1369/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1369 / 2017 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1369/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, ο οποίος ορίστηκε με την …/2017 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ασπασίας Καρέλλου, Δήμητρα Κοκοτίνη - Εισηγήτρια, Γεώργιο Μιχολιά, Θεόδωρο Τζανάκη και Νικόλαο Πιπιλίγκα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 9 Μαΐου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Σ. Φ. του Α., 2)Σ. Κ. του Δ., 3)Β. Μ. του Ι., 4)Χ. Π. του Δ., 5)Α. Γ. του Ν., 6)Ι. Α., 7)Σ. Λ. του Κ., 8)Κ. Μ. του Χ., 9)Θ. Μ. - Τ. του Κ., 10)Ι. Κ. (J. K.) του R., 11)Ε. Γ. του Θ., 12)Δ. Κ. του Χ., 13)Ά. Π., 14)Λ. Δ., 15)Σ. Κ. του Λ., 16)Α. Π. του Γ., 17)Ε. Π. του Γ., 18)Α. Κ. του Γ., 19)Π. Π., 20)Ν. Σ. του Σ., 21)Μ. Π., 22)Α. Π., 23)Δ. Γ., 24)Τ. Π. του Σ., 25)Ε. Α. του Α., 26)Ε. Κ. του Α., 27)Ν. Κ. του Α., 28)Β. Κ., 29)Π. Σ. και 30)Μ. Λ. όλων κατοίκων .... Οι 1η, 2η, 6η, 11η, 12η, 14η, 15ος, 16ος, 18η, 21η, 24ος, 26η, 27ος και 30ος παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αναστάσιο Παναγιωτόπουλο και οι λοιποί (3η, 4η, 5η, 7ος, 8η, 9η, 10η, 13η, 17η, 19η, 20ος, 22η, 23η, 25ος, 28η και 29η)) εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο τους, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο", νόμιμα εκπροσωπούμενο, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αλεξάνδρα Κωνσταντινίδου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/12/2013 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Καλλιθέας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 245/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 2709/2016 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27/9/2016 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την παράγραφο 3 του άρθρου 13 του ν.δ. 4111/1960 (Α' 163) ορίσθηκε ότι ''Χειρισταί ακτινολογικών μηχανημάτων, εμφανισταί ακτινολογικών εργαστηρίων και ραδιοφυσικοί (χειριζόμενοι ραδιοϊσότοπα) εργαζόμενοι εις ακτινολογικά εργαστήρια Νομικών Προσώπων Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, Δημοτικά Ιδρύματα και πάσης φύσεως εργαστήρια, δικαιούνται πλέον της κανονικής των αδείας απουσίας και τοιαύτη επικινδύνου εργασίας, μηνιαίαν κατ' έτος.

Το επίδομα ακτινοβολίας, οριζόμενον επί του βασικού μισθού καταβάλλεται κατά την κανονικήν και μηνιαίαν επικινδύνου εργασίας άδειαν''. Η διάταξη αυτή παρέμεινε σε ισχύ για τον ιδιωτικό τομέα μέχρι τη ρητή δια νόμου κατάργησή του με το άρθρο 66 παρ. 6 του ν. 3984/2011 (Α' 150), το οποίο ορίζει τα ακόλουθα: ''Οι εργαζόμενοι στις Υπηρεσίες Υγείας του Δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, που εκτίθενται σε ιοντίζουσες ακτινοβολίες και δοσιμετρούνται σύμφωνα με τον εκάστοτε ισχύοντα κανονισμό ακτινοπροστασίας με ατομικό δοσίμετρο σώματος:

α) όταν η ετήσια αθροιστική δόση ακτινοβολίας που δέχονται μετρηθεί στο 25% του μέγιστου επιτρεπόμενου ορίου που θέτει ο Κανονισμός Ακτινοπροστασίας, τον αμέσως επόμενο μήνα δύνανται να λάβουν άδεια ακτινοπροστασίας είκοσι ενός (21) συνεχών ημερών, β) όταν η ετήσια αθροιστική δόση ακτινοβολίας που δέχονται μετρηθεί στο 50% του μέγιστου επιτρεπόμενου ορίου που θέτει ο Κανονισμός Ακτινοπροστασίας, τον αμέσως επόμενο μήνα υποχρεούνται να λάβουν επιπρόσθετη άδεια ακτινοπροστασίας είκοσι ενός (21) συνεχών ημερών, γ) όταν η ετήσια αθροιστική δόση ακτινοβολίας που δέχονται μετρηθεί στο 75% του μέγιστου επιτρεπόμενου ορίου που θέτει ο Κανονισμός Ακτινοπροστασίας, τον αμέσως επόμενο μήνα υποχρεούνται να λάβουν επιπρόσθετη άδεια ακτινοπροστασίας σαράντα δύο (42) συνεχών ημερών.

Ειδικά για τους εργαζόμενους στις υπηρεσίες υγείας που εκτίθενται σε ιοντίζουσες ακτινοβολίες και δοσιμετρούνται με επιπλέον δοσίμετρο χειρός ή δακτύλων οι άδειες χορηγούνται κατά τα ως άνω α`, β` και γ` λαμβάνοντας υπόψη ταυτοχρόνως και τα αντίστοιχα όρια αθροιστικών δόσεων για την άκρα χείρα. Οι διατάξεις των άρθρων 13 παρ. 3 του ν.δ. 4111/1960 (Α` 163), 12 του β.δ. 993/1966 (Α` 271), 2 παρ. 2 του ν. 1821/1988 (Α` 271), 74 παρ. 1 εδάφιο 5 του ν. 2071/1992 (Α` 149), καθώς και κάθε άλλη διάταξη με την οποία προβλέπεται άδεια ακτινοπροστασίας προφύλαξης, καταργούνται''.

Εξάλλου, στην παράγραφο 27 του άρθρου 4 των ΣΣΕ και ΔΑ της Ομοσπονδίας Συλλόγων Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων Ελλάδας (ΟΣΝΙΕ) ''για τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στις Ιδιωτικές Κλινικές, Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων, Οίκους Ευγηρίας, Διαγνωστικά Κέντρα, Ιατρικά Εργαστήρια κλπ όλης της χώρας'', της οποίας (Ομοσπονδίας) είναι μέλος η πρωτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση με την επωνυμία ''Σωματείο Εργαζομένων Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου'' (κωδικοποίηση 2007), ορίζεται ότι ''Η μηνιαία ετήσια άδεια επικίνδυνης εργασίας, πλέον της κανονικής αδείας απουσίας, που δικαιούνται όλοι οι εργαζόμενοι στα ακτινολογικά εργαστήρια σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου13 του ν.

δ. 4111/1960 και το ισχύον μειωμένο ωράριο εργασίας των 6 ωρών για την χειμερινή περίοδο και 5,30 ωρών για τη θερινή περίοδο χορηγείται και εφαρμόζεται και στους νοσηλευτές-τριες και στους βοηθούς νοσηλευτές-τριες καθώς και στο λοιπό προσωπικό (παρασκευαστές, τραυματιοφορείς, καταγραφείς-γραμματείς ΗΛ/Υ, βοηθούς θαλάμου, τεχνολόγους συντηρητές κλπ), που εργάζονται, με κύρια απασχόληση σε ακτινολογικά εργαστήρια, εργαστήρια ακτινοθεραπείας, εργαστήρια ραδιοϊσοτόπων, πυρηνικής ιατρικής και αιμοδυναμικά εργαστήρια''. 2.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμός 1 ΚΠολΔ, όπως το άρθρο αυτό ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση και αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σ' αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, δηλαδή εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης, που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (Ολ ΑΠ 1/2016, 2/2013, 7/2006).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα αυτού ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικά και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν (ΑΠ 319/2017, 130/2016, 1420/2013).

Στην προκείμενη περίπτωση το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, δικάζοντας ως εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του τα ακόλουθα: Ότι το εναγόμενο (ήδη αναιρεσίβλητο) Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο ιδρύθηκε με το ν. 2012/1992, σε συνδυασμό με το άρθρο 34 του ν. 2072/1992, αποτελεί νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, εκτός του δημόσιου τομέα και έχει ως σκοπό την παροχή υπηρεσιών υγείας και νοσηλείας στους τομείς της καρδιολογίας-καρδιοχειρουργικής και της έρευνας.

Ότι οι ενάγοντες (ήδη αναιρεσείοντες) προσληφθέντες κατά τις ημερομηνίες που αναφέρονται στον συνημμένο στην αγωγή τους πίνακα, απασχολούνται από το εναγόμενο δυνάμει συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου με την ειδικότητα του νοσηλευτή και βοηθού νοσηλευτή οι είκοσι έξι πρώτοι, του μηχανικού βιοϊατρικής τεχνολογίας οι εικοστός έβδομος και εικοστός όγδοος και του φυσικού ιατρικής ή ραδιοφυσικού η εικοστή ένατη και ο τριακοστός.

Ότι, εκτός από τους 27ο, 28ο, 29η και 30ό των εναγόντων, κανείς από τους υπόλοιπους ενάγοντες δεν έχει την ειδικότητα που απαιτεί η διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 13 του ν.δ. 4111/1960, δηλαδή αυτή του χειριστή ακτινολογικών μηχανημάτων ή του εμφανιστή ακτινολογικών εργαστηρίων ή του ραδιοφυσικού, προκειμένου να εφαρμοσθεί γι' αυτούς η ως άνω διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 13 του ν.δ. 4111/1960.

Επομένως, συνεχίζει το Εφετείο, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που δέχθηκε ότι όλοι οι ενάγοντες παρέχουν στο εναγόμενο τις υπηρεσίες τους με την ειδικότητα είτε του χειριστή ακτινολογικών μηχανημάτων, είτε του συντηρητή ιατρικών μηχανημάτων, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο για τους είκοσι έξι πρώτους των εναγόντων και ειδικότερα την παρ. 3 του άρθρου 13 του ν.δ. 4111/1960, τις από 8-6-1994 και 27-6-1996 ΣΣΕ, στο πεδίο εφαρμογής των οποίων εμπίπτουν είτε ιατροί είτε παραϊατρικό προσωπικό και δη οι ειδικότητες που προβλέπονται στη διάταξη του άρθρου 13 παρ. 3 του ν.

δ. 4111/1960, όχι όμως και οι ειδικότητες των είκοσι έξι εναγόντων, δηλαδή αυτές του νοσηλευτή και βοηθού νοσηλευτή. Ότι σε όλους τους ενάγοντες, εξαιτίας του ότι παρέχουν τις υπηρεσίες τους στα αιμοδυναμικά και ακτινολογικά εργαστήρια, καθώς και στα εργαστήρια πυρηνικής ιατρικής του εναγομένου, καταβάλλονται σύμφωνα με τη διάταξη της παραγράφου 27 του άρθρου 4 των ΣΣΕ και ΔΑ της ΟΣΝΙΕ όλα τα προβλεπόμενα από τις κλαδικές και επιχειρησιακές τους συμβάσεις επιδόματα και δη πέραν του επιδόματος πτυχίου, στάθμης εκπαίδευσης κλπ, καταβάλλονται επιπλέον σε αυτούς τόσο το νοσοκομειακό επίδομα, σε ποσοστό 20% επί του βασικού μισθού τους, όσο και το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας, σε ποσοστό 18% επί του βασικού τους μισθού, ενώ ορισμένοι από αυτούς λαμβάνουν και το ειδικό επίδομα επικίνδυνης εργασίας.

Επίσης, οι ενάγοντες απολάμβαναν κατά το επίδικο χρονικό διάστημα από 2006 έως 2011, επί πλέον των ανωτέρω επιδομάτων τους, και μειωμένο ωράριο εργασίας, ανερχόμενο σε 5,5 ώρες το καλοκαίρι και 6 ώρες το χειμώνα. Ότι τα επιδόματα αυτά, δηλαδή επικίνδυνης εργασίας, ανθυγιεινό και νοσοκομειακό, καταβάλλονται σ' αυτούς τόσο κατά το χρόνο εργασίας τους όσο και κατά τη διάρκεια της απουσίας τους σε ετήσια (κανονική) άδεια ή στη μηνιαία άδεια επικινδύνου εργασίας (άδεια ακτινοβολίας), την οποία αυτοί δικαιούνταν δυνάμει της ήδη καταργηθείσας με το άρθρο 66 του ν. 3984/2011 διάταξης του άρθρου 13 παρ. 3 του ν.δ. 4111/1960.

Δεδομένου δε ότι οι ενάγοντες ελάμβαναν κατά τον επίδικο χρόνο όλα τα ανωτέρω επιδόματα (επικινδύνου εργασίας, ανθυγιεινό και νοσοκομειακό), καθώς και τις σχετικές ειδικές πρόσθετες άδειες και το μειωμένο ωράριο, δεν δικαιούνται να λάβουν το διεκδικούμενο απ' αυτούς ως επίδομα ακτινοβολίας του άρθρου 13 παρ. 3 του ν.δ. 4111/1960, διότι η καταβολή ενός τέτοιου επιδόματος θα ισοδυναμούσε με διπλή καταβολή του ίδιου επιδόματος.

Μετά τις παραδοχές αυτές το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών δέχθηκε την έφεση του εναγομένου και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, η οποία είχε κάνει δεκτή κατ' ουσία την αγωγή, και στη συνέχεια απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, όσον αφορά τους είκοσι έξι πρώτους αναιρεσείοντες, οι οποίοι είναι, κατά τις παραδοχές του Εφετείου, νοσηλευτές και βοηθοί νοσηλευτές, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 13 παρ. 3 του ν.

δ. 4111/1960 και 4 παρ. 27 των ΣΣΕ και ΔΑ της ΟΣΝΙΕ, οι οποίες ήταν εφαρμοστέες, καθόσον οι νοσηλευτές δεν περιλαμβάνονται στις ειδικότητες εκείνες οι οποίες δικαιούνται το επίδομα ακτινοβολίας. Αν ο νομοθέτης ήθελε τη χορήγηση του επιδόματος ακτινοβολίας και στο προσωπικό των νοσηλευτών που απασχολείται στα ακτινολογικά εργαστήρια, θα το όριζε ρητά στη διάταξη του άρθρου 13 παρ. 3 του ν.δ. 4111/1960, με την οποία προβλέπεται η χορήγησή του και στην οποία ορίζονται περιοριστικά τα πρόσωπα που δικαιούνται την εν λόγω παροχή, τα οποία, άλλωστε, πρέπει να απασχολούνται κυρίως και τακτικά με δραστηριότητες συνεπεία των οποίων εκτίθενται σε ακτινοβολία, ώστε να μη μπορεί να γίνει λόγος για διασταλτική ή ανάλογη εφαρμογή αυτής και στους νοσηλευτές.

Εξάλλου, η παράγραφος 27 του άρθρου 4 των σχετικών ΣΣΕ και ΔΑ επεκτείνει το δικαίωμα για λήψη της ειδικής πρόσθετης άδειας επικίνδυνης εργασίας και στους νοσηλευτές, αλλά το επίδομα ακτινοβολίας δεν μπορεί να χορηγηθεί στους ενάγοντες αυτούς ως παρακολουθηματικό της πρόσθετης άδειας επικίνδυνης εργασίας.

Η καταβολή στους αναιρεσείοντες νοσηλευτές ενός τέτοιου επιδόματος δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι προκύπτει ερμηνευτικά από τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 27 των προαναφερόμενων ΣΣΕ και ΔΑ, διότι, σύμφωνα με το άρθρο 80 παρ. 1 του Συντάγματος, η καταβολή οποιουδήποτε μισθού ή επιδόματος απαιτείται να προβλέπεται ρητά στο νόμο και όχι απλώς να συνάγεται ερμηνευτικά.

Περαιτέρω, στις ανωτέρω διατάξεις δεν υπάγονται και οι ενάγοντες 27ος και 28ος, οι οποίοι έχουν την ιδιότητα του μηχανικού βιοϊατρικής τεχνολογίας, ενώ αντίθετα υπάγονται στις επίδικες νομοθετικές ρυθμίσεις οι 29η και 30ός των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι, ως εκ της ειδικότητάς τους (ραδιοφυσικοί), δικαιούνται το επίδομα ακτινοβολίας που ορίζει η διάταξη του άρθρου 13 παρ. 3 του ν.

δ. 4111/1960, το οποίο, όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα, στον οποίο ανήκει το αναιρεσίβλητο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, καταργήθηκε με το άρθρο 66 παρ. 6 του ν. 3984/2011 και όχι με το ν. 2470/1997, που αφορά τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Εν όψει, όμως, των παραδοχών του δικαστηρίου της ουσίας ότι οι ανωτέρω αναιρεσείοντες ελάμβαναν όλα τα προβλεπόμενα από τις κλαδικές και επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας επιδόματα κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, δηλαδή εκτός από τα επιδόματα πτυχίου, στάθμης εκπαίδευσης, ανθυγιεινής εργασίας και νοσοκομειακό, το οποίο ανέρχεται σε ποσοστό 20% επί του βασικού τους μισθού, ορισμένοι από αυτούς ελάμβαναν και το ειδικό επίδομα επικίνδυνης εργασίας, το οποίο ανέρχεται σε ποσοστό 35% επί του βασικού τους μισθού, μεταξύ των οποίων είναι και οι δύο τελευταίοι αναιρεσείοντες, που σύμφωνα με τις σχετικές ΔΑ και ΣΣΕ της ΟΣΝΙΕ δικαιούνται το ανωτέρω επίδομα επικίνδυνης εργασίας ή ακτινοβολίας, ορθώς κρίθηκε από το δικαστήριο της ουσίας ότι δεν το δικαιούνται ούτε και οι αναιρεσείοντες αυτοί.

Επομένως, με τις ανωτέρω παραδοχές, το Εφετείο κατέληξε σε ορθό διατακτικό, έστω και με εσφαλμένη εν μέρει αιτιολογία όσον αφορά τους τέσσερις τελευταίους των αναιρεσειόντων, δεχόμενο ότι το επίδομα ακτινοβολίας ή επικίνδυνης εργασίας έχει ενσωματωθεί στο νοσοκομειακό επίδομα, πράγμα το οποίο ισχύει μόνο για τους εργαζόμενους στα δημόσιο και στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου μετά την έναρξη ισχύος του ν. 2470/1997 (άρθρο 578 ΚΠολΔ).

Συνεπώς, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση της ευθείας παραβίασης των αμέσως πιο πάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεων, είναι αβάσιμος. Πρέπει, επομένως, να απορριφθεί η αναίρεση και να συμψηφισθούν μεταξύ των διαδίκων τα δικαστικά έξοδα, λόγω του ότι η ερμηνεία των κανόνων δικαίου που εφαρμόσθηκαν στην προκείμενη περίπτωση ήταν ιδιαίτερα δυσχερής (άρθρο 179 ΚΠολΔ).

3. Κατά τη διάταξη του άρθρου 579 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν αποδεικνύεται προαποδεικτικώς εκούσια ή αναγκαστική εκτέλεση της απόφασης που αναιρέθηκε, ο Άρειος Πάγος, αν υποβληθεί αίτηση με το αναιρετήριο ή με τις προτάσεις ή με αυτοτελές δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου ως την παραμονή της συζήτησης, διατάζει με την αναιρετική απόφαση την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ο Άρειος Πάγος για να διατάξει την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση, πρέπει αυτή, είτε εκούσια είτε αναγκαστική, να έγινε με βάση την αναιρούμενη απόφαση και όχι με άλλη, γιατί στην τελευταία περίπτωση την επαναφορά διατάσσει, κατά το άρθρο 581 παρ. 3 ΚΠολΔ, το δικαστήριο της παραπομπής ενώπιον του οποίου συζητείται και πάλι η έφεση μετά την αναίρεση.

Σε περίπτωση που η εκτέλεση έγινε δυνάμει προσωρινά εκτελεστής απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, αν η απόφαση αυτή δεν έχει επικυρωθεί από το Εφετείο με την αναιρεθείσα απόφασή του, δεν είναι παραδεκτή η αίτηση επαναφοράς στο δικαστήριο του Αρείου Πάγου, διότι δεν υπάρχει ταυτότητα μεταξύ εκτελεσθείσας και αναιρεθείσας απόφασης (ΑΠ 315/2017, 506/2017, 443/2016).

Στην προκείμενη περίπτωση το αναιρεσίβλητο νομικό πρόσωπο υπέβαλε με τις προτάσεις της παρούσας συζήτησης, που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου αυτού την παραμονή της συζήτησης της υπόθεσης (8-5-2017), αίτηση με την οποία ζητεί να διαταχθεί η επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση και να υποχρεωθούν οι αναιρεσείοντες να του αποδώσουν το ποσό των 1500 ευρώ, που κατέβαλε σε καθέναν από αυτούς για κεφάλαιο, σε εκτέλεση της προσωρινώς εκτελεστής υπ' αριθμ. 245/2014 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Καλλιθέας, η οποία όμως στη συνέχεια, όπως προαναφέρθηκε, εξαφανίστηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και δεν επικυρώθηκε από την τελευταία, ώστε να θεωρείται ότι ενσωματώθηκε σε αυτή.

Η αίτηση αυτή είναι, επομένως, απορριπτέα ως απαράδεκτη, διότι το ανωτέρω ποσό καταβλήθηκε από το αναιρεσίβλητο σε εκτέλεση της πρωτόδικης απόφασης, που είναι διαφορετική από την προσβαλλόμενη με την ένδικη αίτηση αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-9-2016 αίτηση για αναίρεση της 2709/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Συμψηφίζει στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

Απορρίπτει την αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Ιουλίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Ιουλίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ