Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to improper document submission and lack of evidence of non-consideration.

Απόφαση 1366 / 2024 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1366/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ζαμπέττα Στράτα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Δουρουκλάκη - Εισηγητή, Γεώργιο Αυγέρη, Μαρία Σιμιτσή - Βετούλα και Αριστείδη Βαγγελάτο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 25 Απριλίου 2023, με την παρουσία και της Γραμματέως Α. Α., για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Β. του Δ., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Βήττα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ Α.Ε." (ΔΕΗ Α.Ε.), η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Περικλή Κατσαούνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-11-2015 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και άλλου προσώπου που δεν είναι διάδικος στη δίκη αυτή, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κοζάνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 157/2018 του ίδιου Δικαστηρίου και 102/2022 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10-10-2022 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση από 10-10-2022 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης στη Γραμματεία του εκδόσαντος την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση Δικαστηρίου 22/12-10-2022 αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η εκδοθείσα, κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων και κατά την ειδική διαδικασία που ακολουθείται για την επίλυση των περιουσιακών διαφορών, με αριθμό 102/2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση του δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου, έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η από 12-3-2020 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 24/2020 έφεση, κατά της με αριθμό 157/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης, το οποίο είχε απορρίψει ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την από 25-11-2015 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 418/68/4-12-2015 αγωγή, που είχε ως αντικείμενο την καταβολή στον Γ.

Β. (μη διάδικο στην παρούσα δίκη) και τον ενάγοντα ήδη αναιρεσείοντα Α. Β. χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης από τον επελθόντα, λόγω εργατικού ατυχήματος, υπό τις εκτιθέμενες συνθήκες, θάνατο του πατέρα τους. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 1, 566 παρ. 1 και 144 του ΚΠολΔ).

Είναι, συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και την βασιμότητα του διαλαμβανομένου σε αυτή μοναδικού λόγου αναιρέσεως (άρθρο 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ). Κατά το άρθρο 559 αριθμ.11 εδάφ. γ` του KΠολΔ, συντρέχει λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των κρίσιμων γεγονότων ή πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, δηλαδή λυσιτελών, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διαμορφώνοντας το διατακτικό της απόφασης (ΑΠ Ολομ. 42/2002, ΑΠ 845/2018, ΑΠ 343/2017), οφείλει να λάβει υπόψη του τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα είτε για άμεση απόδειξη είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκλησή τους από τον διάδικο.

Δεν θεμελιώνεται, όμως, ο λόγος αυτός, αν προκύπτει από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίστηκαν με επίκληση. Αρκεί γι` αυτό η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου, χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολόγησης του καθενός, εφόσον από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της, προκύπτει αναμφίβολα η λήψη υπόψη του αποδεικτικού μέσου.

Δεν συνάγεται ότι δεν έχει ληφθεί υπόψη έγγραφο από μόνο το γεγονός ότι μνημονεύονται στην πληττόμενη απόφαση όλα τα έγγραφα, εκτός από εκείνο στο οποίο αναφέρεται η αναιρετική αιτίαση. Πάντως, η γενική αυτή αναφορά της λήψης υπόψη όλων των αποδείξεων που με επίκληση προσκομίστηκαν δεν αποκλείει την ίδρυση του παρόντος λόγου αναίρεσης για κάποιο αποδεικτικό μέσο, όταν από το περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται απολύτως βέβαιο ότι τούτο έχει ληφθεί υπόψη.

Αρκεί και μόνο η ύπαρξη αμφιβολιών για την ίδρυση του παρόντος λόγου αναίρεσης (ΑΠ Ολομ. 8/2016, 2/2008). Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός, θα πρέπει στην αίτηση αναίρεσης να αναφέρεται: α) ποίες είναι οι αποδείξεις που με επίκληση προσκομίστηκαν και τις οποίες δεν έλαβε υπόψη του το δικαστήριο της ουσίας, β) ο κρίσιμος ισχυρισμός για τον οποίο το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τις αποδείξεις και γ) η επίδραση που έχει αυτός στο διατακτικό της απόφασης, το οποίο και θα ήταν διαφορετικό χωρίς τη σχετική παράλειψη (ΑΠ 1221/2018, ΑΠ 845/2018).

Για τον έλεγχο όμως της ουσιαστικής βασιμότητας του λόγου αυτού αναίρεσης είναι αναγκαία η προσκόμιση των αποδεικτικών μέσων, τα οποία αφορά η εν λόγω αναιρετική αιτίαση, προκειμένου να διακριβωθεί το επικαλούμενο περιεχόμενο αυτών, με το οποίο θα ελεγχθεί η μη λήψη τους υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 987/2022, ΑΠ 1521/2021, ΑΠ 93/2020, ΑΠ 172/2020, ΑΠ 388/2018, ΑΠ 1037/2010, ΑΠ 336/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή επισκόπησή της, δέχτηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα:

"...Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων και την ανωμοτί εξέταση του εν προκειμένω εκκαλούντος- ενάγοντος στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, οι οποίες περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης αυτού, όλα τα έγγραφα, που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, άλλα από τα οποία λαμβάνονται υπόψη ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα και άλλα ως δικαστικά τεκμήρια, αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Ο θανών και πατέρας του εκκαλούντος, Δ. Β. του Γ. εργαζόταν στην επιχείρηση της εναγομένης, που βρίσκεται στον ΑΗΣ Καρδιάς Πτολεμαίδας, από το έτος 1981, αρχικά με δίμηνες συμβάσεις εργασίας ως έκτακτος μηχανοτεχνίτης, στη συνέχεια ως μηχανοτεχνίτης φυλακής στον τομέα λειτουργίας του σταθμού, ως βοηθός επιτηρητής ατμοηλεκτρικής μονάδας, ως επιτηρητής ατμοηλεκτρικής μονάδας, ως χειριστής πίνακα ατμοηλεκτρικής μονάδας και από τα έτη 1988 μέχρι 1991 ως βοηθός τεχνικός ασφαλείας στον υποτομέα υγιεινής και ασφάλειας, από δε την 30-5-1991 μέχρι την 7-1-2011, ημερομηνία του θανάτου του, ως τεχνικός ασφαλείας στον ως άνω υποτομέα υγιεινής του ΑΗΣ Καρδιάς.

Τα καθήκοντα του με την παραπάνω ιδιότητα του τεχνικού ασφαλείας ήταν αφενός συμβουλευτικά, παρέχοντας υποδείξεις στον εργοδότη σε θέματα που αφορούσαν στην υγιεινή και στην ασφάλεια των εργαζομένων (άρθρο 6 ν. 1568/1985) αφετέρου εποπτικά, επιβλέποντας τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων από πλευράς υγιεινής και ασφάλειας (ατομικά μέσα προστασίας, αξιολόγηση εργατικών ατυχημάτων, έλεγχος συστημάτων πυρασφάλειας, τήρηση κανόνων ασφαλείας από εργαζόμενους, άρθρο 7 ν. 1568/1985).

Στις 7-12-2010 ο ανωτέρω ξεκίνησε με το ιδιωτικό αυτοκίνητο του από την κατοικία του στην Κοζάνη με προορισμό τον τόπο της εργασίας του, που βρίσκεται στο 14° χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού Κοζάνης-Πτολεμαίδας, κατά την μετάβασή του, όμως, στον τόπο εργασίας του έσκασε το ελαστικό του αυτοκινήτου του με αποτέλεσμα το όχημα του να παρεκκλίνει της πορείας του και διά τούτο, αφού ακινητοποίησε αυτό και ενημέρωσε για το συμβάν την υπηρεσία του, κάλεσε την οδική βοήθεια προκειμένου να μεταφέρει το όχημα σε συνεργείο για την αντικατάσταση του ελαστικού.

Κατά τον χρόνο αναμονής του για την άφιξη της οδικής βοήθειας υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και διακομίστηκε αρχικά στο Γ.Ν. Κοζάνης "Μαμάτσειο-Μποδοσάκειο" και στη συνέχεια στο Γ.Ν. Ιπποκράτειο της Θεσσαλονίκης με διάγνωση εγκεφαλική αιμορραγία. Στις 10-12-2010 η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, ενώ στις 16-12-2010 τραχειοστομήθηκε και μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας της νευροχειρουργικής κλινικής του ως άνω νοσοκομείου, όπου παρέμεινε μέχρι την 7η- 1-2011, οπότε και απεβίωσε συνεπεία καρδιοαναπνευστικής ανεπάρκειας.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο θανών αντιμετώπιζε χρόνιο πρόβλημα καρδιοπάθειας (στεφανιαία νόσο), έχοντας υποστεί ήδη από το έτος 2002 οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου εξαιτίας του οποίου χορηγήθηκε σε αυτόν αναρρωτική άδεια δύο μηνών από την πρωτοβάθμια υγειονομική επιτροπή Ν. Κοζάνης, σύμφωνα με το ατομικό βιβλιάριο υγείας ασθενούς.

Επιπλέον, το έτος 2004 υποβλήθηκε σε αγγειοπλαστική, ενώ για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος υγείας του ο θανών υποβαλλόταν σε συστηματική αντιστηθαγχική αγωγή και είχε νοσηλευτεί πολλές φορές για προκάρδιο άλγος σε διάφορα νοσοκομειακά ιδρύματα και παρακολουθούνταν τακτικά από ιδιώτη καρδιολόγο της Κοζάνης.

Καθ' όλο το χρονικό διάστημα, που ο θανών αντιμετώπιζε το παραπάνω πρόβλημα υγείας, δεν αποδείχθηκε ότι μερίμνησε να ενημερώσει την εφεσίβλητη εργοδότρια εταιρία για αυτό, ούτε αιτήθηκε την αντικατάσταση των καθηκόντων που του είχαν ανατεθεί με καθήκοντα που δε θα προκαλούσαν σε αυτόν προβλήματα άγχους και ψυχολογικής πίεσης.

Άλλωστε, ο θανών και λόγω της ιδιότητάς του, ως τεχνικός ασφαλείας στον υποτομέα υγιεινής και ασφάλειας, κύριο καθήκον του οποίου ήταν να προτρέπει τους εργαζόμενους που επόπτευε να υποβάλλονται σε τακτικούς ιατρικούς ελέγχους, όφειλε να μεριμνήσει να υποβάλλεται και ο ίδιος σε τακτικούς ιατρικούς ελέγχους αλλά και να ενημερώσει την υπηρεσία του για το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε, γεγονός που δεν αποδείχθηκε ότι έπραττε, καθόσον από τα προσκομιζόμενα με επίκληση από τον εκκαλούντα έγγραφα δεν αποδείχθηκε ότι ο ανωτέρω παραπονέθηκε, είτε με προσωπικό έγγραφο, είτε με οποιαδήποτε άλλη ενέργειά του, στα αρμόδια όργανα της εναγομένης για το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε, ούτε ζήτησε την αλλαγή θέσεως εργασίας, εφόσον θεωρούσε ότι αυτή του προκαλούσε ιδιαίτερο άγχος και πίεση που επιβάρυνε την κατάσταση της υγείας του. 'Αλλωστε ο ανωτέρω μέχρι τον χρόνο του θανάτου του εργαζόταν στην επιχείρηση της εφεσίβλητης, έχοντας κυρίως συμβουλευτικά και εποπτικά καθήκοντα που σχετίζονταν με την υγιεινή και την ασφάλεια των εργαζομένων στον υποτομέα ευθύνης του και ειδικότερα είχε την υποχρέωση να ενημερώνει την εφεσίβλητη για ζητήματα που αφορούσαν στην ασφάλεια του χώρου εργασίας των εργαζομένων και να εποπτεύει την τήρηση από τους εργαζόμενους των ατομικών μέτρων προστασίας, λειτουργίας των συστημάτων ασφάλειας ενώ ήταν επιφορτισμένος με την αντιμετώπιση εργατικών ατυχημάτων που θα συνέβαιναν στον τομέα ευθύνης του, καθήκοντα τα οποία, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, δεν δημιουργούσαν στον θανόντα υπερβολικό άγχος ή ψυχολογική πίεση από την συνήθη πίεση που υφίστανται οι εργαζόμενοι κατά την εργασία τους στον εργασιακό χώρο.

Εξάλλου, ο θανών, ευρισκόμενος στη θέση αυτή εργασίας επί πολλά έτη, εάν υφίστατο εξαιτίας αυτής υπερβολικό άγχος και πίεση μπορούσε, γνωρίζοντας εκ του αντικειμένου της θέσεως του τους κανόνες προστασίας του, να αιτηθεί την αλλαγή θέσεως έχοντας ήδη το προαναφερόμενο ιατρικό ιστορικό, κάτι που αποδείχθηκε ότι δεν έπραξε.

Το γεγονός ότι ο θανών κατά το έτος 2002 είχε υποστεί οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου εξαιτίας του οποίου χορηγήθηκε σε αυτόν αναρρωτική άδεια δύο μηνών από την πρωτοβάθμια υγειονομική επιτροπή Ν. Κοζάνης, ενώ το έτος 2004 ο ασφαλιστικός φορέας υγείας της εφεσίβλητης κάλυψε τη δαπάνη αγγειοπλαστικής επέμβασης στην οποία αυτός υποβλήθηκε, δεν καταδεικνύει ότι η εναγομένη, χωρίς ο ίδιος να έχει παραπονεθεί ή να έχει αιτηθεί την αλλαγή θέσεως εργασίας, γνώριζε ότι αυτός υφίστατο κατά την παροχή της εργασίας του υπερβολική πέραν της συνήθους ψυχικής πίεσης και ότι εξαιτίας αυτής υπέστη το εγκεφαλικό επεισόδιο εκ του οποίου επήλθε ο θάνατός του.

Επομένως, το επελθόν εγκεφαλικό επεισόδιο του ανωτέρω εργαζομένου εκ του οποίου επήλθε ο θάνατός του, δεν συνιστά κατά την κρίση του δικαστηρίου εργατικό ατύχημα κατά την έννοια του Ν. 551/1915, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι τούτο προκλήθηκε λόγω της υπερβολικής πίεσης και του άγχους που αυτός υφίστατο κατά την εργασία του, ενώ δεν αποδείχθηκε ότι τούτο οφείλεται και σε πταίσμα της εναγομένης ή των προστηθέντων από αυτή προσώπων εξαιτίας της παράλειψης των τελευταίων να αλλάξουν θέση εργασίας στον ανωτέρω θανόντα, αφού αυτός ουδέποτε παραπονέθηκε προς τούτο, ήτοι ότι υφίστατο υπερβολική πίεση και άγχος κατά την παροχή της εργασίας του, παράγοντες που επιβάρυναν την υγεία του αιτούμενος την αλλαγή θέσεως εργασίας.

Συνεπώς ο θάνατος του ανωτέρω δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως απότοκος εργατικού ατυχήματος". Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, έκρινε ακολούθως, όπως είχε κρίνει και το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ότι η αγωγή του ενάγοντος-αναιρεσείοντος είναι αβάσιμη κατ' ουσία και απέρριψε στη συνέχεια την υπ' αυτού κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως έφεσή του, ως αβάσιμη κατ' ουσία.

Ήδη, ο αναιρεσείων, με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, προβάλλει την, Κατ' άρθρ. 559 αριθμ.11 γ` KΠολΔ, αιτίαση, που συνίσταται στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε, για το σχηματισμό της κρίσης του, σχετικά με την βασιμότητα του ισχυρισμού του, ότι ο θάνατος του πατρός του οφείλεται σε εργατικό ατύχημα κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, ως υπάλληλος της αναιρεσιβλήτου, τα υπό του ιδίου παραδεκτώς προσκομισθέντα και επικληθέντα, ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας, αποδεικτικά μέσα και συγκεκριμένα, α) την με αρ. 506/11-7-2019 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΦΚΑ, με την οποία κρίθηκε ότι ο θάνατος του πατέρα του οφείλεται σε εργατικό ατύχημα, την οποία παραδεκτώς για πρώτη φορά επικαλέστηκε και προσκόμισε ενώπιον του Εφετείου, κατ' άρθρο 527 περ. 2 σε συνδυασμό με το άρθρο 240 ΚΠολΔ, καθώς και β) τις από 10-7-2012 και 19-5-2015 ιατρικές γνωματεύσεις της ιατρού εργασίας της ΔΕΗ Α.Ε., σύμφωνα με τις οποίες, το stress στο εργασιακό περιβάλλον του πατέρα του αποτελούσε επιβαρυντικό παράγοντα, γεγονός που γνώριζε η αναιρεσίβλητη, τις οποίες νόμιμα είχε προσκομίσει και επικαλεστεί τόσο ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου όσο και ενώπιον του Δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου.

Κατ' αρχάς, ο αναιρεσείων, ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού δεν κατέθεσε προτάσεις, ώστε να είναι εφικτό να διαπιστωθεί αν με αυτές επικαλείται και προσκομίζει τα ως άνω αποδεικτικά μέσα (έγγραφα), μολονότι είναι αναγκαίο για τον έλεγχο της ουσιαστικής βασιμότητας του λόγου αυτού της αναίρεσης. Βέβαια τα επίμαχα πιο πάνω έγγραφα, παρά το νόμο εστάλησαν ταχυδρομικώς, από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, στη γραμματέα του τμήματος αυτού του Αρείου Πάγου, σε κλειστό ταχυδρομικό φάκελο, ο οποίος ετέθη στο φάκελο της δικογραφίας, όμως η με τον τρόπο αυτό προσκομιδή τους, δηλαδή χωρίς να κατατεθούν στη γραμματεία του Αρείου Πάγου και να βεβαιωθεί η κατάθεσή τους επάνω στο φάκελο της δικογραφίας, κατά παράβαση συνεπώς του άρθρου 570 παρ. 3 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτη.

Συνεπώς δεν λαμβάνονται υπόψη για τον έλεγχο της ουσιαστικής βασιμότητος του λόγου της αναιρέσεως, ο οποίος εξ αυτού είναι αβάσιμος. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, κυρίως, διότι, από τη βεβαίωση που υπάρχει στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση (στη σελίδα 4 αυτής) ότι λήφθηκαν υπόψη και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν νομίμως, σε συνδυασμό και με όλο το περιεχόμενό της, και ειδικότερα στις σελίδες 5 και 6 αυτής, προκύπτει, χωρίς αμφιβολία, ότι το Εφετείο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, έλαβε υπόψη του και τα έγγραφα αυτά, χωρίς να είναι απαραίτητο να κάνει ειδική μνεία αυτών και ξεχωριστή αξιολόγηση ενός εκάστου εξ αυτών και δεν καταλείπεται, κατόπιν αυτών, καμία αμφιβολία ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε και τα επίμαχα έγγραφα που επικαλείται ο αναιρεσείων. Στην πραγματικότητα, οι προβαλλόμενες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ανάγονται στην εσφαλμένη αξιολόγηση και παραγνώριση της αποδεικτικής αξίας των εν λόγω αποδεικτικών μέσων (εγγράφων) και αποτελούν ουσιαστικές, εκ μέρους τους, προσεγγίσεις, που εκτιμούν διαφορετικά τα αποδεικτικά αυτά μέσα, οι οποίες και απαραδέκτως προβάλλονται, Κατ' άρθρ. 561 παρ.1 KΠολΔ.

Μη υπάρχοντος άλλου λόγου, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αναίρεση. Τέλος πρέπει να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας, που παρέστη και κατέθεσε προτάσεις, λόγω της ήττας του (άρθ. 176, 183 του KΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-10-2022 και με αριθ. κατάθ. 22/12-10-2022 αίτηση αναίρεσης της με αριθ. 102/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Ιουνίου 2023.

Η ANTIΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης αποχωρήσασας, ο αρχαιότερος της σύνθεσης Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Σεπτεμβρίου 2024.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ