Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to appear and vague grounds.

Απόφαση 1378 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1378/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καθού η κλήση:1) ....., 2) ........ και 3) ......., που δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Των αναιρεσίβλητων-καλούντων:1) ........,2) ...........,3) ......... ,4) ........... ,5) ........ και 6) ......... , που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Θάνο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-3-1996 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κεφαλληνίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 504/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 764/2001 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 20-11-2001 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 981/2004 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες με την από 3/3/2005 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 5-5-2004 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Αχιλλέα Νταφούλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. ΄Όπως προκύπτει από τις ...... της 21-4-2005 και ......., ....... της 14-4-2005 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ........, αντίγραφα της από 3-3-2005 κλήσεως των αναιρεσιβλήτων, με την οποία φέρεται νομίμως προς συζήτηση η από 20-11-2001 αίτηση των καθών η κλήση για αναίρεση της 764/2001 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών, με τη σχετική πράξη ορισμού δικασίμου, επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως στους αναιρεσείοντες, οι οποίοι, όμως, δεν εμφανίσθηκαν στη σημειουμένη στην αρχή της παρούσας νόμιμη δικάσιμο, ούτε υπέβαλαν την, από το άρθρο 242 ΚΠολΔ δήλωση μη εμφανίσεως στο ακροατήριο.

Συνεπώς, το Δικαστήριο τούτο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρ. 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό ότι τα υπό στοιχεία α, β, γ επίδικα ακίνητα νέμονταν οι δικαιοπάροχοι των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων ..... και ..... από τος 1935 μέχρι το 1985 ο πρώτος και από το 1935 μέχρι το 1993 ο δεύτερος, ήταν συγκύριοι, συννομείς και συγκάτοικοι αυτών κατά το ½ εξ αδιαιρέτου ο καθένας και ενεργούσαν τις αρμόζουσες σ΄ αυτά διακατοχικές πράξεις, με νόμιμο τίτλο, διάνοια κυρίου, καλή πίστη, συνέχεια και αδιάκοπα, από δε το 1985, οπότε πέθανε ο .....

υπεισήλθαν στη νομή αυτών, κατά το ανάλογο εξ αδιαιρέτου μερίδιό τους, οι εναγόμενοι ως μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι, που αποδέχθηκαν με συμβολαιογραφική πράξη, νόμιμα μεταγραμμένη την κληρονομία του και εξακολουθούν να νέμονται μέχρι την άσκηση της αγωγής. Όμως τον απέρρριψε κατ΄ ουσία ως αβάσιμο, γιατί δέχθηκε ανέλεγκτα, ότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι και οι άμεσοι και απώτεροι αυτών δικαιοπάροχοι, από το 1915, ουδέποτε αποξενώθηκαν από τα επίδικα και εξακολούθησαν να τα νέμονται χωρίς διακοπή και μετά το 1940, με αναφερόμενους εκπροσώπους αυτούς και τη ......, μέχρι και το 1995 και έτσι έγιναν οι ίδιοι συγκύριοι των ακινήτων κατά τα αναφερόμενα ποσοστά και επομένως, η πράξη αποδοχής κληρονομίας (1091/1994) και τα συμβόλαια γονικής παροχής (1399 και 1439/1993) δεν προσέδωσαν κυριότητα στους εναγομένους, των οποίων οι ενστάσεις ιδίας κυριότητας και παραγραφής της αγωγής έπρεπε να απορριφθούν ως κατ΄ ουσία αβάσιμες, ενώ η αγωγή ήταν ουσιαστικά βάσιμη και έπρεπε να γίνει δεκτή.

Ενόψει αυτών ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια της διατάξεως του αριθ. 8 περ. β του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί τάχα δεν έλαβε υπόψη του τον άνω ισχυρισμό – ένσταση, καταλυτική της αγωγής, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΙΙΙ. Ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθ. 19 του άρθρου 550 ΚΠολΔ, είναι αόριστος αν δεν διαλαμβάνει : α) τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως πάνω στα αποδεικνυόμενα ή η πραγματικά περιστατικά ή τη μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογίας και β) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, ήτοι ποιά επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται στην απόφαση ή ως προς τί υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιές είναι αυτές, σε τί συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει (Ολ.

ΑΠ 32/1996, Ολ ΑΠ 861/1984). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο και τελευταίο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες – εναγόμενοι αποδίδουν στο Εφετείο ότι στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, γιατί : α) ουδόλως αναφέρει πως καταλήγει στην απόρριψη της ενστάσεώς τους ιδίας κυριότητας, περιορίζεται στην έκθεση πραγματικών περιστατικών, που εκτίθενται στην αγωγή και προβλέπει τις μαρτυρικές καταθέσεις ανταπόδειξης και τα προσκομισθέντα νομίμως με επίκληση έγγραφα, β) αντίθετα δέχθηκε σαν ουσιώδεις τις εμφανώς αναληθείς και αντιφατικές καταθέσεις μαρτύρων της αντίδικης πλευράς και γ) περιέχει αντιφατικές και ελλιπείς αιτιολογίες, που καθιστούν ανέφικτο τον ακυρωτικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή των διατάξεων του ΑΚ για χρησικτησία, ενώ δεν προκύπτουν με σαφήνεια από το αιτιολογικό της αποφάσεως τα περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη θεμελίωση της εφαρμοσθείσας διατάξεως.

Με αυτό το περιεχόμενο, ο λόγος αυτός, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι σ΄ αυτόν δεν αναφέρονται οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, πάνω στα αποδεικνυόμενα ή μη πραγματικά περιστατικά για να ελεγχθεί η ύπαρξη ή μη του αποδιδομένου σφάλματος, ούτε εκτίθεται σ΄αυτόν ποιά επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται στην απόφαση, ώστε να μην υπάρχει ανεπάρκεια αιτιολογιών, ούτε παρατίθενται οι αιτιολογίες της αποφάσεως, που είναι μεταξύ τους αντιφατικές.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-11-2001 αίτηση των ...., ..... και ...... για αναίρεση της 764/2001 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ