Supreme Court dismisses appeal against second-instance judgment due to lack of legal grounds and defendant's absence.

Απόφαση 1377 / 2023 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1377/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ζαμπέττα Στράτα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Ιωάννη Δουρουκλάκη, Γεώργιο Αυγέρη και Mαρία Σιμιτσή - Βετούλα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 31 Ιανουαρίου 2023, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1.Σ. Τ. του Γ. και 2.Ε. Κ. του Κ., κατοίκων ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανέστη Τεβεκελίδη, ο oποίος κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης) με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΣΙΘΩΝΙΑΣ", το οποίο δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-6-2017 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών και άλλου προσώπου που δεν είναι διάδικος στη δίκη αυτή, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 127/2020 του ίδιου Δικαστηρίου και 1107/2022 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 9-9-2022 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείουσες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου τους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως αποδεικνύεται από τη με αριθμό 1910/31-10-2022 έκθεση επίδοσης του Δικαστικού Επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης με έδρα στο Πρωτοδικείο Χαλκιδικής Λ. Σ.. Π., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης, από 9.9.2022 και με αριθμό κατάθεσης 2511/256/2022, αίτησης αναίρεσης της με αριθμό 1107/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου περί ορισμού του Β2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου ως αρμόδιου για την εκδίκαση της αίτησης και με πράξη ορισμού της Προέδρου του Β2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου για τη συζήτηση της υπόθεσης στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής επιδόθηκε με επιμέλεια των αναιρεσειουσών στο αναιρεσίβλητο ΝΠΔΔ - ΟΤΑ Α βαθμού με την επωνυμία "Δήμος Σιθωνίας" νόμιμα και εμπρόθεσμα [ήτοι μέσα στην προθεσμία των εξήντα (60) ημερών που ορίσθηκε από την Πρόεδρο του Β 2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου] (άρθρα 122 παρ.1, 123, 124, 126 παρ.1 περ.γ, 127 παρ.1, 128 παρ.1 και 3 και 568 παρ. 2 του ΚΠολΔ). Κατά συνέπεια, εφόσον το αναιρεσίβλητο ΝΠΔΔ, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου, δεν εμφανίσθηκε, ούτε έλαβε μέρος καθοιονδήποτε νόμιμο τρόπο στην συζήτηση, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με την σειρά της από το πινάκιο, το Δικαστήριο πρέπει να προχωρήσει στην συζήτηση παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

Με την από 9.9.2022 και με αριθμό κατάθεσης 2511/256/2022 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθμό 1107/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών -εργατικών διαφορών επί της από 12.8.2021 και με αριθμό κατάθεσης στο Πρωτοδικείο Χαλκιδικής 98/2021 έφεσης των εναγουσών και ήδη αναιρεσειουσών κατά της με αριθμό 127/2020 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, η οποία είχε εκδοθεί αντιμωλία των διαδίκων επίσης κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών -εργατικών διαφορών και με την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε καταργήσει τη δίκη ως προς τον τρίτο των εναγόντων και μη διάδικο στην παρούσα αναιρετική δίκη (δηλαδή τον Γ.

Κ.) και είχε απορρίψει ως μη νόμιμη την από 7.6.2017 και με αριθμό κατάθεσης 790/159/2017 αγωγή των πρώτης και δεύτερης εναγουσών και ήδη αναιρεσειουσών (δηλαδή των Σ. Τ. και Ε. Κ.), με την οποία οι τελευταίες ζητούσαν να αναγνωρισθεί ότι οι συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου και έργου, τις οποίες είχαν συνάψει με το εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο ΝΠΔΔ και με βάση τις οποίες απασχολήθηκαν σε αυτό με την ειδικότητα της συνοδού απορριμματοφόρου :α) η πρώτη ενάγουσα -αναιρεσείουσα κατά τα χρονικά διαστήματα από 20.2.2013 μέχρι 19.8.2013, από 22.12.2014 μέχρι 21.8.2015, από 23.10.2015 μέχρι 31.12.2015, από 1.1.2016 μέχρι και 31.12.2016 και από 1.1.2017 μέχρι και 31.12.2017 και β) η δεύτερη ενάγουσα -αναιρεσείουσα κατά τα χρονικά διαστήματα από 17.9.2014 μέχρι και 16.5.2015, από 7.7.2015 μέχρι και 31.12.2015, από 1.1.2016 μέχρι και 31.12.2016 και από 1.1.2017 μέχρι και 31.12.2017 συνιστούν για την καθεμία τους ενιαία σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου.

Το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσίαν την ως άνω έφεση των πρώτης και δεύτερης εναγουσών και ήδη αναιρεσειουσών, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση. Η ένδικη αίτηση αναίρεσης έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα από τις ηττηθείσες αναιρεσείουσες, καθότι κατατέθηκε στη Γραμματεία του Εφετείου Θεσσαλονίκης στις 9.9.2022 και η προσβαλλόμενη απόφαση, της οποίας δεν προκύπτει η επίδοση με επιμέλεια οποιουδήποτε από τους διαδίκους, δημοσιεύθηκε στις 30.5.2022 (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 και 144 του ΚΠολΔ).

Συνεπώς είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ). Με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 1 εδαφ. β του ΚΠολΔ ορίζεται ότι η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία των κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς.

Ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται οι γενικές και αφηρημένες αρχές που αντλούνται από την εμπειρική πραγματικότητα, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις που έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο είτε για την ανεύρεση με βάση αυτά της αληθινής έννοιας κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδίως όταν αυτός περιέχει αόριστες νομικές έννοιες, ήτοι για την εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών, είτε για την έμμεση απόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων ή στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν κατά το άρθρο 336 παρ. 4 του ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 8/2005, ΑΠ 109/2020).

Όμως η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, κατά την έννοια της ως άνω διάταξης του εδαφ. β' του αριθμού 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ιδρύει τον προβλεπόμενο απ` αυτήν αναιρετικό λόγο, μόνον όταν το δικαστήριο της ουσίας εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την ερμηνεία κανόνα δικαίου για την ανεύρεση με βάση αυτά της αληθινής έννοιας αυτού, ιδίως όταν ο κανόνας δικαίου περιέχει νομικές έννοιες ή για την υπαγωγή ή όχι στον κανόνα αυτό των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς.

Αντίθετα, όταν το δικαστήριο της ουσίας χρησιμοποιεί εσφαλμένα ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας για να διαγνώσει αν συντρέχουν ή όχι τα εκάστοτε αποδεικτέα περιστατικά ή για να εκτιμήσει την αποδεικτική αξία των αποδεικτικών μέσων ή στοιχείων, δεν στοιχειοθετείται ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης, αλλά ούτε και λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, αφού, όπως προκύπτει από τα άρθρα 336 παρ. 4 και 339 του ΚΠολΔ, τα διδάγματα της κοινής πείρας δεν συμπεριλαμβάνονται στα αποδεικτικά μέσα (ΟλΑΠ 8/2005, ΑΠ 109/2020, ΑΠ 79/2018, ΑΠ 1333/2018, ΑΠ 1512/2014, ΑΠ 87/2013, ΑΠ 208/2011, ΑΠ 1662/2010).

Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος αναίρεσης, πρέπει να προσδιορίζονται στο αναιρετήριο: α) τα επικαλούμενα διδάγματα της κοινής πείρας που δεν χρησιμοποιήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα από το δικαστήριο της ουσίας, β) ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου για την ερμηνεία ή εφαρμογή του οποίου έγινε ή δεν έγινε εσφαλμένη χρήση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, γ) η φερόμενη ως εσφαλμένη έννοια που αποδόθηκε από το δικαστήριο της ουσίας στο συγκεκριμένο κανόνα δικαίου, όπως προκύπτει από τα διδάγματα της κοινής πείρας που το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε ή δεν εφάρμοσε και δ) η προβαλλόμενη ως ορθή έννοια του ίδιου κανόνα δικαίου, η οποία προκύπτει από τα επικαλούμενα διδάγματα της κοινής πείρας, που η απόφαση δεν χρησιμοποίησε ή χρησιμοποίησε εσφαλμένα.

Διαφορετικά, ο λόγος αναίρεσης είναι αόριστος και απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 109/2020, ΑΠ 860/2018, ΑΠ 208/2018, ΑΠ 1226/2014, ΑΠ 2146/2014, ΑΠ 574/2010, ΑΠ 737/2008, ΑΠ 1300/2006, ΑΠ 1207/2005, ΑΠ 320/2003).

Στην προκειμένη περίπτωση με τους πρώτο και τρίτο λόγους αναίρεσης, οι οποίοι ερευνώνται ενιαίως, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθμός 1 εδαφ. β του ΚΠολΔ πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το Εφετείο, κρίνοντας ότι οι επίδικες μεταξύ των διαδίκων συμβάσεις ορισμένου χρόνου, έστω και αν με αυτές καλύπτονταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του αναιρεσίβλητου, δεν μπορούν να μετατραπούν σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου καθότι συνάφθηκαν υπό την ισχύ των διατάξεων του άρθρου 103 του αναθεωρημένου Συντάγματος και δεν εμπίπτουν στις μεταβατικές διατάξεις του π.δ. 164/2004, παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, από τα οποία, σε συνδυασμό με το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που εκτίθενται στο αναιρετήριο, κατά τις αναιρεσείουσες καθίσταται σαφές ότι οι συμβάσεις που τις συνέδεαν και τις συνδέουν με τον αναιρεσίβλητο Δήμο Σιθωνίας είναι συμβάσεις παροχής εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, παρά τον χαρακτηρισμό τους ως συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου και συμβάσεων έργου.

Οι ως άνω πρώτος και τρίτος λόγοι αναίρεσης είναι προεχόντως αόριστοι, διότι δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο ποια διδάγματα κοινής πείρας χρησιμοποιήθηκαν ή εσφαλμένα δεν χρησιμοποιήθηκαν από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο και ποιος είναι ο (οι) αντίστοιχος (οι) κανόνας (κανόνες) ουσιαστικού δικαίου, από τους αναγραφόμενους στο αναιρετήριο, για την ερμηνεία ή εφαρμογή του οποίου (των οποίων) έγινε ή εσφαλμένα δεν έγινε χρήση των διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την υπαγωγή από το Εφετείο των εκτιθέμενων στο αναιρετήριο πραγματικών περιστατικών σε αυτούς.

Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η από τον αριθμό 1 εδαφ. β του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας αφενός σε σχέση με την ερμηνεία κανόνων δικαίου και αφετέρου σε σχέση με την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε αυτούς και ειδικότερα ότι το Δικαστήριο της ουσίας, παραβιάζοντας τα διδάγματα της κοινής πείρας, έκρινε εσφαλμένα ότι οι επίδικες συμβάσεις των διαδίκων, έστω και αν με αυτές καλύπτονταν ή καλύπτονται πάγιες και διαρκείς ανάγκες του αναιρεσίβλητου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 21 παρ. 3 του ν. 2190/1994 και τις ρυθμίσεις της Οδηγίας 1999/70ΕΚ, δεν μετατρέπονται σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, διότι, κατά τις αναιρεσείουσες, στην ένδικη υπόθεση δεν είναι εφαρμοστέο το άρθρο 21 παρ. 3 του ν. 2190/1994 και ο Εθνικός Νομοθέτης περιόρισε το πεδίο εφαρμογής της ως άνω Οδηγίας μόνο στον ιδιωτικό τομέα με το άρθρο 5 παρ. 1 α του π.δ. 81/2003, ενώ η Οδηγία αφορά και στο δημόσιο τομέα, ισοδύναμο δε μέτρο αυτής αποτελεί το άρθρο 8 του ν. 2112/1920, που πρέπει να ερμηνευθεί υπό το "φως" του σκοπού της Οδηγίας.

Ο ως άνω δεύτερος λόγος αναίρεσης είναι προεχόντως αόριστος, διότι δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο ποια διδάγματα κοινής πείρας χρησιμοποιήθηκαν ή εσφαλμένα δεν χρησιμοποιήθηκαν από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Επιπλέον, ο ίδιος λόγος αναίρεσης ερείδεται επί εσφαλμένης προϋπόθεσης. Τούτο διότι το Εφετείο απέρριψε την ένδικη αγωγή των αναιρεσειουσών ως μη νόμιμη όχι κατ' εφαρμογή του π.δ. 81/2003 και του άρθρου 21 παρ. 3 του ν. 2190/1994, αλλά κατ' ορθή ερμηνεία και εφαρμογή της παραγράφου 8 του άρθρου 103 του Συντάγματος, η οποία προστέθηκε κατά την αναθεώρησή του και ισχύει από 18.4.2001, καθώς και των διατάξεων του π.δ. 164/2004 "Ρυθμίσεις για τους εργαζομένους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου στο δημόσιο τομέα" (ΦΕΚ Α 134), το οποίο άρχισε να ισχύει από 19 Ιουλίου 2004 και με το οποίο θεσπίσθηκαν νομοθετικά μέτρα που λήφθηκαν στο δημόσιο τομέα, όπως αυτός οριοθετείται από τις διατάξεις του άρθρου 51 παρ.1 του Ν. 1892/1990 ή από άλλες ειδικές διατάξεις όπως εκάστοτε ισχύουν, καθώς και για το προσωπικό δημοτικών και κοινοτικών επιχειρήσεων (άρθ. 2 παρ.1 και 3 στοιχ.

γ αυτού) με σκοπό την ενσωμάτωση της Οδηγίας 1999/70/ΕΚ στην εθνική έννομη τάξη (ΑΠ 1005/2017), οι ρυθμίσεις δε του ως άνω π.δ. 164/2004 κρίθηκαν συμβατές με το κοινοτικό Δίκαιο (ΔΕΕ της 23.4.2009 υποθέσεις C - 378 έως C - 380, ΑΠ 9/2022) Κατά τη διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης (ΟλΑΠ 25/2003, ΟλΑΠ 3/1997, ΟλΑΠ 11/1996).

Αντιθέτως δεν θεωρούνται "πράγματα" κατά την προαναφερθείσα έννοια οι αιτιολογημένες αρνήσεις των πιο πάνω ισχυρισμών, ούτε οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί, αφού οι τελευταίοι δεν είναι ουσιώδεις για την έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 8/2013, ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 76/2016, ΑΠ 139/2014, 1720/2013, 232/2009).

Επίσης, δεν είναι πράγματα, υπό την ως άνω έννοια, η νομολογία των δικαστηρίων (ΑΠ 1277/2020, ΑΠ 66/2020, ΑΠ 701/2011) και τα οριζόμενα περιοριστικά στο άρθρο 339 ΚΠολΔ αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων η ομολογία.

Συνεπώς, η μη λήψη υπόψη της νομολογίας και της δικαστικής ομολογίας δεν ιδρύουν τον ερευνώμενο από τη διάταξη του αριθμού 8 εδαφ. β του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης (ΑΠ 1306/2021, ΑΠ 237/2019, ΑΠ 1261/2016).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του ότι στις από 1.12.2021 προτάσεις, τις οποίες ο αναιρεσίβλητος Δήμος Σιθωνίας προκατέθεσε στις 3.12.2021 ενώπιον του αρμόδιου γραμματέα του πολιτικού Εφετείου Θεσσαλονίκης, "συνομολόγησε" το περιεχόμενο της ένδικης αγωγής τους, αποδεχόμενος τη βάση και τα αιτήματα αυτής. Ο ως άνω τέταρτος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη το αποδεικτικό μέσο της δικαστικής ομολογίας (άρθρα 339 και 352 παρ. 1 του ΚΠολΔ) δεν συνιστά "πράγμα" κατά την έννοια της διάταξης του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ.

Περαιτέρω, με τον πέμπτο (και τελευταίο) λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη της την από 11 Φεβρουαρίου 2021 απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) σε σχέση με την υπόθεση C -760/18, η οποία εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ ύστερα από προδικαστικό ερώτημα του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λασιθίου και την οποία (απόφαση του ΔΕΕ) οι αναιρεσείουσες είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει με τις εμπρόθεσμα κατατεθείσες προτάσεις τους στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη η νομολογία δεν αποτελεί πράγμα κατά την έννοια του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με συνέπεια η μη λήψη υπόψη από το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης της από 11 Φεβρουαρίου 2021 απόφασης του ΔΕΕ επί της υπόθεσης C 760/18 να μην ιδρύει τον από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης.

Συνεπώς, ο ως άνω πέμπτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Κατ' ακολουθία των προεκτεθέντων και αφού δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, η από 9.9.2022 και με αριθμό κατάθεσης 2511/256/2022 αίτηση για αναίρεση της με αριθμό 1107/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης πρέπει να απορριφθεί. Οι αναιρεσείουσες, αν και νικήθηκαν, δεν πρέπει να καταδικασθούν στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου ΝΠΔΔ - ΟΤΑ Α βαθμού με την επωνυμία "Δήμος Σιθωνίας", διότι, όπως ήδη αναφέρθηκε στην αρχή της παρούσας απόφασης, ο τελευταίος δεν εμφανίσθηκε, ούτε έλαβε μέρος καθοιονδήποτε νόμιμο τρόπο στην συζήτηση, κατά την οποία η κρινόμενη υπόθεση εκφωνήθηκε με την σειρά της από το πινάκιο και, ως εκ τούτου, δεν υποβλήθηκε σε έξοδα για την αντίκρουση της ένδικης αίτησης αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9.9.2022 και με αριθμό κατάθεσης 2511/256/2022 αίτηση για αναίρεση της με αριθμό 1107/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Μαρτίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης καθώς και της αρχαιότερης Αρεοπαγίτου αποχωρησασών, ο αμέσως αρχαιότερος της σύνθεσης Αρεοπαγίτης ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Σεπτεμβρίου 2023.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ