Supreme Court allows appeal against lower court for admitting inadmissible evidence not presented to the parties.

Απόφαση 1366 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1366/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α'1 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Δημήτριος Λοβέρδος), Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Δημήτριο Πατινίδη και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Μαΐου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Εδρεύουσας στην Αθήνα Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε." νόμιμα εκπροσωπουμένης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Τσικρικά, ο οποίος ανακάλεσε την από 24/4/2008 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε αυτοπροσώπως. Του αναιρεσιβλήτου: ......., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Τούλιο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16/9/1992 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 596/1995 προδικαστική και 156/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 546/2006 οριστική του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20/3/2007 αίτησή της και τους από 21/3/2008 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χρυσικός, ανέγνωσε την από 21/4/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου αναίρεσης του κυρίως δικογράφου και των τριών λόγων αναίρεσης του δικογράφου των προσθέτων λόγων και την αναίρεση της υπ' αριθμόν 546/2006 απόφασης του Εφετείου Κρήτης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.11 περ. β' αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη παρά το νόμο αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν. Στην έννοια των αποδείξεων που ιδρύουν τον ερευνώμενο εδώ λόγο αναίρεσης, περιλαμβάνεται και η δικαστική ομολογία, την οποία το δικαστήριο της ουσίας αναφέρει στην απόφασή του, ως δήθεν περιεχόμενη στις προτάσεις διαδίκου κατά τη συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Η βασιμότητα του λόγου, αυτού αναίρεσης προκύπτει από τις προτάσεις του αναιρεσείοντος ενώπιον του Εφετείου, που πρέπει να προσκομίζονται για την κατ' αρθ. 561 παρ.2 του ΚΠολΔ εκτίμηση της περιεχόμενης σ' αυτές ή όχι ομολογίας από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου (Ολ Α.Π. 498/1978). Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 546/2005 απόφαση του Εφετείου Κρήτης έγιναν δεκτά κατά την ανέλεγκτη εκτίμηση εκτίμηση των αποδείξεων τα ακόλουθα: "Δυνάμει της .....

σύμβασης πιστώσεως με ανοικτό (αλληλόχρεο) λογαριασμό η καθ' ης η ανακοπή Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος παρέσχε στην ανώνυμη εταιρεία "ΟΜΕΛΒΑ ΑΕ" πίστωση με ανοιχτό λογαριασμό μέχρι του ποσού των 3.000.000 δραχμών. Στη σύμβαση αυτή υπέγραψε ως εγγυητής μέχρι του εν λόγω ποσού ο ανακόπτων-εκκαλών. Στη συνέχεια με αυξητικές συμβάσεις (22 συνολικά) το ποσό της πίστωσης αυξήθηκε μέχρι τα 740.000.000 δραχμές.

Τις πρόσθετες αυτές αυξητικές συμβάσεις δεν υπέγραψε ο ανακόπτων. Η δανείστρια Τράπεζα έκλεισε τους λογαριασμούς αυτούς, όπως είχε δικαίωμα από τη σύμβαση στις ....., το δε χρεωστικό κατάλοιπο σε βάρος της οφειλέτριας "ΟΜΕΛΒΑ ΑΕ" ανήλθε στο ποσό των 754.618.444 δραχμών, ποσό που αναγνωρίστηκε από αυτήν και για την εξόφληση του οποίου, σύμφωνα με τα παραπάνω, ευθύνεται και ο ανακόπτων εγγυητής μέχρι όμως του ποσού που εγγυήθηκε 3.000.000δρ.).

Στη συνέχεια η καθ' ης η ανακοπή Τράπεζα και ήδη εφεσίβλητη, ζήτησε και εκδόθηκε η 574/1992 διαταγή πληρωμής του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου κατά της οφειλέτριας και κατά των εγγυητών, μεταξύ των οποίων και ο ανακόπτων, για μέρος μόνο της οφειλής και μάλιστα για ποσό 50.000.000 δραχμών. Με τη διαταγή αυτή ο ανακόπτων υποχρεώθηκε να καταβάλει στην καθ' ης η ανακοπή Τράπεζα, εις ολόκληρον με την πρωτοφειλέτρια ως άνω εταιρία 3.000.000 δραχμές.

Για την ικανοποίηση των απαιτήσεων της κατά της ΟΜΕΛΒΑ ΑΕ" η καθ' ης Τράπεζα κατάσχεσε ένα ακίνητο της στο ...... Ηρακλείου, το οποίο εκπλειστηριάστηκε και σύμφωνα με τις εκθέσεις αναγκαστικού πλειστηριασμού .... και ..... της συμβολαιογράφου Καστελλίου Πεδιάδος, κατατάχθηκε συνολικά για ποσό 227.000.000 δραχμών.

Το ποσό αυτό ύστερα από ανακοπές άλλων δανειστών κατά της κατάταξης μειώθηκε στις 187.617.107 δραχμές, ενώ η καθ' ης Τράπεζα είχε αναγγελθεί για συνολικό ποσό 2.451.988.030 δραχμών στο οποίο περιλαμβάνονταν και η συνολική απαίτηση της των 754.618.444 δραχμών από την επίδικη σύμβαση αλληλόχρεου λογαριασμού και τις πρόσθετες αυτής αυξητικές συμβάσεις.

Το ποσό όμως για το οποίο κατατάχτηκε η καθ' ης Τράπεζα από τον εν λόγω πλειστηριασμό καταλογίστηκε σε ικανοποίηση της 159/1992 διαταγής πληρωμής (110.365.090 δραχμές), σε άλλες απαιτήσεις που καλυπτόταν με εμπράγματη ασφάλεια (37.987.235 δρχ.) και σε ικανοποίηση της απαίτησης που προέκυπτε από την 623/1992 διαταγή πληρωμής (το υπόλοιπο).

Εξ άλλου, όπως συνομολογείται από την καθ' ης, για την ικανοποίηση της απαίτησής της από το κλείσιμο του επίδικου αλληλόχρεου λογαριασμού, για μέρος της οποίας εκδόθηκε η πιο πάνω διαταγή πληρωμής και σε βάρος του ανακόπτοντος έχει λάβει α) από την .... ΕΠΕ 35.140.468 δραχμές, β) από τον Αγροτ. Συνεταιρισμό .... 1.240..515 δρ.

γ) από τον ..... 966.608 δρ.. δ) από τους ..... Κρήτης 1.337.160 δρ. ε) από τον Αγρότ. Συν. ..... 5.375.064 δρχ. ζ) από τον Αγροτ. Συνετ. ... 12.555.279 δρχ. ζ) από την εταιρία ...... και για 2.576.386 δραχμές, η) από τον ..... 6.764.401 δραχμές, θ) από τον ..... 13.500.000 δρχ. και ι) από τον ..... 8.099.417 δραχμές, καθώς και 9.070.841 δραχμές, ήτοι συνολικά 94.978.684. Όλες οι πιο πάνω καταβολές, όπως συνομολογείται έγιναν μέχρι τις 13-40-1997.

Μέχρι το διάστημα αυτό το ποσό της απαίτησης που προέκυπτε από την 574/1992 διαταγή πληρωμής, συνυπολογιζομένων και των νομίμων τόκων από την έκδοση της δεν υπερέβαινε το πιο πάνω εισπραχθέν προς εξόφληση της ποσό. Ειδικότερα η καθ' ης τράπεζα συνομολογεί ότι το ποσό της απαίτησης της την 12-2-2002 από την εν λόγω διαταγή πληρωμής ανερχόταν σε 116.938.201 δραχμές ήτοι κεφ. 50.000.000 δραχ.

και τόκοι του χρονικού διαστήματος από 1-8-1992 μέχρι 1-12-2001 66.938.201 δραχμές. Μέχρι όμως την 13-10-1997 οπότε έγινε η τελευταία καταβολή, που καταλογίστηκε στην απαίτηση από την εν λόγω διαταγή πληρωμής, οι τόκοι υπερημερίας της εν λόγω απαίτησης, και σύμφωνα με τον πίνακα που περιλαμβάνεται στις προτάσεις της καθ' ης δεν υπερέβαιναν το ποσό των 44.978.684 δραχμών, ενόψει μάλιστα και του ότι οι περισσότερες καταβολές είχαν γίνει μέχρι το τέλος του έτους 1994.

Συνεπώς, εφόσον η καθ' ης συνομολογεί ότι όλα τα πιο πάνω ποσά καταλόγισε στην απαίτηση που προερχόταν από την 574/1992 διαταγή πληρωμής του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, στις 13-10-1997, οπότε έγινε η τελευταία χρονικά καταβολή, η απαίτηση από την διαταγή αυτή που δεν υπερέβαινε το ποσό των 94.978.684 δραχμών που εισέπραξε και συνομολογεί ότι καταλόγισε σ' αυτό, εξοφλήθηκε πλήρως και επομένως και η απαίτηση σε βάρος του ανακόπτοντος, των 3.000.000 δραχμών, όσο και το ύψος της εγγύησης του, πλέον των νομίμων τόκων, μέχρι την πιο πάνω ημερομηνία έχει αποσβεσθεί πλήρως (άρθρο 864 ΑΚ).

Ο υπολογισμός της καθ' ης Τράπεζας των τόκων από τις 13-10-1997, οπότε είχε καταβληθεί όλο το πιο πάνω ποσό, μέχρι το τέλος του 2001, γίνεται, όπως προκύπτει από τα παραπάνω, επί απαιτήσεως που ήδη είχε εξοφληθεί και συνεπώς εσφαλμένα, με συνέπεια να εμφανίζεται από την ίδια υπόλοιπο απαίτησης περίπου 30.000.000 δραχμών στις 12-4-2002, δηλαδή αρκετά χρόνια μετά την εξόφληση της απαίτησης.

Ύστερα από τα παραπάνω αφού αποσβέστηκε η απορρέουσα από την 574/1992 διαταγή πληρωμής απαίτηση κατά του ανακόπτοντος, η ανακοπή και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, με την οποία ζητείται να κηρυχθούν άκυρες η ανακοπτόμενη 574/1992 Διαταγή Πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου και η από 8-9-1992 επιταγή προς πληρωμή της καθ' ης Τράπεζας, πρέπει να γίνει δεκτή ως βάσιμη στην ουσία.

Το πρωτοβάθμιο όμως Δικαστήριο που απέρριψε την ανακοπή και τους πρόσθετους λόγους αυτής, δεχόμενο ότι στο σύνολο της απαίτησης υπολογίζονται και τόκοι πέραν του έτους 1997, που κατά τα ανωτέρω η απαίτηση είχε αποσβεσθεί και ότι καλώς εκδόθηκε με βάση την αίτηση αυτή η προσκομιζόμενη με επίκληση 574/1992 διαταγής πληρωμής του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου εναντίον και του εκκαλούντος και απέρριψε ως αβάσιμα τα ως άνω προβληθέντα με τους παραπάνω λόγους της ανακοπής και των πρόσθετων λόγων αυτής, έσφαλε στην εκτίμηση των αποδείξεων και είναι λόγος της ένδικης έφεσης".

Με τις πιο πάνω παραδοχές του το Εφετείο έκρινε ότι (μέχρι της 13-10-1997, που μεσολάβησε η τελευταία από τις πιο πάνω καταβολές, συνολικού ποσού 94.978.584 δρχ. που καταλογίσθηκαν στην απαίτηση της αναιρεσείουσας από την προσβληθείσα από τον αναιρεσίβλητο υπ' αριθ. 574/1992 διαταγή πληρωμής και στους τόκους υπερημερίας,) η αναιρεσείουσα ρητά ομολόγησε ότι οι τόκοι υπερημερίας δεν υπερέβαιναν το ποσό των 44.978.684 δρχ.

και η συνολική απαίτηση της με το επιδικασθέν κεφάλαιο των 50.000.000 δρχ. δεν υπερέβαινε το ποσό των 94.978.684 δρχ. που εισέπραξε αυτή και καταλόγισε στην ένδικη οφειλή της απαίτησής της, η οποία εξοφλήθηκε ολοκληρωτικά μέχρι της 13-10-1997. Κατά τη συζήτηση όμως της ανακοπής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά και στο δευτεροβάθμιο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρεσείουσα ισχυρίσθηκε με τις έγγραφες προτάσεις της, που προσκομίζονται (και επισκοπούνται κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), ότι οι όποιες καταβολές έγιναν δεν επέφεραν απόσβεση της ένδικης οφειλής του αναιρεσίβλητου, ενώ δεν ομολόγησε ποτέ αυτή ότι μέχρι της 13-10-1997, η συνολική οφειλή των τόκων είχε ανέλθει σε 44.978.684 δρχ., και ότι μέχρι το ίδιο χρονικό σημείο εξοφλήθηκε το σύνολο της ένδικης οφειλής για κεφάλαιο και τόκους υπερημερίας.

Με τις παραδοχές της αυτές η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με τις οποίες οδηγήθηκε στην παραδοχή της έφεσης του αναιρεσίβλητου κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε απορρίψει την ανακοπή του, την οποία όπως και τους πρόσθετους λόγους της, και τελικά δέχθηκε και ακύρωσε την προβληθείσα διαταγή πληρωμής, υπέπεσε κατά το βάσιμο περί τούτου μοναδικό λόγο του αναιρετηρίου, και τον συναφή πρώτο λόγο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, στην πλημμέλεια που προβλέπεται, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.

β' του Κ.Πολ.Δ. δηλονότι της παρά το νόμο λήψης ανύπαρκτης δικαστικής ομολογίας που δεν προσκομίστηκε και πρέπει ν' αναιρεθεί.

ΙΙ. Ο λόγος αναίρεσης του αριθ. 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ανακοπής ένστασης ή αντένστασης, ή λόγου έφεσης όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί. (Ολ. ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1933/2006). Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 623, 626 παρ.1 εδ. α' και 2.628 παρ.1 στοιχ. α' 629 εδ. α' 632 παρ.1 εδ. α' και 633 του Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι αντικείμενο της δίκης που ιδρύεται με την ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής είναι το έγκυρο ή μη της έκδοσής της, προσδιορίζεται δε το αντικείμενο αυτό με την ανακοπή και τους πρόσθετους λόγους της.

Συνεπώς, ισχυρισμοί που ανάγονται σε επιγενόμενη από την έκδοση της διαταγής πληρωμής απόσβεση της απαίτησης (εξόφληση, παραγραφή εν επιδικία κ.λ.π.) δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγους της ανακοπής αυτής, ούτε να προταθούν με οποιοδήποτε τρόπο στην σχετική δίκη, αφού εξ ορισμού δεν υπήρχαν κατά την έκδοση της διαταγής πληρωμής και άρα δεν επιδρούν στο έγκυρο της έκδοσής της, προτείνονται δε μόνο μέσω της κατά το άρθρο 933 του Κ.

Πολ. Δ ανακοπής κατά της εκτέλεσης (Α.Π. 667/2007 ΕλΔ/νη 2007 σελ. 789). Τέλος, κατά τη διάταξη του αρθ. 559 αρ.14 του Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν κήρυξε δικονομικό απαράδεκτο. Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο του κύριου δικογράφου της από 16-9-1992 ανακοπής του (επισκοπούμενου κατ' άρθ. 561 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ) ο αναιρεσίβλητος ζήτησε την ακύρωση της προσβληθείσας διαταγής πληρωμής λόγω της εμφιλοχωρήσασας πλάνης του κατά την κατάρτιση της σύμβασης εγγύησης που στηρίζει την ευθύνη του έναντι της αναιρεσείουσας.

Εξάλλου, με το από 2-5-1995 δικόγραφο πρόσθετων λόγων ανακοπής, (επισκοπούμενου επίσης κατ' αρθ. 561 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ), ο αναιρεσίβλητος επικαλέσθηκε συμφωνία διακανονισμού της ένδικης οφειλής και καταβολή του ποσού των 35.140.468 δρχ. προς την αναιρεσείουσα εκ μέρους τρίτου στα χέρια του οποίου επέβαλε η τελευταία κατάσχεση για την ικανοποίηση της ένδικης απαίτησής της μετά όμως την έκδοση και επιβολή της ένδικης διαταγής πληρωμής.

Από τα πιο πάνω όμως δικόγραφα δεν προκύπτει ότι ο αναιρεσίβλητος ισχυρίσθηκε και ότι η αναιρεσείουσα εισέπραξε μέχρι της 13-10-1997 το ποσό των 59.838.216 δρχ. μέσω των πιο πάνω καταβολών με στοιχεία (β) έως (ι), που περιλαμβάνονται στις παραδοχές της προσβαλλόμενης, στις οποίες (καταβολές) το Εφετείο στήριξε την κρίση του για εξόφληση του συνόλου της επίδικης απαίτησης κατά κεφάλαιο και τόκους, και κατ' ακολουθία και την "ελευθέρωση" του αναιρεσίβλητου - ανακόπτοντος με την ιδιότητα του εγγυητή.

Εξάλλου, και η υπό στοιχείο (α) καταβολή ποσού 35.140.468 δρχ. αναφέρεται σε χρόνο μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής και επομένως δεν μπορούσε παραδεκτά να αποτελέσει περιεχόμενο λόγου ανακοπής κατά της προσβληθείσας διαταγής πληρωμής, έστω και πρόσθετου. Επομένως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση που οδηγήθηκε στην παραδοχή της έφεσης του αναιρεσίβλητου κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε απορρίψει την ανακοπή του, όπως και τους πρόσθετους λόγους που τελικά δέχθηκε και ακύρωσε την προβληθείσα διαταγή πληρωμής, αφού έλαβε υπόψη τους πραγματικούς ισχυρισμούς του αναιρεσίβλητου για εξόφληση της ένδικης οφειλής από την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής με τις υπό στοιχ. (β) έως και (ι) πραγματικές καταβολές, που δεν προέβαλε ο αναιρεσίβλητος με το δικόγραφο της ανακοπής και των προσθέτων λόγων, αλλά και με την υπό στοιχ. (α') πραγματική καταβολή, που δεν μπορούσε παραδεκτά να αποτελέσει περιεχόμενο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, υπέπεσε αντίστοιχα κατά τους βάσιμους περί τούτου δεύτερο και τρίτο λόγους του δικογράφου των πρόσθετων λόγων στις πλημμέλειες που προβλέπονται από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 14 του ΚΠολΔ και πρέπει ν' αναιρεθεί.

Με τα παραπάνω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν ο αναιρεσίβλητος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), και για τις κατατεθείσες έγγραφες προτάσεις της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την αριθ. 546/2006 απόφαση του Εφετείου Κρήτης.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που ορίζει σε δύο χιλιάδες τριακόσια (2.300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουνίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 18 Ιουνίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ