Supreme Court allows appeal against lower court dismissal of public servant's salary continuity claim following organizational merger.

Απόφαση 1375 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1375/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Μαϊου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Ανδρεαδάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ" (ΙΚΠΑ) που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Σουσούνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-10-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 929/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 354/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 25-9-2008 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 30-5-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του 1ου, 2ου, 3ου και υπό στοιχ. 4β λόγων της ενδίκου αιτήσεως και την απόρριψή της αιτήσεως ως προς τον υπό στοιχ. 4α λόγο αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, με το άρθρο 1 του Π.Δ. 572|1970 συστήθηκε ο Εθνικός Οργανισμός Προνοίας (Ε.Ο.Π.), ως κρατικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, επιχορηγούμενο από το Υπουργείο Υγείας και Προνοίας, περιλαμβανόταν δε, σύμφωνα με το άρθρο 51 παρ. 1 Ν. 1829|1990 και άρθρο 4 Ν. 1943|1991, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, εποπτευόμενο από το Υπουργείο Υγείας-Πρόνοιας.

Με το άρθρο 7 Ν. 2646|1998 ο Εθνικός Οργανισμός Προνοίας, το Πατριωτικό Ίδρυμα Κοινωνικής Πρόνοιας και Αντίληψης (ΠΙΚΠΑ) και το "Κέντρο Βρεφών Η ΜΗΤΕΡΑ" καταργήθηκαν ως αυτοτελή νομικά πρόσωπα και συγχωνεύθηκαν με τον Εθνικό Οργανισμό Κοινωνικής Φροντίδας (ΕΟΚΦ), που συστήθηκε με το άρθρο 6 του εν λόγω νόμου .

Περαιτέρω, με τις παρ. 3, 4 και 5 του ίδιου ως άνω άρθρου 7 Ν. 2646|1998 ορίσθηκε ότι α) το προσωπικό του ΠΙΚΠΑ, του ΕΟΠ και του Κέντρου Βρεφών "Η ΜΗΤΕΡΑ", που θα επιλεγεί, για να ενταχθεί στον νέο φορέα, εντάσσεται, μετά από δήλωσή του, σε μόνιμες θέσεις του νέου Οργανισμού ή σε προσωποπαγείς θέσεις ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου.., β) το μεταφερόμενο και εντασσόμενο προσωπικό κατατάσσεται σε μισθολογικά κλιμάκια, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 2470|1997.

Ο χρόνος υπηρεσίας, που διανύθηκε στον Φορέα από τον οποίο προέρχεται, λαμβάνεται υπόψη για τη μισθολογική του εξέλιξη. Τυχόν επί πλέον τακτικές αποδοχές διατηρούνται, ως προσωπική διαφορά, η οποία θα μειώνεται με οποιαδήποτε αύξηση αποδοχών ή απολαβών, μέχρι την πλήρη εξίσωσή τους. Εξάλλου, με το άρθρο 1 του Ν. 3106 |2003 (Αναδιοργάνωση Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Φροντίδας) ορίσθηκε ότι " τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και οι υπηρεσίες του Εθνικού Οργανισμού Κοινωνικής Φροντίδας (ΕΟΚΦ), μετατρέπονται σε Υπηρεσίες του Περιφερειακού Συστήματος Υγείας και Προνοίας (Πε.Σ.Υ.Π.), στην περιφέρεια του οποίου λειτουργούν.

Οι υπηρεσίες αυτές αποτελούν αποκεντρωμένες και ανεξάρτητες υπηρεσιακές μονάδες του Πε.Σ.Υ.Π, με διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια. Το προσωπικό των Φορέων αυτών διατηρεί τους Κλάδους και τις θέσεις, που κατέχει κατά τη δημοσίευση του νόμου αυτού, οι οποίες μετατρέπονται αυτοδίκαια σε οργανικές θέσεις αντιστοίχου κλάδου, κατηγορίας και ειδικότητας...Κατ' εξαίρεση, οι θέσεις με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου, τις οποίες κατέχει το προσωπικό του ΕΟΚΦ, που προέρχεται από συγχώνευση του Κέντρου Βρεφών "Η ΜΗΤΕΡΑ", το ΠΙΚΠΑ και τον Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας (ΕΟΠ) και το οποίο διέπεται από τις διατάξεις των παραγράφων 3,4 και 5 του άρθρου 7 Ν. 2646|1998, μετατρέπονται σε μόνιμες θέσεις δημοσίου δικαίου ή σε θέσεις με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου, όπως ορίζουν οι διατάξεις αυτές.

Ο συνολικός χρόνος υπηρεσίας του υπαλλήλου, που έχει διανυθεί στον Φορέα, από τον οποίο αυτός προέρχεται, λαμβάνεται υπόψη, για τη μισθολογική του εξέλιξη και θεωρείται ως πραγματική υπηρεσία, για όλα τα θέματα της υπηρεσιακής του κατάστασης. Περαιτέρω, με το άρθρο 5 του Ν. 3106|2003 ορίσθηκε (μεταξύ άλλων: α) ότι ο Εθνικός Οργανισμός Κοινωνικής Φροντίδας (ΕΟΚΦ) καταργείται μέσα σε έξι μήνες από τη δημοσίευση του νόμου αυτού στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, β) το μόνιμο ή με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου προσωπικό των κεντρικών υπηρεσιών του ΕΟΚΦ, μετατάσσεται ή μεταφέρεται με την ίδια σχέση εργασίας, στην ίδια κατηγορία, κλάδο, βαθμό και ειδικότητα, που έχει κατά τη δημοσίευση αυτού του νόμου, στο Εθνικό Κέντρο Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας, στο Εθνικό Συμβούλιο Κοινωνικής Φροντίδας, στις μονάδες κοινωνικής φροντίδας των τριών Πε.ΣΥΠ Αττικής και στις κεντρικές υπηρεσίες των τριών Πε.Σ.Υ.Π.

Αττικής. Το ανωτέρω προσωπικό κατατάσσεται σε αντίστοιχες κενές οργανικές θέσεις και, αν δεν υπάρχουν, σε προσωποπαγείς θέσεις, που συνιστώνται αυτοδικαίως, με την απόφαση της μετάταξης ή μεταφοράς. Η μετάταξη και η μεταφορά γίνεται με απόφαση του Υπουργού Υγείας-Πρόνοιας. Περαιτέρω, με το άρθρο 7 του ίδιου νόμου συστήθηκε, ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου το "Εθνικό Συμβούλιο Κοινωνικής Φροντίδας (Ε.ΣΥ.Κ.Φ.), το οποίο, στη συνέχεια, με το άρθρο 38 Ν. 3370|2005 μετονομάσθηκε σε "Ινστιτούτο Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης (Ι.Κ.Π.Α.), με την παρ.

δε 8 του ίδιου άρθρου ορίσθηκε ότι το προσωπικό του Ε.Ο.Κ.Φ., που υπηρετεί στις υπηρεσίες οικοτεχνίας και στη διεύθυνση ερευνών και προγραμματισμού του Ε.Ο.Π., διατηρεί τις θέσεις, που κατέχει κατά τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, οι οποίες μετατρέπονται αυτοδικαίως σε αντίστοιχες οργανικές θέσεις του νομικού προσώπου, που συνιστάται με το άρθρο αυτό.

Το ανωτέρω προσωπικό αποτελεί αυτοδικαίως προσωπικό του νομικού αυτού προσώπου. Όσο από το προσωπικό αυτό διέπεται από τις διατάξεις των παραγράφων 3, 4 και 5 του άρθρου 7 Ν. 2646|1998 και του άρθρου 20 Ν. 2716|1999 εντάσσεται σε συνιστώμενες αυτοδικαίως μόνιμες θέσεις, με ενιαία διαβάθμιση, αντίστοιχης με τα προσόντα του κατηγορίας και κλάδου.

Η ένταξη γίνεται με απόφαση του Υπουργού Υγείας-Πρόνοιας. Οι θέσεις του λοιπού προσωπικού, που δεν εντάσσεται σε μόνιμες θέσεις, μετατρέπονται αυτοδικαίως σε οργανικές θέσεις, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου, αντίστοιχης ειδικότητας με τα προσόντα του προσωπικού που τις κατέχει.

Ο χρόνος υπηρεσίας, που διανύθηκε από το προσωπικό αυτό στον Ε.Ο.Π. και τον ΕΟΚΦ θεωρείται ως χρόνος πραγματικής υπηρεσίας, για όλα τα θέματα της προσωπική τους κατάστασης και τη μισθολογική του εξέλιξη. Τέλος, κατά το Π.Δ. 178|2002, το οποίο εκδόθηκε, με σκοπό την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 98|50|ΕΚ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, σχετικά με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, και του οποίου (Π.Δ.) διατάξεις εφαρμόζονται, σύμφωνα με το άρθρο 2 αυτού, σε κάθε συμβατική ή εκ του νόμου μεταβίβαση ή συγχώνευση επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων, το διάταγμα δε αυτό εφαρμόζεται σε δημόσιες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες ασκούν κερδοσκοπικές ή μη οικονομικές δραστηριότητες, εκτός εάν πρόκειται για αναδιοργάνωση δημοσίων διοικητικών αρχών ή μεταβίβαση διοικητικών αρμοδιοτήτων μεταξύ των δημοσίων διοικητικών αρχών, "με τη μεταβίβαση και από την ημερομηνία αυτής, όλα τα υφιστάμενα δικαιώματα και υποχρεώσεις, που έχει ο μεταβιβάζων από τη σύμβαση ή σχέση εργασίας μεταβιβάζονται στον διάδοχο, ο οποίος εξακολουθεί να τηρεί τους όρους εργασίας, που προβλέπονται από ΣΣΕ, απόφαση διαιτησίας, κανονισμό ή ατομική σύμβαση εργασίας (άρθρο 4 παρ. 1 και 2).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων, με την ένδικη αγωγή του εκθέτει τα εξής: Ότι εργάζεται στο εναγόμενο με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου. Ότι αρχικά είχε προσληφθεί, το έτος 1985, ως εργάτης από τον Εθνικό Οργανισμό Προνοίας, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, ορισμένου χρόνου.

Ότι η σύμβασή του αυτή μετατράπηκε, μετά από απόφαση του Δ.Σ. του ΕΟΠ, σε αορίστου χρόνου και τοποθετήθηκε ως υπάλληλος, στο Τμήμα Παραγωγής, ως τεχνικός ταπητουργίας. Ότι, με απόφαση του Προέδρου του ΕΟΠ αναγνωρίσθηκε και προσμετρήθηκε στον χρόνο υπηρεσίας του προϋπηρεσία του σε εργοδότες, συνολικού χρόνου οκτώ ετών, πέντε μηνών και δεκατεσσάρων ημερών και κατατάχθηκε στον Κλάδο ΜΕ2, στο 20ο Μ.Κ., με βάση δε την προϋπηρεσία του αυτή εξελισσόταν μισθολογικά και ελάμβανε το ανάλογο χρονοεπίδομα.

Ότι και μετά τη, με τις διατάξεις του Ν. 2646|1998 κατάργηση, ως αυτοτελούς νομικού προσώπου του Ε.Ο.Π. και τη συγχώνευσή του με τον νεοσυσταθέντα Εθνικό Οργανισμό Κοινωνικής Φροντίδας (ΕΟΚΦ), οπότε ο ενάγων εντάχθηκε στο προσωπικό του νέου αυτού Οργανισμού, αυτός εξακολούθησε να μισθοδοτείται με βάση την μέχρι τότε αναγνωρισμένη υπηρεσία του, στην οποία περιλαμβανόταν και η ως άνω αναγνωρισθείσα προϋπηρεσία του, των 8 ετών, 5 μηνών και 14 ημερών, με συνέπεια να του χορηγηθεί την 16-5-2000, το 16ο Μ.Κ.

και ποσοστό χρονοεπιδόματος 48%. Ότι, στη συνέχεια, με το Ν. 3106|2003 ο Ε.Ο.Κ.Φ. καταργήθηκε και συστήθηκε το Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "Εθνικό Συμβούλιο Κοινωνικής Φροντίδας" (Ε.ΣΥ.Κ.Φ.), το οποίο το 2005 μετονομάσθηκε σε Ινστιτούτο Κοινωνικής Προνοίας και Αλληλεγγύης" (Ι.Κ.Π.Α) στο προσωπικό του οποίου μεταφέρθηκε και ο ενάγων, με βάση την αναφερομένη στην αγωγή απόφαση του Υπουργού Υγείας-Πρόνοιας (218|9-9-2003, τευχ.

Ν.Π.Δ.Δ), σε προσωποπαγή θέση, με την ίδια σχέση εργασίας, κατηγορία, κλάδο, βαθμό και ειδικότητα. Πλην, όμως, δεν εντάχθηκε και στο Μ.Κ., το οποίο μέχρι τότε κατείχε, αλλά στο Μ.Κ. 19 και με ποσοστό χρονοεπιδόματος 36%, καθόσον δεν ελήφθη υπόψη ο ως άνω χρόνος προϋπηρεσίας του, που είχε αναγνωρισθεί, αλλά μόνο αυτός, που είχε διανύσει στον ΕΟΠ και ΕΟΚΦ.

Ζητεί στη συνέχεια, αφού αναγνωρισθεί από το εναγόμενο ο ως άνω χρόνος προϋπηρεσίας του, να τον εντάξει αναδρομικά, σύμφωνα με τον συνολικό χρόνο υπηρεσίας του, στο ανάλογο Μ.Κ. (15ο) και να του χορηγήσει το από το νόμο προβλεπόμενο ποσοστό χρονοεπιδόματος (52%). Με το περιεχόμενο και αίτημα αυτό, η ένδικη αγωγή, είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις, που ως άνω αναφέρθηκαν, αφού και υπό τα εκτιθέμενα σ' αυτή, μετά την ένταξη του ενάγοντα στο Εθνικό Συμβούλιο Κοινωνικής Φροντίδας, η εν γένει μισθολογική του κατάσταση, δεν θα έπρεπε να διαφοροποιηθεί επί το δυσμενέστερο, αλλά (θα έπρεπε) να εξακολουθήσει να αμείβεται, με βάση την προϋπηρεσία, που είχε μέχρι τότε, στην οποία θα έπρεπε να περιληφθεί και αυτή, που, και τα άνω, είχε αναγνωρισθεί από τον Ε.Ο.Π.

και, στη συνέχεια, από τον Ε.Ο.Κ.Φ., αφού, από το πλέγμα όλων των διατάξεων αυτών, προκύπτει τόσο από το γράμμα όσο και από το πνεύμα τους, ότι πρόθεση του νομοθέτη, με τις αλεπάλληλες αυτές μεταβολές ως προς τη μορφή, τον τρόπο λειτουργίας και την ονομασία των νομικών προσώπων, στα οποία υπαγόταν υπηρεσιακά ο ενάγων, δεν ήταν να καταστήσει δυσμενέστερη τη θέση του, καθόσον αφορά τη μισθολογική του μεταχείριση, πράγμα το οποίο, εξάλλου, δεν επιτρέπεται και από τις διατάξεις του Π.Δ.178|2002, το οποίο έχει στην προκειμένη περίπτωση εφαρμογή, αφού, σύμφωνα με τα ανωτέρω, οι ως άνω μεταβολές δεν αποτελούσαν απλή αναδιοργάνωση διοικητικών αρχών, αλλά με αυτές επήλθε κατάργηση και συγχώνευση υπηρεσιών, επρόκειτο δηλαδή για μεταβολή στο πρόσωπο του εργοδότη του ενάγοντα, η οποία μεταβολή, όμως, δεν έπρεπε να επηρεάσει τα υφιστάμενα δικαιώματά του.

Να σημειωθεί, τέλος, ότι στην εισηγητική έκθεση του Ν. 3106|2003, αναφέρεται σχετικά ότι "...η παρ. 7 του άρθρου 1 περιέχει τις αναγκαίες διατάξεις, για την ομαλή μεταφορά του προσωπικού στις αποκεντρωμένες μονάδες...Ο χρόνος υπηρεσίας, που διανύθηκε στο Φορέα ή αναγνωρίσθηκε από τον Φορέα από τον οποίο προέρχεται ο υπάλληλος, λαμβάνεται υπόψη, για τη μισθολογική του εξέλιξη".

Επομένως, το Εφετείο, με το να δεχθεί με την προσβαλλόμενη απόφαση του, τα αντίθετα και να απορρίψει την ένδικη αγωγή, ως μη νόμιμη, εξαφανίζοντας την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήρμοσε τις ως προαναφερθείσες διατάξεις των Ν. 2646|1998, 3106|2003 και Π.Δ. 178|2002 και, συνεπώς, κατά παραδοχή των εκ του άρθρου 559 περ. 1 πρώτου, δευτέρου, τρίτου και τετάρτου (κατά το δεύτερο σκέλος του) λόγου της ένδικης αιτήσεως, πρέπει η προσβαλλόμενη απόφαση να αναιρεθεί.

Μετά από αυτά και εφόσον παρέλκει η εξέταση του δευτέρου (εκ του 19) λόγου, πρέπει να γίνει δεκτή η ένδικη αίτηση, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 354|2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δικ.) και να καταδικασθεί το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, κατά το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 354|2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντα, εκ χιλίων πεντακοσίων (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Μαΐου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ