1375/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1375 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1375/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Νοεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Γ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κατρά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Χ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γεώργιο Φραντζεσκάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-10-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4891/2003 μη οριστική 4739/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3788/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 5-9-2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος ανέγνωσε την από 6-5-2010 έκθεση, της ήδη προαχθείσας σε Αντιπρόεδρο Ρένας Ασημακοπούλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κατ' άρθρο 436 ΑΚ, η ενοχή αποσβήνεται, αν με σύμβαση αντικατασταθεί, με το σκοπό κατάργησης, με νέα ενοχή, η οποία περιλαμβάνει, είτε τα ίδια πρόσωπα, είτε άλλο οφειλέτη, είτε άλλο δανειστή. Κατά δε το άρθρο 437 παρ. 1 ΑΚ, αν η παλαιά ενοχή είναι άκυρη και η ανανέωση η είναι άκυρη, εκτός αν προκύπτει απ' αυτήν, ότι περιέχει επικύρωση της άκυρης ενοχής. Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, από τη θέση σε ισχύ της νέας ενοχής αυτομάτως επέρχεται απόσβεση της παλιάς ενοχής και δεν μπορεί να προβληθούν ενστάσεις από την παλιά ενοχική σχέση .Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 22, 28 και 2 Ν. 5960/1933 "περί επιταγής" ο κομιστής, ενασκώντας την αγωγή εκ του τίτλου, δεν έχει υποχρέωση να επικαλείται και αποδεικνύει την ύπαρξη έγκυρης αιτίας. Ο εναγόμενος όμως μπορεί να προτείνει εναντίον του κομιστή κατ' ένσταση

και σε περίπτωση αμφισβήτησης να αποδεικνύει την ελαττωματικότητα της αιτίας ή και της βασικής σχέσης. Αυτά ισχύουν και στην περίπτωση της προβολής από τον οφειλέτη της επιταγής της ένστασης, ότι αυτή καλύπτει εν όλω, ή εν μέρει τοκογλυφικούς τόκους. Ειδικότερα, στην περίπτωση έκδοσης της επιταγής με σκοπό την ανανέωση της απαίτησης του δανειστή από τη βασική σχέση, η απόσβεση της απαίτησης του δανειστή από τη βασική σχέση επέρχεται αυτομάτως με την παράδοση της επιταγής κατά τη συμφωνία των μερών για την αιτία της.

Η δε μεταγενέστερη, κατά τις διατάξεις του συμβατικού δικαίου, αναδρομή στη βασική σχέση είναι αδύνατη Στην συνηθισμένη στις συναλλαγές περίπτωση κατά την οποία η πληρωμή του κομιστή επιταγής γίνεται με την έκδοση και παράδοση σε αυτόν μιας άλλης επιταγής η σχέση μεταξύ της παλαιάς και της νέας εξ επιταγής ενοχής καθορίζεται από την βούληση των συμβαλλόμενων στη συμφωνία για την παράδοση της νέας επιταγής, από την οποία κρίνεται, αν η νέα επιταγή δίδεται προς ανανέωση ή αντί καταβολής.

Η έκδοση δε νέας τραπεζικής επιταγής προς κάλυψη αξιώσεων από προγενέστερες επιταγές συνιστά ανανέωση της παλιάς ενοχής με νέα ενοχή, με σκοπό την κατάργηση και απόσβεση της προηγούμενης ενοχής (ΑΠ 68/2001). Περαιτέρω ο κατ' άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται μόνο σε σχέση με ουσιώδεις ισχυρισμούς και κεφάλαια παροχής έννομης προστασίας και όχι με την επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου.

Ενώ ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που. έχει εξαχθεί από αυτές δεν συνιστά ανεπαρκή αιτιολογία, όταν το πόρισμα διατυπώνεται με σαφήνεια (ΟλΑΠ 1/1999, ΟλΑΠ 24/1992, ΟλΑΠ 861/1984, ΑΠ 562/2000).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: Ο αναιρεσείων, που ασχολείται με μεσιτικές και οικοδομικές εργασίες, δανειζόταν κατά τα έτη 1987 έως 1997 από τον αναιρεσίβλητο, διάφορα χρηματικά ποσά, δυνάμει διαδοχικών συμβάσεων δανείων, που είχαν καταρτιστεί προφορικά μεταξύ τους.

Ο αναιρεσείων, χάριν εξοφλήσεως των ως άνω δανείων, εξέδιδε, σε διαταγή του αναιρεσιβλήτου επιταγές και κάθε φορά που ο τελευταίος του δάνειζε κάποιο ποσό, αυτό προστίθετο στο ποσό της προηγούμενης ανεξόφλητης επιταγής, η οποία αντικαθίστατο με νέα για το συνολικό ποσό. Μέχρι τον Αύγουστο του έτους 1997, το ύψος των ως άνω δανεισθέντων ποσών είχε ανέλθει σε 40.930.000 δρχ.

Ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντα ότι έχει λάβει από τον αναιρεσίβλητο με διαδοχικές συμβάσεις δανείων μόνο το ποσό των 6.885.000 δρχ δεν αποδείχθηκε από τα προσκομιζόμενα από αυτόν αποδεικτικά μέσα και πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος στην ουσία του. Ο αναιρεσείων, ο οποίος κατέβαλε στον αναιρεσίβλητο κατά διαστήματα τόκους, δεν επέστρεψε στον αναιρεσίβλητο το ως άνω οφειλόμενο ποσό μέχρι τέλος Αυγούστου 1997, όπως είχε συμφωνηθεί και κατόπιν τούτου οι διάδικοι συμφώνησαν, περί το μήνα Σεπτέμβριο 1997, την ανανέωση του παραπάνω χρέους του αναιρεσείοντος και την εξόφληση του σε δύο δόσεις, ήτοι καταβολή ποσού 11.730.000 δρχ.

στις 14-3-1998 και 29.000.000 δρχ. στις 25.3.1998. Για το σκοπό αυτό ο αναιρεσείων, ήτοι σε ανανέωση της προϋφιστάμενης ως άνω συνολικής οφειλής του προς τον αναιρεσίβλητο και προς εξασφάλιση επιστροφής του οφειλόμενου ποσού στις ορισθείσες ημερομηνίες, εξέδωσε σε διαταγή του τελευταίου τις υπ' αριθμ. ..., ... και ... μεταχρονολογημένες δίγραμμες επιταγές, πληρωτέες από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, Υποκατάστημα Ερμιόνης, από τους υπ' αρ. ...

και ... λογαριασμούς του, με ημερομηνίες εκδόσεως 14-3-1998, 14-3-1998 και 25-3-1998 αντίστοιχα, ποσού 5.980.000, 5.750.000 και 29.000.000 δρχ. αντίστοιχα. Παρά τα ως άνω συμφωνηθέντα ο αναιρεσείων δεν επέστρεψε στον αναιρεσίβλητο τα παραπάνω ποσά στις αντίστοιχες ημερομηνίες και έτσι ο αναιρεσίβλητος εμφάνισε εμπρόθεσμα προς πληρωμή τις επιταγές, οι οποίες δεν πληρώθηκαν λόγω ανακλήσεως, εκ μέρους του πρώτου, του υπολοίπου του λογαριασμού του.

Με βάση τις δύο πρώτες από αυτές, συνολικού ποσού 11.730.000 δρχ. εκδόθηκε η 7748/98 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά της οποίας ο αναιρεσείων άσκησε την από 29-6-1998 ανακοπή του, η οποία απορρίφθηκε τελεσίδικα με την 5474/2000 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και επικυρώθηκε η διαταγή πληρωμής Κατόπιν τούτου με το από 12-10-2000 ιδιωτικό συμφωνητικό συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων η εξόφληση του επιδικασθέντος, με την άνω διαταγή πληρωμής, ποσού πλέον τόκων και δικαστικών εξόδων, σε οκτώ μηνιαίες δόσεις, για τις οποίες ο αναιρεσείων εξέδωσε ισόποσες αντίστοιχης λήξης επιταγές.

Επίσης με τον όρο 2 του εν λόγω συμφωνητικού συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων, ότι ο αναιρεσίβλητος διατηρεί κάθε δικαίωμα του για επιδίωξη των λοιπών ευρισκομένων στα χέρια του επιταγών, έκδοσης του αναιρεσείοντος με κάθε νόμιμο μέσο, δοθέντος ότι η δια του συμφωνητικού ρύθμιση αφορά μόνον την από την ως άνω διαταγή πληρωμής απαίτηση του.

Ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι έχει καταβάλει στον αναιρεσίβλητο, σε εξόφληση των ληφθέντων από αυτόν δανείων, συνολικού ποσού 6.885.000 δρχ. εκτός του ως άνω κεφαλαίου, το ποσό των 28.050.931 δρχ., από το οποίο 2.602.599 δρχ. για νόμιμους τόκους και 25.448.332 δρχ. για τοκογλυφικούς τόκους (ποσό το οποίο προτείνει σε συμψηφισμό, ως αχρεωστήτως καταβληθέν) και ότι η έκδοση των ως άνω επιταγών, συνολικού ποσού 40.7 30.000 δρχ., σε διαταγή του αναιρεσιβλήτου παρά την εξόφληση της οφειλής του προς αυτόν οφείλεται στο ότι έπεσε θύμα της τυφλής εμπιστοσύνης που είχε στον τότε λογιστή του Α.

Α., ο οποίος διαχειριζόταν τα δάνεια του με τον ενάγοντα και τον ενημέρωνε σε σχέση με τις υποχρεώσεις του με τον ως άνω δανεισμό, χωρίς ο ίδιος να ελέγχει τα σχετικά στοιχεία και ο οποίος (λογιστής), καταχράστηκε τεράστια χρηματικά ποσά σε βάρος του και για το λόγο αυτό καταδικάστηκε, με την 493-568-607/2004 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, σε κάθειρξη πέντε ετών.

Πλην όμως οι ισχυρισμοί αυτοί του αναιρεσείοντος δεν αποδείχθηκαν. Αντίθετα αποδείχθηκε ότι το ποσό των προαναφερομένων τριών επιταγών, που εκδόθηκαν σε ανανέωση του προυφιστάμενου χρέους του αναιρεσείοντος προς τον αναιρεσίβλητο αποτελεί ανεξόφλητο κεφάλαιο των δανείων που δόθηκαν διαδοχικά στον αναιρεσείοντα.

Ειδικότερα, η καταβολή των 18.327.228 δρχ., πραγματοποιήθηκε από τον αναιρεσείοντα στον αναιρεσίβλητο βάσει του από 12/10/2000 ιδιωτικού συμφωνητικού που καταρτίστηκε μεταξύ, των διαδίκων και ρύθμιζε την εξόφληση του κεφαλαίου (11.730.000 δρχ.) των τόκων (5.860.352 δρχ.) και των δικαστικών εξόδων (736.876 δρχ.) της ως άνω 7748/98 διαταγής πληρωμής που εκδόθηκε με βάση τις δύο πρώτες επιταγές και ενώ είχε εκδοθεί η ως άνω απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που επικύρωσε αυτή (διαταγή πληρωμής).

Εξάλλου αποδείχθηκε ότι ο αναιρεσείων έχει καταβάλει στον αναιρεσίβλητο συνολικά το ποσό των 9.037.000 δρχ. με επιταγές που πληρώθηκαν και με μετρητά, που κατέθεσε στο λογαριασμό αυτού και του υιού του Γ. Χ.. Το ποσό αυτό αφορά νομίμους τόκους των δανείων που χορηγήθηκαν στον αναιρεσείοντα κατά το χρονικό διάστημα 1987-1997.

Άλλα ποσά δεν αποδείχθηκε ότι κατέβαλε ο τελευταίος και ειδικότερα δεν αποδείχθηκε ότι τα ποσά των καταθέσεων που αναγράφονται στα βιβλιάρια καταθέσεων του αναιρεσείοντα του γιου του, αντίγραφα των οποίων προσκομίζονται από τον χωρίς όνομα καταθέτη, αφορούν χρήματα που κατέβαλε ο αναιρεσείων. Εάν αυτό συνέβαινε θα προσκόμιζε ο τελευταίος αντίστοιχα παραστατικά της Τράπεζας.

Ούτε επιπλέον οι επικαλούμενες από αυτόν καταβολές που είναι, κατά τους ισχυρισμούς του, προϊόν λήψης τοκογλυφικών ωφελημάτων συνοδεύονται με την επιστροφή σ' αυτόν κάποιων αξιόγραφων (επιταγών ή συναλλαγματικών) που θα είχαν εκδοθεί για να καλύψουν το κεφάλαιο του δανείου και τους υπερβαίνοντες το νόμιμο τόκους και που το ποσό καθενός από αυτά θ' αντιστοιχούσε στο άθροισμα των καταβολών του αναιρεσείοντα.

Επομένως οι επιταγές ενσωματώνουν ανεξόφλητο κεφάλαιο δανείων, λαμβανομένου υπόψη και του ότι δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το γεγονός ότι ο αναιρεσείων, ενώ δεν απειλείτο από την εμφάνιση προς πληρωμή αξιόγραφων έκδοσης του, κατέβαλε αχρεώστητα στον αναιρεσίβλητο σημαντικά ποσά και μάλιστα για χρονικό διάστημα εννέα ετών και τέλος εξέδωσε τις τρεις επιταγές, παρότι είχε εξοφλήσει, ως ισχυρίζεται, την οφειλή του.

Ας σημειωθεί τέλος ότι ουδόλως αποδείχθηκε ότι τα επίδικα δάνεια καταρτίστηκαν από το λογιστή του αναιρεσείοντα Α. Α., ώστε ο ίδιος, έμπειρος επιχειρηματίας, να μην γνωρίζει ποια ακριβώς ποσά δανειζόταν και στη συνέχεια κατέβαλε στους δανειστές του, άλλωστε όλες οι επιταγές, που εκδόθηκαν επ' ευκαιρία των δανείων φέρουν την υπογραφή του και επομένως ο ισχυρισμός του ότι εξέδωσε τις τρεις επιταγές, χωρίς να γνωρίζει αν οφείλει ή όχι στον αναιρεσίβλητο, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος στην ουσία του.

Η κρίση του Δικαστηρίου (συνεχίζει το Εφετείο) ότι οι τρεις προαναφερόμενες επιταγές εκδόθηκαν σε ανανέωση της προϋφισταμένης οφειλής του αναιρεσείοντα προς τον αναιρεσείοντα από διαδοχικά δάνεια και ενσωματώνουν ανεξόφλητο κεφάλαιο, στηρίζεται και στο γεγονός ότι αμετάκλητα απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντα ότι οι επιταγές αυτές ενσωμάτωναν τοκογλυφικούς τόκους, δυνάμει του 2538/2004 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημ/κών Αθηνών, το οποίο επικυρώθηκε με το 3029/2004 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, το οποίο έχει καταστεί αμετάκλητο και με το οποίο ο αναιρεσίβλητος απαλλάχθηκε από την κατηγορία της τοκογλυφίας σε βάρος του αναιρεσείοντα.

Επίσης στο γεγονός ότι απορρίφθηκε δυνάμει της 5474/2000 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, που έχει καταστεί αμετάκλητη, αφού ο αναιρεσείων δεν ισχυρίζεται ότι έχει ασκήσει αναίρεση εναντίον της, αντίθετα έχει εξοφλήσει την οφειλή του από τη διαταγή πληρωμής, η από 29.6.1998 ανακοπή του αναιρεσείοντα κατά της 7748/1998 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε με βάση τις δύο πρώτες από τις τρεις προαναφερόμενες επιταγές και με την οποία απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντα επιταγές αυτές είχαν εκδοθεί σε διαταγή του αναιρεσιβλήτου ως εγγύηση για την πλήρη εξόφληση κατά κεφάλαιο και τόκους δανείων, που του είχε χορηγήσει και τα οποία είχε πλήρως εξοφλήσει κατά κεφάλαιο και τόκους, πριν την εμφάνιση προς πληρωμή των εν λόγω επιταγών.

Εξάλλου, ας σημειωθεί, ότι αν και ο αναιρεσείων είχε ασκήσει εναντίον του αναιρεσιβλήτου την από 15-6-1998 αρνητική αναγνωριστική αγωγή, με την οποία, μεταξύ των άλλων, ζητούσε ν' αναγνωριστεί ότι δεν οφείλει στον αναιρεσίβλητο το ποσό των τριών παραπάνω αναφερομένων επιταγών, εν συνεχεία παραιτήθηκε από αυτή.

Κατόπιν όλων αυτών (καταλήγει το Εφετείο), πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμες στην ουσία τους, οι ενστάσεις του αναιρεσείοντα περί εξοφλήσεως της ένδικης οφειλής και συμψηφισμού ποσού 25.448.332 δρχ, που κατά τους ισχυρισμούς του, είχε καταβάλει αχρεωστήτως στον αναιρεσίβλητο τοκογλυφικούς τόκους. Ας σημειωθεί ότι η επικαλούμενη και προσκομιζόμενη από τον αναιρεσείοντα έκθεση-πίνακας εκκαθάρισης του λογιστή Ν.

Κ., που εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο (Εφετείο), δεν αρκεί προς απόδειξη των ισχυρισμών του, δεδομένου ότι αυτός (λογιστής), εξάγει το συμπέρασμα του περί τοκογλυφικών τόκων, βάσει στοιχείων που του δόθηκαν, από τον αναιρεσείοντα που όμως, κατά τα προαναφερόμενα, δεν αποδείχθηκαν βάσιμα (συνολικό ύψος δανείων και επιμέρους καταβολών).

Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο και να επιδικάσει στον αναιρεσίβλητο το ποσό των 29.000.000 δραχ. (85.106,38 Ε) ήτοι το ποσό της τρίτης από τις προαναφερόμενες επιταγές, που αντιστοιχούσε στη δεύτερη ανεξόφλητη δόση της κατά τα ανωτέρω ανανεωθείσας οφειλής του αναιρεσείοντα προς τον αναιρεσίβλητο από τις προηγούμενες μεταξύ τους διαδοχικές συμβάσεις δανείων, δεν παρέλειψε παρά το νόμο να λάβει υπόψη τον περί τοκογλυφικών τόκων ισχυρισμό του αναιρεσείοντα, τον οποίο ερεύνησε και απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμο, ούτε στέρησε την προσβαλλόμενη απόφαση του νόμιμης βάσης με ελλιπείς αιτιολογίες, αφού από το αιτιολογικό της προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση των διατάξεων δικαίου που εφαρμόσθηκαν.

Ειδικότερα, δεν ήταν αναγκαία για την πληρότητα των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης η αναφορά σε αυτήν των ποσών των δανείων που έλαβε ο αναιρεσείων από τον αναιρεσίβλητο κατά τα έτη 1988 - 1997, ούτε αν τα δάνεια αυτά ήταν άτοκα ή έντοκα και ποιος ήταν ο συμφωνηθείς τόκος, αφού για το οφειλόμενο από τον αναιρεσείοντα στον αναιρεσίβλητο μέχρι την 10-9-1997 από προηγούμενες τραπεζικές επιταγές ποσό των 40.930.000 δρχ.

εχώρησε, κατά τις παραδοχές του Εφετείου, ανανέωση του χρέους αυτού με την έκδοση από τον αναιρεσείοντα και παράδοση στον αναιρεσίβλητο των με αριθ. ..., ... και ... επιταγών ποσού 5.980.000, 5.750.000 και 29.000.000 δραχ. αντίστοιχα, από τις οποίες οι δύο πρώτες πληρώθηκαν στον αναιρεσίβλητο και το ποσό της τρίτης εκ δραχ. 29.000.000, που δεν εισπράχθηκε από τον αναιρεσίβλητο, ζητήθηκε με την ένδικη αγωγή και επιδικάσθηκε στον αναιρεσίβλητο με την προσβαλλόμενη απόφαση.

Η δε σκέψη της προσβαλλόμενης, ότι "οι επιταγές ενσωματώνουν ανεξόφλητο κεφάλαιο δανείων, λαμβανομένου υπόψη και του ότι δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς, το γεγονός ότι ο αναιρεσείων, ενώ δεν απειλείτο από την εμφάνιση προς πληρωμή αξιόγραφων της έκδοσης του, κατέβαλλε αχρεωστήτως στον αναιρεσίβλητο σημαντικά ποσά και μάλιστα για χρονικό διάστημα εννέα ετών και τέλος εξέδωσε τις τρεις επιταγές παρότι είχε εξοφλήσει, ως ισχυρίζεται, την οφειλή του", αποτελεί επιχείρημα του Εφετείου προς στήριξη του αποδεικτικού του πορίσματος της μη ύπαρξης τοκογλυφικών τόκων, που διατυπώνεται με σαφήνεια στην προσβαλλόμενη απόφαση και δεν ιδρύει τον από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δικ λόγο αναιρέσεως.

Δεν έρχεται δε η σκέψη αυτή του Εφετείου σε αντίθεση με την προηγούμενη σκέψη του ότι "ο αναιρεσίβλητος δάνεισε στον αναιρεσείοντα κατά το χρονικό διάστημα από το έτος 1987 έως το έτος 1997 διάφορα χρηματικά ποσά, με διαδοχικές συμβάσεις δανείων που είχαν καταρτισθεί προφορικά μεταξύ τους και ότι ο αναιρεσείων εξέδιδε χάριν εξοφλήσεως των δανείων αυτών σε διαταγή του αναιρεσιβλήτου επιταγές και κάθε φορά που ο τελευταίος του δάνειζε κάποιο ποσό, αυτό προστίθετο στο ποσό της προηγούμενης ανεξόφλητης επιταγής, η οποία αντικαθίστατο με νέα για το συνολικό ποσό".

Επομένως, οι περί του αντιθέτου πρώτος και δεύτερος από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δικ λόγοι αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο κατέληξε στο πόρισμα του για το ουσιαστικά αβάσιμο του περί τοκογλυφικών τόκων ισχυρισμού του αναιρεσείοντα από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα του αναιρεσείοντα, την ανωμοτί κατάθεση του αναιρεσιβλήτου και από όλα τα έγγραφα που νόμιμα επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Μεταξύ δε των έγγραφων αυτών μνημονεύονται και το με αριθ. 2538/2004 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημ/κων Αθηνών, που επικυρώθηκε με το υπ' αριθ. 3029/2004 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών και η με αριθ. 5474/2000 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με τα οποία βουλεύματα και απόφαση απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος περί τοκογλυφικών τόκων στις προαναφερόμενες δύο πρώτες με αριθμό 30281179-1 και ... επιταγές. Επομένως, ο τρίτος από το άρθρο 559 αρ. 8 σε κάθε περίπτωση δε, από το άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο απέρριψε τον περί τοκογλυφίας ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, χωρίς απόδειξη, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος. Μετά απ' αυτά, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης για έρευνα, η αίτηση αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί, στο συνολό της, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Η δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος του αναιρεσείοντα, λόγω της ήττας του (αρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5.9.2008 αίτηση του Ε. Γ. για αναίρεση της με αριθμό 3788/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και,

Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου την οποία καθορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Και, δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 5 Σεπτεμβρίου 2011.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ