Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest and procedural errors.

Απόφαση 1371 / 2010 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1371/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Χρήστο Αλεξόπουλο, Βασίλειο Λυκούδη, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, 2) Χ2, 3) Χ3 και 4) Χ4, κατοίκων .... Εκπροσωπήθηκαν όλοι τους από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Λουκά Αποστολίδη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν.Π.Δ.Δ. με την ονομασία "6η Διοίκηση Υγειονομικής Περιφέρειας Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσω ν, Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδας", το οποίο εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο. 2) Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Θηλέων ...", το οποίο εδρεύει στα Ιωάννινα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Λιούμα, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-4-2006 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 55/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 83/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-7-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 25-2-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ένδικης αιτήσεως, για αναίρεση της υπ' αριθ. 83/2008 αποφάσεως του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του παραστάντος αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη ... έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Πατρών ..., ακριβές φωτοτυπικό αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με την σ' αυτό πράξη ορισμού της προκείμενης δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατ' αυτήν, επιδόθηκε, με επίσπευση των αναιρεσειόντων, νομοτύπως και εμπροθέσμως στην πρώτη των αναιρεσιβλήτων, νόμιμα εκπροσωπούμενη "Διοίκηση 6ης Υγειονομικής Περιφέρειας Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων, Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδας". Επομένως, εφόσον η εν λόγω διάδικος δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από την σειρά του οικείου πινακίου, ούτε κατέθεσε δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υπόθεσης σαν να ήταν και αυτή παρούσα (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 556 παρ. 2 ΚΠολΔ, δικαίωμα αναίρεσης έχει ο διάδικος που ηττήθηκε ολικά ή εν μέρει, κατά τη δίκη που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση. Ο διάδικος που νίκησε έχει δικαίωμα να ασκήσει αναίρεση, εφόσον έχει προς τούτο έννομο συμφέρον, τη συνδρομή του οποίου πρέπει ρητά να επικαλείται. Η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος κρίνεται από την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 68 ΚΠολΔ και έλλειψη του, που ερευνάται αυτεπαγγέλτως σε κάθε στάση της δίκης, κατ' άρθρο 73 ΚΠολΔ, συνεπάγεται στην απόρριψη της αίτησης αναίρεσης, ως απαράδεκτης.

Εξάλλου, με την παρ. 3 του άρθρου 2 Ν. 201/1975 ορίσθηκε ότι "από 1ης Ιανουαρίου 1976, εις το απασχολούμενον προσωπικόν των Νοσηλευτικών ιδρυμάτων Ν.Δ 2592/1953 επί οκτάωρον ημερησίως, καταβάλλεται αμοιβή δια μίαν ώραν ημερησίως, υπολογιζόμενη κατά τις διατάξεις του εδαφ.γ' της παρ. 3 του άρθρου 5 Ν.Δ. 4548/1966 και από 1-1-1977, αμοιβή για δύο ώρες ημερησίως".

Σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 10/2005 απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, η πρόσθετη αυτή αμοιβή, καταβάλλεται ως κίνητρο, για την προσέλευση μισθωτών σε θέσεις προσωπικού των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων και η αμοιβή αυτή δεν αποτελεί αντάλλαγμα, για απασχόληση πέραν του νομίμου ωραρίου, αλλά αποτελεί τμήμα των νομίμων αποδοχών του προσωπικού, το οποίο, κατά την έναρξη ισχύος του Ν. 201/1975 είχε νόμιμη υποχρέωση παροχής οκτάωρης ημερησίας απασχόλησης.

Περαιτέρω, έγινε δεκτό, ότι η αμοιβή αυτή δεν καταργήθηκε με το Ν. 1505/1984, ο οποίος ρύθμισε (μεταξύ των άλλων) και το μισθολόγιο των εργαζομένων σε Ν.Π.Δ.Δ. (στα οποία περιλαμβάνονται και τα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα). Ειδικότερα, έγινε δεκτό ότι η εν λόγω αμοιβή δεν αποτελεί επίδομα και, συνεπώς, δεν καταργήθηκε με το άρθρο 19 του Ν.1505/1984, αφού δεν αναφέρεται ρητά σ' αυτό ότι καταργείται (ΑΕΔ10/2005).

Όμως, μετά τον νόμο αυτό, επακολούθησε ο Ν. 2470/1997, "Αναμόρφωση μισθολογίου προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης και άλλες συναφείς διατάξεις", με τον οποίο καθιερώθηκε το ενιαίο μισθολόγιο προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης (στο οποίο περιλαμβάνεται και το προσωπικό των υπαλλήλων των Ν,Π.Δ.Δ.-άρθρο 1 παρ. 1γ').

Με το άρθρο 8 του Ν. 2470/1997 καθορίζονται ρητά τα τακτικά επιδόματα, που χορηγούνται, μεταξύ των οποίων και το "Νοσοκομειακό επίδομα, για το προσωπικό των Νοσοκομείων, Κέντρων Υγείας, Κέντρων Ψυχικής Υγείας και Θεραπευτηρίων της Χώρας καθώς και του ΕΚΑΒ (παρ. 7). Στη συνέχεια δε με το άρθρο 10 του ίδιου, ως άνω, νόμου ορίσθηκαν τα διατηρούμενα "επιδόματα και παροχές".

Μεταξύ των διατηρηθέντων επιδομάτων περιλαμβάνονται και τα "επιδόματα τροφής του προσωπικού (πλην ιατρικού) των νοσοκομείων, κέντρων υγείας και θεραπευτηρίων, καθώς και του Ε.Κ.Α.Β" (περ.γ', άρθρου 10). Επίσης, με τα άρθρα 12 και 13 του ίδιου νομού, χορηγήθηκαν τα επιδόματα οικογενειακής παροχής και κινήτρου απόδοσης, αντίστοιχα.

Με την παράγραφο 4 του άρθρου 10 του ίδιου αυτού Ν. 2470/1997, ορίσθηκε ότι "πέραν των ως άνω διατηρουμένων επιδομάτων και παροχών, όλα τα λοιπά επιδόματα, αμοιβές και αποζημιώσεις, που καταβάλλονται στους υπαλλήλους, που εμπίπτουν στις διατάξεις του παρόντος, κατά την έναρξη της ισχύος τους, με οποιαδήποτε ονομασία και από οποιαδήποτε πηγή, περιλαμβανομένων και εκείνων που χορηγήθηκαν με μορφή κινήτρου παραγωγικότητας ή αποδοτικότητας, καθώς και παροχές, για κίνητρο προσέλκυσης και παραμονής, καταργούνται, εφόσον δεν προβλέπεται ρητά η χορήγησή τους από τις διατάξεις του παρόντος".

Τέλος, με το άρθρο 31 του εν λόγω νόμου, καταργήθηκαν τα άρθρα 1-27 του Ν. 1505/1984. Από τις διατάξεις αυτές, προκύπτει, ότι η πρόσθετη αμοιβή του άρθρου 2 παρ. 3 του Ν. 201/1975 η οποία θεσπίσθηκε ως κίνητρο προσέλκυσης σε νοσηλευτικά ιδρύματα, καταργήθηκε από την έναρξη ισχύος του Ν. 2470/1997, ήτοι από 1-1-1997, κατά τη σαφή διατύπωση της παρ. 4 του 10 του νόμου αυτού, εφόσον δεν περιλαμβάνεται στα διατηρούμενα με αυτόν επιδόματα, αμοιβές και αποζημιώσεις, που προβλέπονταν από προγενέστερους νόμους.

Η κατάργηση αυτή δεν αντίκειται στη συνταγματική αρχή της ισότητας, διότι με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 10 παρ. 4 του ν. 2470/1997 καταργήθηκαν όλες οι αμοιβές των υπαλλήλων που υπάγονται στις διατάξεις του νόμου αυτού, οι οποίες θεσπίσθηκαν ως κίνητρο προσέλκυσης και παραμονής, όπως η επίδικη αμοιβή και συνεπώς, δεν έγινε δυσμενής διάκριση του προσωπικού των νοσηλευτικών ιδρυμάτων έναντι των λοιπών υπαγόμενων στον ως άνω νόμο υπαλλήλων.

Εξάλλου, δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι δεν καταργήθηκε με τις ανωτέρω διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 2470/1997 η προβλεπόμενη από τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 201/1975 επίδικη πρόσθετη αμοιβή από τη μεταγενέστερη ρητή κατάργηση της τελευταίας αυτής διάταξης με την παρ. 6 του άρθρου 9 του ν. 3670/2008, διότι, όπως προκύπτει από την εισηγητική έκθεση του νόμου αυτού, τούτο έγινε για λόγους δημοσίου συμφέροντος, ήτοι για το λόγο ότι η ανωτέρω ρητά καταργούμενη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 201/1975 εμπίπτει στις διατάξεις του άρθρου 28 του ν. 3105/2003, (Α' 297), με την παρ. 1 του οποίου είχαν καταργηθεί, μεταξύ άλλων και οι διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 2470/1997.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, που δίκασε ως Εφετείο έφεση κατά απόφασης Ειρηνοδικείου, με αυτήν έγινε εν μέρει δεκτή η ένδικη αγωγή των αναιρεσειόντων, εργαζομένων με σχέση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στο αναιρεσίβλητο Ν.Π.Δ.Δ., με την οποία ζήτησαν την καταβολή σ' αυτούς του ανωτέρω, από το άρθρο 2 παρ.3 του ν. 201/1975, επιδόματος για τη χρονική περίοδο από 1-1-2001 έως 31-12-2005, επιδικάσθηκε σ' αυτούς το εν λόγω επίδομα για τη χρονική περίοδο από 1-1-2004 έως 31-12-2005, το οποίο υποχρεώθηκε να καταβάλει το αναιρεσίβλητο "με το επιτόκιο υπερημερίας 6% από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής", ενώ οι αντίστοιχες αξιώσεις τους για την χρονική περίοδο από 1-1=2001 έως 31-12-2003 απορρίφθηκαν κατά παραδοχή, ως βάσιμης, ένστασης παραγραφής του άρθρου 48 παρ.1 του ν.δ. 496/1974 "περί Λογιστικού των Ν.Π.Δ.Δ." του αναιρεσιβλήτου.

Κρίνοντας έτσι το Δικαστήριο της ουσίας επιδίκασε στους αναιρεσείοντες επίδομα το οποίο δεν δικαιούνταν, αφού αυτό καταργήθηκε, σύμφωνα με όσα ανωτέρω εκτίθενται προ του επίδικου χρονικού διαστήματος. Επομένως, οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι με τους πρώτο και δεύτερο λόγους αναίρεσης, από το άρθρο 560 αριθ.1 ΚΠολΔ, αποδίδουν στο Δικαστήριο της ουσίας παραβίαση, με εσφαλμένη εφαρμογή, του άρθρου 48 παρ.1 του ΝΔ 496/1974 "περί Λογιστικού των Ν.Π.Δ.Δ.", γιατί δέχθηκε ότι η ένδικη απαίτηση τους υπόκειται σε διετή και όχι σε πενταετή παραγραφή από τον χρόνο της γένεσης της, καθώς και των άρθρων, 21 του Κώδικα περί δικών του Δημοσίου (Π.Δ. 26.6/10.7.1944), 4 παρ.1 , 20 παρ.1 του Συντάγματος, 6 και 14 της ΕΣΔΑ.2 παρ.3 α,β 14 παρ.1 και 26 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, που κυρώθηκε με το Ν. 2462/1997, διότι, κατά παραβίαση των αρχών της ισότητας και της αναλογικότητας, όρισε το ύψος του επιτοκίου υπερημερίας που όφειλε να καταβάλει το αναιρεσίβλητο επί του επιδικασθέντος ποσού των επιδομάτων τους σε 6%, στερούνται εννόμου συμφέροντος προς άσκηση των λόγων αυτών, οι οποίοι, ως εκ τούτου, είναι απαράδεκτοι, καθόσον, όπως εκτέθηκε, το επίδικο επίδομα καταργήθηκε από 1-1-1997 και συνεπώς αυτοί δεν εξοπλίζονταν με αντίστοιχη αξίωση κατά το επίδικο χρονικό διάστημα.

Επίσης, ο εκ του άριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ. λόγος δεν μπορεί να προβληθεί κατά αποφάσεων των Ειρηνοδικείων και του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, που δικάζει εφέσεις κατ' αποφάσεων Ειρηνοδικείων, καθόσον δεν περιλαμβάνεται στους περιοριστικά από το άρθρο 560 αναφερόμενους λόγους αναιρέσεως.

Συνεπώς, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες παραπονούνται για έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι, προεχόντως, απαράδεκτος.

Επειδή, μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-7-2008 αίτηση των Χ1 κ.λ.π., για αναίρεση της 83/2008 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του παρισταμένου αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Απριλίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 21 Ιουλίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ