Supreme Court dismisses appeal for vague violation of substantive law without specific facts or legal basis.

Απόφαση 1362 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1362/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..........., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Καραμανέ.

Των αναιρεσίβλητων: 1) .......... και 2) ........., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπασίμο, βάσει δηλώσεως κατ΄ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ .

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, o δικηγόρος του αναιρεσείοντος ζήτησε την αναβολή της υπόθεσης, διότι, όπως δήλωσε, μόλις προ ολίγων ημερών ο δικηγόρος του αναιρεσείοντος, ενημέρωσε τον πελάτη του ότι αδυνατεί να τον εκπροσωπήσει και αυτός μόλις ανέλαβε την υπόθεση του και δεν έχει ενημερωθεί ακόμα.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια του προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής χορήγησε μεγαλύτερη προθεσμία προκειμένου να κατατεθούν τα σχετικά έγγραφα και προχώρησε στη συζήτηση της υπόθεσης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-7-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 72/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 98/2004 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29-11-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 26-4-2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 29 Νοεμβρίου 2004 αίτησης για αναίρεση της 98/2004 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, που δίκασε ως Εφετείο. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου….., 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος…., 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι αμέσως πιο πάνω αναιρετικοί λόγοι απαριθμούνται περιοριστικά, αντιστοιχούν δε προς τους λόγους αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθμούς 1,2,4,5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους όμως δεν ταυτίζονται απολύτως (Ολ. ΑΠ 45/1987). Έτσι, δεν ιδρύεται ο λόγος για εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν, δηλαδή, η προσβαλλόμενη απόφαση του πιο πάνω δικαστηρίου της ουσίας στερείται της νόμιμης βάσης της και, ειδικότερα, στερείται παντελώς αιτιολογιών ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, για παρά το νόμο μη λήψη υπόψη ουσιώδους για την έκβαση της δίκης πράγματος που προτάθηκε, για παρά το νόμο μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν και, τέλος για παραβίαση των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων.

Οι πρώτος, επομένως, δεύτερος, κατά το δεύτερο μέρος του και τρίτος, κατά το πρώτο και δεύτερο, αντίστοιχα, μέρη του, λόγοι της αναίρεσης, με τους οποίους, υπό την επίκληση των αριθμών 19, 8 περίπτ. β', 11 περίπτ. γ' και 12, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλεται κατ΄ ορθή εκτίμησή του, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, υπέπεσε στις πλημμέλειες του ότι στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της, γιατί διέλαβε αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αυτοτελείς ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος περί απαγόρευσης της σύστασης δουλειών επί ακινήτων και περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων χρησιμοποίησης της επίδικης διόδου με προσπέλασή τους διαμέσου αυτής, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τα, ειδικότερα, στο αναιρετήριιο μνημονευόμενα έγγραφα, τα οποία, με επίκληση, προσκόμισε ο αναιρεσείων στο πιο πάνω Δικαστήριο της ουσίας και παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των εν λόγω αποδεικτικών εγγράφων, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

Για να είναι ορισμένος ο από το άρθρο 560 αριθ. 1 εδάφ. α' του ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, πρέπει, εφόσον η υπόθεση κρίθηκε επί της ουσίας, να αναφέρονται στο αναιρετήριο με σαφήνεια τόσο η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, καθώς και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, όσο και τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσης του, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, γιατί μόνο ενόψει των ουσιαστικών αυτών παραδοχών μπορεί να ελεγχθεί αν η πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης (άρθρο 578 ΚΠολΔ).

Ο δεύτερος, επομένως, κατά το πρώτο μέρος του, λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η από τον αριθμό 1 εδάφ. α' του άρθρου 560 ΚΠολΔ πλημμέλεια της ευθείας παραβίασης από το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, του άρθρου 100 παρ. 1 του ν.δ. 8/1973 «Περί Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού», καθώς και του άρθρου 180 ΑΚ, είναι απορριπτέος ως αόριστος, εφόσον δεν αναφέρονται στο λόγο οι ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης, ούτε το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία ή εφαρμογή τους, καθώς και η επίδραση που είχε το τελευταίο στο διατακτικό της απόφασης.

Η περιλαμβανόμενη στο λόγο αιτίαση, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, υπέπεσε στην από τον αριθμό 1 εδάφ. β' του άρθρου 560 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, αφού τα χαρακτηριζόμενα στο αναιρετήριο ως διδάγματα πραγματικά περιστατικά δεν συγκροτούν την έννοια τέτοιων διδαγμάτων

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29 Νοεμβρίου 2004 αίτηση για αναίρεση της 98/2004 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτν, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Ιουνίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ