για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο με άλλη σύνθεση.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία καθορίζει σε επτακόσια είκοσι (720) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαΐου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 12 Ιουνίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ