1364/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1364 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Πολιτική Δικονομία. Αναίρεση. Δεδικασμένο. Δεν παράγεται από ποινική απόφαση. Τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου από απαλλακτική απόφαση (άρθρο 6 παρ. 2 της ΕΣΔΑ και 14 παρ. 3 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα). Δεν ισοδυναμεί με δεδικασμένο. Σε ποίες περιπτώσεις αυτό παραβιάζεται. Δεν παραβιάζεται όταν το πολιτικό δικαστήριο, που επιλαμβάνεται αγωγής αποζημίωσης από αδικοπραξία, τα στοιχεία της οποίας συμπίπτουν με ποινικό αδίκημα για το οποίο απηλλάγη ο εναγόμενος, λαμβάνει υπόψη του και συνεκτιμά την αθωωτική απόφαση, χωρίς να προβαίνει σε οποιαδήποτε ερμηνεία της ως προς τους λόγους απαλλαγής. Απορρίπτει λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.1, 16 και 19 ΚΠολΔ.

Αριθμός 1364/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Απριλίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Γενικός Οργανισμός Εγγείων Βελτιώσεων (ΓΟΕΒ), ΑΧΕΛΩΟΥ" που εδρεύει στο Αγρίνιο ΝΠΙΔ και εκπροσωπείται νόμιμα, και 2. Γ. Ρ. του Α., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χριστόφορο Αργυρόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. χήρας Κ. Μ., το γένος Κ. Μ., ατομικά και ως ασκούσα τη γονική μέριμνα του Α. Μ., 2. Δ. Μ. του Κ., 3. Α. Μ. του Κ., 4. Η. Μ. του Κ., 5. Α. Μ. του Κ., 6. Δ. Μ. του Ν., 7.Ε. συζ. Δ. Μ., το γένος Ε. Σ., 8. Ν. Μ. του Δ., 9. Β. Μ. του Δ. συζ. Τ. Κ., 10. Μ. Μ. του Δ.., συζ. Γ. Μ., 11. Ε. Δ. Μ. και 12. Γ. Μ. του Δ., κατοίκων όλων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Καράτσαλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-7-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αγρινίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 50/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 937/2009 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28-12-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευάγγελου Χρυσόστομος ανέγνωσε την από 24-3-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 321 του ΚΠολΔ, η οποία ορίζει ότι όσες αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση είναι τελεσίδικες και αποτελούν δεδικασμένο, προκύπτει ότι οι αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων δεν αποτελούν δεδικασμένο στην πολιτική δίκη (Α.Π. 410/2010, 1349/2008, 987/2008).

Εξ' άλλου, κατά το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που κυρώθηκε με το Ν. 53/1974, "παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθή δικαίως, δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερολήπτου δικαστηρίου, νομίμως λειτουργούντος, το οποίον θα αποφασίση είτε επί των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του αστικής φύσεως, είτε επί του βασίμου πάσης εναντίον του κατηγορίας ποινικής φύσεως (παρ. 1 εδ.

α'). Παν πρόσωπον κατηγορούμενον επί αδικήματι τεκμαίρεται ότι είναι αθώον μέχρι της νομίμου αποδείξεως της ενοχής του" (παρ.2). Ταυτόσημη διατύπωση με την παρ. 2 του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ έχει και η διάταξη του άρθρου 14 παρ. 3 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, το οποίο κυρώθηκε με το Ν. 2642/1997 και ορίζει ότι " Κάθε πρόσωπο που κατηγορείται για ποινικό αδίκημα τεκμαίρεται ότι είναι αθώο εωσότου η ενοχή του αποδειχθεί σύμφωνα με το νόμο".

Με τις τελευταίες αυξημένης τυπικής ισχύος δύο διατάξεις, της ΕΣΔΑ και του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, δεν καθιερώνεται δεδικασμένο στην πολιτική δίκη από απόφαση ποινικού δικαστηρίου, αλλά κατοχυρώνεται και προστατεύεται το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου (βλ. ΕΔΔΑ απόφαση της 27-9-2007 Σταυρόπουλος κατά Ελλάδος σκέψη 37, ΕΔΔΑ απόφαση της 11-2-2003 Ringvold και Y κατά Νορβηγίας).

Το τελευταίο δεν περιορίζεται στις περιπτώσεις εκείνες που ο διάδικος έχει την ιδιότητα του κατηγορουμένου στα πλαίσια μιας ποινικής δίκης, αλλά έχει εφαρμογή και ενώπιον οιουδήποτε άλλου Δικαστηρίου που επιλαμβάνεται μεταγενέστερα είτε επί των αστικών αξιώσεων του παθόντος είτε επί θεμάτων διοικητικής ή πειθαρχικής φύσεως, όταν αυτό για τις ανάγκες της δίκης ερμηνεύει την ποινική αθωωτική απόφαση, που στηρίζεται στα ίδια πραγματικά περιστατικά με εκείνα που εισάγονται ενώπιόν του, κατά τρόπο που δημιουργεί αμφιβολίες ως προς την προηγούμενη απαλλαγή του διαδίκου (βλ.

τις ως άνω αποφάσεις του Ε.Δ.Δ.Α.).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου από τους αριθ. 1, 12, 16 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πράγματι δε από τους αριθ. 1 και 16 ΚΠολΔ του ίδιου άρθρου, προβάλλεται ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία εκδόθηκε επί εφέσεως των αναιρεσειόντων κατά της υπ' αριθ. 50/2007 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου, το Εφετείο, δεχόμενο ότι ο δεύτερος των αναιρεσειόντων ως καταστατικό όργανο του πρώτου είναι συνυπαίτιος για το θάνατο του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων και οι αναιρεσείοντες εις ολόκληρον υπόχρεοι αποζημίωσης αυτών κατά το βαθμό του πταίσματός του δεύτερου των αναιρεσειόντων, παραβίασε το δεδικασμένο που παρήχθη με την αμετάκλητη υπ' αριθ. 2113/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, με την οποία ο δεύτερος αναιρείων κηρύχθηκε αθώος για τον εξ αμελείας θάνατο του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων, σε κάθε δε περίπτωση παραβίασε το τεκμήριο αθωότητας του δεύτερου των αναιρεσειόντων, αφού δεν σεβάστηκε το διατακτικό της απαλλακτικής ποινικής απόφασης.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, όσον αφορά μεν την αιτίαση για παραβίαση του δεδικασμένου, διότι, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη μείζονα σκέψη, από την απόφαση του ποινικού δικαστηρίου δεν παράγεται ούτε κατά το άρθρο 321 του ΚΠολΔ ούτε κατά τα άρθρα 6 της ΕΣΔΑ και 14 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα δεδικασμένο στην πολιτική δίκη, η οποία είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη της ποινικής δίκης, όσον αφορά δε την αιτίαση για παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας, διότι πέραν του ότι δεν παρατίθενται στο αναιρετήριο ( ούτε παρατέθηκαν στο δικόγραφο της έφεσης ) τα στοιχεία που αποτέλεσαν τη βάση της κατηγορίας για ανθρωποκτονία από αμέλεια, από την οποία απαλλάχθηκε ο δεύτερος των αναιρεσειόντων, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιο βαθμό ταυτίζονται με εκείνα που θεμελιώνουν την ένδικη αγωγή, η μη εναρμόνιση των πραγματικών παραδοχών του Εφετείου με εκείνες του ποινικού δικαστηρίου δεν αποτελούν παραβίαση υπό την ανωτέρω έννοια του τεκμηρίου αθωότητας του κατηγορουμένου.

Σε κάθε περίπτωση από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και την ως άνω αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, χωρίς να προβεί σε οποιαδήποτε ερμηνεία της ως προς τους λόγους απαλλαγής του άνω εναγόμενου και τότε κατηγορούμενου ( απηλλάγη λόγω αμφιβολιών ), ούτε αποφάνθηκε άμεσα ή έμμεσα για την ποινική ενοχή του, ώστε να ανακύπτει ζήτημα αμφισβήτησης του εξ αυτής παραγόμενου και από τις ανωτέρω διεθνείς συμβάσεις προστατευόμενου τεκμηρίου αθωότητας του δεύτερου αναιρεσείοντος για την πράξη για την οποία κατηγορήθηκε.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν ανελέγκτως δεκτά τα εξής : "Την 10-2-2002 και περί ώρα 23.15' ο Κ. Μ. ηλικίας 49 ετών, οδηγώντας την με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα του, επέστρεφε στην οικία του με κανονική ταχύτητα επί ανώνυμης δημοτικής οδού στο δημοτικό διαμέρισμα ... του δήμου Αγρινίου. Η εν λόγω δημοτική οδός που καταλήγει σε σχήμα Τ σε ακάλυπτο αρδευτικό αύλακα (διώρυγα), πλάτους 6,50 μ.

και βάθους 2,50 μ., οδηγεί αριστερά προς συνοικισμό ... και δεξιά προς στρατιωτικό αεροδρόμιο, στο τέλος δε αυτής υπάρχει σιδερένιο στηθαίο, μήκους 3,90 μ. και ύψους 1,00 μ., στο οποίο έχουν τοποθετηθεί οι ρυθμιστικές της κυκλοφορίας πινακίδες Ρ-48 υποχρεωτικής κατεύθυνσης πορείας προς τα δεξιά και Ρ-47 υποχρεωτικής κατεύθυνσης πορείας προς τα αριστερά.

Το οδόστρωμα είναι κανονικό, έχει πλάτος 9,10 μέτρα, ενώ δεν υπάρχει άλλη σήμανση και τεχνικός ή άλλος φωτισμός. Φθάνοντας στο τέλος της ως άνω οδού, ο Κ. Μ. δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα τον παραπάνω αρδευτικό αύλακα, με αποτέλεσμα να επιχειρήσει καθυστερημένα να τροχοπεδήσει την μοτοσικλέτα του (ανευρέθηκαν ίχνη πεδήσεως 5,30 μέτρα) και να επιπέσει εντός αυτού.

Ο πιο πάνω οδηγός παγιδεύτηκε εντός του αύλακα, στον οποίο υπήρχε λάσπη και σκουπίδια και λόγω της πτώσης και κυρίως του ψύχους που επικρατούσε κατά τον ανωτέρω χρόνο, υπέστη οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου εξαιτίας του οποίου επήλθε ο θάνατος του. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι μεταξύ των έργων εγγείων βελτιώσεων Α1 τάξης, που ανήκουν στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου που τα έχει κατασκευάσει, τη δε διοίκηση, λειτουργία και συντήρηση αυτών έχει κατά νόμο το δεύτερο εναγόμενο νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, περιλαμβάνεται και το αρδευτικό φράγμα εκτροπής επί ου ποταμού Αχελώου, όπως και η παραπάνω κεντρική διώρυγα, γεγονός που δεν αμφισβητείται από τους εναγόμενους.

Ο δεύτερος εναγόμενος οργανισμός είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (άρθρο 1 παρ. 1 του ν.δ. 1218/1972), ο δε πρώτος των εναγομένων είναι πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου. Σύμφωνα με τον ισχύοντα εσωτερικό κανονισμό οργάνωσης, λειτουργίας και κατάστασης προσωπικού του δεύτερου εναγόμενου Οργανισμού, στον πρόεδρο του Διοικητικού του Συμβουλίου ανήκει η εκπροσώπηση του Οργανισμού κατά την εν γένει λειτουργία του προς πραγματοποίηση των σκοπών του (άρθρο 2 του Κανονισμού).

Ενόψει των παραπάνω αρμοδιοτήτων του, ο δεύτερος εναγόμενος Οργανισμός είχε την υποχρέωση που επιβάλλεται από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, να λάβει δια των αρμοδίων οργάνων του, τα απαραίτητα μέτρα προστασίας των πεζών και των διερχομένων οχημάτων από τον κίνδυνο που δημιουργούσε για αυτούς το ανωτέρω αρδευτικό έργο της δικαιοδοσίας του, ήτοι η κεντρική διώρυγα, ιδίως σε επικίνδυνα σημεία κατοικημένων περιοχών.

Στην προκείμενη περίπτωση, η θέση του αύλακα δεν βρίσκεται μεν σε κατοικημένη περιοχή, πλην όμως κρίνεται επικίνδυνη για την πρόκληση ατυχημάτων διότι βρίσκεται στο τέρμα οδού, είναι ακάλυπτος, γεμάτος λάσπη και μη ορατός λόγω της άγριας βλάστησης και της έλλειψης φωτισμού. Ο πρώτος εναγόμενος μη καταβάλλοντας την επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, την επιμέλεια δηλαδή που επιβάλλεται αντικειμενικά και αφηρημένα και την οποία καταβάλλει υπό τις ίδιες συνθήκες και περιστάσεις ο συνετός και προσεκτικός άνθρωπος του κύκλου των παραπάνω επαγγελματικών δραστηριοτήτων, δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα προστασίας και ειδικότερα δεν μερίμνησε για την τοποθέτηση κατάλληλου προστατευτικού στηθαίου στο τέλος της παραπάνω ανώνυμης δημοτικής οδού που καταλήγει στον αρδευτικό αύλακα καθώς το ήδη υπάρχον σιδερένιο στηθαίο, μήκους 3,90 μέτρων, δεν καλύπτει όλο το πλάτος της οδού (9,10 μ.).

Εξάλλου, αποδείχθηκε ότι η εκτέλεση των απαιτούμενων εργασιών, λόγω της ελάχιστης δαπάνης που απαιτείται, μπορούσε να ανατεθεί από τον δεύτερο εναγόμενο Οργανισμό με απευθείας συμφωνία και χωρίς διαγωνισμό (άρθρο 36 του ως άνω Εσωτερικού Κανονισμού του Οργανισμού). Η αμελής αυτή συμπεριφορά του πρώτου των εναγομένων, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, ως οργάνου του δεύτερου εναγόμενου Οργανισμού που το αντιπροσωπεύει, συντέλεσε αιτιωδώς στο θάνατο του Κ.

Μ., καθώς εάν αυτός είχε προβεί στις, κατά τα ανωτέρω, δέουσες ενέργειες, ο θανών δεν θα εγκλωβιζόταν εντός του αύλακα και θα γινόταν αντιληπτός από τους διερχόμενους οδηγούς ή πεζούς και έτσι θα είχε αποφευχθεί το θανατηφόρο αποτέλεσμα. Σημειώνεται ότι ο πρώτος εναγόμενος με την 2113/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών απαλλάχθηκε τελεσίδικα για την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια πλην όμως η παραπάνω απόφαση δεν δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο, όπως αβάσιμα αυτός ισχυρίζεται με τους πρόσθετους λόγους έφεσης.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο θανών γνώριζε καλά την περιοχή, καθώς περνούσε τακτικά από την ανωτέρω οδό για να μεταβεί στην οικία του που βρίσκεται στον συνοικισμό ..., συνακόλουθα δε γνώριζε την ύπαρξη του παραπάνω αρδευτικού αύλακα και τους κινδύνους που δημιουργούνταν από την μη ύπαρξη επαρκούς προστατευτικού τοιχίου.

Φθάνοντας, όμως, στο τέρμα της οδού δεν έστριψε αριστερά προς το συνοικισμό όπου βρίσκεται η οικία του αλλά από απροσεξία του κινήθηκε προς τα εμπρός, με αποτέλεσμα να καταπέσει στον αρδευτικό αύλακα. Επιπλέον, αυτός οδηγούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος, καθώς ανιχνεύθηκε, σε δείγμα αίματος του, ποσότητα αιθυλικής αλκοόλης 0,98 γραμμάρια ανά λίτρο αίματος και στερείτο της κατά νομό απαιτούμενης άδειας ικανότητας οδήγησης δίκυκλης μοτοσικλέτας.

Τα ανωτέρω συντέλεσαν αιτιωδώς στην πτώση του εντός του αύλακα καθώς και στον επελθόντα θάνατο του, καθώς εάν αυτός δεν οδηγούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος και ήταν εφοδιασμένος με την απαιτούμενη άδεια οδήγησης, θα είχε τον πλήρη έλεγχο της μοτοσικλέτας του και θα ήταν σε θέση ανά πάσα στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς.

Υπό τα περιστατικά αυτά, το ποσοστό ευθύνης στην επέλευση του θανατηφόρου αποτελέσματος ανέρχεται για τον μεν θανόντα σε ποσοστό 70%, για τους δε εναγόμενους σε ποσοστό 30%. Τέλος, αποδείχθηκε ότι ο θανών, ηλικίας 49 ετών, ήταν σύζυγος της πρώτης των εναγόντων, πατέρας των δεύτερου, τρίτης, τέταρτου και πέμπτου απ' αυτούς, υιός των έκτου και έβδομης και αδερφός των λοιπών.

Όλοι, λοιπόν, οι ενάγοντες περιλαμβάνονται στην "οικογένεια" που συγκροτούσε μαζί τους ο θανών κατά την έννοια του άρθρου 932 εδάφ. 3 ΑΚ, έστω και αν όλοι δεν συγκατοικούσαν, διότι συνδέονταν με τον θανόντα με μεγάλο δεσμό αγάπης και πράγματι υπέστησαν ψυχική οδύνη από την απώλεια του ". Έτσι που έκρινε, το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο και καταφάσκουν την ορθή εφαρμογή των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 914, 297, 298 και 932 του Α.Κ.

Ειδικότερα, το Εφετείο δέχεται ότι η αμέλεια των εναγομένων συνίσταται αφενός στην παράλειψή τους να τοποθετήσουν στην σε σχήμα Τ απόληξη της επαρχιακής οδού επαρκές στηθαίο, ώστε να προστατεύονται οι πεζοί και οι διερχόμενοι από το σημείο εκείνο οδηγοί και να αποτρέπεται η πτώση αυτών εντός του ασκεπούς αρδευτικού αύλακα και αφετέρου στην παράλειψή τους να διατηρούν τον αύλακα καθαρό από λάσπες και σκουπίδια, ενέργειες που επιβάλλονταν σ' αυτούς από την καλή πίστη και την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, οι παραλείψεις δε αυτές ήταν ικανές κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας να προκαλέσουν και προκάλεσαν κατά τις παραδοχές του Εφετείου υπό τις αναφερόμενες στην απόφαση συνθήκες το θάνατο του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων, ώστε να καταφάσκεται ο αναγκαίος αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της συμπεριφοράς των εναγομένων και του θανάτου του Κ.

Μ. . Άλλες αιτιολογίες δεν ήταν ανάγκη να παρατίθενται στην απόφαση, όπως το ύψος της απαιτούμενης δαπάνης για την τοποθέτηση από τους αναιρεσείοντες επαρκούς προστατευτικού στηθαίου στην απόληξη του δρόμου, της εντάσεως του ψύχους που επικρατούσε κατά την πτώση του θανόντος στον αρδευτικό αύλακα, του χρόνου παραμονής του σ' αυτόν και της κατά το χρόνο του ατυχήματος ικανής ή μη κίνησης της οδού από πεζούς και οχήματα.

Τέλος, δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ της παραδοχής του Εφετείου ότι "ο θανών γνώριζε καλά την περιοχή και την ύπαρξη του αύλακα" και της παραδοχής ότι ο ίδιος "δεν αντελήφθη έγκαιρα τον αρδευτικό αύλακα", αφού η μη έγκαιρη αντίληψη της ύπαρξης του αύλακα αναφέρεται προδήλως στη μειωμένη συνεπεία της μέθης αντίδραση του θανόντος, σε κάθε δε περίπτωση η μη έγκαιρη εκ μέρους του θανόντος αντίληψη τη ύπαρξης του αύλακα δεν αποδίδεται σε αμελή συμπεριφορά των εναγομένων.

Επομένως, οι δεύτερος και τρίτος από το άρθρο 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολΔ αναιρετικοί λόγοι, με τους οποίους προβάλλεται ότι το Εφετείο εσφαλμένα υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα στις άνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου και στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, είναι αβάσιμοι.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης. Τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων πρέπει να επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας των (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-12-2009 αίτηση 1) του Ν.Π.Ι.Δ.με την επωνυμία " ΓΕΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΓΓΕΙΩΝ ΒΕΛΤΙΩΣΕΩΝ ΑΧΕΛΩΟΥ" και 2 ) του Γ. Α. Ρ., κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθ. 937/2009 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων ( 2.700 ) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 2011 και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 26 Αυγούστου 2011.

H ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ