Supreme Court overturns traffic court verdict due to failure to consider prior criminal conviction evidence.

Απόφαση 1363 / 2013 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1363/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Μιχαήλ Αυγουλέα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 15 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Δ. Μ. του Π., κατοίκου ... 2.Ε. συζ. Ι. Σ., το γένος Γ., κατοίκου ... 3.Ε. συζ. Ι. Σ. ως ασκούντων τη γονική μέριμνα και επιμέλεια της ανήλικης κόρης τους Α. Σ. - Γ., κατοίκου ... 4.Σ. Γ. του Ν., κατοίκου ... , 5.Α. συζ. Σ. Γ. το γένος Α. Φ., κατοίκου ... και 6.Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Καραγκούνη, ο οποίος προηγουμένως ανακάλεσε την από 14.4.2013 δήλωσή του για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Β. (V.) Κ. (K.) του Β. (V.), κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Ελένη Μοσχούρη και 2. ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", το οποίο υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της αρχικά εναγομένης ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΓΕΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΕΕΓΑ", της οποίας η λειτουργια ανακλήθηκε, το οποίο εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις α. από 15 Ιουλίου 2008 αγωγή των πέντε πρώτων εκ των αναιρεσειόντων, β. την από 3 Δεκεμβρίου αγωγή του πρώτου των αναιρεσιβλήτων και γ. από 19 Φεβρουαρίου 2009 παρεμπίπτουσα αγωγή της δεύτερης των ήδη αναιρεσιβλήτων, οι οποίες κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4563/2010 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 587/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20 Ιουνίου 2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Αυγουλέας, ανέγνωσε την από 4 Απριλίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του από τον αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, λόγου της κρινόμενης αίτησης και την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την κρινόμενη αίτηση, προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων, εκδοθείσα, κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 666, 667 και 670 έως 676 ΚΠολΔ (άρθρο 681 Α ΚΠολΔ), υπ' αριθ. 587/2012 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με την απόφαση αυτή: 1) απορρίφθηκαν οι εφέσεις των αναιρεσειόντων, κατά της 4563/2010 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και 2) έγινε δεκτή η έφεση του πρώτου των αναιρεσίβλητων. Στη συνέχεια εξαφανίστηκε η πρωτοβάθμια απόφαση και έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή του τελευταίου, ενώ απορρίφθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη η αγωγή των αναιρεσειόντων που είχαν ασκήσει σε βάρος των αναιρεσίβλητων. Η αίτηση έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα ( άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

2. Το δικαστήριο της ουσίας, οφείλει, κατά το σχηματισμό της κρίσης του για τους ουσιώδεις πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, που παραδεκτά προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, διαφορετικά υποπίπτει στην πλημμέλεια που ιδρύει το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 11 γ του άρθρ.559 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα ο λόγος αυτός αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα που παραδεκτά επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων και νόμιμα προσκόμισε ο ίδιος ή οποιοσδήποτε από τους λοιπούς διαδίκους, προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή λυσιτελών ισχυρισμών κατά την ανωτέρω έννοια, δηλαδή νόμιμων ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.

ΑΠ 42/2002), εφόσον βέβαια προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο) κατά τις παραπάνω διακρίσεις. Για την ίδρυση του ως άνω λόγου αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία όφειλε αυτό να λάβει υπόψη του.

Ωστόσο στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάθε αποδεικτικού μέσου, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, έστω και αν στην απόφαση έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε ορισμένα μόνο από τα αποδεικτικά μέσα, επειδή θεωρήθηκαν μεγαλύτερης σημασίας κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου (ΑΠ 22/2005, 798/2010).

Για την πληρότητα όμως του ίδιου λόγου αναίρεσης πρέπει στο αναιρετήριο να καθορίζεται το αποδεικτικό μέσο που δεν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, μολονότι ήταν παραδεκτό και νόμιμο και να εκτίθεται ότι έγινε επίκληση και παραδεκτή προσαγωγή του στο δικαστήριο της ουσίας προς απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμου, κατά τα προεκτεθέντα, ισχυρισμού, ο οποίος πρέπει επίσης να εξειδικεύεται στο αναιρετήριο με παράλληλη αναφορά ότι υπήρξε παραδεκτή επίκλησή του στο δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 374/2012).

Με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αίτησης, αποδίδεται στο Εφετείο η από τον αρ. 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια. Ειδικότερα ότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα για το ότι ο αναιρεσίβλητος-εναγόμενος, δεν ευθύνεται για το ένδικο ατύχημα, με αποτέλεσμα να απορρίψει τον αντίθετο αγωγικό τους ισχυρισμό, καθώς και την περί συνυπαιτιότητας αυτού ισχυρισμό τους, δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις, τα μετ' επίκληση απ' αυτούς, προσκομισθέντα έγγραφα.

Συγκεκριμένα ότι δεν έλαβε υπόψη, τα πρακτικά της συζήτησης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, καθώς και την υπ' αριθ. 8532/2011 απόφαση του, με την οποία ο αναιρεσίβλητος εναγόμενος, καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 3 ετών, ως υπαίτιος του ένδικου ατυχήματος. Στην προκειμένη περίπτωση, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως απ' αυτήν προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που αναφέρει, δέχτηκε, ως αποδειχθέντα τα εξής: "Στις 16-1-2007 και ώρα 23:40' ο Χ.

Μ., ο οποίος ήταν γιος του πρώτου και δεύτερης των εναγόντων της α' κύριας αγωγής και εναγομένων της β' αγωγής, ετεροθαλής αδελφός της ανήλικης Α., που εκπροσωπείται νόμιμα από τους γονείς της, δηλαδή τη δεύτερη από τους ενάγοντες και το μη διάδικο Ι. Σ. και εγγονός από την πλευρά της μητέρας του των τέταρτου και πέμπτης τούτων, οδηγούσε στην επαρχιακή οδό ...

με κατεύθυνση από ... προς το ... το υπό στοιχεία κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, της ιδιοκτησίας του, που ήταν ασφαλισμένο για τις έναντι τρίτων ζημίες στην τέταρτη εναγομένη της β' κύριας αγωγής. Κατά τον Ίδιο χρόνο ο ενάγων της β' κύριας αγωγής, Β. Κ. και παράλληλα πρώτος εναγόμενος της α' κύριας αγωγής, οδηγούσε στην ίδια οδό, αλλά με αντίθετη κατεύθυνση από ...

προς το ..., το υπό στοιχεία ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο αυτού, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΓΕΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΕΕΓΑ", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε και στη θέση της υπεισήλθε το δεύτερο εναγόμενο της α' κύριας αγωγής. Η ως άνω οδός είναι διπλής κατεύθυνσης, με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση και διπλή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα δύο ρεύματα πορείας, έχει πλάτος οδοστρώματος 9 μέτρων, με ασφάλτινο έρεισμα πλάτους 1,40 μέτρων και μετά ταρτάν 0,60 του μέτρου και μεταλλικά προστατευτικά κιγκλιδώματα στη δεξιά πλευρά του προς το ...

ρεύματος πορείας. Όταν τα δύο οχήματα έφθασαν στο 2ο χιλιόμετρο της οδού, δηλαδή στην απόσταση αυτή από το ... όπου η οδός παρουσιάζει κατωφέρεια προς αυτό (...) και ανώτατο όριο ταχύτητας 90 χιλ/ωριαίως και ανωφέρεια προς το ... και ανώτατο όριο ταχύτητας 50 χιλ/ωριαίως, το οδηγούμενο από το Χ. Μ. όχημα, αφού διήλθε την υπάρχουσα στο ρεύμα του αριστερή στροφή και διήνυσε μετά από αυτή απόσταση 80 μέτρων περίπου, εισήλθε, πλαγιολισθαίνοντας προς τ' αριστερά διαγώνια στο αντίθετο ρεύμα πορείας, με συνέπεια να βρεθεί στο μέσο περίπου εκείνου του ρεύματος την ίδια στιγμή που έφθανε εκεί και το όχημα που οδηγούσε ο Β.

Κ., το οποίο, όταν το άλλο εισερχόταν στο ρεύμα του απείχε 5 μέτρα περίπου από αυτό και να συγκρουσθούν μεταξύ τους, το αυτοκίνητο του Χ. Μ. με τη δεξιά μεσαία και πίσω πλευρά του και το αυτοκίνητο του Β. Κ. με την εμπρόσθια πλευρά του. Ακολούθως, το πρώτο όχημα συνέχισε να κινείται διαγώνια για να προσκρούσει μετά από απόσταση 11,60 μέτρων στο υφιστάμενο υπερυψωμένο τσιμεντένιο κράσπεδο στη δεξιά πλευρά του αντίθετου ρεύματος πορείας και να ακινητοποιηθεί στο μετά απ' αυτό εκτός του οδοστρώματος πρανές, έχοντας υποστεί, όπως και το τελευταίο όχημα, υλικές ζημίες, ενώ ο οδηγός του τραυματίσθηκε θανάσιμα, ύστερα από εκτίναξη του σώματος του από τη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του, μετά από θραύση των κρουστάλλων εκείνης της πλευράς, όπως και των δύο παρμπρίζ του και πτώση του στο έδαφος, σε απόσταση 4,80 μέτρων από την τελική θέση του αυτοκινήτου.

Το ατύχημα τούτο οφείλεται αποκλειστικά σε υπαιτιότητα του Χ. Μ., καθόσον οδηγούσε κατά παράβαση των κανόνων οδικής συμπεριφοράς και ειδικότερα, γιατί δεν επέδειξε, όπως είχε υποχρέωση τη δέουσα σύνεση και δεν είχε διαρκώς τεταμένη την προσοχή του κατά την οδήγηση, σ' αυτό δε συνετέλεσε το γεγονός ότι είχε προηγουμένως καταναλώσει και οδηγούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος ασφαλώς σε μεγάλη ποσότητα, δεδομένου ότι ανιχνεύθηκε στο αίμα του αλκοόλ σε ποσοστό 1,15 γραμμαρίων ανά λίτρο αίματος και έτσι, το ότι εκινείτο με ταχύτητα 110-120 χιλ/ωριαίως και ότι εισήλθε σε στροφή της οδού και μάλιστα με κατωφέρεια, προκάλεσε την αδυναμία του να ασκεί τον έλεγχο του οχήματος του, γι' αυτό και εκείνο πλαγιολίσθησε και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα, με συνέπεια να παρεμβληθεί στην πορεία του αυτοκινήτου του Β.

Κ. και να προκληθεί η σύγκρουση των εν λόγω αυτοκινήτων (παρ. άρθρων 2 παρ.1, 20 παρ.1, 42 παρ.1 Κ.Ο.Κ.). Αντίθετα, από τα ίδια στοιχεία δεν αποδείχθηκε, ότι ο Β. Κ. επέδειξε παραβατίκή συμπεριφορά που να συνδέεται αιτιωδώς με το ατύχημα. Συγκεκριμένα δε, δεν προέκυψε η κατά τους ισχυρισμούς των εναγόντων-οικείων του Χ.

Μ. είσοδος του Β. Κ. στο αντίθετο ρεύμα για να προσπεράσει προπορευόμενο όχημα και ότι αυτό ανάγκασε τον πρώτο προς αποφυγή σύγκρουσης των δύο οχημάτων να εισέλθει στο άλλο ρεύμα, στο οποίο ο Β. Κ. και επανήλθε. Και τούτο, γιατί αν υποτεθεί ότι το αυτοκίνητο του Β. Κ. ενεργούσε υπέρβαση άλλου οχήματος, η εν λόγω κίνηση ασφαλώς θα ήταν αντιληπτή, επειδή θα γινόταν μπροστά στο οπτικό πεδίο του Χ.

Μ. και δεν θα επιχειρούσε ο Χ. Μ. να αποφύγει το αυτοκίνητο του Β. Κ. δια της εισόδου του αυτοκινήτου του στο αντίθετο δι' αυτόν προορισμένου ρεύματος πορείας της ως άνω οδού, αφού έτσι θα παρεμβαλλόταν στην πορεία του υπό υπέρβαση οχήματος και θα συγκρουόταν με εκείνο. Πέραν αυτών, από το γεγονός ότι η είσοδος του αυτοκινήτου του Χ.

Μ. στο αντίθετο ρεύμα, ενώ το αυτοκίνητο του Β. Κ. βρισκόταν σε πολύ μικρή απόσταση από εκείνο, μόλις 5 μέτρων, το Δικαστήριο οδηγείται στην κρίση, ότι ο τελευταίος δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο διενέργειας οποιουδήποτε αποφευκτικού ελιγμού. Εξάλλου, το ότι ο Β. Κ. οδηγούσε, αφενός χωρίς να έχει άδεια ικανότητας οδήγησης και αφετέρου με ταχύτητα 70 χιλ/ωριαίως περίπου, δηλαδή μεγαλύτερη κατά 20 χιλ.

από το ανώτατο επιτρεπόμενο και πάντως όχι με 120 χιλ/ωριαίως όπως αβασίμως υποστηρίζεται από τους οικείους του Χ. Μ., αφού εκτός του ότι δεν προέκυψε η ταχύτητα αυτή, σε τέτοια περίπτωση το αυτοκίνητο του Β. Κ. δεν θα είχε μετατοπισθεί από τη σύγκρουση προς τα πίσω διαγώνια σε μεγάλη σχετικά απόσταση 18,40 μέτρων, αλλά θα είχε υπερβεί το σημείο αυτής (σύγκρουσης) και ενδεχομένως θα είχε μετατοπίσει προς τα πίσω το άλλο αυτοκίνητο, δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με το εν λόγω συμβάν, διότι και αν ακόμη εκείνος είχε άδεια οδήγησης και εκινείτο με μικρότερη ταχύτητα, το ατύχημα πάλι θα είχε λάβει χώρα για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, δηλαδή της μεγάλης ταχύτητας που είχε αναπτύξει ο Χ.

Μ., ενώ η οδός είχε στροφή και γι' αυτό όφειλε να την έχει μειώσει και επιπλέον είχε κατωφέρεια, γεγονός που κατά κανόνα δεν βοηθά στην ομαλή οδήγηση υπό τις προαναφερόμενες συνθήκες (μεγάλης ταχύτητας και στροφής της οδού). Κατά συνέπεια οι ισχυρισμοί των εναγόντων της α' κύριας αγωγής για αποκλειστική υπαιτιότητα και επικουρικά συνυπαιτιότητα του εναγομένου οδηγού είναι κατ' ουσίαν αβάσιμοι, συνακόλουθα δε και η παραπάνω α' αγωγή".

Στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαιώνεται ότι το Εφετείο, προκειμένου να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση για τη υπαιτιότητα των εμπλεκομένων, στο επισυμβάν τροχαίο ατύχημα, οδηγών, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία μετ' επίκληση προσκόμισαν οι διάδικοι. Από τη γενική, όμως αυτή βεβαίωση του Εφετείου, σε συνδυασμό με τις λοιπές αιτιολογίες της απόφασης, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη την αναφερόμενη πιο πάνω, υπ' αριθ. 8532/2011 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, καθώς και πρακτικά του συζήτησης του δικαστηρίου αυτού, για να καταλήξει στο απορριπτικό του πόρισμα, αφού δεν προβαίνει σε καμιά αναφορά ή σχολιασμό αυτών, όπως προέβη για άλλα αποδεικτικά στοιχεία, παρά την ιδιάζουσα αποδεικτική τους σπουδαιότητα.

Με την απόφαση αυτή, υπό το εκτιθέμενο πιο πάνω περιεχόμενο της, ο πρώτος αναιρεσίβλητος κρίθηκε ένοχος, ως κύριος υπαίτιος του τροχαίου ατυχήματος, και επιβλήθηκε σ' αυτόν, για το θανάσιμο τραυματισμό του συγγενούς των αναιρεσειόντων, τριετής φυλάκιση. Αν τα έγγραφα αυτά, είχαν ληφθεί υπόψη, είναι αμφίβολο, αν το Εφετείο θα κατέληγε στις ως άνω κρίσεις του.

Τα έγγραφα δε αυτά, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των προτάσεων των αναιρεσειόντων στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο (βλ. σελ. 6 των προτάσεων των πέντε πρώτων και σελ. 5 των προτάσεων της έκτης τούτων), είχαν επικαλεσθεί αυτοί και προσκομίσει νομίμως στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Επομένως, είναι βάσιμος, ο συναφής από τον αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος της κρινόμενης αίτησης.

Ενόψει όλων αυτών, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων της κρινόμενης αίτησης, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της. Στη συνέχεια η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, κατ' ορθή ερμηνευτική διατύπωση του άρθρου 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως αυτή αντικαταστάθηκε και ίσχυε κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση, από δικαστές, άλλους από εκείνους που εξέδωσαν την απόφαση.

Η δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος των ηττηθέντων αναιρεσίβλητων, όπως ορίζεται στο διατακτικό (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ). Τέλος, κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 495 παρ. 4, όπως προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του νόμου 4055/2012 και ισχύει από 2-4-2012, ενόψει της νίκης των αναιρεσειόντων, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του κατατεθέντος απ' αυτούς παραβόλου, στους τελευταίους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 587/2012 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Επιβάλει στους αναιρεσίβλητους τη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων (2000) ευρώ.

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στους καταθέσαντες αναιρεσείοντες.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στις 4 Ιουνίου 2013. Και Δημοσιεύτηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 26 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ