Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the contested first-instance judgment was absorbed by the appellate decision.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against the 296/2000 appellate decision and the 248/1998 first-instance judgment. The appellants argued the lower court erred in applying interpretation rules regarding a power of attorney, but the court found no specific ground for review. The appeal was rejected because the first-instance judgment was legally absorbed into the final appellate ruling, rendering a separate challenge to it procedurally impossible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 553 of the Code of Civil Procedure; Art. 559(1) of the Code of Civil Procedure: An appeal is inadmissible if it targets a first-instance judgment that has been absorbed into a subsequent appellate decision, as the original judgment ceases to exist independently.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1367 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1367/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειουσών: 1) ........ και 2) ........, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Ναθαναήλ.
Της αναιρεσίβλητης: ........, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εμμανουήλ Κουτσούκο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-7-1988 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2/1989μη οριστική,248/1998 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 249/1999 μη οριστική, 296/2000 οριστική του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση των οριστικών αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 18-10-2000 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 9-10-2001 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Γεωργίου Ναυπλιώτη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, από τις διατάξεις του άρθρου 553 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι αν ασκηθεί έφεση κατά πρωτοδίκου αποφάσεως, πλήττουσα αυτήν ως προς όλα τα κεφάλαιά της, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η εφετειακή απόφαση, είτε με αυτήν απορρίφθηκε η έφεση, είτε έγινε δεκτή, καθόσον στη μεν πρώτη περίπτωση η πρωτόδικη απόφαση ενσωματώνεται στην εφετειακή, στη δε δεύτερη εξαφανίζεται. Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, κατά το μέρος της που στρέφεται κατά της 248/1998 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, καθόσον η απόφαση αυτή, μετά την απόρριψη των κατ΄ αυτής ασκηθεισών εφέσεων, ενσωματώθηκε στην αναιρεσιβαλλομένη υπ΄ αριθ. 296/2000 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ . 1 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάστηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ., οι οποίοι όμως εφαρμόζονται τότε μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά, ως προς αυτό, κρίση του, διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία ως προς τη δήλωση της βούλησης των συμβαλλομένων.
Επομένως, τότε μόνο ιδρύεται λόγος αναίρεσης από το ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς αυτούς κανόνες, όταν από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας διαπίστωσε ευθέως ή εμμέσως ότι υπάρχει κενό ή αμφιβολία στις δηλώσεις των συμβαλλομένων και παρόλα αυτά δεν τις εφάρμοσε.
Το στοιχείο αυτό, ότι το δικαστήριο διαπίστωσε κενό ή αμφιβολία στις δηλώσεις των συμβαλλομένων, πρέπει να επικαλείται ο αναιρεσείων για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος αναίρεσης. Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείουσες, μολονότι με το μοναδικό λόγο αναίρεσης αποδίδουν στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι εσφαλμένα εφάρμοσε τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 Α.
Κ. με το να δεχτεί ότι δεν υπάρχει στην πληρεξουσιότητα που δόθηκε από την πρώτη απ' αυτές (........) στον ........., εργολάβο οικοδομών, με το ......... πληρεξούσιο του συμβολαιογράφου Ρόδου ........., προς μεταβίβαση των υπό ανέγερση επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών, η αίρεση της εξόφλησης απ΄ αυτόν (πληρεξούσιο) εντός έξι (6) μηνών από την κατάρτιση του πληρεξούσιου εγγράφου, δηλαδή από τις 6-11-1984, μέρους του ενυπόθηκου χρέους της προς το Ελληνικό Δημόσιο από 1.500.000 δραχμών, δεν επικαλούνται ότι το Εφετείο για να προσφύγει στην ερμηνεία του παραπάνω πληρεξούσιου εγγράφου διαπίστωσε, ευθέως ή εμμέσως, ότι υπάρχει κενό ή αμφιβολία στην περιεχόμενη στο εν λόγω πληρεξούσιο έγγραφο σχετική δήλωση αυτής (πρώτης αναιρεσείουσας).
Επομένως, ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Σε κάθε όμως περίπτωση ο ίδιος λόγος είναι απορριπτέος και ως αβάσιμος, διότι από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο δεν διεπίστωσε κενό ή αμφιβολία αναφορικά με τη δήλωση της πρώτης αναιρεσείουσας που περιέχει στο προμνημονευόμενο πληρεξούσιο συμβόλαιο.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 18-10-2000 αίτηση για αναίρεση της 296/2000 απόφασης του Εφετείου Δωδεκανήσου και της 248/1998 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου.
Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαϊου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουνίου 2006.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ