Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility as it challenges facts and evidence evaluation rather than substantive law.

Απόφαση 1369 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1369/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:........, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Θεοδοσίου.

Της αναιρεσίβλητης:........, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Σακελλαρίου, βάσει δηλώσεως κατ΄ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-12-1999 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ελευσίνας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 178/2002 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 19-9-2003 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 16-9-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 19-9-2003 (καταθ.85/23-9-2003) αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο : 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ΄ αυτούς΄ ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης, του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ΄ ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείσθηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι, κατά την ανωτέρω διάταξη, τέσσερις λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθ. 1, 2, 4, 5, και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως μερικοί δεν ταυτίζονται απολύτως. Η απαρίθμηση των προαναφερομένων λόγων αναιρέσεως, είναι, όπως σαφώς συνάγεται και από τη λέξη «μόνο», περιοριστική (Ολ.

ΑΠ 45/1987). Συνακόλουθα, οι δεύτερος, τέταρτος και πέμπτος λόγοι της υπό κρίση αιτήσεως, με τους οποίούς ο αναιρεσείων ισχυρίζεται, αντιστοίχως, ότι : α) εσφαλμένως το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ερμήνευσε και εφάρμοσε τους δικονομικού δικαίου κανόνες ως προς το καθεστώς της αποδείξεως…… με την σχετική κατανομή του βάρους απόδειξης των αγωγικών ισχυρισμών, καθώς και του αντίστοιχου βάρους επί της αιτιολογημένης αρνήσεως της αγωγής, την οποία προέβαλε» (2ος λόγος), β) κατά παράβαση της διάταξης του άρθρου 387 ΚΠολΔ το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέδωσε, δια της προσβαλλομένης αποφάσεώς του, καταλυτική ισχύ αποδείξεως…..

στην από μηνός Ιανουαρίου 2001 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του .....» (4ος λόγος) και γ) «σε κάθε περίπτωση το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν ασχολήθηκε με κανένα λόγο της εφέσεως και κατέλιπε αυτούς αναπάντητους …… και στερήθηκε τη σε δεύτερο βαθμό ουσιαστική κρίση της υπόθεσής του κατά παράβαση του συνταγματικά καταχυρωμένου σχετικού δικαιώματός του και των κανόνων του ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου» (5ος λόγος), που δεν περιλαμβάνονται στους περιοριστικώς, κατά τα ανωτέρω, προβλεπομένους, από τις διατάξεις του άρθρου 560 ΚΠολΔ, λόγους αναιρέσεως, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

Αν θεωρηθεί δε ότι ο αναιρεσείων, με τον λόγο αυτό (πέμπτο) προβάλλει την πλημμέλεια της παραβίασης κανόνα ουσιαστικού δικαίου, η οποία προβλέπται στο άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται, όπως έπρεπε, με σαφήνεια και μάλιστα εναρίθμως ο φερόμενος ότι παραβιάστηκε κανόνας δικαίου και η έννομη συνέπεια, καθώς και το νομικό σφάλμα, δηλαδή πού ακριβώς εντοπίζεται η παράβαση κατά την ερμηνεία και εφαρμογή του κανόνα (Ολ.

ΑΠ 32/1996, 1/1995), δεδομένου ότι δεν αρκεί η αόριστη αναφορά ότι το δικαστήριο (δευτεροβάθμιο) παρέβη το συνταγματικό κατοχυρωμένο δικαίωμά του και τους κανόνες του ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ, που αντιστοιχεί στη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Με τον λόγο αυτόν ελέγχεται η απόφαση για παράβαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου τόσο με ψευδή ερμηνεία, όσο και με εσφαλμένη εφαρμογή (Ολ. ΑΠ 23/1994). Αφορά ο άνω λόγος μόνο την ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου και όχι και την εκ πλαγίου και ο έλεγχος της παραβιάσεως γίνεται σε περίπτωση που το δικαστήριο εξέτασε την υπόθεση κατ΄ ουσία, αποκλειστικά με βάση τις παραδοχές της αποφάσεως.

Από τα όσα ήδη εκτέθηκαν επί του λόγου αναιρέσεως από τον αριθ. 1 εδ. α΄ του άρθρου 560 ΚΠολΔ συνάγεται ότι είναι απαράδεκτος αυτός ο λόγος αν υπό την επίκληση συνδρομής των προϋποθέσεών του, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση πραγματικών περιστατικών από το δικαστήριο της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1, Ολ.

ΑΠ 1/1995). Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων, με τους πρώτο και τρίτο λόγους της αιτήσεώς του, παραπονείται για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή «των διατάξεων των άρθρων 1033 και 1045, σε συνδυασμό με το 974 ΑΚ» (πρώτος λόγος) και «1045 ΑΚ» (τρίτος λόγος). Προς θεμελίωση, όμως, των λόγων αυτών ο αναιρεσείων επικαλείται μόνο ότι το, ως Εφετείο δικάσαν, Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηλείας, αφενός κακώς δέχθηκε ότι το επίδικο ακίνητο περιλαμβάνεται στους τίτλους κτήσεως της αναιρεσίβλητης και της δικαιοπαρόχου της και αφετέρου εσφαλμένως εκτίμησε τις αποδείξεις ως προς το θέμα ποιός από τους διαδίκους είχε τη νομή του επιδίκου ακινήτου τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Βάλλει, δηλαδή, ουσιαστικά ο αναιρεσείων κατά της, από το ως άνω δικαστήριο, αναιρετικά ανέλεγκτης εκτίμησης πραγματικών γεγονότων και γι΄ αυτό είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι οι προαναφερόμενοι λόγοι. Ακολούθως πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση. Επιδίκαση δικαστικών εξόδων δεν γίνεται ελλείψει σχετικού αιτήματος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 19-9-2003 αίτηση του ....... για αναίρεση της 178/2002 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ