1355/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1355 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1355/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα ----

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καλαβρό.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ε. Π. και 2. Σ. Π., υπό την ιδιότητά τους ως νομίμων εκπροσώπων και συνασκούντων τη γονική μέριμνα της θυγατέρας τους Ε. Π., κατοίκων ..., η οποία, όπως δήλωσε στο ακροατήριο ο πληρεξούσιος δικηγόρος Κωνσταντίνος Κυριακάκης, ενηλικιώθηκε και συνεχίζει ατομικώς τη δίκη και ότι εκπροσωπείται από αυτόν τον ίδιο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-9-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 26/2003 του ίδιου Δικαστηρίου, 789/2003 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο ήδη αναιρεσείων με την από 19-5-2004 αίτηση του επί της οποίας εκδόθηκε η 850/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου που παρέπεμψε την υπόθεση το Εφετείο για νέα εκδίκαση με άλλη σύνθεση. Το Εφετείο Κρήτης εξέδωσε την 307/2008 απόφαση του την αναίρεση της οποίας ζητά ο αναιρεσείων με 26-11-2008 αίτηση του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 13-4-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ιδρύονται, αντιστοίχως, λόγοι αναιρέσεως: αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τα ακόλουθα: "Η επίτοκος Σ. Π. περί ώρα 04.00 της 18-8-1992 προσήλθε (με ρήξη των υμένων της μήτρας) στο Ιδιωτικό Μαιευτήριο της ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "…Ο.Ε." που κείται στο Ηράκλειο Κρήτης κατόπιν συνεννοήσεως της με τον ιατρό γυναικολόγο της που την παρακολουθούσε κατά τη διάρκεια της η εγκυμοσύνης της Γ.

Π. (εφεσίβλητο-εναγόμενο), ο οποίος και επιμελήθηκε για τα σχετικά με τη διαδικασία του τοκετού της και της μαιεύσεως του εμβρύου που ο ίδιος διενήργησε και περί ώρα 12.00 της 18-8-1992 η ανωτέρω έτεκε στον θάλαμο τοκετών του προαναφερομένου Μαιευτηρίου δια της φυσιολογικής οδού και μετά από κύηση 40 εβδομάδων ένα θήλυ τέκνο βάρους 4.500 γραμμαρίων, την ενάγουσα Ε., πλην όμως αμέσως μετά την έξοδο του εμβρύου διαπιστώθηκε από τον, παρόντα καθ' όλη τη διάρκεια της σχετικής διαδικασίας, παιδίατρο Β.

Σ., ότι το νεογνό βρέφος εμφάνισε παράλυση, του βραχιονίου πλέγματος ολικού τύπου του άνω δεξιού άκρου του. Το νεογνό (η ενάγουσα - εκκαλούσα Ε. Π.) κατά τη διάρκεια των πρώτων μετά τη γέννηση του μηνών εμφάνισε μια σχετικώς μικρή ικανότητα περιορισμένης κινήσεως του δεξιού της χεριού και κατόπιν ιατρικών συστάσεων άρχισε να υποβάλλεται σε συστηματική και έντονη θεραπευτική αγωγή, ενώ στην ηλικία των επτά μηνών (αποκλειστικά και μόνον) εξ αιτίας του προαναφερθέντος κατά τη γέννηση του προβλήματος (παρ.

βραχ. πλέγματος ολικού τύπου άνω δεξιού άκρου) και όχι εξ άλλης αιτίας, όπως διατείνεται ο εναγόμενος - εφεσίβλητος, ακινητοποιήθηκε επί έναν περίπου μήνα ολόκληρο το δεξί άνω άκρο της, λόγω επιπλοκής εξαρθρήματος στον δεξιό ώμο και η θεραπευτική αγωγή εξακολούθησε συνεχιζόμενη περαιτέρω με φυσικοθεραπείες, χωρίς όμως εμφανώς ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Τότε οι γονείς της ανήλικης ενάγουσας κατόπιν ιατρικών συστάσεων υποχρεώθηκαν και μετέβησαν μετ' αυτής σε ειδικό κέντρο του εξωτερικού προς αποκατάσταση, άλλως βελτίωση της καταστάσεως της, και συγκεκριμένα στις Η.Π.Α. (Παιδιατρικό Νοσοκομείο Κings Daughters περιοχής Νοrfolk, Πολιτείας Virginia που είναι επί της Βrambleton Ανenue), οπότε για την ενάγουσα - εκκαλούσα Ε.

Π. ξεκίνησε έκτοτε στο εξωτερικό πλέον σε ηλικία 21,5 μηνών με σοβαρή προσπάθεια διορθωτικών επεμβάσεων υποβληθείσα συνολικά σε τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις κατά τους μήνες Ιούνιο 1994, Οκτώβριο 1995, Οκτώβριο 1996 και Ιούλιο 1999, όλες στο παραπάνω ειδικό κέντρο των ΗΠΑ και με αυτές της διενεργήθηκαν εκτεταμένες τενοπλαστικές τενοντομεταθέσεις και νευρομετα-μοσχεύσεις, που αποσκοπούσαν στην κατά το δυνατόν λειτουργική αποκατάσταση του δεξιού χεριού της.

Ακολούθησαν φυσιοθεραπείες με βάση τις οδηγίες των θεραπόντων ιατρών, πλην όμως και μετά τις επεμβάσεις και θεραπείες αυτές το δεξιό χέρι της ανήλικης αποκαταστάθηκε πλήρως, αφού εμφανίζει ατροφία σε σχέση με το αριστερό υγιές. Είναι βραχύτερο κατά 3,5 εκατοστά του μέτρου με συνοδό βράχυνσης του αντίχειρα σε ικανό βαθμό και με σχετική μικρή βράχυνση των υπολοίπων δακτύλων.

Η κινητικότητα του δε έχει ως εξής: Η κάμψη του βραχίονα προς τα εμπρός και η ανάταση φθάνει ως τις 45°, συνοδευόμενη όμως με ταυτόχρονη απαγωγή αυτού, ενώ πέραν της θέσεως αυτής η ανύψωση φθάνει ως τις 90°. Γίνεται όμως με συνοδό την ανύψωση της ωμοπλάτης και ταυτόχρονη απαγωγή του βραχίονα και κάμψη του αγκώνα (θέση τροχονόμου).

Η προς τα πίσω κάμψη του βραχίονα είναι αδύνατη. Η απαγωγή του βραχίονα φθάνει ευχερώς τις 50°, ενώ με ταυτόχρονη ανύψωσης της ωμοπλάτης φθάνει περίπου στις 80°. Η προσαγωγή του βραχίονα είναι σχετική κατά το ήμισυ του φυσιολογικού περιορισμένη. Σύμφωνα με τον ορθοπεδικό πραγματογνώμονα, η μαιευτική παράλυση του δεξιού άνω άκρου ήταν ολικού τύπου και προκάλεσε στην ανήλικη μόνιμη αναπηρία σε ποσοστά που ανέρχονται με τα κριτήρια "Περί Κανονισμού εκτίμησης βαθμού αναπηρίας" (ΦΕΚ 819/93) βάσει του πίνακα υπολογισμού τελικού ποσοστού αναπηρίας επί συνυπάρξεως πολλαπλών βλαβών 34%, για το λόγο ότι η ανήλικη ενάγουσα, πάσχουσα εκ γενετής, έμαθε να χρησιμοποιεί ως επικρατούν το αριστερό χέρι και να εκτελεί με αυτό όλες τις κινήσεις και εργασίες, που εκτελούν οι αριστόχειρες με συνέπεια το δεξιό χέρι της να λαμβάνει τη θέση του μη επικρατούντος άκρου.

Με βάση αυτά τα στοιχεία ο προαναφερθείς πραγματογνώμονας (ορθοπεδικός) αποφαίνεται ότι η ανήλικη θα παρουσιάζει εφόρου ζωής μια ανάλογου βαθμού ανικανότητα πλήρους και ορθής εκτελέσεως ακόμη και απλών καθημερινών δραστηριοτήτων και εργασιών (όπως η περιποίηση και καθαριότητα του εαυτού της, η αδυναμία της να κουμπώσει με τα χέρια της το στηθόδεσμο της κλπ).

Όσον αφορά το επαγγελματικό της μέλλον η ανήλικη ασθενής θα πρέπει να κατευθυνθεί σε επαγγέλματα τα οποία δεν απαιτούν πλήρη και σωστή συνεργατική λειτουργία και των δύο άκρων. Το αισθητικό πρόβλημα, που έχει η ανήλικη λόγω της ατροφίας και βραχύνσεως του δεξιού άκρου γίνεται αμέσως αντιληπτό. Κατά τον πραγματογνώμονα Γ.

Κ., η συγκεκριμένη κάκωση είναι μια ασυνήθης κάκωση που προκύπτει κατά τον τοκετό, για αυτό και χαρακτηρίζεται ως μαιευτική παράλυση, που οφείλεται σε δυστοκία των ώμων. Η ως άνω αναπηρία της ανήλικης ενάγουσας Ε. Π. οφείλεται αποκλειστικά στην πάρεση (παράλυση) του βραχιονίου πλέγματος ολικού τύπου του άνω δεξιού άκρου της που συνέβη κατά το τελευταίο στάδιο του τοκετού και κατά την εξώθηση (έξοδο) του εμβρύου από τη μήτρα, δηλαδή σωματική βλάβη - αναπηρία, για την πρόκληση της οποίας ο εναγόμενος-εφεσίβλητος κρίνεται ως αποκλειστικά υπαίτιος, διότι αν και υπεύθυνος για την ομαλή συνέχεια και ολοκλήρωση της κυήσεως της ανωτέρω επιτόκου, τη διενέργεια της διαδικασίας εξελίξεως του τοκετού και τη μαίευση του εμβρύου - (υπέρβαρου, αφού γεννήθηκε 4.500 γραμμ., όπως εκ των υστέρων διαπιστώθηκε και για το οποίο δεν είχε προηγηθεί σχετικό υπερηχογράφημα κατά τη διάρκεια της κυήσεως, ώστε να είναι εφικτός ο κατά προσέγγιση υπολογισμός του πιθανολογούμενου βάρους του) - και μολονότι κατά τη διάρκεια και κατά το τελευταίο στάδιο του τοκετού προέκυψαν και εμφανίσθηκαν 1) δυσαναλογία μεταξύ νεογνού και λεκάνης - πυέλου (σχετική και όχι απόλυτη και γι' αυτό δεν ήταν υποχρεωμένος να προβεί στην ούτως ή άλλως επισφαλή και αμφιλεγόμενη ιατρικώς καισαρική τομή, ως προς την οποία εμφιλοχωρούν αμφισβητήσεις, αφού πρόκειται για επέμβαση και όχι φυσιολογικό τοκετό), 2) δυστοκία ώμων και σφόδρα πιθανό ενδεχόμενο σοβαρών επιπλοκών εξ αιτίας της, λόγω της σοβαρής δυσκολίας, μετά την έξοδο της κεφαλής, για την άνευ τραυματισμών έξοδο και των ώμων, αυτός ωστόσο δεν ενήργησε κατά τους κοινής παραδοχής κανόνες της ιατρικής επιστήμης, τους οποίους παρέβη, ούτε εφήρμοσε για τη μαίευση του εμβρύου τους ενδεδειγμένους, leges artis, κοινώς αποδεκτούς ιατρικώς, κατάλληλους και συγκεκριμένους χειρισμούς, μη ακολουθώντας επιστημονικώς ορθές λύσεις και τις ενδεικνυόμενες μεθόδους που ο κάθε μέσος συνετός μαιευτήρας-γυναικολόγος και οιοσδήποτε ιατρός της αυτής εμπειρίας και ειδικότητας του εναγομένου -εφεσίβλητου ακολουθεί σε παρόμοιες περιπτώσεις, όταν δηλαδή, διαπιστωθεί δυστοκία των ώμων του προς εξώθηση εμβρύου, οπότε για την απελευθέρωση τους απαιτούνται επιδέξιοι και ήρεμοι χειρισμοί προς υποβοήθηση της εξωθήσεως και παραλαβής του νεογνού με παροχή μαιευτικής βοήθειας που συνίσταται σε ευρεία περινεοτομία, εφαρμογή έλξης της κεφαλής προς τα κάτω με ταυτόχρονη πίεση του πυθμένος της μήτρας από τα κοιλιακά τοιχώματα και εναλλακτικά την εφαρμογή της μεθόδου και χειρισμών Μc Roberts που συνίστανται σε έλξη και προσαγωγή των μηρών της τεκούσας μητέρας προς το κοιλιακό τοίχωμα, ώστε να προκληθεί ευθείαση του ιερού οστού της με τη σπονδυλική της στήλη που συνδράμουν στην απελευθέρωση των ώμων.

Σε περίπτωση, τέλος, αποτυχίας των παραπάνω μεθόδων και χειρισμών είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί και ο χειρισμός του Wood, συνιστάμενος σε προσπάθεια προοδευτικής περιστροφής του οπίσθιου ώμου του εμβρύου κατά 180°, ώστε να απελευθερωθεί ο καθηλωμένος κάτω από την ηβική σύμφυση πρόσθιος ώμος. Εκείνος αντιθέτως ουδεμία από τις αμέσως ανωτέρω αναφερόμενες μεθόδους και τους προπεριγραφόμενους χειρισμούς εφήρμοσε και ουδόλως προέβη σε τέτοιους χειρισμούς, αλλά σε μη επιδέξιους και λανθασμένους, δεν επέδειξε τη δέουσα προσοχή και την προσήκουσα επιμέλεια, ως όφειλε κατά το κρίσιμο στάδιο του τοκετού στη φάση της εξωθήσεως, αιφνιδιασθείς προφανώς και όντας απροετοίμαστος για να αντιμετωπίσει τα ανωτέρω, προκειμένου δε να διευκολύνει την έξοδο του νεογνού και κυρίως για να αποφύγει τον περικλείοντα σοβαρούς κινδύνους για το έμβρυο και την επίτοκο μητέρα του εργώδη τοκετό, ώστε να μη κινδυνεύσει η ζωή του εμβρύου και αυτής, προέβη σε εντελώς εσπευσμένη, άμεση, έντονη, βίαιη, απότομη, υπερβολική και αντενδεικνυόμενη κατά τους ως άνω κανόνες της επιστήμης πλευρική έλξη (τράβηγμα) της κεφαλής, του λαιμού και κυρίως του δεξιού βραχίονος του νεογνού και εφέλκυσε βιαίως το καθηλωμένο στην πύελο έμβρυο και τον ώμο αυτού στην (απέλπιδα) προσπάθειά του να το απελευθερώσει, με αποτέλεσμα την πρόκληση βλαβών στις ίνες των νεύρων, τη σχεδόν πλήρη βλάβη της πέμπτης αυχενικής ρίζας και τη μερική βλάβη των έκτης, εβδόμης, ογδόης αυχενικών και πρώτης θωρακικής ριζών, δι' αποσπάσεως της έκτης και ρήξεως όλων των λοιπών, αποτέλεσμα που ο ίδιος προέβλεψε μεν ως πιθανό, πλην όμως, εσφαλμένως, μη αποδεχθείς τούτο, πίστευσε ότι δεν θα επήρχετο και το απέφευγε.

Ο εφελκυσμός αυτός και η ανωτέρω περιγραφόμενη αμελής συμπεριφορά που επέδειξε ο εναγόμενος-εφεσίβλητος με τις κινήσεις και τους χειρισμούς που πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια του τοκετού και στη φάση της εξωθήσεως του εμβρύου από τη μήτρα είναι η μόνη ενεργός αιτία των προαναφερθεισών σωματικών βλαβών και της δια βίου αναπηρίας της ενάγουσας που δεν επήλθαν εξ άλλης αιτίας και μεταγενέστερα του χρόνου της γεννήσεώς της, όπως μεταξύ άλλων υποστηρίζει ο εναγόμενος-εφεσίβλητος, αλλά προκλήθηκαν και επήλθαν κατά τη διαδικασία του τοκετού και στη φάση της εξωθήσεως και δεν οφείλονται σε άλλη αιτία, όπως αλυσιτελώς διατείνεται ο εναγόμενος-εφεσίβλητος, αλλά αποκλειστικά και μόνο στις προαναφερθείσες εκτενώς δικές του πράξεις και παραλείψεις.

Η ως άνω ανήλικη ενάγουσα-εκκαλούσα Ε. Π., εξ αιτίας του προαναφερθέντος περιστατικού, υποχρεώθηκε σε συνεχή και άμεση ενδελεχή παρακολούθηση της υγείας της και κατ' ανάγκη, επισκέφθηκε μέχρι την άσκηση της αγωγής για τη βελτίωση της υγείας της τους παρακάτω αναφερόμενους ιατρούς και ειδικά κέντρα, όπου υποβλήθηκε σε επεμβάσεις και θεραπείες για τις οποίες δαπάνησε αναγκαία το έναντι κάθε ιατρικής πράξεως αναφερόμενα ποσά:

Α) Την 3-3-1993 για την εξέταση της στην Αθήνα από ιατρό Τ. Τ., που είχε αφιχθεί από τις ΗΠΑ το ποσό των 20.000 δραχμών, Β) το μήνα Απρίλιο 1993 για την εξέταση της από τον νευροχειρουργό Δ. το ποσό των 15.000 δραχμών, Γ) στο Νοσοκομείο των ΗΠΑ ΤΗΕ ΚΙΝS DAUGHTERS της πόλης Νοrflak της πολιτείας της Virginia, όπου μετέβη κατά σύσταση των ιατρών της και υποβλήθηκε για πρώτη φορά σε χειρουργική επέμβαση τον Ιούλιο του έτους 1994 για την κατά το δυνατόν λειτουργική αποκατάσταση του δεξιού της χεριού, την παραμονή της αυτή και τις διενεργηθείσες ιατρικές πράξεις (κατέβαλε αναγκαίο) το ποσό των 8.074.317 δραχμών και 6.630.000δραχ.

αντίστοιχα στη χειρούργο ιατρό Τ. Τ.. Δεν αποδείχθηκε όμως ότι για την ίδια αιτία και σε μεταγενέστερο της ασκήσεως της αγωγής χρονικό διάστημα (δεν προσκομίσθηκαν ούτε έγγραφες αποδείξεις σχετικώς) κατέβαλε τα ίδια ως άνω ποσά 8.074.317δρχ. και 6.630.000δρχ) και κατά τον μήνα Οκτώβριο του έτους 1995, δηλαδή μετά την άσκηση της αγωγής στο ίδιο πιο πάνω Νοσοκομείο, προκειμένου να υποβληθεί εκ νέου σε χειρουργικές επεμβάσεις.

Πάντως, όπως ήδη προαναφέρθηκε, η ενάγουσα υποβλήθηκε στο ίδιο ως άνω Νοσοκομείο και σε άλλες χειρουργικές επεμβάσεις τον Οκτώβριο του έτους 1996 και τον Ιούλιο του έτους 1999 για τις οποίες δεν ζητεί με την ένδικη αγωγή τις δαπάνες, στις οποίες υποβλήθηκε. Περαιτέρω, η ως άνω ενάγουσα από της γεννήσεώς της μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής υποχρεώθηκε να υποβληθεί αναγκαίως, εξ αιτίας του προαναφερθέντος κατά τη γέννησή της προβλήματος και κατά σύσταση των θεραπόντων ιατρών της σε 1.120 συνεδρίες φυσικοθεραπείας και κατέβαλε αναγκαία για εκάστη συνεδρία 5.000 δραχμές και συνολικά για την αιτία αυτή 5.600.000 δραχμές.

Ωστόσο για την αναγκαιότητα της συνεχιζόμενης φυσικοθεραπευτικής αγωγής, καθώς και τη δαπάνη για κάθε μεταγενέστερη των ανωτέρω συνεδρία ουδέν σχετικό αποδεικτικό στοιχείο προσκομίζεται και γι' αυτό το αιτούμενο για την αιτία αυτή ποσό και το συναφές κονδύλιο της αγωγής είναι ουσιαστικά αβάσιμο και εξ αυτού του λόγου απορριπτέο.

Εξ άλλου και επειδή όπως ήδη προαναφέρθηκε η αναπηρία της ανήλικης ακόμη ενάγουσας είναι μόνιμη και η ενάγουσα αυτή θα παρουσιάζει εφ' όρου ζωής μια ανάλογου βαθμού ανικανότητα πλήρους και ορθής εκτελέσεως απλών καθημερινών δραστηριοτήτων και εργασιών, αφού εξ αιτίας της ως άνω αναπηρίας της θα καθίσταται αδύνατη η εκτέλεση από την ίδια εργασιών που απαιτούν την πλήρη και σωστή συνεργατική λειτουργία αμφοτέρων των δύο άνω άκρων, ενώ επίσης αυτή ακριβώς η μερική μεν πλην μόνιμη αναπηρία της θα της προκαλέσει στο μέλλον βάσιμες δυσχέρειες στην επαγγελματική και οικονομική της πρόοδο και ανέλιξη, συνάγεται ότι η ενάγουσα θα υποστεί μεν από την αιτία αυτή μελλοντική οικονομική ζημία, πλην όμως και εν όψει της ηλικίας της δεν είναι εφικτό να προσδιορισθούν επακριβώς τα δια της αγωγής αιτούμενα κατ' άρθρο 929 ΑΚ απωλεσθησόμενα στο μέλλον εισοδήματα της ανήλικης ενάγουσας από μη άσκηση προσήκοντος και προσοδοφόρου γι' αυτήν επαγγέλματος.

Συντρέχουν όμως όλες οι προϋποθέσεις - νόμιμες και ουσιαστικές - για την κατ' άρθρο 931 ΑΚ επιδίκαση αποζημιώσεως ως αυτοτελούς αξιώσεως, επειδή αυτή είναι απότοκος της ως άνω αναπηρίας της και αναφέρεται στο δικόγραφο της αγωγής. Επομένως για τους λόγους αυτούς, τους αφορώντες στην ως άνω μόνιμη αναπηρία της και τις εξ αιτίας αυτής της αναπηρίας επιδράσεις στην κοινωνική και οικονομική της κατάσταση και εξέλιξη, πρέπει να της επιδικασθεί ως αποζημίωση το ποσό των 30.000.000 δραχμών".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές διατυπώσεις αιτιολογίες σχετικά με την συνδρομή όλων των στοιχείων του πραγματικού των εφαρμοσθεισών διατάξεων των άρθρων 914 και 330 ΑΚ, στα οποία περιλαμβάνεται και εκείνο της υπαιτιότητας (ενσυνείδητης αμέλειας) του αναιρεσείοντος ιατρού για την επέλευση του επιβλαβούς για την αναιρεσίβλητο αποτελέσματος και επομένως, δεν είναι βάσιμος ο πρώτος αναιρετικός λόγος, που κατά το νοηματικό του περιεχόμενο ερείδεται (μόνο) στο άρθρο 559 αριθμ. 19 (και όχι 1) ΚΠολΔ με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο.

Ειδικότερα: (α) Δεν είναι βάσιμη η αιτίαση, σύμφωνα με την οποία το δικάσαν δικαστήριο δεν αναφέρει αν οι μέθοδοι "οι οποίες, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ενδείκνυνται γενικά για την αντιμετώπιση της κατάστασης της δυστοκίας των ώμων, μπορούσαν να εφαρμοσθούν εν προκειμένω δεδομένου του ετέρου στοιχείου της πραγματικής κατάστασης, ήτοι του εργώδους τοκετού και του κινδύνου για τη ζωή του εμβρύου και της εγκύου".

Τούτο δε, διότι από το παρατεθέν περιεχόμενο της αποφάσεως, ανεξάρτητα από την χρησιμοποιηθείσα φρασεολογία και ορολογία, καθίσταται σαφές, ότι το Δικαστήριο δέχεται ότι οι ιατρικώς ενδεδειγμένες ενέργειες, σε περιπτώσεις "δυστοκίας ώμων", γενικά, ήταν επιβεβλημένο και εφικτό να γίνουν και στην ένδικη περίπτωση, δεδομένου ότι - υπό τις παραδοχές του Εφετείου - δεν συνέτρεξε και κάποιος άλλος λόγος, που καθιστούσε τον συγκεκριμένο τοκετό "εργώδη" και την ανάγκη εφαρμογής των γενικώς προβλεπομένων ενεργειών αμφίβολη. (β) Στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση η περαιτέρω αιτίαση, που έχει, κατά λέξιν, ως εξής: "Καθίσταται - προφανώς αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθότητας της υπαγωγής των εν λόγω πραγματικών γεγονότων στην αόριστη νομική έννοια της αμέλειας, δεδομένου ότι κρίσιμη για την εκφορά της εν λόγω κρίσης καθίσταται η τήρηση ή μη της ενδεδειγμένης ιατρικής μεθόδου όχι γενικώς, αλλά ειδικώς, εν όψει των συγκεκριμένων πραγματικών γεγονότων, ήτοι ενόψει του κινδύνου ζωής του εμβρύου και της μητρός του.

Τέτοια, αναγκαία, συσχέτιση δεν λαμβάνει χώραν στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση". Τούτο δε, διότι - με βάση τις παραδοχές της αποφάσεως - ο αναιρεσείων δεν επέλεξε μία εκ των περισσοτέρων επιστημονικώς ενδεδειγμένων μεθόδων δράσης, αλλά προέβη ("αιφνιδιασθείς προφανώς και όντας απροετοίμαστος") σε μη ενδεδειγμένη ιατρικώς ενέργεια και δη "σε εντελώς εσπευσμένη, άμεση, έντονη, βίαιη, απότομη, υπερβολική και αντενδεικνυόμενη, κατά τους κανόνες της επιστήμης πλευρική έλξη (τράβηγμα) της κεφαλής, του λαιμού και κυρίως του δεξιού βραχίονος του νεογνού".

Κατά το άρθρο 931 ΑΚ: "Η αναπηρία ή η παραμόρφωση, που προξενήθηκε στον παθόντα, λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψιν κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του". Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 298, 299, 914, 929 και 932 ΑΚ, προκύπτει, ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενείται στον παθόντα από αδικοπρακτική συμπεριφορά, είναι δυνατό να θεμελιώσει και αυτοτελή αξίωση αποζημιώσεως, αν επιδρά δυσμενώς στο οικονομικό μέλλον αυτού και του προκαλεί ζημία που δεν εμπίπτει στις διατάξεις των άρθρων 929 και 932 ΑΚ.

Η ζημία δε αυτή, ως εκ της φύσεώς της και του μελλοντικού της χαρακτήρος, δεν είναι δυνατόν και, επομένως, ούτε νομικώς αναγκαίο να συγκεκριμενοποιείται και να καθορίζεται με ακρίβεια, αλλά αρκεί να είναι βεβαία με βάση τα δεδομένα της κοινής πείρας και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων (πρβλ. ΑΠ 1087/2010, ΑΠ 1432/2009, Ολ.ΑΠ 18/2008).

Ενόψει τούτων, είναι επαρκείς οι διαλαμβανόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση, ως άνω, αιτιολογίες, με βάση τις οποίες το Εφετείο επιδίκασε στην αναιρεσίβλητη αποζημίωση λόγω της αναπηρίας της, που προκλήθηκε από υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος, κατά τα εκτεθέντα. Είναι δε αβάσιμος, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ), με τον οποίο υποστηρίζεται ότι η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως, επειδή "δεν αναφέρει...τα ειδικά εκείνα περιστατικά, τα οποία συνέτρεξαν στη συγκεκριμένη περίπτωση, από τα οποία προκύπτουν οι ιδιαίτεροι λόγοι και τρόποι, εξαιτίας των οποίων γεννώνται δυσμενείς συνέπειες ένεκα της αναπηρίας και από τα οποία καθίσταται πιθανή η μελλοντική περιουσιακή ζημία εξ αυτής, σε βαθμό που υπερβαίνει την επιδικαστέα δυνάμει της διάταξη του άρθρου 929 ΑΚ".

Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Απορρίπτει την από 26.11.2008 αίτηση του Γ. Π. για αναίρεση της 307/2008 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης. Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα την δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίσει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 28 Αυγούστου 2011.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ