Supreme Court annulled appeal judgment and ordered restitution of rent payments plus interest.

Απόφαση 1361 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1361/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντι-προέδρου του Αρείου Πάγου Διονυσίου Γιαννακόπουλου), Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιο-καστρίτη και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Απριλίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "Χ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στα ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Νικόλαο Πέρο και Κωνσταντίνο Παπασπύρου και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στα... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στυλιανό Σταματόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/10/2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 80/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 202/2009 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20/7/2009 αίτησή της και τους από 3/9/2009 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημει-ώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης ανέγνωσε την από 16/4/2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του μοναδικού λόγου της αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμό 1 ΚΠολΔ και την παραδοχή του πρόσθετου λόγου της αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμό 20.

Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η από 20-7-2009 αίτηση αναιρέσεως της 202/2009 απόφασης του Εφετείου Δωδεκανήσου πρέπει να συνεκδικαστεί με τους από 3-9-2009 και 13-3-2010 πρόσθετους λόγους της που παραδεκτά άσκησε η αναιρεσείουσα, διότι είναι συναφείς μεταξύ τους και έτσι διευκολύνεται η διεξαγωγή της δίκης και μειώνονται τα έξοδα γενικά.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 596 εδ. 1 του ΑΚ ο εμποδιζόμενος στη χρήση του μισθίου μισθωτής απαλλάσσεται από την υποχρέωση πληρωμής μισθώματος μόνο για λόγους γενικούς που δεν αφορούν το πρόσωπό του, όπως η επίταξη, η επιστράτευση κ.λ.π. Κατά δε το εδ. 2 του ίδιου ως άνω άρθρου ο μη απαλλασσόμενος μισθωτής έχει δικαίωμα να συμψηφίσει οτιδήποτε κέρδισε ο εκμισθωτής χρησιμοποιώντας το μίσθιο με άλλο τρόπο όπως για ιδιοκατοίκηση, νέα εκμίσθωση ή και ιδιόχρηση, αν πρόκειται για εμπορική μίσθωση.

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο δέχτηκε ότι: Δυνάμει του από 4-10-2002 ιδιωτικού συμφωνητικού μίσθωσης η ενάγουσα εκμίσθωσε στην εναγομένη το ξενοδοχειακό συγκρότημα που περιγράφεται στην από 25-10-2005 αγωγή της για το χρονικό διάστημα από 1-1 1-2000 μέχρι 3-11-2009 χρονικό διάστημα αντί ετήσιου μισθώματος 100.000.000 δρχ αναπροσαρμοζόμενο σταδιακά.

Την 6-11-2000 η μισθώτρια κατάγγειλε την εν λόγω σύμβαση μισθώσεως για ελαττώματα του μισθίου εξαιτίας των οποίων αδυνατούσε να το χρησιμοποιήσει. Η καταγγελία αυτή κρίθηκε με την υπ' αριθμ. 175/2006 απόφαση του Eφετείου Αθηνών ότι ήταν άκυρη με συνέπεια να μην έχει επέλθει η λύση της μισθώσεως και η μισθώτρια να οφείλει το συμφωνημένο μίσθωμα.

Η εκμισθώτρια όμως κατά το πρώτο έτος της μισθώσεως την τουριστική περίοδο του πρώτου μισθωτικού έτους το λειτούργησε από τον Απρίλιο μέχρι και Οκτώβριο 2001 η ίδια και εισέπραξε καθαρά κέρδη μετά την αφαίρεση των κάθε 0Κ είδους εξόδων το ποσόν των 259.159 ευρώ. Κατά το ποσό αυτό η εκμισθώτρια ωφελήθηκε από την εκμίσθωση του μισθίου σε τρίτους κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο δεν είχε λυθεί η μίσθωση.

Το ποσόν αυτό είναι ανώτερο του ποσού των οφειλομένων μισθωμάτων για το ίδιο χρονικό διάστημα και κατά συνέπεια δεν δικαιούται και άλλο ποσόν για μισθώματα του ίδιου χρονικού διαστήματος. Έτσι όπως έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις ως άνω διατάξεις των άρθρων 596 ΑΚ που επικαλείται η αναιρεσείουσα με την αίτηση αναίρεσης, εφόσον με τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε θεμελιώνεται πλήρως το δικαίωμα του μισθωτή για τον συμψηφισμό των ωφελημάτων που είχε ο εκμισθωτής από τη χρησιμοποίηση του μισθίου κατά το χρόνο που η μίσθωση είναι ισχυρή με άλλο τρόπο.

Επομένως το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρίθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ. που επικαλείται η αναιρεσείουσα με τον μοναδικό λόγο του κυρίου δικογράφου της αναίρεσης και ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος στην ουσία.

Κατά το άρθρ 559 αρίθμ. 20 Κ.Πολ.Δ., παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου που συνεπάγεται αναίρεση της αποφάσεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει στο έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πραγματικά διαλαμβάνεται σ' αυτό και όχι όταν μετά από εκτίμηση του περιεχομένου του, οδηγείται σε άλλη κρίση από εκείνη που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθή.

Έτσι ο ανωτέρω λόγος συντρέχει όταν έγινε λάθος στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ως περιεχομένων σ' αυτό κατάδηλα διαφορετικών από εκείνα που πραγματικά περιλαμβάνονται ή παραλείπονται άλλα που περιλαμ-βάνονται. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο για να καθορίσει τα έξοδα της εκμετάλλευσης του Ξενοδοχείου της εκμισθώτριας και τελικά την πραγματική ωφέλειά της από αυτήν έλαβε υπόψη, τον ισολογισμό της παρέλειψε όμως να περιλάβει στα εν λόγω έξοδα και εκείνα για έξοδα λειτουργίας διαθέσεως από 147.151,53 ευρώ, που αναφέρεται ρητώς στο έγγραφο του ισοζυγίου, η παράλειψη δε αυτή ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Έτσι με την παράλειψη αυτή παραμορφώθηκε το περιεχόμενο του ως άνω εγγράφου του ισολογισμού και ο πρόσθετος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρίθμ. 20 με τις αιτιάσεις που αναφέρονται στην εν λόγω παράλειψη πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος.

Μετά την παραδοχή του ως άνω πρόσθετου λόγου της αναίρεσης παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο το οποίο την εξέδωσε και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας λόγω της ήττας της (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των παρ. 1 και 2 του άρθρου 579 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι αν αναιρεθεί η απόφαση οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση, που υπήρχε πριν από την αναιρεθείσα απόφαση αν δε αποδεικνύεται προαποδεικτικά εκούσια ή αναγκαστική εκτέλεση της αποφάσεως αυτής ο Αρειος Πάγος εφόσον υποβληθεί αίτηση με το αναιρετήριο ή με τις προτάσεις ή με αυτοτελές δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του ως την παραμονή της συζήτησης διατάζει με την αναιρετική απόφαση την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν την εκτέλεση.

Αν η επαναφορά αυτών στην προηγούμενη κατάσταση συνίσταται στην απόδοση χρημάτων είναι αποδοτέοι μετά από αίτηση του δικαιούχου και οι τόκοι τους που αρχίζουν από το χρόνο επίδοσης στον αναιρεσίβλητο της αποφάσεως που διατάζει την απόδοση τους αναιρετικής απόφασης, αφού πριν από την γνωστοποίηση της αναίρεσης της απόφασης που εκτελέστηκε εκούσια ή αναγκαστικά, ο αναιρεσίβλητος κατέχει τα δοθέντα με βάση την απόφαση αυτή ως νόμιμο τίτλο και η υπερημερία του επέρχεται από τη γνώση της ανατροπής της.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τις προτάσεις της που κατατέθηκαν στη γραμματεία του δικαστηρίου αυτού την παραμονή της συζήτησης της αιτήσεως αναιρέσεως ισχυρίζεται ότι σε εκτέλεση της ως άνω αποφάσεως που αναιρέθηκε κατέβαλε στην αναιρεσίβλητη το ποσόν των 172.796,52 ευρώ. Ζητεί δε την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν την εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως και να υποχρεωθεί η αναιρεσίβλητη να της καταβάλει το ποσόν των 172,7976,52 ευρώ που έλαβε με το νόμιμο τόκο από την επομένη της καταθέσεως του ποσού αυτού στον επί του πλειστηριασμού υπάλληλο, διαφορετικά από την επίδοση της αναιρετικής απόφασης.

Η αίτηση αυτή είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις ανωτέρω διατάξεις εκτός από το αίτημά της για την καταβολή τόκων για το χρονικό διάστημα πριν την επίδοση της αναιρετικής απόφασης το οποίο δεν είναι νόμιμο και πρέπει να απορριφθεί, αφού όπως αναφέρεται στη μείζονα σκέψη, δεν οφείλονται τόκοι για το χρονικό διάστημα πριν την επίδοση της αναιρετικής απόφασης.

Περαιτέρω από την 28330/26-2-2010 πράξη εξόφλησης απαίτησης και άρσης αναγγελίας της Συμ/φου Ρόδου Μαρίας Παπαδάκη προαποδεικνύεται και η εκτέλεση της αποφάσεως που αναιρέθηκε. Επομένως πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση, όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 202/202009 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ίδιου Εφετείου Δωδεκανήσου, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Δέχεται την αίτηση της αναιρεσείουσας για επαναφορά των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση.

Υποχρεώνει την αναιρεσίβλητη να καταβάλει στην αναιρεσείουσα το ποσόν των εκατό εβδομήντα δύο χιλιάδων εφτακοσίων ενενήντα έξη και πενήντα δύο λεπτών (172.796,52) ευρώ.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων εφτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαίου 2010. Ο ΠΡΟΕΔΡEYΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2010.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ